Τηλεοπτικές άδειες και λογικές διεργασίες…


Αποτέλεσμα εικόνας για τηλεοπτικες

Θα θυμάστε παλιά,τους λεγόμενους «πειρατικούς» σταθμούς στα fm. Τότε, μόλις γινόταν αντιληπτό από πού εξέπεμπαν, «μπουκάριζε» η αστυνομία και τους έκλεινε,κατεβάζοντας τους τις κεραίες.

Τότε βέβαια, δεν υπήρχαν εργαζόμενοι στον σταθμό ούτε ζούσαν οικογένειες από την ύπαρξη του, απλά, κάποιος “ψωνισμένος” τύπος έκανε το κέφι του!

Και τίθεται το ερώτημα, στην προκειμένη περίπτωση, με τους παράνομους – γιατί παράνομοι είναι- τηλεοπτικούς σταθμούς, τι θα ήταν σοφότερο να γίνει και μάλιστα όταν ζουν δεκάδες οικογένειες από την ύπαρξη τους?

Οι επιλογές και ίσως αυτό που θα γινόταν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις – γνωστές τακτικές, που μας έχουν στοιχίσει τουλάχιστον  τρεις ζωές… την δικιά μας, των παιδιών μας και ίσως των εγγονών μας – θα ήταν:

  1. Να μην γίνει ποτέ διαγωνισμός και να συνεχίσουν να κλέβουν τις τηλεοπτικές συχνότητες που είναι δημόσιο αγαθό, όπως είναι το νερό και το ρεύμα μας από τη δημόσια περιουσία μας!
  2. Να μην γίνει διαγωνισμός να συνεχίσουν να εκπέμπουν μερικές δεκάδες τηλεοπτικά κανάλια κι όταν τα έσοδα από τις διαφημίσεις δεν θα έφταναν, να δανείζονται με τον γνωστό πλέον τρόπο, χωρίς εγγυήσεις δηλαδή από τις τράπεζες! Αυτό όμως είναι γαϊτανάκι…. εμείς θα συνεχίζαμε να ανακεφαλαιώνουμε τις τράπεζες κάθε λίγο και λιγάκι για να μην φαλιρίσουν και το δημόσιο χρέος θα αυξανόταν στο διηνεκές! Γιατί φυσικά, τα τηλεοπτικά και τα ραδιοφωνικά κανάλια δεν έχουν άλλο έσοδο πέραν από τις διαφημίσεις, ναι, ναι, αυτές που σας εκνευρίζουν όταν “πέφτουν” ανάμεσα στις εκπομπές που παρακολουθείται και καλά να “πέφτουν” αν δεν πέφτουν όμως….?

Άλλες λύσεις βέβαια θα ήταν:

  1. Να δοθεί η δυνατότητα στα υπάρχοντα κανάλια να πληρώσουν ένα μηνιαίο ή ετήσιο τέλος.To πρόβλημα όμως της έντιμης επιβίωσης τους χωρίς θαλασσοδάνεια, λόγω της μικρής σχετικά διαφημιστικής πίτας που θα έπρεπε να μοιραστούν,  θα παρέμεινε!
  2. Να πουληθούν – δημοπρατηθούν πολλές άδειες, όσα και τα υπάρχοντα κανάλια ή και ακόμη περισσότερες. Οι τιμές όμως θα ήταν τιμές ευκαιρίας! Δεν θα γινόταν η κάθε άδεια να πουληθεί σε τιμές των 70 εκ.  θα πωλείτο το πολύ 2-5 εκ. (όσο μια άδεια για taxi ας πούμε…)! Θα μου πείτε, γιατί όχι 70 εκ. η κάθε μια? μα γιατί, σύμφωνα με την προσφορά κι η ζήτηση, όσο μεγαλύτερη η προσφορά τόσο πέφτει η τιμή και το ανάποδο… !

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση  το πρόβλημα της έντιμης επιβίωσης τους χωρίς θαλασσοδάνεια θα παρέμεινε.

Εδώ επιπλέον, εγώ θα είχα κι ένα άλλο πρόβλημα….  το δικό μου δημόσιο αγαθό, όπως το νερό μου, θα το αγόραζε σε κομματάκια ο καθένας, για να μου εκπέμπει ροζ γραμμές ή ότι “σκουπίδι” του κατέβει στο κεφάλι, εφόσον και να το ήθελε δεν θα μπορούσε να φτιάξει ποιοτικό πρόγραμμα χωρίς λεφτά, ξαναλέμε ότι η διαφημιστική πίτα δεν φτάνει!

Είναι οδυνηρό, ότι όλη αυτή η ιστορία  έχει να κάνει με εργασίες ανθρώπων. Και βέβαια δεν μιλάμε για τους υψηλόμισθους δημοσιογράφους και παρουσιαστές που έχουν κάνει την μπάζα τους, τις εποχές των παχιών αγελάδων…, μιλάμε για τους απλούς εργαζόμενους πίσω από τις κάμερες.

Θα υπάρξουν όμως οι λεγόμενες  θεματικές άδειες, στο τηλεκοντρόλ δηλαδή δεν θα λειτουργούν μόνο τα τέσσερα κουμπιά, μπορεί στο τέλος, να λειτουργούν και περισσότερα από τώρα ή να χρησιμοποιούμε περισσότερα από τώρα…

 γιατί η ποιότητα και η εξειδίκευση είναι στοιχεία προόδου και πολιτισμού!

Κλ. Π.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *