UPΟΨΕΙΣ : Σαμαρά τα εξώδικα είναι εύκολα, η αξιοπρέπεια είναι το δύσκολο

ΤΟΥ Κ.ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Δικαστικές αποφάσεις και εξώδικα επικαλέστηκε ο Σαμαράς για την υπόθεση της καθηγήτριας που εκδιώχθηκε από το Κολλέγιο όταν προέκυψε το θέμα της αντιγραφής του γιου του. Όλα τα επικαλέστηκε εκτός από αξιοπρέπεια. Και επειδή αυτή ακριβώς του λείπει ας δούμε τα γεγονότα.

Ενα δεκαπεντάχρονο παιδί, ο γιος Σαμαρά πιάστηκε να αντιγράφει. Έκανε ό,τι ακριβώς κάνει κάποια στιγμή το 99% των μαθητών. Ξαφνικά όμως η καθηγήτρια που τον έπιασε βρέθηκε εκτός Κολλεγίου Αθηνών. Στο Κολλέγιο Πρόεδρος ήταν ο αδελφός Σαμαρά. Η καθηγήτρια θεώρησε την απόλυσή της εκδικητική και κατέφυγε τα δικαστήρια.

Στη δικαστική απόφαση που βγήκε και την οποία επικαλείται ο Σαμαράς, ο δικαστής αποφαίνεται πως δεν τηρήθηκε η διαδικασία που πιστοποιούσε πως ο γιος του Σαμαρά έκανε αντιγραφή άρα δεν μπορεί να κάνει αποδοχή πως υπήρξε εκδικητική απόλυση. Συγκεκριμένα περιγράφοντας το περιστατικό στην απόφαση, γράφει πως η καθηγήτρια δεν ενημέρωσε τη διεύθυνση για την αντιγραφή ώστε να καταγραφεί το γεγονός και να μηδενιστεί το γραπτό, αλλά σε συνεννόηση με τον πρόεδρο της ΟΙΕΛΕ αποφάσισε να μην δώσει συνέχεια γιατί το περιστατικό αφορούσε το συγκεκριμένο παιδί και ήταν πολύ πιθανό να υπάρξουν συνέπειες. Την απόφαση να μη εκτεθεί το παιδί πήραν όλοι οι καθηγητές, πράγμα που τελικώς «πλήρωσε» νομικά η καθηγήτρια αφού δεν πιστοποιήθηκε επισήμως με βάση τον κανονισμό το περιστατικό της αντιγραφής και δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί η εκδικητική απόλυση. Το περιστατικό έγινε δηλαδή αλλά δεν καταγράφηκε δεόντως υπηρεσιακά ώστε να μπορέσει και αυτή να πει πως η απόλυσή της έγινε εξαιτίας του.

Διαβάστε επίσης: Έτσι απολύθηκε η εκπαιδευτικός που έπιασε το γιό του Αντώνη Σαμαρά να αντιγράφει

Ως εδώ λοιπόν έχουμε ένα παιδί που αντιγράφει όπως κάνουν πολλά παιδιά, τους καθηγητές που δεν τον τραβάνε ως το τέλος (ίσως επειδή έχουν να κάνουν με το Σαμαρά) και την καθηγήτρια που βρίσκεται εκτός Κολλεγίου που διοικεί ο αδελφός Σαμαρά μετά το περιστατικό. Εδώ να σημειώσουμε πως εναντίον της διοίκησης του Κολλεγίου και του Αλέξανδρου Σαμαρά, υπάρχει δικαστική απόφαση καταπέλτης Αμερικανικού Δικαστηρίου για το πώς χρησιμοποιούσαν το Κολλέγιο και πώς καταστρατηγούσαν τους κανονισμούς λειτουργίας του. Η απόφαση αυτή καταγράφει ένα όργιο στο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Διαβάστε επίσης: Ο Σαμαράς κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ και το Documento για την… επιστολή της ΟΙΕΛΕ

Πάμε πίσω στην υπόθεση υιού Σαμαρά. Η υπόθεση της αντιγραφής είχε ξεχαστεί ενώ η καθηγήτρια που εκδιώχθηκε απεβίωσε. Ώσπου μια φωτογραφία του γιού Σαμαρά ο οποίος βρίσκεται σε εστιατόριο με τον πατέρα και την μητέρα του δημοσιεύεται στα social media και από στο site του στενού συνεργάτη του Σαμαρά Γιώργου Μουρούτη.

Διαβάστε επίσης: Το Documento και οι επιλεκτικές απειλές του Αντώνη Σαμαρά

Τα σχόλια όμως μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας ήταν αρνητικά αφού οι σχολιαστές θύμιζαν πως «είναι ο γιος που αντέγραφε και την πλήρωσε η καθηγήτρια που τον έπιασε. Ο Μουρούτης που στο παρελθόν έχει δημοσιεύσει φωτογραφία με κόσμο στα ΚΤΕΛ Κωνσταντινούπολης ως μετακινήσεις ψηφοφόρων για το δημοψήφισμα (δείτε εδώ) αφού δημοσίευσε τη φωτογραφία με τον πιτσιρικά στη συνέχεια όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο τύπου lifestyle κατέκρινε τους σχολιαστές στη διαδικασία που ο ίδιος εγκαινίασε, και χαρακτήρισε την εξέλιξη «σχέδιο του Μαξίμου».

Διαβάστε επίσης: Καταπέλτης η απάντηση της ΟΙΕΛΕ στον Σαμαρά: Η πρόκληση του «ισχυρού» δεν έχει όρια – Να ανοίξει δημόσια ο φάκελος της υπόθεσης Μπουλούτα

Ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ Μιχάλης Κουρουτός, αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει σε όλα αυτά στη μνήμη της θανούσας συναδέλφου του και με ανακοίνωσή του κατέγραψε τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στην αποπομπή της εκπαιδευτικού από το Κολλέγιο Αθηνών. Ο Αντώνης Σαμαράς, σε μια ακόμη επίδειξη πολιτικού κουτσαβακισμού έστειλε εξώδικο στο Μιχάλη Κουρουτό και φυσικά στο Documento που δημοσίευσε την ανακοίνωση, αλλά σε κανένα άλλο Μέσο που δημοσίευσε την ίδια ανακοίνωση.

Διαβάστε επίσης: Πρώην διευθυντής του Kολεγίου απαντά στον Αντώνη Σαμαρά: Ευτελίζεις την αριστεία, εσύ και το κόμμα σου

Αφού τελειώσαμε με την εξιστόρηση των γεγονότων ας πάμε στην αξιοπρέπεια. Αυτή που δεν έχει ο Σαμαράς. Την αξιοπρέπεια να εξηγήσει στο παιδί του πως τα λάθη είναι ανθρώπινα ειδικά στην ηλικία των 15 χρόνων και πως έπρεπε να προσέχει περισσότερο από κάθε άλλο να είναι αξιοπρεπής γιατί φέρει ένα όνομα. Την αξιοπρέπεια να τηλεφωνήσει στην εκπαιδευτικό και να τη συγχαρεί για το θάρρος της να δράσει παιδευτικά στο γιο του. Την αξιοπρέπεια να μην επιτρέψει να εκδιωχθεί η εκπαιδευτικός και την αξιοπρέπεια να επιστήσει στον αδελφό του τον κίνδυνο από αυτό που έκανε. Την αξιοπρέπεια να μην επιτρέψει να δοθεί συνέχεια στο θέμα τη στιγμή που ο «εχθρός» ως νεκρός δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Και τέλος την αξιοπρέπεια του δημοσίου προσώπου που έχει το ηθικό ανάστημα και το θάρρος να μην βάζει το παιδί του σε μια νέα περιπέτεια υποσχόμενος δίκες στις οποίες μοιραία θα αναπαραχθεί και θα αποκαλυφθεί όλη η ιστορία με επίκεντρο το ίδιο του το παιδί.

Είναι άγνωστο αν ο Σαμαράς βλέπει την υπόθεση ως μια νέα άσκηση που τον επιβεβαιώνει ως σκιώδη πρόεδρο της ΝΔ ή ζει την πλήρη παράνοια αφού έφτασε στο σημείο να κατηγορεί το Μαξίμου γιατί (άκουσον άκουσον) ο Πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ έβγαλε μια ανακοίνωση την οποία ο Τύπος ως όφειλε δημοσίευσε. Ο Σαμαράς όπως και οι ομοϊδεάτες του που σε κάθε πτυχή της δράσης των οικογενειών τους ανακαλύπτουν μια επίθεση στα γυναικόπαιδα, πρέπει για μια φορά να δουν τον καθρέφτη τους. Κανένας δεν κυνηγά τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Αντιθέτως, οι γυναίκες, τα παιδιά τους, οι οικογένειές τους δεν δείχνουν το βαθμό αξιοπρέπειας και προσοχής που πρέπει να έχουν οι οικογένειες των πολιτικών. Έτσι αντί να είναι βασανιστικά προσεκτικοί και αξιοπρεπείς, σπέρνουν offshore, ανακατεύονται με πίτουρα αλλά κυρίως με χρήμα και Novartis και αντικαθιστούν τη σεμνότητα με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ»; Ναι, ξέρω, ένας βασιλικός που ποτίζεται μαζί με τη γλάστρα και που δεν ξέρει τι θα πει αξιοπρέπεια.

