Β.Ραφαηλίδης: » Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες»

«Οι λαοί των Βαλκανίων»:

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής, αν ήδη δεν έχει κατανοήσει την ιστορία των Μακεδόνων, του σπουδαιότερου λαού των Βαλκανίων. Άλλωστε, χωρίς τους Δωριείς Μακεδόνες είναι βέβαιο πως σήμερα δεν θα υπήρχε ίχνος ελληνικού πολιτισμού στη γεωγραφική περιοχή που λέγεται Ελλάδα. Διότι ο ελληνικός πολιτισμός, αφού έκανε το γύρο του τότε γνωστού κόσμου με τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επέστρεψε στην κοιτίδα του όχι ακριβώς ως ελληνικός, δηλαδή ιωνικός, αλλά ως ελληνιστικός.

Ήδη η γραμματολογική διαφορά ανάμεσα στις καταλήξεις -ικός (ελληνικός) και -ιστικός (ελληνιστικός) δηλώνει από μόνη της τη σημαντική διαφοροποίηση που υπέστη ο ελληνικός πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός δηλαδή που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο απ’ το ένα από τα τέσσερα ελληνικά φύλα, τους Ίωνες της Μικράς Ασίας και τους ομοφύλους τους της Αττικής. Αν, λοιπόν, ο ελληνικός πολιτισμός διά των Μακεδόνων «περιόδευσε» τουλάχιστον στο μισό του τότε γνωστού κόσμου και επηρέασε ένα μεγάλο πλήθος λαών πολύ απομακρυσμένων απ’ τη Μακεδονία, είναι φυσικό να επηρέασε ακόμα περισσότερο λαούς βαρβαρικούς, εγκαταστημένους κοντά στη Μακεδονία.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ελληνιστικό είναι κάτι που έχει καταγωγική σχέση με την Ελλάδα, το άμεσα εξαρτώμενο απ’ την Ελλάδα, χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Που, όμως, δεν είναι ευθέως εξαρτημένο απ’ την Ελλάδα, δεν είναι, θα λέγαμε, πρωτογενώς ελληνικό.

Η σχέση ημών των Νεοελλήνων με το (αρχαίο) ελληνικό ήθος και τον (αρχαίο) ελληνικό πολιτισμό δεν είναι ευθέως ελληνική, είναι ελληνιστική. Όχι μόνο γιατί ο ελληνικός πολιτισμός επέστρεψε στην κοιτίδα του (παραλλαγμένος) διά του χριστιανισμού, που δεν είναι τυπικά ελληνική αλλά ανατολίτικη πολιτιστική παράμετρος, αλλά και διότι ο χρόνος και οι αλλαγές που αυτός συνεπάγεται μας απομάκρυναν κατ’ ανάγκην απ’ την αρχική έννοια Έλλην.

Ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός, λοιπόν, είναι ελληνιστικός με μια έννοια πολλαπλή: Εξαιτίας μιας θρησκείας που εισήχθη στην Ελλάδα και τροποποίησε τα ήθη και την ηθική της, εξαιτίας μιας γλώσσας που δεν είναι η (αρχική) ελληνική, αλλά μια απλοποιημένη παραλλαγή της, αυτή που δημιούργησαν οι Αλεξανδρινοί γραμματοδιδάσκαλοι με τρόπον τέτοιο, που να γίνεται εύκολα κατανοητή και από βαρβάρους, και κυρίως εξαιτίας της δυναμικής της ιστορίας, που συνεχώς τροποποιεί τις κοινωνικές παραμέτρους και τα πολιτιστικά δεδομένα.

Άλλωστε, κανένας απόγονος δεν είναι κατ’ ανάγκην όμοιος με τον πρόγονο. Ο γιος ενός έξυπνου και πολιτισμένου πατέρα μπορεί κάλλιστα να είναι και βλαξ και απολίτιστος. Γιατί, λοιπόν, να μη συμβαίνει το ίδιο και με τους λαούς, όπου τα πράγματα είναι απ’ τη φύση τους ακόμα πιο χαοτικά και ακατάστατα, ακόμα πιο τυχαία απ’ όσο στη μείξη των χρωμοσωμάτων; Πάλι καλά, να λες, που διατηρούμε κάποια ελληνιστικά ίχνη, πράγμα που το οφείλουμε στους Μακεδόνες. Που σήμερα είναι το ένα πέμπτο του συνόλου των Ελλήνων. Και τούτο χάρη στους πρόσφυγες που αποτελούν το 45% του σημερινού πληθυσμού της Μακεδονίας. Πράγμα που σημαίνει πως χωρίς τους Έλληνες που ήρθαν απ’ τη Μικρά Ασία και τον Πόντο ανάμεσα στο 1910 και 1925 (σύνολο 1.221.849 ψυχές) ιδέα δεν έχω αν η Μακεδονία θα ήταν δυνατό να είναι σήμερα ελληνική. Είπαμε, τις εθνότητες και συνεπώς τα στηριγμένα σ’ αυτές εθνικά αλλά και πολυεθνικά κράτη τα δημιουργούν οι άνθρωποι και όχι τα εδάφη.

Ας δούμε, λοιπόν, τους Μακεδόνες από πιο κοντά. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Και οπωσδήποτε παραπάνω απ’ ότι θα το άξιζαν, ας πούμε οι Πελοποννήσιοι, οι μόνιμοι δυνάστες των υπολοίπων Ελλήνων απ’ το 1830 που υπάρχει νεοελληνικό κράτος και μέχρι σήμερα αδιαλείπτως. Άλλωστε, το είπαμε ήδη, η ιστορία των λαών της Βαλκανικής χωρίς τους Μακεδόνες δεν θα είχε το νόημα που έχει σήμερα. Από δω, και συγκεκριμένα από την πόλη του Φιλίππου, τη Φιλιππούπολη, ξεκινάει εκείνη η τρομερή χριστιανική αίρεση των βογόμιλων, που για πέντε αιώνες θα φέρει τα πάνω κάτω στη Βαλκανική κυρίως αλλά και σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή επικράτεια. Μιλήσαμε ήδη για τους βογόμιλους και το ρόλο τους στον κάρα πολύ ιδιόρρυθμο εξισλαμισμό, κυρίως των κατοίκων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Αλλά και των Ελλήνων της νότιας Μακεδονίας, των Βαλαάδων (ή Βαλαλάδων), που τους χαρακτηρίζουν ελληνόφωνους Τούρκους, ενώ είναι μάλλον εξισλαμισθέντες Έλληνες, μερικοί μόνο απ’ τις πολλές χιλιάδες εξισλαμισθέντων Ελλήνων, που μόνο η ελληνική μωρία θα ήταν δυνατό να τους χαρίσει στους Τούρκους, για μόνο το λόγο πως εξισλαμίστηκαν.

Τα πρώτα έγκυρα ντοκουμέντα για την ιστορία των Μακεδόνων χρονολογούνται από τον 7ο π.Χ. αιώνα, τότε που ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς, ο Περδίκκας Α’, ιδρύει το κράτος των Μακεδόνων υποτάσσοντας τους Παίονες, τους Βοττιαίους, τους Ηδώνες, τους Εορδαίους, τους Ιλλυριούς και πάρα πολλούς άλλους μικρότερους προμακεδονικούς, ας τους πούμε έτσι, λαούς, που θα αφομοιωθούν με τους Μακεδόνες για να δώσουν το πρώτο υπολογίσιμο εθνολογικό κράμα σε μια περιοχή που δε σταμάτησε ποτέ να αναμειγνύει τις πάμπολλες λαότητες που έζησαν στο πλούσιο έδαφος της.

Όμως, η κυρίως ιστορική περίοδος των Μακεδόνων αρχίζει τον 4ο π.Χ. αιώνα με τον βασιλιά Αλέξανδρο Α’ τον Φιλέλληνα (498-454 π.Χ.). Πολύ απασχόλησε τους ιστορικούς ο χαρακτηρισμός Φιλέλλην. Αλλά μπέρδεψε μόνο όσους αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν μια διαδοχή υιών καταγομένων από τον ίδιο πατέρα, και όχι σαν μια διαδοχή πολιτισμών. Το γεγονός πως οι Μακεδόνες είναι Δωριείς, δε σημαίνει απολύτως τίποτα από πολιτιστικής απόψεως. Σε σχέση με τους πρωτοπόρους Ίωνες, οι Δωριείς Μακεδόνες, όπως και όλοι οι Δωριείς, εκπολιτίζονται πάρα πολύ πιο αργά. Όχι μόνο γιατί τους χωρίζουν χίλια χρόνια από την λεγάμενη «κάθοδο των Αχαιών» και των Ιώνων που κατεβαίνουν σχεδόν μαζί με τους Αιολείς και τους Αχαιούς απ’ το Βορρά, αλλά και διότι βρίσκονται αρκετά μακριά απ’ το λίκνο του ελληνικού πολιτισμού, την Ιωνία (τα παράλια της Μικράς Ασίας) καθώς και απ’ την απέναντι Αττική, που κατοικείται από Ίωνες.

Άλλωστε, πολλοί Αθηναίοι, με προεξάρχοντα τον φανατικό αντιμακεδόνα Δημοσθένη, δεν αναγνωρίζουν τους Μακεδόνες σαν Έλληνες. Όχι γιατί δεν είναι Έλληνες εκ καταγωγής (οι αρχαίοι Έλληνες μισούν θανάσιμα την καταγωγική αιματολογία και θα έσκαγαν στα γέλια αν μας άκουγαν να αιματολογούμε εθνολογικά) αλλά διότι δεν είναι ακόμα τόσο πολιτισμένοι, όσο οι νότιοι Έλληνες.

Ας μη μας διαφεύγει πως για τους αρχαίους Έλληνες, Έλληνες είναι οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες. Για τους Νεοέλληνες όμως, κυρίως Έλληνες είναι, πρώτον αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, δεύτερον αυτοί που παν συχνά στην εκκλησία, τρίτον αυτοί που αγαπούν τα στρατιωτικά θούρια, τέταρτον αυτοί που αγαπούν τους εκ στρατιωτικών δικτάτορες, πέμπτον αυτοί που έχουν κουμπάρο βουλευτή, έκτον αυτοί που κλέβουν συχνά το δημόσιο ταμείο, έβδομον αυτοί που φωνάζουν «ζήτω η Ελλάς» τρεις φορές την ημέρα, όγδοον αυτοί που δεν κοιμούνται όταν ακούν τους ρήτορες κατά τις δυο εθνικές επετείους, ένατον αυτοί που έχουν πιστοποιητικό από τον αιματολόγο που βεβαιώνει πως το αίμα τους είναι γνησίως ελληνικό, και δέκατον και τελευταίον αυτοί που πιστεύουν πως το «όνομά μας είναι η ψυχή μας» τη στιγμή που όλοι μας ξέρουμε πως το καλό κρασί δεν το κάνει η ετικέτα, αλλά τ’ αμπέλι.


Η Μακεδονία επί Φιλίππου Β’ του Μακεδόνος

Όπως και νάναι, οι εξ αίματος Έλληνες Μακεδόνες (άντε, να σας κάνουμε το χατίρι, εσάς τους αιμοβόρους, που αν δε δείτε αίματα δεν ηρεμείτε) ολοκληρώνουν τον σταδιακό (πολιτιστικό) εξελληνισμό τους κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Επί Περδίκκα Β’ (438-413) και επί Αρχελάου (413-399) αρχίζει πλέον να μη γίνεται διάκριση, από πολιτιστικής απόψεως, ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους Έλληνες. Πάντως, ο εξαιρετικά φιλόδοξος Φίλιππος Β’ (359-336), αφού τσαλαπάτησε όλους τους μνηστήρες του θρόνου, κατέβηκε κατά κάτω και υπέταξε στην εξουσία του όλους τους νότιους Έλληνες. Για να τους ενώσει, λεν οι εθνοκάπηλοι. Τρίχες. Απλώς τους κατάχτησε, έτσι απλά και καθαρά, αδιαφορώντας πλήρως για το αν είναι αδέρφια ή ξαδέρφια ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει. Καινούργια εδάφη για την επικράτειά του ήθελε ο άνθρωπος, και τα πήρε. Και στρατιώτες για την εκστρατεία του κατά των Περσών που ετοίμαζε. Και τους πήρε (ο γιος του Αλέξανδρος).

Κι έτσι αρχίζουν από τότε τα διλήμματα: Να πάρεις το μέρος των βορείων ή των νοτίων; Σκέτος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος μοιάζει το πράγμα. Πάντως εγώ, αν και βόρειος (Μακεδών) παίρνω σταθερά το μέρος των νοτίων Ιώνων, γιατί αυτοί είναι οι δημιουργοί του ελληνικού πολιτισμού της κλασικής περιόδου. Πάντως, ο γιος του Φίλιππου Β’, Αλέξανδρος, ο επονομασθείς ορθότατα Μέγας (356-323), δίνει μια γερή σπρωξιά στον ελληνικό πολιτισμό (των Ιώνων, το ξαναλέω) και τον μετατρέπει σε ελληνιστικό.

Όμως, το 148 π.Χ., μόνο 175 χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, όλα καταρρέουν και η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία. Το 395 μ.Χ., με το χωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Δυτική (Ρώμη) και Ανατολική (Βυζάντιο), μετά από 543 χρόνια ρωμαϊκής κυριαρχίας που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη, η Μακεδονία περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ανατολικού αυτοκράτορα Αρκάδιου, και σύντομα γίνεται το σημαντικότερο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Θεσσαλονίκη θα γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξης ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα. Την Κωνσταντινούπολη, να εξηγούμαστε. Γιατί η Θεσσαλονίκη ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα Αθήνα είναι μια συμπρωτεύουσα της πλάκας, όπως ακριβώς και η πρωτεύουσα (πόλη) της Ελλάδας, που σίγουρα είναι δευτερεύουσα κοντά στην πάντα όμορφη και πάντα «θηλυκιά» Θεσσαλονίκη.

Η Μακεδονία ανήκει στο θέμα (βυζαντινή διοικητική περιφέρεια) του Ιλλυρικού μαζί με την Ιλλυρία και την Δακία (αντιστοιχεί προς τη σημερινή Ρουμανία αλλά περιλαμβάνει και τμήμα της νότιας Ρωσίας). Οι Βυζαντινοί όπως και οι Ρωμαίοι, απ’ την Ιλλυρία (παράλια της σημερινής Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας) πηδούν κατ’ ευθείαν στη Δακία και δεν κάνουν λόγο για τη μεσολαβούσα Μοισία (σημερινή Βουλγαρία αλλά και μέρος της Σερβίας προς τα Σκόπια) που ορθότατα την αντιμετωπίζουν ως Μακεδονία τώρα πλέον.

Ήδη πριν απ’ την εμφάνιση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του κατοπινού θέματος του Ιλλυρικού έχουν εγκατασταθεί από πολύ παλιά και Γότθοι (αρχαίοι Γερμανοί, ας τους πούμε έτσι), αλλά και θύννοι (Μογγόλοι) τον 5ο και τον 6ο αιώνα, και Άβαροι (πάλι Μογγόλοι) τον 6ο και τον 7ο αιώνα. Όλοι αυτοί θ’ αφήσουν τα χνάρια τους στην περιοχή. Όλοι αυτοί θα ανακατωθούν με τους Σλάβους, που τον 6ο αιώνα ολοκληρώνουν την μακραίωνη διείσδυσή τους στην περιοχή όπου γυροφέρνουν ως νομάδες από πολύ νωρίτερα, για να συναποτελέσουν τελικά όλοι μαζί τους νοτιότερους απ’ τους Νότιους Σλάβους. Που κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εκτός από Σλάβοι είναι Γερμανοί και Μογγόλοι. Και Έλληνες. Και Βλάχοι. Και Αλβανοί. Στα Βαλκάνια είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν οι εθνότητες και οι πολιτισμοί. Το μόνο ενοποιητικό εθνολογικό δεδομένο των βαλκανικών λαών είναι η ορθοδοξία.

Τον 7ο αιώνα εμφανίζονται στην περιοχή και οι Βούλγαροι και τα πράγματα μπλέκουν ακόμα περισσότερο. Επί ενάμιση αιώνα οι δυναμικοί Βούλγαροι θα κάνουν τα πάντα άνω κάτω στη περιοχή του Ιλλυρικού και μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι που να γνωρίσουν την πρώτη τους σοβαρή ήττα από τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο (είναι πράγματι Αρμένιος) το 814.

Το 891 αρχίζουν οι επιδρομές των Αράβων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 911 οι πανίσχυροι αυτή την εποχή Άραβες μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη και τη ρημάζουν. Ακολουθούν οι εισβολές των Πετσενέγων (Μογγόλοι κι αυτοί) των Κουμάνων (Μογγόλοι κι αυτοί), των Φράγκων και των Νορμανδών (Βίκινγκς). Στο μεταξύ, τον 8ο αιώνα έχουν ήδη προωθηθεί και έχουν ήδη εγκατασταθεί στη Μακεδονία οι Βλάχοι, δηλαδή η εθνολογική πανσπερμία των εκλατινισθέντων επαγγελματιών στρατιωτών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι εγκαταστημένοι κάποτε ως φρουροί στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Τώρα που δεν έχουν να φυλάξουν τίποτα, αρχίζουν να περιφέρονται δώθε κείθε για να φτιάξουν τελικά κράτος στη Ρουμανία μαζί με τους αρχαίους Λάκες, ενώ άλλες ομάδες Βλάχων προωθούνται απ’ τη Μακεδονία στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία.

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί των Βαλκανίων»

(ΠΗΓΗ : https://www.anoixtoparathyro.gr/%ce%b2-%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5%ce%b4%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5/   )

Πατριώτες, πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι

Τα τελευταία 27 χρόνια η χώρα μας ταλανίζεται από μία σύγκρουση με ιστορικές ουρές, αλλά χωρίς πραγματικό νόημα. Ιστορικά ουδέποτε οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας, πλην των Βουλγάρων, δεν είχαν οτιδήποτε να χωρίσουν με τους Έλληνες. Κατά τον δεύτερο βαλκανικό πόλεμο, οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί ενθαρρύνονταν από τον Παύλο Μελά να πολεμούν ενάντια στους Βούλγαρους, στο πλευρό των Ελλήνων[i].

Εδώ έχουμε μία ιστορική ειρωνεία: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε το πολιτικό ανάστημα να τερματίσει μία σύγκρουση πολλών αιώνων με την Βουλγαρία. Ήταν η μόνη εθνότητα που αμφισβητούσε στο παρελθόν τη συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913, που διαμόρφωσε τα σημερινά σύνορα. Η Βουλγαρία το επιχείρησε ξανά κατά την γερμανική κατοχή, αλλά  η ήττα των ναζί επανέφερε τα σύνορα στην προπολεμική τους θέση. Μετά τον τερματισμό της ελληνοβουλγαρικής διένεξης, δεν υπήρχε αμφισβήτηση των συνόρων στην περιοχή, ούτε καμία αιτία για τριβές μεταξύ μακεδονικών πληθυσμών.

Μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, στην τότε «Δημοκρατία της Μακεδονίας», επανέρχεται ο αλυτρωτισμός της μεγάλης σλαβόφωνης Μακεδονίας.

Δυστυχώς και στην Ελλάδα κάποιοι ανακαλύπτουν ότι «Η Μακεδονία είναι μόνο Ελληνική» και ότι δεν δικαιούται καμία άλλη εθνότητα να χρησιμοποιεί την λέξη «Μακεδονία», πλην των Ελλήνων.

Το επιχείρημα αυτό, με όρους διεθνούς δικαίου, είναι αβάσιμο και επικίνδυνο. Η εθνική συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των κρατών, διαμορφώθηκε αιώνες αργότερα από την εγκατάσταση σλαβόφωνων πληθυσμών στην Μακεδονία. Οι κάτοικοι Ευρώπης είναι κράμα εθνοτήτων που άλλοι ζούσαν στην ήπειρο εδώ και χιλιάδες χρόνια, όπως οι Κέλτες, και άλλοι εγκαταστάθηκαν πολύ αργότερα. Αυτό άλλωστε περιγράφει και η Πηνελόπη Δέλτα στα μυστικά του βάλτου: «Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμούνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνα, ζούσαν φύρδην-μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν –η ίδια, μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από σλαβικά και ελληνικά, ανακατωμένα με λέξεις τούρκικες.

Όπως και στα Βυζαντινά χρόνια, οι πληθυσμοί ήταν ανακατωμένοι τόσο, που δύσκολα χώριζες Έλληνα από Βούλγαρο – τις δύο φυλές που κυριαρχούσαν. Εθνι­κή συνείδηση είχαν την μακεδόνικη μονάχα. Όταν όμως οι Βούλγαροι κήρυξαν την εκκλησιαστική τους ανεξαρτησία, και αναγνωρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχηγός της βουλγάρικης εκκλησίας ο Έξαρχος αντί του Πατριάρχη, και όταν η σύνοδος του 1872 κήρυξε σχισματικούς τους Βουλγάρους, χωρίστηκε η Μακεδο­νία σε Πατριαρχικούς Έλληνες κι Εξαρχικούς Βούλγαρους, χωρίστηκαν και οι συ­ντοπίτες, οι συγχωρίτες – ακόμα και α οικογένειες».

Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρόν.

Οι όψιμοι «Μακεδονομάχοι» κάνουν ένα πολύ ύπουλο χρονικό άλμα. Γράφουν ότι με την σημερινή συμφωνία εκχωρούνται τα ιερά και όσια του έθνους μας: Το όνομα Μακεδονία, η εθνότητα, η γλώσσα κλπ. Εξαπατούν ανερυθρίαστα τον ελληνικό λαό, γιατί όλα αυτά για τα οποία δήθεν κόπτονται έχουν ήδη εκχωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα ήδη από το 1991 και νωρίτερα.  Μηρυκάζουν την ένδοξη εποχή του Μ. Αλεξάνδρου, αλλά κρύβουν ένοχα τις δικές τους πράξεις από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μέχρι σήμερα. Ισχυρίζονται ότι οι γείτονες μας επιχειρούν να παραχαράξουν την ιστορία και για πρώτη φορά στις Πρέσπες  γίνεται αποδεκτή αυτή η παραχάραξη. Στην πραγματικότητα οι ίδιοι προσυπέγραψαν την παραχάραξη, πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού, και η συμφωνία των Πρεσπών την σταματάει οριστικά!

Ας αποκαταστήσουμε λοιπόν την αλήθεια:

ΟΝΟΜΑΣΙΑ

Continue reading “Πατριώτες, πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι”

UP ΟΨΕΙΣ : Πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων

Του Κ.Βαξεβάνη

Υπάρχει ένας πατριωτισμός που στάζει αίμα. Ονειρεύεται πολέμους και εδαφικές κατακτήσεις, φαντασιώνεται προελάσεις και ρητορεύει με μεγάλες ιδέες. Η πιο μεγάλη ιδέα όμως που έχουν όσοι τον εκπροσωπούν είναι για τον εαυτό τους.Είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, αναμφίβολα του Λεωνίδα – όχι απαραίτητα εκείνου των ιστορικών βιβλίων όσο του κινηματογραφικού ο οποίος εφοδιασμένος με δόρυ και με six-pack κοιλιακούς αναφωνούσε «this is Sparta».

Οι οπαδοί αυτού του πατριωτισμού δείχνουν να ακολουθούν τις ιαχές των πολέμων, να είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την πατρίδα με κάθε κόστος, ακόμη και με το αίμα τους. Όσο πιο μεγάλος ο πατριωτισμός τόσο πιο πολύ ρέει το αίμα, με το ισοζύγιο να γέρνει κατά του εχθρικού και μολυσμένου.

Υπάρχουν βέβαια μερικές λεπτομέρειες. Το περισσότερο αίμα που έχουν θυσιάσει οι πατριώτες της αιμοσφαιρίνης είναι για εξετάσεις για την υψηλή χοληστερίνη της καλοπέρασης. Την ώρα που με λόγια χτίζουν ανώγια και κατώγια ίδια με καταφύγια πολέμου, το μόνο που θυσιάζουν είναι το σάλιο της πολεμικής ρητορικής.

Πόσα κιλά πατριώτης είσαι; Πόσο αίμα είσαι έτοιμος να χύσεις. Πόσους εχθρούς να σκοτώσεις; Ω τι ατυχία όμως. Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να μετρηθεί με τα κιλά, το αίμα που τρέχει δεν είναι μονάχα των εχθρών και ανάμεσα στους σκοτωμένους μπορεί να είσαι και εσύ. Ο πατριωτισμός των σχολικών εγχειριδίων και των εθνικών μύθων που σκοτώνει τους άλλους, νικά τους άλλους και φυσικά υπερτερεί σε όλα έναντι των άλλων μυρίζει τυπωμένο χαρτί. Δεν έχει τίποτε από τη φριχτή, μεταλλική μυρωδιά του αίματος, την μπόχα των σαπισμένων σωμάτων και την αποφορά των δυστυχισμένων ανθρώπων που αναδίνει ο πραγματικός πόλεμος.

Η συμφωνία με τα Σκόπια ξανάφερε στο προσκήνιο αυτούς τους πατριώτες. Μορφάζουν με ένταση, μιλούν με απειλές, φωνάζουν με υποσχέσεις. Σηκώνουν το χέρι και δείχνουν τους ανθέλληνες και απάτριδες οι οποίοι ξεπουλάνε τη Μακεδονία και τη χώρα ολόκληρη. Και αφού οι άλλοι είναι οι ανθέλληνες, αυτοί είναι εκ των πραγμάτων οι ευλογημένοι ήρωες που είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την αλήθεια. Αν οι άλλοι είναι Εφιάλτες αυτοί δεν είναι παρά Λεωνίδες.

Οσα χρόνια κυκλοφορώ στον πλανήτη αυτό των πολέμων (έχοντας μάλιστα ζήσει ο ίδιος αρκετούς πολέμους, ευτυχώς λόγω επαγγέλματος και μόνο) αναρωτιέμαι: Γιατί ο πατριωτισμός πρέπει να μυρίζει αίμα και να μετρά πτώματα; Γιατί αγαπά την πατρίδα του όποιος δηλώνει έτοιμος να κατακρεουργήσει, να μακελέψει και να πνίξει τον κόσμο στη φρίκη; Γιατί οι πατριώτες είναι όσοι αγριεύουν και μισούν, όσοι βρίζουν και απειλούν για τον μεγάλο σκοπό της πατρίδας; Ποια αγάπη για την πατρίδα κρύβει η απόφαση να την υποθηκεύεις κάθε μέρα με καχυποψία, εχθρότητα και απειλές; Γιατί να θεωρείς πως η πατρίδα επιζεί και μεγαλουργεί όταν επικρατεί σε άλλους και τρέφεται από τα μήλα της Κόκκινης Μηλιάς και τις ψευτοαφηγήσεις του φασίστα, ο οποίος μάλιστα όταν χρειάστηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του βρήκε τρόπο να πάει με τον κατακτητή;

Γιατί ο πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων προσπερνά την αγάπη που είναι εφικτό να μετρηθεί για να καταλήξει στην αναπόδεικτη των υποσχέσεων περί τελικής ρανίδας του αίματος; Ο πατριωτισμός δεν είναι γενική αναπόδεικτη έννοια. Τέτοια την κάνουν οι φαφλατάδες που μεγαλουργούν με λόγια στο απώτερο μαύρο μέλλον αντί να αποδεικνύουν κάθε μέρα τι αγαπούν και πόσο το αγαπούν.

Πόσο, αλήθεια, αγαπά την πατρίδα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν οι οικογενειακές offshore δεν αποδίδουν τον ελληνικό φόρο με τον οποίο θα γίνουν σχολεία και νοσοκομεία και ευνοούνται από τους φορολογικούς παραδείσους; Πόσο αγαπά την πατρίδα του ο Σαμαράς που ισοπέδωσε τους συμπατριώτες του με πολιτικές υπαγορευμένες από άλλους εκτός Ελλάδας; Πόσο αγαπά την πατρίδα του όποιος σήμερα αρνείται τη λύση στο μακεδονικό για να δημιουργήσει αναμπουμπούλα μέσα στην οποία θα χαίρεται σαν κακός λύκος;

Πατριώτης είναι αυτός που θέλει να ζουν η χώρα του και τα παιδιά του ειρηνικά, που σέβεται τους γείτονές του και επιλέγει να ζήσει με τρόπο που οι άνθρωποι θα μεγαλουργούν και δεν θα πεθαίνουν έστω και στα μεγάλα λόγια. Πατριώτης είναι αυτός ο οποίος θέλει μια κοινωνία που να προστατεύει τους αδύναμους, μια πατρίδα που να δίνει δουλειά σε όλους για να ζουν με αξιοπρέπεια.

Πατριωτισμός δεν είναι η μουντή και αιμοδιψής φαντασίωση που κάνει τους ανθρώπους απάνθρωπους και φιλολογικά υπέρτερους έναντι άλλων. Έχω σιχαθεί τους πατριώτες του πολέμου και της περικεφαλαίας. Τις περισσότερες φορές είναι η περικεφαλαία του βλάκα ή του εύπιστου. Βαρέθηκα τους χιλιάδες μοβόρους κομάντος της μεγάλης Ελλάδας που δεν είναι παρά οι δειλοί μικροαστοί οι οποίοι δεν έδωσαν καμιά μάχη για να είναι η πατρίδα τους μια χώρα που δεν την κλέβουν όσοι την κυβερνούν. Κανένας από τη φάρα των «μακεδονομάχων» ή των φιλομάχων δεν πρόκειται να κάνει καμιά θυσία για να υπερασπίσει τη χώρα του από επιβουλές όταν δεν σηκώνει το μπόι του για να αντιταχθεί στα μικρά, καθημερινά και αυτονόητα. Δεν είναι πλασμένος για κανένα μεγάλο σκοπό αυτός που αγαπά τη γοργόνα την αδερφή του Μεγαλέξανδρου αλλά μισεί τον γείτονά του ή τον συμπολίτη του.

Σε όλα αυτά η Ιστορία έχει δώσει φυσικά τις δικές της αποδείξεις. Όσες φορές οι πατριώτες οι «πολλά βαρείς» ώθησαν σε πολέμους για καλό σκοπό, ζήσαμε απλώς εθνικές τραγωδίες. Όχι μόνο γιατί δεν ήταν όσο γενναίοι έλεγαν πως είναι, αλλά γιατί απουσίαζαν κιόλας τη δύσκολη ώρα.

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/patriwtismos-twn-aimosfairiwn  )

UP ΟΨΕΙΣ : Εθνικόν, ό,τι μας γουστάρει!

Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου επικαλέστηκε ο Αντώνης Σαμαράς για να εξάρει τον πατριωτισμό τους στο θέμα της FYROM. Βεβαίως και οι δύο όταν ήταν εν ζωή δεν έλεγαν τα καλύτερα λόγια για τον κ. Σαμαρά, ωστόσο ας πάμε επί της ουσίας.

Στη δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρει πως οι πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να καλύψουν την καθολική απογοήτευση του ελληνικού λαού, προσθέτοντας πως «η ανιστόρητη σύμπλευση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. Τσίπρα δεν είναι ικανή να σβήσει από την εθνική μνήμη τις παρακαταθήκες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου».

Οπως λέει, «δεν ήταν «εθνικιστής» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν έλεγε πως «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», ούτε ήταν «τυχοδιώκτης» ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έλεγε ότι το όνομα της Μακεδονίας είναι «το όχημα του αλυτρωτισμού για τα Σκόπια». Ορισμένες παρατηρήσεις:

