Ραφαηλίδης: Η συμπαθητική και μάταιη μαγεία των ευχών

Όπως και οι μάγοι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αν εκφωνήσουμε την κατάλληλη λέξη (άμπρα – κατάμπρα) την κατάλληλη στιγμή όλα θα παν καλύτερα»
Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος να ’ταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια «για κάτι το καλύτερο» με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το «καλώς έχειν των πραγμάτων». (Η παμπάλαια ομηρική λέξη «ευχή» είναι σύνθετη, και παράγεται από το «ευ» και το «έχω». Συνεπώς, ευχή σημαίνει «έχειν καλώς», και κατά προέκταση «επιθυμία για το έχειν καλώς» των ανθρώπων και των πραγμάτων).
Όμως παρά την αρχαιότητα των ευχών, ο κόσμος συνεχίζει να «έχει κακώς» κι αυτό σημαίνει πως οι ευχές αποδείχτηκαν ολικά ανεπαρκείς για την τακτοποίηση των κακώς κειμένων.
Ωστόσο, όλες οι γλώσσες είναι κατάφορτες από ένα ατέλειωτο ευχολόγιο, πράγμα που σημαδεύει επίμονα τον άνθρωπινο πόθο για κάτι το καλύτερο. Δηλαδή, ο ρόλος της ευχής σταματάει στην κατάδειξη της επιθυμίας για ευτυχία, χωρίς βέβαια να υποδεικνύει κανέναν τρόπο για την επίτευξή της.
Η ευχή είναι μια έννοια όχι απλά μεταφυσική αλλά πρωτόγονα μαγική, που παραπέμπει στη «συμπαθητική μαγεία», δηλαδή στην πίστη του πρωτόγονου ανθρώπου πως είναι αρκετό να αναπαραστήσεις μια πράξη ή να εκφωνήσεις με ειδικό τρόπο το όνομα ενός πράγματος, κι αυτή η πράξη ή αυτό το πράγμα θ’ αποκτήσουν αυτόματα υπόσταση.
Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος να ’ταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια «για κάτι το καλύτερο» με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το «καλώς έχειν των πραγμάτων» Παίρνουμε και δίνουμε ευχές με μια απίθανη ευκολία.
’Αλλωστε, οι ευχές δε στοιχίζουν τίποτα, σε αντίθεση με τα δώρα που πρέπει να τα αγοράσει κανείς. (Τόσο το δώρο όσο και η ευχή λειτουργούν ψυχολογικά με τον ίδιο ακριβώς μαγικό τρόπο. Τούτη τη μαγική λειτουργία του δώρου θα τη δούμε μια άλλη φορά).
Η ευχητική δοσοληψία, καθώς και η δωροληψία, είναι μια υπόθεση καθημερινή, αλλά στις γιορτές έχουμε πάντα ένα ευχολογικό και δωροληπτικό «μπουμ». Διότι οι εορταστικές ημέρες έχουν μια «ιδιαιτερότητα», επίσης μαγικής τάξεως: Παρόλο που κι αυτές οι ημέρες έχουν εικοσιτέσσερις ώρες, παρόλο που κουβαλούμε και σ’ αυτές τα καθημερινά-μας βάσανα, παρόλο που η δυστυχία-μας λόγω ανεργίας ή από άλλα αίτια διογκώνεται ψυχολογικά αυτές τις μέρες εξαιτίας της απαίτησης για ευτυχία που επιβάλλει η ίδια η έννοια της γιορτής, παρόλα αυτά τα πολύ πεζά πράγματα, συνεχίζουμε να πιστεύουμε αφελώς πως η μαγική ευχή στο μαγικό περιβάλλον της γιορτής θα λειτουργήσει με πολλαπλάσια ένταση.
Δηλαδή, όπως και οι μάγοι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αν εκφωνήσουμε την κατάλληλη λέξη (άμπρα – κατάμπρα) την κατάλληλη στιγμή όλα θα παν καλύτερα. Μόλις περάσει η γιορτή διαπιστώνουμε με αφελή έκπληξη πως τίποτα δεν πήγε καλύτερα, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει καθόλου να περιμένουμε την επόμενη γιορτή, όπου η πανάρχαιη πράξη της «συμπαθητικής μαγείας» θα επαναληφτεί για μυριοστή φορά και πάλι επί ματαίω.
Όπως και οι μάγοι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αν εκφωνήσουμε την κατάλληλη λέξη (άμπρα – κατάμπρα) την κατάλληλη στιγμή όλα θα παν καλύτερα Μ’ αυτά και μ’ άλλα, ο βίος-μας τελειώνει κάποτε, και στο χείλος του τάφου φωνάζουμε τον παπά να «διαβάσει» για λογαριασμό μας, αφού εμείς δεν μπορούμε να διαβάσουμε πια, την τελευταία ευχή για τη σωτηρία μας.
Μιας και οι ευχές δε μας ωφέλησαν σε τούτη τη ζωή, ας μας συνοδεύσουν τουλάχιστον στην άλλη, όπου είναι η πραγματική-τους θέση. Καθημερινά κολυμπάμε στο ευχητικό πέλαγος μιας ευκταίας ευτυχίας, που όλο κινάει να ’ρθει και ποτέ δε φτάνει. Και πώς να φτάσει με μαγικές επικλήσεις εκ του ασφαλούς και χωρίς αγώνα;
Η ευτυχία δεν είναι «εκ του Θεού», είναι «εκ των ανθρώπων». Πράγμα που το ξέρουν όλοι εκτός απ’ τους παπάδες και τους περί αυτούς που κατάφεραν ν’ ανταλλάξουν ταχυδακτυλουργικά την επίγεια δυστυχία-τους με την προσδοκώμενη ουράνια ευτυχία. Όμως , οι νορμάλ άνθρωποι γνωρίζουν πως ο ξορκισμός των «κακών πνευμάτων» επί της γης είναι υπόθεση περισσότερο επείγουσα απ’ τον ξορκισμό των «κακών πνευμάτων» στον ουρανό.
Και γι’ αυτό, κάνουν ευχές πριν καταλήξουν στις προσευχές. Καθημερινά κολυμπάμε στο ευχητικό πέλαγος μιας ευκταίας ευτυχίας, που όλο κινάει να ’ρθει και ποτέ δε φτάνει. Και πώς να φτάσει με μαγικές επικλήσεις εκ του ασφαλούς και χωρίς αγώνα; Η προσευχή είναι κι αυτή μια ευχή αλλά κατευθυνόμενη «προς»: το Θεό, τον Άγιο και γενικότερα προς μια «δύναμη» απρόσωπη και ασαφή. Και ακριβώς το απρόσωπο του παραλήπτη της προσευχής είναι που μας υποχρεώνει να τον στοχεύουμε πολύ προσεχτικά, προκειμένου να πετύχουμε τον αέναα κινούμενο στόχο.
Για τον ίδιο λόγο η ευχή-μας, αν θέλουμε να πάρει το πρόθεμα «προς» και να μετατραπεί σε προσευχή, πρέπει να εκτοξευτεί με πάρα πολύ μεγάλη δύναμη. Η αραιή «ψυχική ενέργεια» της ευχής είναι εντελώς ακατάλληλη για έναν τέτοιο σπουδαίο σκοπό. Συνεπώς πρέπει να πυκνώσουμε τούτη την ενέργεια με την άσκηση και αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε μόνοι-μας δεν έχουμε παρά να συμβουλευτούμε επί του θέματος τις οδηγίες του Ιγνάτιου Λογιόλα, που έγραψε σχετική πραγματεία υπό τον τίτλο «Πνευματικές ασκήσεις» προς χρήση των Ιησουιτών μοναχών, αυτών που δια της Ιεράς Εξετάσεως παλούκωσαν ουκ ολίγους ανίκανους να προσευχηθούν με τον αρμόζοντα τρόπο. Είδαμε, λοιπόν, πως η ευχή και η προσευχή είναι το ίδιο πράγμα. Η διαφορά έγκειται μόνο στον παραλήπτη της μαγικής επίκλησης:
Η ευχή απευθύνεται σε ανθρώπους, η προσευχή σε θεούς και πνεύματα άμεσα εξαρτημένα απ’ αυτούς. Φυσικά, πρέπει να τροποποιήσει κανείς το περιεχόμενο της μαγικής επίκλησης, για να μην μπερδευτούν οι παραλήπτες: Αν η προσευχή δεν είναι κατάλληλα διαμορφωμένη μπορεί να εκληφθεί ως ευχή και να την εισπράξει κατά λάθος κάποιος άνθρωπος. Σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση, θα διαπράξουμε το αμάρτημα της ειδωλωλατρείας ή προσωπολατρείας, πράγμα που είναι το ίδιο σε τελική ανάλυση.
H ευχή και η προσευχή είναι το ίδιο πράγμα. Η διαφορά έγκειται μόνο στον παραλήπτη της μαγικής επίκλησης: Η ευχή απευθύνεται σε ανθρώπους, η προσευχή σε θεούς και πνεύματα άμεσα εξαρτημένα απ’ αυτούς Το «καλημέρα», «καλησπέρα» και τα συναφή, καθώς και το «μπάι μπόι», «τσιάο», «αλό» και οι ανάλογοι ξενόγλωσσοι βαρβαρισμοί που πλούτισαν το ήδη πλούσιο ευχολόγιο της ελληνικής γλώσσας, δεν είναι παρά κοινές και καθημερινές ευχές —τόσο κοινές και καθημερινές που έχασαν πια το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο και μετατράπηκαν σε σκέτους ήχους.
Έτσι το «καλημέρα», για παράδειγμα, δε σημαίνει ακριβώς «σας εύχομαι μίαν καλή ημέραν» αλλά «σας είδα»: Λέμε σε κάποιον «καλημέρα» για να δηλώσουμε, απλώς, πως βρίσκεται εδώ και λίγη ώρα εντός του οπτικού-μας πεδίου, ότι δηλαδή η παρουσία-του δεν πέρασε απαρατήρητη, πράγμα που θα ήταν απρέπεια.
Όσο για την «καλή σου μέρα», γνωρίζουμε από πείρα πως το καλό ή το κακό της ημέρας του κυρίου που χαιρετίσαμε είναι τελείως άσχετο απ’ την ευχή μας. Άλλωστε, τίποτα δεν αποκλείει ο εν λόγω κύριος να βρεθεί κάτω απ’ τους τροχούς ενός αυτοκινήτου αμέσως μετά την ευχή-μας —και παρά την ευχή-μας. Ακόμα, όλοι ξέρουμε από οδυνηρή εμπειρία πως είναι κουτό να λες καλημέρα και να το εννοείς, όταν και ο χαιρετών και ο χαιρετώμενος εισπνέουν το γνωστόν αθηναϊκόν νέφος, η καταστροφική ύπαρξη του οποίου απέχει άπειρες ρυπαντικές μονάδες απ’ την αρχική μεταφυσική αφετηρία της ευχής. Η απομεταφυσικοποίηση λοιπόν όλων των ευχών είναι ένα γεγονός.
Οι ευχές έχουν μετατραπεί σε κενούς τύπους ευγένειας, που ωστόσο διατηρούν αταβιστικά ένα μέρος από το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο, έτσι για να μην ξεχνάμε τον πρωτογονισμό-μας. Πάντως καλό είναι, τώρα στους πεζούς καιρούς-μας, για έγκυρες και αποτελεσματικές ευχές να καλείτε τον παπά.
Αυτός, εκτός από το Ευχολόγιο (βιβλίο ιερό με ξόρκια δια πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν) διαθέτει και το δυστυχώς παρακμασμένο Ευχέλαιον, που είναι ένα από τα εφτά μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Πρόκειται όντως για ένα πολύ μυστηριώδες μυστήριο, μιας και σ’ αυτό η ευχή και το λάδι αποτελούν αμάλγαμα πολύ μεγάλης μαγικής δύναμης. Αν ούτε το Ευχέλαιο λύσει το επίμονο πρόβλημά σας, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: Είτε το πρόβλημά σας είναι τάξεως ψυχολογικής, οπότε θα χρειαστείτε ψυχίατρο — ψυχαναλυτή, είτε είναι τάξεως κοινωνικής, οπότε θα χρειαστεί να εγγραφείτε στο συνδικάτο ή σε κάποιο κόμμα.
Κείμενα στο Έθνος – Βασίλης Ραφαηλίδης

UPόψεις : Τόση …ανεξαρτησία πώς την αντέχετε;

Θεσμική εκτροπή βλέπει η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων με αφορμή τις δηλώσεις Πολάκη για το θέμα Novartis. Θεσμική εκτροπή φοβάται ο αρχηγός της Δεξιάς και καλεί τα δημοκρατικά κόμματα να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να την αποτρέψουν. Ούτε τα προσχήματα βρε παιδιά; Ίδιες ανακοινώσεις, ίδιες καταγγελίες; Μήπως και ο ίδιος συντάκτης;

Ας αφήσουμε όμως τον κ. Μητσοτάκη, αυτός τα δίνει όλα για να γίνει πρωθυπουργός. Οι δικαστές και εισαγγελείς όμως τόσο κοντή μνήμη έχουν; Ή για να το πω διαφορετικά τόσο κραυγαλέα είναι η ιδιοτέλεια τους;

Αλήθεια, είχαν βγάλει ανακοίνωση όταν η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, κορυφαία στελέχη της Δεξιάς και παράγοντες του ΠΑΣΟΚ κατηγορούσαν τους εισαγγελείς κατά της διαφθοράς για συμμετοχή σε σκευωρία που έχει στήσει η σπείρα του Μαξίμου; Γιατί δεν τους προστάτευσαν;

Έβγαλαν ανακοίνωση όταν ο πρώην πρωθυπουργός Α. Σαμαράς μήνυσε προστατευόμενους μάρτυρες και εισαγγελείς και είπε ότι θα τους κάτσει στο σκαμνί;

Έβγαλαν ανακοίνωση όταν ο Άδωνης Γεωργιάδης επιτέθηκε στους εισαγγελείς και τους απείλησε με διώξεις όταν το κόμμα του έρθει ξανά στα πράγματα;

Έχουν να πουν κάτι για τον τομεάρχη Δικαιοσύνης της Ν.Δ Νίκου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος δήλωσε στον Αθήνα 9,84 ότι «έχουμε σοβαρές υπόνοιες για μεθόδευση με συγκεκριμένες στοχεύσεις, δηλαδή την ενοχοποίηση πολιτικών προσώπων με στοιχεία της δικαιοσύνης πρόθυμα δυστυχώς να εργαλειοποιούνται»;

Αγαπητοί δικαστές και εισαγγελείς, δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε, αλλά η Νέα Δημοκρατία υποστηρίζει ότι στελέχη σας συνεργάζονται με το μέγαρο Μαξίμου με στόχο την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης. Θα αντιδράσετε; Δεν το νομίζω. Αφού απ’ ό,τι φαίνεται η πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης συμφωνεί απολύτως με την εκδοχή της Δεξιάς. Αναρωτιέμαι τόση …ανεξαρτησία πώς την αντέχετε;

UPόψεις: Οι «δολοφόνοι» της 21χρονης Έλενας θα ξανασκοτώσουν – Μεγαλώνουν έτσι!

Του Γιάννη Καφάτου

Δολοφονία, εκτέλεση. 21 ετών. Είπε «όχι» Εκτελέστηκε. Πρώτα τη χτύπησαν. Νόμιζαν ότι την ξέκαναν και την πέταξαν από τα βράχια. Ήταν ζωντανή. Πνίγηκε στη θάλασσα.

Οι «άντρες», οι άντρακλες οι μεγαλωμένοι από γυναίκες – μάνες. Εκτέλεσαν το κοριτσάκι που τους είπε «όχι».

Ο Έλληνας θα τα ρίξει στον Αλβανό. Μάλλον κι αυτό κάπως το έμαθε. Ο Αλβανός δεν ξέρω σε ποιον θα τα ρίξει.

Η Ελένη Τοπαλούδη είχε κάθε δικαίωμα να ζήσει. Όπως θέλει. Όπως και οι δολοφόνοι της. Οι δολοφόνοι της δεν έμαθαν ποτέ ότι υπάρχει και το «όχι» ως απάντηση. Και η ετυμηγορία τους για το «όχι» της Ελένης ήταν: θάνατος!

Ο Έλληνας και ο Αλβανός. Οι δράστες. Μαζί με αυτούς δράστες λογάω και όσους έβγαλαν ότι σκατό κουβαλάει η ψυχή τους στη σελίδα της νεκρής κοπέλας που δε γούσταρε τους ρατσιστές και καταλάβαινε τα προβλήματα των προσφύγων.

Δράστες μεγαλώνουν σε εκατομμύρια σπίτια που ο διαχωρισμός αγόρι-κορίτσι, άντρας –γυναίκα παραμένει ακόμη ως ανατροφή.

Δράστες είναι η μάνα και ο πατέρας που ξεχωρίζει τα παιδιά του λόγω φύλου και τα μαθαίνει να διαχωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με το τι πιστεύουν, τι φοράνε, πώς μιλάνε, πώς ντύνονται.

Δράστες είναι εν δυνάμει, όσοι αναρωτιούνται «Τι ήθελε να πάει σπίτι του», δράστες για τις δολοφονίες της επόμενης Ελένης, Μαρίας, Κώστα, Πάνου, είναι όσοι αναρωτιούνται «πώς ντύνεται», «πώς συμπεριφέρεται».

Δράστης είναι ο γυμνασιάρχης που λέει στα κορίτσια να ντύνονται ευπρεπώς. Βυζαίνει με το γάλα του μίσους για το γυναικείο σώμα τους άντρες που ωριμάζουν στο σχολείο.

Δράστης είναι ο δημοσιογράφος που δεν σέβεται τη διαφορετικότητα που αυτονόητα υπάρχει στην κοινωνία και την στιγματίζει για χάρη της τηλεθέασης.

Δράστης είναι ο κάθε «άντρακλας» που νομίζει ότι κάθε γυναίκα του ανήκει και αν δεν τον γουστάρει, αν το μετανιώσει την τελευταία στιγμή μπορεί να την σκοτώσει για να κάνει το δικό του.

Δράστες είναι οι «νοικοκυραίοι», όπως αυτοί που σκότωσαν τον Ζακ Κωστόπουλο.

Κι εμείς, «εμείς» που νομίζουμε ότι είμαστε «άλλοι», τι είμαστε τελικά όσο ανεχόμαστε όλους αυτούς;

(ΠΗΓΗ : https://www.documentonews.gr/article/oi-dolofonoi-ths-21xronhs-elenas-tha-xanaskotwsoyn-megalwnoyn-etsi  )

UPόψεις : Σαν στο σπίτι σας, κύριε Κακλαμάνη

της Ελενας Ακρίτα

Κύριε Αντιπρόεδρε, με όλο το θάρρος που (δεν) έχω, άριστα πράξατε που δεν ζητήσατε άδεια από το Προεδρείο του Κοινοβουλίου για την «ενός λεπτού σιγή» στη μνήμη του Κωνσταντίνου Κατσίφα. 
Τόσα χρόνια στη Βουλή εσείς τα χτίσατε αυτά τα μαγαζΑ, να μην κάνετε και μια φορά το κέφι σας βρε αδελφέ; Να μπείτε άρχοντας μέσα και να τους..
σηκώσετε όλους κλαρίνο. Γιατί έτσι. Γιατί μπορείτε. Αφού τον αισθάνεστε τον χώρο σαν το σπίτι σας και το τσιφλίκι σας, γιατί να μην το κάνετε; Εκφραστείτε ελεύθερα. Αλλωστε έχουμε κι εκλογές το ’19 ποιος θα σας παρεξηγήσει, αλίμονο.
Επειδή με απατά η μνήμη μου, θυμίστε μου σε ποιες άλλες περιπτώσεις – ως Αντιπρόεδρος της Βουλής – πήρατε παρόμοιες πρωτοβουλίες; Πότε δηλαδή ζητήσατε να τηρηθεί «ενός λεπτού σιγή» για διαπρεπείς Ελληνες που έφυγαν φέτος από τη ζωή. Σας ερωτώ με όλο το θάρρος που (δεν) έχω τα εξής:
– Φέτος πενθήσαμε τον Μάνο Ελευθερίου. Εναν σπουδαίο στιχουργό και ποιητή που άφησε βαριά κληρονομία φευ σε αδύναμους
– Φέτος πενθήσαμε τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Ως κυβερνήτης περιπολικού σκάφους πρωτοστάτησε στην διάσωση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που έφταναν στα ελληνικά νησιά. Ηταν μόνο 44 χρονών και πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
– Φέτος πενθήσαμε τον Αγγελο Δεληβορριά. Μια εμβληματική μορφή της τέχνης και του πολιτισμού, που επί μισό αιώνα σχεδόν, ήταν η ψυχή του Μουσείου Μπενάκη κι έμαθε τους Ελληνες να επισκέπτονται και να αγαπούν τα μουσεία. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
– Φέτος πενθήσαμε την οικογένεια του Ανδρέα Δημητρίου. Του ηρωικού πυροσβέστη που ενώ έσωζε ζωές στο Μάτι, η γυναίκα του Μαργαρίτα και το 6 μηνών μωράκι τους νικήθηκαν από τις φλόγες και έφυγαν από τη ζωή. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
Κι άλλοι… Κι άλλοι πολλοί…
Κύριε Κακλαμάνη, ο σεβασμός μας στον θάνατο του κάθε ανθρώπου δεν δικαιολογεί επιλεκτικές εκδηλώσεις τιμής για όποιον γουστάρει ο Αντιπρόεδρος της Βουλής. Και πιστέψτε με, μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι’ αυτό. Με όλο το θάρρος που δεν έχω.

τα νεα

UPόψεις : Aν παγώσει η έρευνα για τη Novartis, η Δικαιοσύνη και η Δημοκρατία θα πεθάνουν

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου πέρασε χωρίς να ενοχλήσει κανείς όσους το οργάνωσαν και  όσους πλούτισαν καταστρέφοντας τους άλλους.Παρότι υπήρξε κεντρική προεκλογική εξαγγελία ενός κόμματος που κέρδισε τις εκλογές και για να το διαλευκάνει, δεν το έκανε. Έμειναν να ταλαιπωρούνται οι φουκαράδες της ΔΕΚΑ, ενώ οι πραγματικοί υπεύθυνοι και οι επωφελημένοι χάθηκαν στο βάθος του χρόνου και μερικοί  σήμερα κάνουν κηρύγματα ηθικής ή κατέχουν υψηλά αξιώματα.

Το σκάνδαλο  Ζήμενς, για το οποίο υπήρχαν ομολογημένα ποσά και συγκεκριμένη ροή χρήματος για περιγραφόμενους  αποδέκτες, εξαερώθηκε την ώρα που κάποιοι επέτρεψαν – ή οργάνωσαν- τη  δραπέτευση Χριστοφοράκου- α λα Κοσκωτά, το 1988. Για να επακολουθήσει η μεθόδευση της καταδίκης του στη Γερμανία, σε αστεία ποινή, ώστε να καθίσταται αδύνατη η έκδοσή του καθώς δεν μπορεί να δικαστεί ξανά για τα ίδια αδικήματα. Πάλι οι πραγματικοί υπεύθυνοι  την γλύτωσαν.

Τώρα το κακό πάει να τριτώσει με τη Novartis. Από την ώρα που ήλθε στο κέντρο της επικαιρότητας αυτό το σκάνδαλο με την εμπλοκή δέκα πολιτικών -ο φάκελος των οποίων πήγε στη Βουλή με την υπόνοια της δωροληψίας κατά τις μαρτυρίες, νομίμως μαρτύρων σε μια νόμιμη έρευνα  -σημειώθηκαν παράδοξες αντιδράσεις.

Κάποιοι ξεπέρασαν κάθε όριο ασυδοσίας- αλλά και του νόμου- μιλώντας  χυδαία για «συμμορία» Τσίπρα και δικαστικών -και μερικοί υπέβαλαν και μηνύσεις στους ..εισαγγελείς! Άλλοι άρχισαν να κάνουν φασαρίες στα κανάλια και να απειλούν ακόμη  και τη διοίκηση της εταιρίας ή τις αμερικάνικες αρχές. Σχεδόν όλοι κρύφτηκαν πίσω από τα κόμματά τους σαν να μην είναι προσωπική υπόθεση η υπεράσπιση της ηθικής οποιουδήποτε.

Όσα και αν έκαναν, όμως, η έρευνα προχωρούσε και αναμένονταν το πόρισμά της. Αλλά αιφνιδίως μια δικαστικός περιγράφει μια δικονομική διαδικασία με εμφανή πρόθεση να ζητήσει την εξαίρεση της αρμόδιας εισαγγελέως λίγο πριν ανακοινώσει τα αποτελέσματα  και τις συνέπειες των ερευνών της.

Είναι απίστευτο ότι η γνωστή κυρία Ράικου -που ξέρει το μάταιο της παρέμβασή της επί της ουσίας, αλλά και την καθυστέρηση που μπορεί να επιφέρει για λίγο στην έρευνα- δεν έλαβε υπόψη ότι η πρώτη προτεραιότητα που απορρέει από  την ιδιότητά της είναι να συνδράμει τη Δικαιοσύνη και όχι να την ακινητοποιεί με προσχήματα.

Προφανώς η κυρία δεν είναι ο ιθύνων νους του εγχειρήματος- είτε συναισθάνεται τι κάνει είτε όχι.  Άλλοι βρίσκονται σε απελπισία το τελευταίο διάστημα εν αναμονή των  ανακοινώσεων της εισαγγελέως Διαφθοράς για τα ευρήματά τους. Από εκεί αρχίζει η μεθόδευση να παγώσει η έρευνα. Ή ακόμη χειρότερα να εξοβελιστεί η Τουλουπάκη, ώστε κάποιος άλλος στη θέση της να πάρει από την αρχή την υπόθεση και να μην τελειώσει ποτέ.

Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. Ποιοι είναι αυτοί που φοβούνται για τις ποινικές συνέπειες που ενδεχομένως θα προκύψουν είναι γνωστοί με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις και καρφώνονται με τις συμπεριφορές τους. Και ποιοι θα δουν το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους, αν προκύψουν τέτοιες συνέπειες, μπορεί να το διακρίνει ο καθένας.

Εδώ χτυπούν όλες οι καμπάνες. Αν για οποιοδήποτε λόγο παγώσει η έρευνα για τη Novartis το σκάνδαλο θα είναι μεγαλύτερο από αυτή καθ’ εαυτή την υπόθεση. Δεν θα είναι μόνο σκάνδαλο συγκάλυψης μιας σκοτεινής ιστορίας, αλλά και θεσμική εκτροπή.

Θα είναι το μεγαλύτερο κτύπημα στη Δικαιοσύνη και τη δημοκρατική τάξη και θα εξελιχθεί σε ποτάμι που θα πέσει στο μύλο της Ακροδεξιάς. Κανείς δεν θα πιστεύει πλέον σε τίποτε…

Αυτός ο κίνδυνος είναι ορατός και η αντιμετώπιση του εξελίσσεται για πολλούς σε κριτήριο συμπεριφοράς σε ό,τι αφορά την αντιμετώπισή του.

Πρώτα για τη Δικαιοσύνη. Οι αρμόδιοι λειτουργοί της και τα συναφή όργανα πρέπει να κάνουν οτιδήποτε για να μην υπάρξει η παραμικρή καθυστέρηση, οδηγώντας σε άμεση κρίση οποιαδήποτε παρέμβαση κωλυσιεργίας. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ενδεχόμενο πάγωμα των ερευνών για οπουδήποτε λόγο θα εκληφθεί από τη κοινωνία ως τεκμήριο έλλειψης Δικαιοσύνης.

Μετά για την κυβέρνηση και τα κόμματα. Πρώτος ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ακολούθως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλουν να δηλώσουν την βούλησή τους να στηριχθούν οι δικαστικές αρχές στην άμεση διαλεύκανση. Μήπως και σταματήσει η παραζαλισμένη κυρία να ωρύεται στα ισχνά κομματικά της ακροατήρια ότι αυτό που καταλαβαίνει είναι ότι «ο Τσίπρας ρίχνει λάσπη, πανικόβλητος». 

Αν δεν προχωρήσει η δικαστική έρευνα ως το τέλος και δεν ξεκαθαρίσει άμεσα αυτή η υπόθεση θα υπάρχει πολύ λίγη δημοκρατία για να επικαλεστούν τη λειτουργία της τα κόμματα.

Τρίτο, οι δέκα εμπλεκόμενοι πολιτικοί, περισσότερο από όλους, πρέπει να καταδικάσουν οποιαδήποτε ενέργεια που οδηγεί σε πάγωμα. Με βάση τις δηλώσεις τους είναι οι πρώτοι που έχουν κάθε συμφέρον να προχωρήσει ταχύτατα η εισαγγελέας Τουλουπάκη στην έκδοση του πορίσματος τους. Έτσι θα προκύψει η αθωότητά τους και αν για κάποιον δεν προκύπτει, ας κάνει καλά με τον φυσικό δικαστή του.

Αν αφήσουν την υπόθεση να σέρνεται και ενδεχομένως να μην ολοκληρωθεί ποτέ θα τους κυνηγάει ισοβίως η αμφιβολία για την ακεραιότητά τους και ενδεχομένως μαζί με τα χλωρά θα γλυτώσουν και τα ξερά…

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί αυτή την υπόθεση με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όσο νομίζουν τα κόμματα, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί.  Είναι η τελευταία της ελπίδα να αποδειχθεί ότι «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα» και ότι λειτουργεί η Δημοκρατία. Αν διαψευσθεί θα ξεσπάσει στα τυφλά εναντίον της Δικαιοσύνης και του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του. Θα είναι η τρίτη μεγάλη συγκάλυψη και δεν καταπίνεται.

Από αυτή τη άποψη είναι η ώρα να  αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Γιατί ανεξάρτητα από τη δικονομική έκβασή του σκανδάλου στο συλλογικό υποσυνείδητο έχουν εγγραφεί ήδη οι συμπεριφορές και οι μεθοδεύσεις.

(ΠΗΓΗ  : https://www.koutipandoras.gr/article/pagosei-i-ereyna-gia-ti-novartis-i-dikaiosyni-kai-i-dimokratia-tha-pethanoyn  )

 

UpΌΨΕΙΣ : Έχουν μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή

Ο Μεχμέτ Αλί και ο Κωνσταντίνος Κατσίφας

Ας κάνουμε ένα σενάριο εργασίας. Ας πούμε ότι ο Μεχμέτ Αλί, μουσουλμάνος τουρκικής καταγωγής από τη Θράκη, διαμένει στην Τουρκία. Μια μέρα, επιστρέφει στην Ξάνθη, κυκλοφορεί στο δρόμο με ένα καλάσνικοφ με διόπτρα και αρχίζει να ανταλλάσσει πυροβολισμούς με Έλληνες αστυνομικούς. Κατά τη συμπλοκή πέφτει νεκρός. Η έρευνα για το ποιος είναι ο Μεχμέτ Αλί, αποδεικνύει πως η σελίδα του στο facebook είναι γεμάτη από αναρτήσεις για την απόσχιση της Θράκης όπου διαβεβαιώνει πως «η Δυτική Θράκη είναι Τουρκική».

Του Κ.Βαξεβάνη

Πώς θα αντιμετώπιζαν τον Μεχμέτ Αλί το ΜΜΕ; Πώς τα κόμματα; Θα ήταν σύσσωμη η αντίδραση και ξεκάθαρες οι θέσεις πως πρόκειται για έναν προβοκάτορα που επιβουλεύεται την ειρήνη στη χώρα, που δεν σέβεται τα σύνορα και τις διεθνείς συνθήκες; Πως εξυπηρετεί άλλους σκοπούς;

Τέλος τώρα το σενάριο. Πάμε στην πραγματικότητα. Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, έπαιξε τον Μεχμέτ Αλί στην Αλβανία. Σκοτώθηκε ανταλλάσσοντας πυροβολισμούς με αλβανούς αστυνομικούς. Οι εκπρόσωποι του «Νόμος και Τάξη» στην Αλβανία, σταθεροί στις πρακτικές των Αλβανών Αδώνηδων και Κυριάκων, επέβαλαν την τάξη. Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να έστησαν κιόλας κομμάτια όσων είπαν ότι συνέβησαν (το συνηθίζουν οι αντιδημοκρατικές δομές της αστυνομίας) αλλά αυτό δεν αλλάζει το ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας.

Στο φαντασιακό του ο ίδιος, μπορεί να ήταν ο Μεγαλέξανδρος, ο Ράμπο της Ελλάδας, οραματιστής της Κόκκινης Μηλιάς ή των πράσινων άλογων, αλλά πατριώτης δεν ήταν. Οι πατριώτες δεν κυκλοφορούν με όπλα ούτε στη χώρα τους ούτε σε άλλες χώρες, δεν μισούν τους άλλους, δεν βάζουν σε κίνδυνο τις σχέσεις της χώρας που αγαπούν με άλλες χώρες. Οι πατριώτες δεν είναι κατά φαντασία πολέμαρχοι και λάτρεις του αίματος (του δικού τους ανώτερου ή αυτού που θέλουν να χύσουν) αλλά της ζωής που θέλουν με επιμονή να κάνουν καλύτερη. Αν χρειαστεί να πολεμήσουν θα το κάνουν αλλά ξέρουν πως ο πόλεμος δεν είναι λύτρωση για τη χώρα αλλά καταστροφή.

Ο Κατσίφας, ήταν οπαδός της ΜΑΒΗ, μιας οργάνωσης που το 1994, είχε εισβάλει σε φυλάκιο της Αλβανικής Επισκοπής και αφού σκότωσε τους φαντάρους πήρε τα όπλα τους και τα φωτογράφισε με τη σημαία της Βορείου Ηπείρου. Μέλη της πιάστηκαν λίγο αργότερα , δικάστηκαν και έπεσαν στα μαλακά, ενώ ένας από αυτούς είχε χρησιμοποιήσει ως άλλοθι την παρουσία του σε εκδήλωση του Εθνικού Μετώπου του Μάκη Βορίδη.

Σκοτάδι και έρεβος, βρωμιά και πρακτοροδουλειές με μοναδικό στόχο την αποσταθεροποίηση της χώρας. Η πρόσφατη απέλαση ρώσων διπλωματών οι οποίοι πλήρωναν έλληνες “πατριώτες” να κάνουν συλλαλητήρια για το Μακεδονικό ώστε να μην υπογραφεί ποτέ συμφωνία με την ΠΓΔΜ προς όφελος της Ρωσίας, δείχνει πόσο δυσδιάκριτα είναι τα όρια μεταξύ πατριωτισμού βαρέος τύπου και ύποπτης δραστηριότητας.

Παρόλο που όλα αυτά ήταν φως φανάρι για τη δράση του Κατσίφα, η ΝΔ δια του Αδώνηδος αλλά και του πάλαι ποτέ μετριοπαθούς Κουμουτσάκου, προτίμησε τα κεράκια στη μνήμη ενός πατριώτη. Τι είναι αυτό που τους κάνει να τον αναγνωρίζουν ως πατριώτη αντί για πράκτορα ή τρελό ή επικίνδυνο; Μα φυσικά η δική τους θεώρηση για τον πατριώτη.

Σε μια Ελλάδα που μετά τον πόλεμο οι μαυραγορίτες ονομάστηκαν πατριώτες και οι λαδέμποροι έγιναν Ελλαδέμποροι για να πατάξουν του Αριστερούς, ο πατριωτισμός πήρε την ερμηνεία που θέλανε. Ο πατριωτισμός έγινε η ιστορία των δικτατοριών και των διώξεων αντιπάλων και οι πατριώτες έμοιαζαν περισσότερο με τον Παττακό παρά με τον Άρη.

Αυτοί που σήμερα εντοπίζουν στο πρόσωπο του ομογενή έναν πατριώτη αλλά θα έβλεπαν στο πρόσωπο του Μεχμέτ Αλί έναν επικίνδυνο που πρέπει να τον πυροβολήσουμε είναι και υποκριτές και δειλοί. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ζωές αλλά η προσωπική τους αφήγηση που τους θέλει καβαλάρηδες στα άλογα και καπεταναίους στα όπλα ενώ είναι φασαριτζήδες του καναπέ και συμπλεγματικοί με ανεξήγητο μίσος για τους άλλους.

Η προσπάθεια ηρωοποίησης του ομογενή δια της πλαγίας και σιωπηλής οδού γίνεται γιατί ντρέπονται να φωνάξουν όσα πιστεύουν μέσα τους. Πως θέλουν να διεκδικήσουμε ξένα εδάφη, να αλλάξουμε τα σύνορα, πως πιστεύουν πως έχουν μια αδερφή κουκλίτσα αληθινή που τη λένε Βόρειο Ήπειρο και την αγαπούν πολύ, πως κυρίως θέλουν πολιτική πελατεία μέσα από το πλήθος που ονειρεύεται παγκόσμιες συνωμοσίες και πολέμους, αλλά πάντα εκ του ασφαλούς. Ο συγκεκριμένος πατριωτισμός δεν στοιχίζει τίποτα. Ούτε να πληρώνεις φόρους, ούτε να μοχθείς, ούτε να αγαπάς. Αν ο μη γένοιτο στραβώσει το πράγμα και εξαιτίας κάποιου Κατσίφα γίνει κανένας πόλεμος, αυτοί δεν θα είναι παρόντες. Θα έχουν πάει στη νέα Μέση Ανατολή ή θα ανταλλάσσουν ένα τενεκέ λάδι με διαμέρισμα. Διότι όπως σωστά είχε πει ο Σάμιουελ Τζόνσον “ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των καθαρμάτων”.

ΥΓ: Η στάση τους δεν άλλαξε ούτε όταν αποκαλύφθηκε πως ο “ήρωάς” τους είχε συλληφθεί για εμπορία χασίς. Τώρα θα μου πείτε μερικά κιλά χασίς μπροστά σε 2,1 τόνους ηρωίνης δεν είναι τίποτα.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/ehoyn-mia-adelfi-koyklitsa-alithini   )

UPOψεις : Δεν σε θέλουν ακροδεξιό, σε θέλουν απαθή

Υπάρχει μια ρομαντική θεώρηση που αγκαλιάζει υποσχετικά από τους οπαδούς των θρησκειών έως τους ανόητους αλλά και τους επαναστάτες. Η βεβαιότητα πως το καλό θα νικήσει. Στον αντίποδα ακριβώς της απαισιόδοξης προδιάθεσης που θέλει το κακό να είναι ανίκητο και σχεδόν επιβεβλημένο, οι αισιόδοξοι θεωρούν πως η επικράτηση του καλού, έχει τη δική του νομοτελειακή ισχύ.

του Κ.Βαξεβάνη

Φυσικά η ζωή δεν περιμένει τη θεώρηση του καθενός για το καλό και το κακό για να το εξελίξει. Άλλωστε η διαλεκτική σχέση που διέπει  τα πράγματα, η συνεχής ενότητα και πάλη των αντιθέτων, ίσως θα έπρεπε να μας διδάξει πως το καλό και το κακό συνυπάρχουν , είναι μπροστά μας και η επιλογή μας δεν είναι αν θα πάμε με το καλό ή το κακό, αλλά πόσο καθαρά τα βλέπουμε.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον κόσμο έχουν γίνει στο όνομα του καλού . Το μεγαλύτερο κακό στον κόσμο, έλεγε η Χάνα Άρεντ στην «Κοινοτοπία του κακού» δεν προέρχεται από αυτούς που επιλέγουν να το υπηρετήσουν αλλά από τους οπαδούς της κανονικότητας, από αυτούς που στο όνομά της καταλήγουν να κάνουν φριχτά πράγματα. Γράφει χαρακτηριστικά η Άρεντ παρακολουθώντας τη δίκη του ναζί Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ: «Όσο πιο πολύ τον άκουγες να μιλάει, τόσο πιο εμφανές γινόταν ότι η αδυναμία του να μιλήσει συνδεόταν στενά με την αδυναμία του να σκεφτεί, και πιο συγκεκριμένα να σκεφτεί από τη σκοπιά ενός άλλου”

Ίσως μεγαλύτερη σημασία απ το να ταχθούμε με το καλό απέναντι στην λειτουργία του κακού, είναι να σκεφτόμαστε καθαρά και έξω από τις κοινοτοπίες.

Δεν έχει νόημα να πιστεύεις για τους δικούς σου λόγους, πως το καλό θα επικρατήσει. Έχει όμως μεγάλη σημασία να πιστεύεις πως το καλό ΜΠΟΡΕΙ να επικρατήσει. Αυτό ακριβώς το “μπορεί” ορίζει την συνυπευθυνότητα και την προσωπική συμμετοχή σε όσα γίνονται . Μπορεί να σε διαφοροποιήσει από δέκτη ή οπαδό σε δράστη και μάλιστα σκεπτόμενο αφού πρέπει να βρεις τους τρόπους με τους οποίους “το καλό μπορεί”.

Η επικράτηση του κακού δεν είναι μια διαβολική συνωμοσία αλλά ο καταστροφικός συνδυασμός της απάθειας με την άγνοια. Το κακό, όπως και οι κακοί, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα για να επικρατήσει. Αναπτύσσεται πάνω στα κενά που αφήνει η καθημερινότητα σαν τα ζιζάνια στα άγονα χωράφια. Το κακό δεν πρέπει να αποδείξει τίποτα σε αντίθεση με τις μεγάλες ιδέες και τα οράματα που πρέπει να αποδεικνύονται κάθε μέρα απαιτώντας συνήθως κόπο και αυταπάρνηση. Το κακό μπορεί να φυτρώσει στη βλακεία, την άγνοια, την κανονικότητα επιβεβαιώνοντας τον αυτοφυή και άκοπο χαρακτήρα του.

Για να ακυρωθεί μια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη δεν χρειάζεται συνωμοσία, αρκεί ένας βλάκας. Για να πεταχτεί  στα άχρηστα η γνώση για τη ζωή και την Ιστορία δεν είναι απαραίτητα συνεύρεση κακών αλλά ένας ηλίθιος λαϊκιστής  που για να δικαιολογήσει την άγνοιά του δημιουργεί μια θεωρία σωτηρίας ή καταγωγής. Το Χάρβαρντ και οι έδρες των κοινωνικών Επιστημών, αχρηστεύονται από τον βλάκα που “διδάσκει” σε ένα κτήριο στην Αθήνα την καταγωγή του από τον Άριο και την αυταπόδεικτη ανωτερότητα του κατεστραμένου εγκεφάλου του.

Με αντίστοιχο τρόπο ο βρώμικος δεν χρειάζεται να κάνει κάτι κοπειώδες για να επικρατήσει. Προσπαθεί να κάνει και τους άλλους σαν αυτόν. Μερικές φορές αρκεί να απλώσει τα βρώμικα χέρια του και να σε ακουμπήσει. Δεν χρειάζεται να πει αλήθειες, απλώς να σπείρει ψέματα. Ο μικρός θέλει να βλέπει και τους άλλους μικρούς γι αυτό τους κονταίνει στο ύψος του.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ζούμε δύσκολες μέρεες που θα γίνουν δυσκολότερες και αυτό δεν αφορά τις Οικονομία αλλά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι θα εχουν δικαίωμα να ζουν. Οικουμενικές αξίες απειλούνται κυρίως στο Ευρωπαικό λίκνο των δικαιωμάτων. Ο συντηρητισμός, ο φασισμός, η αθλιότητα προχωράει σε όλη την Ευρώπη καβάλα στο άλογο που χάρισε η άδικη διακυβέρνηση και ο βαθύς διαχωρισμών μεταξύτων ανθρώπων αλλά και των ανθρώπων σε σχέση με αυτό που παράγουν. Μεσσίες, ακροδεξιοί προφήτες και πολέμαρχοι της εχθρότητας υπόσχονται θαύματα αλλά αποσιωπούν τα θύματα. Η επικράτησή τους δεν χρειάζεται κόπο αλλά θεωρίες ανωτερότητας. Άλλωστε δεν σκοπεύουν να επιλύσουν τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά να εφεύρουν αντιπάλους που θα καταδείξουν ως υπάιτιους. Το μετανάστη, τον ομοφυλόφυλο, τον αδύναμο και σταδιακά όποιον απαιτείται για να επικρατούν.

Η απειλή δεν θα ανεμίζει κατ’ ανάγκην σβάστικες. Θα μιλά απλώς γι αυτούς που κατέστρεψαν την κοινωνία ως τεμπέληδες, αριστεροί  και ευαισθητοδημοκράτες. Απεναντι στην ιστορική γνώση θα προτάξουν άριους, πεφωτισμένους και ανυποχώρητους. Φυσικά και όλα αυτά θα γίνονται στο όνομα του καλού. Σκοπεύουν να κάνουν το κακό να επικρατήσει μέσα από την κοινοτοπία, την κανονικότητα και τη βολεμένη καθημερινότητα που ψάχνει κάποιους να φταίνε. Δεν ποντάρουν σε φασίστες γιατί αυτοί μπορούν να κατασκευαστούν εύκολα. Ποντάρουν σε καθωσπρέπει νοικοκυραίους που θα γίνουν η κρίσιμη μάζα του φασισμού. Δεν σε θέλουν ακροδεξιό γιατί ακροδεξιοί είναι οι ίδιοι. Σε θέλουν απαθή και ας είσαι “με το καλό”.

(ΠΗΓΗ : http://koutipandoras.gr/article/den-se-theloyn-akrodexio-se-theloyn-apathi  )

UP ΟΨΕΙΣ : Κριτική Δικαστικών Αποφάσεων

ΓΙAΝΝΗΣ ΜΑΝΤΖΟΥΡAΝΗΣ *

Η αξιοπιστία και το κύρος των δικαστών δεν μετριέται με την ικανοποίηση όσων δικαιώνονται με τις αποφάσεις τους, αλλά με την εκ των προτέρων αποδοχή της κοινωνίας που τελικά καθιστά τις αποφάσεις τους σεβαστές και όχι απλώς δεσμευτικές.

1. Από τα Πολιτικά του Αριστοτέλη μέχρι το Πνεύμα των Νόμων του Μοντεσκιέ και έκτοτε, σε όλες τις παραλλαγές της οργανωμένης πολιτείας οι κρατικές λειτουργίες διακρίνονται σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική και ασκούνται από διαφορετικά όργανα.

Έτσι επιδιώκεται και επιτυγχάνεται ο αμοιβαίος έλεγχος και η εξισορρόπηση των τριών μορίων της πολιτείας.

2. Στη δικαστική εξουσία, που αδόκιμα αποκαλείται και Δικαιοσύνη, ανατίθεται η απονομή δικαίου. Ο προορισμός της δικαστικής εξουσίας έγκειται στον έλεγχο κάθε εξουσίας και δραστηριότητας προς διασφάλιση κοινών αγαθών των ανθρώπων και αποτροπή κατάχρησης εξουσίας καθώς και προς κατοχύρωση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου έναντι κάθε τάσης επιβολής ισχυρών ατόμων ή συλλογικοτήτων επί μεμονωμένων προσώπων ή του κοινωνικού συνόλου.

Με άλλες λέξεις, η δικαστική εξουσία εγγυάται την τήρηση της νομιμότητας και την προστασία των πολιτών έναντι ενδεχόμενης καταχρηστικής άσκησης οποιασδήποτε δημόσιας ή ιδιωτικής εξουσίας καθώς και προσβολής των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Κατά τη δικαιοδοτική κρίση τους, οι δικαστές δεσμεύονται μόνο από το Σύνταγμα, τους σύμφωνους με το Σύνταγμα νόμους, τους γενικά παραδεδεγμένους κανόνες διεθνούς δικαίου και τις κυρωμένες με νόμο διεθνείς συνθήκες.

3. Το δίκαιο είναι κατ’ εξοχή πολιτικό φαινόμενο, αφού είναι προϊόν της ενιαίας κρατικής εξουσίας και υπηρετεί την επιδίωξη εξασφάλισης του κοινού καλού, τη ρύθμιση των κοινωνικών συγκρούσεων με τη προστασία των έννομων αγαθών των πολιτών και της κοινωνίας και την οριοθέτηση του ανταγωνισμού ατομικών και συλλογικών συμφερόντων. Υπ’ αυτή την έννοια είναι εκδήλωση πολιτικής αντίληψης και θέλησης, που διατυπώνεται με νόμους, δικαστικές αποφάσεις και πρακτικές εφαρμογής αυτών, ενώ ταυτόχρονα είναι πανίσχυρο μέσο διάκρισης επιτρεπτού και απαγορευμένου και τελικά καλού και κακού.

Συχνά χρησιμοποιείται ως εργαλείο κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας, οπότε και μεθίσταται από το πεδίο διασφάλισης του κοινού καλού στην εργαλειοθήκη ιδιοτελών σκοπών πολιτικών προσώπων και ομάδων, οπότε και μετατρέπει τους δικαστές από διαιτητές σε παίκτες στο γήπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και της κομματικής αντιδικίας.

4. Στο μέτρο, που πηγή όλων των εξουσιών είναι ο λαός, ουδεμία κρατική εξουσία είναι ανέλεγκτη στην άσκησή της και ουδείς φορέας αυτής βρίσκεται στο απυρόβλητο, άρα και η δικαστική εξουσία υπόκειται στον έλεγχο των πολιτών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική των δικαστικών αποφάσεων είναι όχι μόνο επιτρεπτή αλλά και επιβεβλημένη υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι δεν αποτελεί επέμβαση στο έργο του δικαστή και δεν επιχειρεί τον επηρεασμό της δικαιοδοτικής κρίσης του. Μάλιστα αυτή η κριτική δεν περιορίζεται στην επιστημονική κριτική των ειδημόνων νομικών, που θεμελιώνεται στις διατάξεις του άρθρου 16 του Συντάγματος, αλλά πέραν αυτής επεκτείνεται στο δικαίωμα κάθε πολίτη να κρίνει την ορθότητα ή μη κάθε δικαστικής απόφασης. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στη κριτική δικαστικών αποφάσεων από όργανα της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, ή και από άλλο όργανο της δικαστικής εξουσίας, η οποία δεν μπορεί να απαγορευθεί, αλλά πρέπει να ασκείται με φειδώ και να αποφεύγεται, όταν η σχετική υπόθεση εκκρεμεί προς εκδίκαση, υπό τον όρο ότι δεν γνωστοποιήθηκε το περιεχόμενο της κρινόμενης απόφασης από όχι σπάνιες διαρροές μελών του εκδικάζοντος δικαστηρίου, που υπονομεύουν την ανεξαρτησία των δικαστών εκ των έσω.

Παράλληλα, ο έλεγχος του τρόπου λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας από τους αντιπροσώπους του λαού στη Βουλή συνιστά έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, που επιτρέπεται και επιβάλλεται για τη βελτίωση της απονομής του δικαίου.

Η άποψη ότι οι απλοί πολίτες δεν είναι ικανοί και ώριμοι να κρίνουν το έργο των δικαστών είναι αδιανόητη σε δημοκρατικό πολίτευμα, αφού παραπέμπει σε θεωρίες περί επαϊόντων και ειδημόνων, που είναι εχθρικές προς τη θεμελιώδη στις δημοκρατίες αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

5. Στη Ελλάδα η κρίση στην απονομή δικαίου έχει παρελθόν με ευθύνη δικαστών, δικηγόρων, γραμματέων, δικαζομένων και νομοθέτη. Η υπέρβασή της δεν επιτυγχάνεται με σιωπή των αμνών, αλλά με δημόσια κριτική των πράξεων και παραλείψεων των υπευθύνων για τα δεινά της.

Η δικαστική εξουσία ως θεσμός συμβολίζει τη Δικαιοσύνη και για να είναι αποτελεσματική και σεβαστή πρέπει να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη των πολιτών, που δεν κατακτάται με τη θωράκιση του δικαστή στη σφαίρα του ανεξέλεγκτου, αλάθητου και υπεράνω υποψίας αλλά με την αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης του, που σφάλλει, όπως όλοι οι άνθρωποι.

Οι δικαστές δεν είναι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής που βαθμολογούν μόνοι τα γραπτά τους, δεν προστατεύονται με κουκουλώματα και συγκαλύψεις, είναι ανεξάρτητοι όχι για να αγνοούν την πρωταρχική πηγή του δικαίου δηλαδή τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας αλλά για να μην εμποδίζονται να τη σέβονται και να την υπηρετούν.

Με την κριτική γίνεται αποδεκτή η δεσμευτικότητα δικαστικών αποφάσεων αλλά αμφισβητείται η ορθότητά τους. Και αυτό είναι και νόμιμο και επιθυμητό.

Η αξιοπιστία και το κύρος των δικαστών δεν μετριέται με την ικανοποίηση όσων δικαιώνονται με τις αποφάσεις τους, αλλά με την εκ των προτέρων αποδοχή της κοινωνίας που τελικά καθιστά τις αποφάσεις τους σεβαστές και όχι απλώς δεσμευτικές.

*Ο Γ. Μαντζουράνης είναι δικηγόρος

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/291331/kritiki-dikastikon-apofaseon  )

UPΟΨΕΙΣ : Κάποια συμπεράσματα από τον φόνο του Ζακ Κωστόπουλου

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζεται να επικροτεί την αυτοδικία μετά φόνου, όταν διακινδυνεύεται η ιδιοκτησία, μολονότι μία τέτοια συμπεριφορά συνιστά κακούργημα σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα. Δεν έχει σημασία αν τρεις κλωτσάνε στο κεφάλι ένα “πρεζάκι”, που δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του. Στα μάτια των τρομαγμένων πρόκειται για ηρωική πράξη, που θα έπρεπε να επιβραβεύεται, όπως στις ΗΠΑ που από την πολλή αυτοδικία σκοτώνονται σαν τα κοτσύφια στα σχολεία και στους δημόσιους χώρους.

Γράφει ο Αντώνης Μπρούμας 

Η επιφανειακή αιτία του φαινομένου αυτού είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στις διωκτικές αρχές και στη δικαιοσύνη καθώς και η επίκληση μίας γενικευμένης εγκληματικότητας, παρ’ όλο που οι δείκτες της εγκληματικότητας έχουν μειωθεί άνω των 10 ποσοστιαίων μονάδων από το 2012.

 Η βαθύτερη αιτία του φαινομένου είναι ο διαρκής φόβος. Υπάρχουν μαζικά κοινωνικά στρώματα, που έχουν απωλέσει τους όποιους κοινωνικούς δεσμούς εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης και λειτουργούν κανιβαλιστικά τόσο μεταξύ τους όσο και έναντι οποιασδήποτε υπαρκτής ή ανύπαρκτης απειλής. Ο “νοικοκυραίος” φοβάται τόσο πολύ, γιατί φοβάται κυρίως τον διπλανό του “νοικοκυραίο”, γνωρίζοντας ότι στην πρώτη ευκαιρία είναι αυτός που θα του επιτεθεί με διάφορους τρόπους. Σε αυτό το υπόστρωμα ανασφάλειας και φόβου, οποιοσδήποτε ενοποιητικός παράγοντας, όπως το έθνος ή εξωτερικές απειλές, λειτουργούν ως προσωπικό βάλσαμο και προσωρινή ανακωχή.

Αντίθετα με τους “νοικοκυραίους”, ο Ζακ Κωστόπουλος μπορεί να ήταν ναρκομανής και διαφορετικός αλλά, για κακή τύχη των υπαίτιων του ξυλοδαρμού καθώς και της ΕΛΑΣ, που είχε κάθε λόγο να κουκουλώσει την υπόθεση, δεν ήταν μια τυχαία περίπτωση. Έχει πίσω του μία μικρή κοινωνία μέσα στην κοινωνία με δεσμούς εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, η οποία λειτουργεί με αξίες και όχι με τον φόβο και τον κανιβαλισμό. Αυτό που λείπει από τους “νοικοκυραίους”, το έχει δυστυχώς γι’ αυτούς ένα “πρεζάκι” και “πούστης”, όπως θα τον αποκαλούσαν. Τώρα, αν πιστεύαμε και εμείς στην αυτοδικία, όπως αυτοί που κλωτσούσαν και οι ομοιδεάτες τους, θα είχαμε ισοπεδώσει μερικές δεκάδες καταστήματα στην Ομόνοια. Θα αρκεστούμε στην απώλεια ενός ανθρώπου, που είχε ακόμη πολλά να δώσει αλλά μέσα από τις αντιφάσεις του εκτέθηκε ως βορρά στα θηρία.

Και σε αυτή την υπόθεση φάνηκε ποιοι τροφοδότησαν το μίσος και υποδαύλισαν τον φασισμό και ποιοι ήταν για άλλη μια φορά απόντες. Μία σειρά ΜΜΕ κάλυψαν το γεγονός με πρωτοφανώς μισανθρωπικό τρόπο, αλληλοτροφοδοτώντας με σανό το κοινό που τα ακολουθεί και αδιαφορώντας αν νομιμοποιούν συμπεριφορές που συνιστούν κακουργήματα. Αλλά και η αντιπολίτευση πατά πάνω στο φόβο των πολιτών, για να λαϊκίζει συνεχώς πάνω στο φαινόμενο της εγκληματικότητας, χωρίς φυσικά καμία απολύτως σοβαρή πρόθεση να το λύσει. Τέλος, πεθυμήσαμε αυτούς που καταδικάζουν τη βία από όπου και αν προέρχεται. Δεν πα να χύθηκαν μυαλά στα πεζοδρόμια; Δεν ξύπνησε μέσα τους αυτό το ακράτητο πάθος, που ξυπνά όταν εξεγείρονται που καμιά πορεία κλείνει τους δρόμους. Πραγματικά, τους πεθυμήσαμε.

*Ο Αντώνης Μπρούμας είναι δικηγόρος

(ΠΗΓΗ: http://www.koutipandoras.gr/article/kapoia-symperasmata-apo-ton-fono-toy-zak-kwstopoyloy  )

UΡόψεις : Επαγγελματίες χρεοκοπημένοι

Υπάρχει μια μεταφορική έκφραση, που λένε συνήθως οι πολιτικοί, αρχίζοντας κάποια πομπώδη δήλωση ανιδιοτέλειας και προσφοράς. “Είναι χρέος μας…”, λένε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Το ίδιο ακριβώς, αλλά στην κυριολεξία, μπορούμε πλέον να πούμε, συνολικά ως κοινωνία, για τα θαλασσοδάνεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που πλέον κοντεύουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ. “Είναι χρέος μας“.

Είναι όντως χρέος μας.

Τα μη εξυπηρετούμενα θαλασσοδάνεια των κομμάτων που χρεοκόπησαν τη χώρα, είναι ένα χρέος που μετακυλίεταιστον Έλληνα φορολογούμενο και μάλιστα εις το πολλαπλάσιο.

Ο υπερ-δανεισμός τους με μοναδικό εχέγγυο τα μελλοντικά εκλογικά ποσοστά, όχι μόνο χρεοκόπησε τα δύο διεφθαρμένα κόμματα, αλλά έριξε όλο το βάρος της αποπληρωμής τους πάνω στην ήδη ταλαιπωρημένη κοινωνία.

Τα σκάνδαλα οικονομικής εξαπάτησης στα οποία εμπλέκονται τα δύο -πρώην- μεγάλα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα με συνέπεια στα βράχια της χρεοκοπίας και τώρα θέλουν να κυβερνήσουν ξανά, είναι αναρίθμητα.

Είναι, δε, τόσο εθισμένοι στο να ρίχνουν το βάρος πάνω στους πολίτες, που για παράδειγμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκλέχθηκε πρόεδρος της ΝΔ με τη δέσμευση πως θα μειώσει το δυσθεώρητο χρέος του κόμματος και δυόμιση χρόνια μετά, το χρέος έχει αυξηθεί πάνω από 25 εκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα τον τελευταίο χρόνο η ΝΔ δεν έχει προχωρήσει σε καμία πληρωμή ληξιπρόθεσμης οφειλής.

Βλέπετε, οι χορηγούμενες διαφημίσεις στα social media, οι περιοδείες του προέδρου και οι αμφιλεγόμενες «ομάδες» και ιστοσελίδες που «στήνουν» στην Πειραιώς, έχουν ένα κόστος παραπάνω.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι μόνο προσωπικά και οικογενειακά “μέτοχος” σε ένα χρεοκοπημένο, ηθικά και οικονομικά, κόμμα. Είναι (προσωπικά και οικογενειακά) μέτοχος και σε μια χρεοκοπημένη εταιρεία.

Με τη ΝΔ και τον Κήρυκα Χανίων να χρωστάνε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, στον φορολογούμενο, έχουν καταντήσει την άλλοτε κραταιά συντηρητική παράταξη, ένα κόμμα που ανοιχτά και απροκάλυπτα εξυπηρετεί ως υπεργολαβία, τα συμφέροντα ιδιωτικών εταιρειών, πολλές φορές και επιχειρηματιών που έχουν “μπλεξίματα” με τη δικαιοσύνη.

Το είδαμε άλλωστε πρόσφατα και με το ασφαλιστικό σύστημα α λα Πινοσέτ που προωθεί η ΝΔ.

Τα ίδια και στη ναυαρχίδα της χρεοκοπίας της χώρας, το ΠΑΣΟΚ, που όσα ονόματα και αν αλλάξει, θα παραμένει η παράταξη των “μαύρων ταμείων”, της σκανδαλώδους διακυβέρνησης Σημίτη και της κάθε πιθανής και απίθανης ρεμούλας. Δάνεια, μίζες, δωροδοκίες, υπέρογκες κρατικές επιχορήγησεις και πάει λέγοντας.

Απ’ όπου και να το πιάσετε βρωμάει χρεοκοπία… υλική και ηθική!

Μιλάμε για τους ίδιους που επινόησαν το “Μαζί τα φάγαμε” ώστε από την αρχή της κρίσης να μοιραστούν οι ευθύνες της χρεοκοπίας στους “πληβείους”.

Αυτούς που όχι μόνο επινόησαν τον ΕΝΦΙΑ, αλλά και που νουθετούσαν τους πολίτες να πουλήσουν τα σπίτια τους αν δεν έχουν να πληρώσουν.

Αυτούς που ζούσαν με την “κουτάλα” του δημοσίου χρήματος, που τάιζε με υπερτιμολογήσεις, ΕΣΠΑ, θαλασσοδάνεια, προσλήψεις από την πίσω πόρτα, δουλειές για κολλητούς και κουμπάρους.

Αυτούς που, αν τους επιτραπεί να ξαναγυρίσουν στην εξουσία, θέλουν να επιβάλλουν το ταξικό ασφαλιστικό του δικτάτορα Πινοσέτ

Είναι επαγγελματίες χρεοκοπημένοι, οι ίδιοι που δεν μπορούν να κουμαντάρουν ούτε το περίπτερο της γειτονιάς τους χωρίς να το χρεοκοπήσουν.

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/epaggelmaties-xreokophmenoi   )

Page 1 of 5
1 2 3 5