Όταν θέτεις αιτήματα και φοβάσαι τον διάλογο!

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Καθώς τα φορολογικά, ασφαλιστικά ή άλλα οικονομικά θέματα είναι λυμένα, πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο αυτοί οι αγρότες, στη συγκεκριμένη περίπτωση, βρέθηκαν στους δρόμους;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

ΕΔΩ και πάνω από έναν μήνα ομάδες αγροτών που εκφράζονται από την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων έχουν καταλάβει θέσεις στο εθνικό οδικό δίκτυο παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία και τις μετακινήσεις επιβατών και εμπορευμάτων.

ΕΧΟΥΝ αιτήματα τα οποία υπέβαλαν και απορρίφτηκαν, ώστε μετά να καταφύγουν στο ύστατο μέσο των καταλήψεων του οδικού δικτύου για να εισακουστούν; Από τις 14 Δεκεμβρίου ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης έχει απαντήσει γραπτά σε ένα προς ένα τα αιτήματα της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων και την καλούσε να προσέλθει σε διάλογο και να εγκαταλείψει την αδιάλλακτη στάση.

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 6 Φεβρουαρίου ο υπουργός Σταύρος Αραχωβίτης κάλεσε, για ακόμη μία φορά, τους εκπροσώπους των μπλόκων στο υπουργείο, αλλά η Πανελλαδική Επιτροπή ζήτησε να πραγματοποιηθεί συνάντηση με τον πρωθυπουργό ή τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης!

ΚΑΘΩΣ τα φορολογικά, ασφαλιστικά ή άλλα οικονομικά θέματα είναι λυμένα, παρά τις δημοσιονομικές δυσκολίες, πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο οι αγρότες, στη συγκεκριμένη περίπτωση, βρέθηκαν στους δρόμους. Και οι συγκεκριμένοι αγρότες ζητούν «μείωση του κόστους παραγωγής». Τόσο γενικό, τόσο εφικτό και τόσο απλό για να λυθεί εδώ και τώρα! Χωρίς μάλιστα να ακούσουν, να μάθουν και να σταθμίσουν τις δυνατότητες και τις απαντήσεις.

ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ’80, θυμάμαι ακόμη, στα συνδικαλιστικά μαθήματα προς τα στελέχη του το ΚΚΕ δίδασκε ότι η απεργία είναι το ύστατο μέσο. Ένα συνδικάτο πρέπει να δημοσιοποιεί τα αιτήματά του στην κοινωνία και να ζητάει διάλογο με όσους έχουν τη δυνατότητα να τα ικανοποιήσουν. Μετά υπάρχουν οι στάσεις εργασίας κι αν συνεχίζεται η αδιαλλαξία, ακολουθεί η απεργία.

ΦΥΣΙΚΑ, τα αιτήματα πρέπει να έχουν μελετηθεί καλά, να είναι εφικτά, ώστε η πλειονότητα της κοινωνίας να εκφράζει συμπαράσταση σε έναν δίκαιο αγώνα. Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα ο τυφλός αγώνας θα εκφυλιστεί και η ήττα θα φέρει απογοήτευση και κοινωνική απομόνωση.

ΑΛΛΕΣ εποχές. Σήμερα, οι συγκεκριμένοι αγρότες λειτουργούν εκτός των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων, χωρίς να έχουν εκλεγεί και να απολογούνται στα μέλη τους.

ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ σήμερα, με το γενικό αίτημα περί μείωσης του κόστους παραγωγής, χωρίς μελετημένη πρόταση από τη μεριά τους, δίνουν δικαιώματα για τα κίνητρα που τους έκαναν να βγουν στους δρόμους. Ότι φοβούνται τον δημόσιο διάλογο, διότι, τουλάχιστον οι εκπρόσωποί τους, έχουν εντάξει τις κινητοποιήσεις και σε άλλες σκοπιμότητες.

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10811/9589098/otan-theteis-aitemata-kai-phobasai-ton-dialogo-?fbclid=IwAR1w22vK4_QpOVitYDFyy9UpNNo-RmjZCFG4ZqdfNdO7lw-AsIkltee6utw   )