  • Πώς είναι βέβαιος ο κ. Σαμαράς ότι είναι καθολική η απογοήτευση του ελληνικού λαού; Απογοητευμένοι σίγουρα είναι ο ίδιος, η ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας την οποία καθοδηγεί, η Χρυσή Αυγή, η Ενωση Κεντρώων και το ΚΚΕ -αυτό για τελείως διαφορετικούς λόγους. Κανονικά, απογοητευμένος δεν πρέπει να είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μιλάω για τον Κυριάκο Μητσοτάκη που εγώ γνώρισα πριν από χρόνια.
    Νεοφιλελεύθερος στα οικονομικά, κλασικός φιλελεύθερος με προωθημένες απόψεις στα θέματα των δικαιωμάτων και στην εξωτερική πολιτική. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης που βλέπω σήμερα είναι αγνώριστος. Η πλήρης μετάλλαξη. Νομίζω ότι δεν πρόκειται για συνειδητή επιλογή. Εκβιάζεται από το εθνικιστικό ρεύμα που υπάρχει στο κόμμα του και φοβάται μήπως του προκύψει νέο σχήμα στα δεξιά της Ν.Δ.
    Για να εμποδίσει τη λεηλασία του ακροατηρίου του κόμματος, δέχτηκε να λεηλατήσουν οι ακροδεξιοί τη συνείδηση και τις αρχές του. Ο κ. Σαμαράς πάντως, που σήμερα βγάζει σπυράκια με τη χρήση παραγώγων της λέξης Μακεδονία και καλεί σε πανστρατιά για να ανατραπεί ο αχρείαστος ταπεινωτικός συμβιβασμός, οφείλει να μας πει γιατί όταν ήταν πρωθυπουργός επέτρεψε στον υπουργό του Ευάγγελο Βενιζέλο να τοποθετηθεί στον ΟΗΕ (πιο επίσημο βήμα δεν υπάρχει) υπέρ της σύνθετης ονομασίας erga omnes; Εχει καμιά εξήγηση για τον οπορτουνισμό του;
  • Η δήλωση του Καραμανλή ότι «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει πει ο αποκαλούμενος εθνάρχης. Η Μακεδονία δεν είναι μία και δεν είναι μόνο ελληνική. Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας υπάρχουν τρία κράτη: η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η ΠΓΔΜ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Επιπλέον δεν αναρωτιέται ο κ. Σαμαράς μήπως αυτή η ατυχής και ανιστόρητη δήλωση του Καραμανλή, την οποία απέσυρε ο ανιψιός του το 2008, δημιουργήσει πρόβλημα στην Ελλάδα εάν παρουσιαστεί ως επίσημη θέση; Από οποιονδήποτε τρίτο (σύμμαχο ή αντίπαλο) δεν θα εισπραχτεί ως δείγμα επιθετικού αλυτρωτισμού; Ψιλά γράμματα.
  • Η κατηγορία που απευθύνουν οι αστέρες της εθνικοφροσύνης, εντός και εκτός Ν.Δ., ότι ο Τσίπρας έδωσε τη μακεδονική γλώσσα στον Ζάεφ είναι γελοία. Ο κ. Σαμαράς, ο οποίος δηλώνει φιλίστωρ, δεν έχει διαβάσει ή δεν του έχει πει κάποιος ότι το 1959 ο πολιτικός μέντοράς του Ευάγγελος Αβέρωφ (υπουργός Εξωτερικών τότε) είχε μιλήσει για μακεδονική γλώσσα; Δεν έχει διαβάσει ή δεν του έχει πει κάποιος ότι σε ειδική σύνοδο του ΟΗΕ στην Αθήνα το 1977 η Ελλάδα αναγνώρισε τη μακεδονική γλώσσα; Αλήθεια, ποιος ήταν πρωθυπουργός και το 1959 και το 1977; Θυμάται ο κ. Σαμαράς; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Κι ας μην ισχυριστούν διάφοροι ότι οι στενοί συνεργάτες του Καραμανλή έκαναν του κεφαλιού τους. Ουδείς διανοούνταν να υποστηρίξει κάτι αιρετικό σε ένα τόσο σοβαρό θέμα χωρίς να πάρει την άδεια του αρχηγού του. Θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι.
  • Και σ’ ό,τι αφορά την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ την οποία κερδίζει χωρίς ανταλλάγματα o Ζάεφ, οι εθνικόφρονες πλήρους απασχόλησης δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η Ελλάδα έχει χάσει τη μάχη στο δικαστήριο της Χάγης; Αντιγράφω από τα ρεπορτάζ της εποχής (Δεκέμβριος 2011): «Η Ελλάδα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, παρεμποδίζοντας την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ανακοίνωσε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Στην απόφασή του, που είναι τελική, χωρίς δικαίωμα έφεσης, και δεσμευτική για τις δύο πλευρές, το Δικαστήριο με ψήφους 15 προς 1 έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, η ένσταση της Ελλάδας δεν εμπίπτει στην εξαίρεση που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, καθώς αυτή δεν επιτρέπει στην Αθήνα να αρνηθεί την εισδοχή της ΠΓΔΜ σε έναν οργανισμό βασιζόμενη στο επιχείρημα ότι η γειτονική χώρα θα αναφέρεται στον εν λόγω οργανισμό με το συνταγματικό της όνομα». Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν, «το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/ethnikon-oti-mas-goystarei  )

UP ΟΨΕΙΣ : Γιατί πάντα μας φταίει ο “άλλος”;

Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του: η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση …. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ότι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας.

 

Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του ‘κακού’ στη ζωή: τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!

Οι τυχεροί νικητές του λόττο…

Έρευνες σ’ όσους κέρδισαν πολλά χρήματα μέσω τυχερών παιχνιδιών, έδειξαν πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς, μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αφού απόλαυσαν –ή και διασκέδασαν τα ποσά που είχαν κερδίσει- βρέθηκαν πάλι στην ίδια οικονομική κατάσταση πριν την κερδοφόρα νίκη του λαχνού τους. Λίγοι ανάμεσα τους έκαναν κάποιες σταθερές επενδύσεις που διατήρησαν, αγοράζοντας π.χ. ένα σπίτι (που μπορούσαν στη συνέχεια να συντηρούν). Οι υπόλοιποι, απλώς έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα απ’ στα προβλήματά τους.

Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες ζωής και όταν αυτές αλλάξουν σημαντικά μοιάζουμε σαν το ψάρι έξω από το νερό.

Ουσιαστικά, μέσα μας τα χάνουμε και δυσκολευόμαστε να χαράξουμε μια νέα πορεία σε άγνωστο τοπίο. (Είναι διαφορετικό να φαντάζομαι τι θα συνέβαινε “αν κέρδιζα στο λαχείο πολλά λεφτά” από το να βρεθώ πραγματικά σ’ αυτήν τη συνθήκη. Όταν το φαντάζομαι, σκέφτομαι μόνον κάποια όνειρα που θα ικανοποιούσα, αλλά παραβλέπουμε τις δυσκολίες ή τα θέματα, που μπορεί να ξεπηδούσαν τότε, επειδή στις εικόνες που φανταζόμαστε βλέπουμε συνήθως την μία όψη του νομίσματος).

Με απλά λόγια, αν θέλω ν’ αλλάξω κάτι πραγματικά, δεν αρκεί ν’ αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Αν έχω όνειρο να πατήσω τη κορυφή του Έβερεστ, δεν φταίει το βουνό που είναι ψηλό, αλλά η δική μου προετοιμασία για να φτάσω εκεί.

Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;

Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο.

Αυτό το σε “σχέση” είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ’ ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ’ αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ’ επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο.

Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν’ αναγνωρίσω και ν’ ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.

Σενάρια ζωής: από μαριονέτες, σκηνοθέτες!

Νομίζω πως όλοι μας, είμαστε παίχτες στο παιχνίδι της ζωής, χωρίς να το βλέπουμε ξεκάθαρα.

Φτιάχνουμε σενάρια ζωής, σενάρια για τη δική μας ζωή – μέσα από τις προσδοκίες μας, τα όνειρα, τους φόβους, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μας.

Είμαστε οι πρωταγωνιστές αλλά και οι αόρατοι σκηνοθέτες της ζωής μας.

Μόνον που δεν συνειδητοποιούμε πως ταυτόχρονα σκηνοθετούμε τη ζωή μέσα στην οποία πρωταγωνιστούμε.

Γνωρίζοντας τον εαυτό μας καλύτερα, αντί να προβάλλουμε σαν σε οθόνη του σινεμά, ολόκληρο το φταίξιμο για ότι μας συμβαίνει είτε στον άλλο, είτε στον ατελή εαυτό μας, μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε μέσα από τα επαναλαμβανόμενα σενάρια που σκηνοθετούμε στον εαυτό μας το πώς γράφουμε τα προσωπικά μας σενάρια, κι εκεί να παρέμβουμε!

 

Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

(ΠΗΓΗ : https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/giati-panta-mas-ftaii-o-allos  )

UPΟΨΕΙΣ : Τι το νοιάζει τον 17χρονο αν…

Η ιστορία όντως επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από τον Κωνσταντίνο και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Αν αύριο μαθαίναμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει βγάλει ακόμα τις βοηθητικές ρόδες απ’ το ποδήλατο, το πιθανότερο είναι πως δε θα έκανε σε κανέναν εντύπωση.

H πνευματική ανεπάρκεια του προέδρου της ΝΔ, συνήθως δεν είναι ενοχλητική. Το αντίθετο. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, το χαμόγελο είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Η όλη παρουσία του θα ήταν εξόχως διασκεδαστική αν δεν υπήρχε μια λεπτομέρεια την οποία δυστυχώς δεν μπορούμε να παραβλέψουμε: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας και υποψήφιος πρωθυπουργός.

Η πλάκα λοιπόν σταματάει όταν ένας πολιτικός αρχηγός, που έχει κάνει ξανά μόδα την ακροδεξιά στη ΝΔ, δηλώνει ζωντανά σε συνέντευξη που του πήρε ο “γιαουρτοβγάλτης Παύλος Τσίμας στο ΣΚΑΙ, ότι… τον 17χρονο σήμερα δεν τον ενδιαφέρει σήμερα τι έγινε το 1963 με τους γκοτζαμάνηδες και το Λαμπράκη.

Όταν ένας υποψήφιος πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τόσο απαξιωτικά ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της χώρας του, τότε αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να ξαναζήσει τέτοιες τραγωδίες.

Οι ευσεβείς πόθοι του Κυριάκου Μητσοτάκη για πλήρη διαγραφή της ιστορικής μνήμης είναι βέβαια ευδιάκριτοι εδώ και καιρό. Μιλάμε για τον ίδιο πολιτικό που πριν λίγο καιρό είχε πάρει τα εύσημα από την εγκληματική νεοναζιστική οργάνωση, δηλώνοντας στο περιοδικό Politico πως “η Χρυσή Αυγή είναι σα να μην υπάρχει. Η βία στην Ελλάδα προέρχεται αποκλειστικά από την αριστερά“.

Η αναφορά του προέδρου της ΝΔ, λοιπόν, στον 17χρονο, που δεν θα έπρεπε να το νοιάζει για τη δολοφονία του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, είναι η σχεδόν φυσιολογική πολιτική σκέψη μιας διεφθαρμένης ελίτ που κυβέρνησε μεταπολεμικά την Ελλάδα και του κόμματος όπου οι ιδεολογικοί απόγονοι του παρακράτους των γκοτζαμάνηδων είναι αυτή τη στιγμή η ηγετική ομάδα.

Η δημιουργία την περίοδο των μνημονίων μιας ουδέτερης και απολιτίκ “νεκράς ζώνης” στη χώρα μας ήταν ένα από τα μεγάλα συστημικά πρότζεκτ.

Αν καταφέρουμε να κάνουμε το 17χρονο να νοιάζεται περισσότερο για ένα γαμάτο κοκτέηλ ή για “τα 10 μαγαζιά στην Αθήνα που φτιάχνουν το καλύτερο burger” από τη βάσανο της πολιτικής, κριτικής σκέψης, δε θα νοιαστεί και για πολλά άλλα. Θα έχουμε φτιάξει έναν τέλειο… ιδιώτη (idiot).

Έτσι, ο 17χρονος δε θα νοιάζεται για το πως και ποιος χρεοκόπησε τη χώρα που ζει και θα πρέπει να δουλέψει σαν κωπηλάτης σε γαλέρα.

Δε θα τον ενδιαφέρει ποιοι δολοφόνησαν το Νίκο Τεμπονέρα, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τον Παύλο Φύσσα.

Δε θα ξέρει καν το όνομα του Παύλου Μπακογιάννη και το ποια πολιτική οικογένεια “έστησε” ολόκληρη πολιτική και επαγγελματική καριέρα πάνω στη στυγνή δολοφονία του.

Κυρίως όμως δε θα τον ενδιαφέρει πως ο πολιτικός που τόλμησε να πει τη φράση “Τι το νοιάζει τον 17χρονο”, είναι ο ίδιος που πριν λίγους μήνες καταψήφισε την πρόταση της κυβέρνησης… για ψήφο στα 17.

Ίσως έτσι… (μόνο έτσι) θα καταφέρουμε να κάνουμε και τον Κυριάκο, πρωθυπουργό.

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/ti-to-noiazei-ton-17xrono-an   )

«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»

Συνέντευξη επίκαιρη αν και προ κρίσης…

«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…

«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες…», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.

Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη. Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η «αυτοδικαίωση». Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»…

«Υποκριτές και Φαρισαίοι»

Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;

«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες. Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».

Το χάσμα

Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».

Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα -άσχετα με την αποστολή μας- για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».

Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές. Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ποιος είναι

Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

 

(ΠΗΓΗ : http://www.kathimerini.gr/318521/article/epikairothta/ellada/skotwsame-ton-8eo-kai-orfaneyame)

Ο φασιστο-παπάς, αθωώθηκε! – του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο ταγματάρχης χωροφυλακής επί χούντας Θανάσης Λενής ( τώρα Αμβρόσιος) ,

ο άνθρωπος του Θεού που βλέπει στην Χρυσή Αυγή την «γλυκιά ελπίδα»,

ο μητροπολίτης Καλαβρύτων, που δικαζόταν σήμερα για δημόσια υποκίνηση μίσους ή βίας μετά από μήνυση οκτώ εκπροσώπων της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο για το γνωστό «χριστιανικό» του κείμενο κατά των ομοφυλοφίλων με τίτλο «ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΗΚΩΣΑΝ ΚΕΦΑΛΙ! – Ας μιλήσουμε έξω απ’ τα δόντια, ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ!»,

ο παπάς που ακόμα και σήμερα κατά τη διάρκεια της απολογίας του δήλωσε μέσα στο δικαστήριο πως «το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε»,

μετά από απόφαση του δικαστηρίου… αθωώθηκε! https://www.efsyn.gr/arthro/dikazetai-o-amvrosios-gia-dimosia-ypokinisi-vias-i-misoys

Θέλουμε να στείλουμε τους χαιρετισμούς μας

α) στην σεβάσμια ελληνική Δικαιοσύνη,

β) στην ιεραρχία της Ελλάδας και προσωπικά στον Αρχιεπίσκοπο, και

γ) στους ταγούς του Έθνους και συγκεκριμένα σε εκείνους τους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες που στο όνομα της αγάπης και της συναλληλίας διατηρούν ανόθευτη την συνταγματική σύμφυση Κράτους – Εκκλησίας.

Κατά τα λοιπά, στο πλαίσιο της ελληνοορθόδοξης παιδείας εντός της οποίας θητεύσαμε εξ απαλών ονύχων, υπενθυμίζουμε ότι

πρώτον, παρά την μαυρίλα τους τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, και

δεύτερον, «έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά».

(ΠΗΓΗ : http://www.imerodromos.gr/o-fasisto-papas-athoothike-tou-nikou-bogiopoulou/)

Στο σκαμνί πρώην «γαλάζιος» νομάρχης για εικονικά έργα στα Γρεβενά

Την παραπομπή του στελέχους της ΝΔ και πρώην νομάρχη αλλά και δημάρχου Γρεβενών, Δημοσθένη Κουπτσίδη, καθώς και του επιχειρηματία Δημήτρη Σκόρδα, από την ίδια περιοχή, αποφάσισε το Συμβούλιο Εφετών Δυτικής Μακεδονίας στην υπόθεση με τις αναθέσεις εικονικών έργων.

Με το υπ’ αριθμόν 114 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Δυτικής Μακεδονίας παραπέμπεται να δικαστεί στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Δυτικής Μακεδονίας ο κ. Κουπτσίδης για τις απευθείας αναθέσεις εικονικών και ανεκτέλεστων έργων την περίοδο από 28 Αυγούστου έως 30 Δεκεμβρίου 2008 που σύμφωνα με το βούλευμα είχε ως αποτέλεσμα, το Δημόσιο να ζημιωθεί έως και με 41.000 ευρώ.

Στο ίδιο δικαστήριο παραπέμπεται και ο επιχειρηματίας Δημήτρης Σκόρδας, που την ίδια περίοδο προσκόμιζε στη νομαρχιακή αρχή παραστατικά για τα έργα που του ανέθετε ο πρώην νομάρχης, που όμως όπως απέδειξε ο έλεγχος που διενήργησαν κλιμάκια του ΣΔΟΕ δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Αποφασίστηκε επίσης να παραμείνουν οι περιοριστικοί όροι της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα τόσο για τον Δημοσθένη Κουπτσίδη όσο και για τον Δημήτρη Σκόδρα, ενώ απαλλάσσει από την κατηγορία της απιστίας έξι υπάλληλους της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Γρεβενών.

Για την περίπτωση των έξι εικονικών έργων, τον Απρίλιο του 2017 αποφασίστηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο, η «διενέργεια έκτακτου διαχειριστικού ελέγχου της πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Γρεβενών (ήδη Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας) για το χρονικό διάστημα 2007-2010», ενώ έχουν ορισθεί οι υπάλληλοι που θα πραγματοποιήσουν τον σχετικό έλεγχο.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ http://neaselida.news/politiki/neo-krousma-aristias-sto-skamni-proin-galazios-nomarchis-gia-ikonika-erga-sta-grevena/)

ΟΗΕ: Πράσινο φως στην επιβολή νέων κυρώσεων στη Β. Κορέα

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε ομόφωνα μια απόφαση η οποία προβλέπει την επιβολή νέων κυρώσεων στη Βόρεια Κορέα, με σημαντικότερους τους περιορισμούς στον εφοδιασμό της σε πετρέλαιο και αέριο.

Η Κίνα είναι η χώρα που προμηθεύει τη Βόρεια Κορέα με τη μεγαλύτερη ποσότητα του αργού που εισάγει.
Η υιοθέτηση της απόφασης αυτής σηματοδοτεί την επιβολή του 8ου γύρου κυρώσεων σε βάρος της Πιονγκγιάνγκ, εξαιτίας της νέας δοκιμής—της έκτης κατά σειρά—ενός πυρηνικού όπλου, στην οποία προχώρησε την 3η Σεπτεμβρίου. Το κείμενο που υιοθετήθηκε καταρτίστηκε και τέθηκε σε ψηφοφορία από τις ΗΠΑ.

Πέραν της επιβολής περιορισμών στις βορειοκορεατικές εισαγωγές πετρελαίου και αερίου, απαγορεύθηκαν επίσης οι εξαγωγές προϊόντων υφαντουργίας από την Πιονγκγιάνγκ. Τα προϊόντα αποτέλεσαν τη δεύτερη σημαντικότερη πηγή συναλλάγματος μετά τον άνθρακα και άλλα ορυκτά για τη Βόρεια Κορέα το 2016, καθώς η αξία των εξαγωγών της ανήλθε σε 752 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με την Υπηρεσία Προώθησης του Εμπορίου και των Επενδύσεων στην Κορέα. Σχεδόν το 80% των προϊόντων αυτών κατέληξε στην Κίνα.

Η πρέσβης των ΗΠΑ Νίκι Χέιλι τόνισε κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του ΣΑ ότι η Ουάσινγκτον δεν θέλει πόλεμο με τη Βόρεια Κορέα και πρόσθεσε ότι η Πιονγκγιάνγκ «δεν έχει ακόμη περάσει το σημείο μετά το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή».

Για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, η απόφαση που υιοθετήθηκε είναι «ισχυρή», «ισορροπημένη» κι επιτρέπει στον ΟΗΕ να επιδείξει «ενότητα» και «αποφασιστικότητα». Η πρώτη εκδοχή του κειμένου τροποποιήθηκε από τις ΗΠΑ: ενώ αρχικά προέβλεπε απόλυτο εμπάργκο στις πωλήσεις πετρελαίου, τώρα τις περιορίζει στα 500.000 βαρέλια για τρεις μήνες από 1ης Οκτωβρίου και στα 2 εκατομμύρια βαρέλια από 1ης Ιανουαρίου και για μια περίοδο 12 μηνών. Αυτό σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας σηματοδοτεί μια μείωση κατά 10% των πετρελαϊκών προϊόντων που θα διαθέτει η Πιονγκγιάνγκ.

Κατά τη διάρκεια της εντατικής διαπραγμάτευσης πριν από την ψηφοφορία, αφαιρέθηκε από το σχέδιο απόφασης μια παράγραφος που προέβλεπε το πάγωμα τυχόν πόρων του ηγέτη της Βόρειας Κορέας στο εξωτερικό, κάτι το οποίο δεν επιθυμούσε η Μόσχα.

Τα μέτρα για τους βορειοκορεάτες εργαζόμενους και την επιθεώρηση ύποπτων βορειοκορεάτικων πλοίων στη θάλασσα είναι επίσης λιγότερο σκληρά από ό,τι προέβλεπε η αρχική εκδοχή του σχεδίου απόφασης, κατόπιν πιέσεων της Μόσχας. Στη Ρωσία εργάζονται περίπου 35.000 βορειοκορεάτες μετανάστες.

Σχετική είδηση: Το αμερικανικό ψήφισμα κυρώσεων στην Β. Κορέα στο Σ. Ασφαλείας
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP, Reuters

(ΠΗΓΗ : ERT.GR http://www.ert.gr/featured/oie-prasino-fos-stin-epivoli-neon-kyroseon-sti-v-korea/)

Page 1 of 4
1 2 3 4