(ΠΗΓΗ :  http://www.documentonews.gr/article/samara-ta-exwdika-einai-eykola-h-axioprepeia-einai-to-dyskolo   )

UPΟΨΕΙΣ : Χρυσαυγίτες πιάστηκαν στα πράσα να κάνουν πλιάτσικο στα καμένα σπίτια στο Μάτι…

Οι πολιτικοί τους πρόγονοι πουλούσαν εθνικοφροσύνη ως συνεργάτες των κατακτητών και γερολαδάδες, για να βγάζουν το τίμιο ψωμάκι παντεσπάνι τους.

Οι σύγχρονοι φασίστες δεν πουλάνε λάδι αλλά κοινωνική ευαισθησία με τις πυρκαγιές, παίζουν με τη δύναμη της εικόνας μπροστά από φλογισμένα σπίτια, κρύβουν με μαγικό τρόπο τον αγκυλωτό σταυρό των ναζί στο μπράτσο του “πυροσβέστη Κασιδιάρη” με το αμάνικο. Κι ύστερα οι αντιασφυξιογόνες μάσκες του πυροσβέστη έπεσαν και φάνηκε το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού.

Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες, μεταξύ των τεσσάρων ατόμων που συνελήφθησαν επ’ αυτοφόρω, ενώ έκαναν πλιάτσικο στα καμένα σπίτια του οικισμού στο Μάτι, βρίσκονται και δύο μέλη της χρυσής αυγής, που επέκτειναν και σε άλλους τομείς τις δραστηριότητες του νεοναζιστικού υπόκοσμου.

Ποιος ξέρει, ίσως να έψαχναν το πουλί της χούντας που θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Όπως τότε που κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά και το έργο των κλεφτών-πλιατσικολόγων ήταν πιο εύκολο.

Μέχρι τώρα ξέραμε πως οι νεοναζί, ως μαντρόσκυλα του συστήματος, έχουν υψηλούς προστάτες-αφεντικά, αλλά το πλιάτσικο είναι δεύτερη φύση του φασίστα, ήδη από την εποχή που εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο το σινάφι του, απαιτώντας λίρες κι ανταλλάγματα, για να τονώσει το εθνικό του φρόνημα…

(ΠΗΓΗ : http://ellinofreneianet.gr/documents/buried-news/2317-2018-07-27-17-34-31.html  )

Ο Κώστας Βαξεβάνης λέει μερικές σκληρές αλήθειες! “Ας σκουπίσουμε για λίγο τα δάκρυα να δούμε κατάματα τι συνέβη στο Μάτι…”

…. Αν δούμε κατάματα αυτό που συνέβη στο Μάτι, αν σκουπίσουμε για λίγο τα δάκρυα για να δούμε καθαρά, θα διακρίνουμε ίσως και τις αιτίες. Γι αυτή την καταστροφή δεν έφταιξε ούτε η μη έγκαιρη επέμβαση, ούτε οι πυροσβέστες, ούτε τα μέσα. Δεν έφταιξε ούτε ο στρατηγός άνεμος, ούτε λοχίες των αποφάσεων. Αυτή η χώρα, ακολουθώντας τα βίτσια του καθενός και κάνοντας πολιτικές αποφάσεις τα συμφέροντα, δομήθηκε άναρχα χωρίς κανόνες και λογικές που να παραπέμπουν στο μέλλον. Το Μάτι δημιουργήθηκε την εποχή των αυθαιρέτων και της αντιπαροχής, εκεί που ο καθένας έριχνε τσιμέντο και άπλωνε τούβλα για να χτίσει ένα σπίτι. Χωρίς κανόνες και προοπτική. Φυσικά χωρίς ασφάλεια, η οποία θεωρείται λεπτομέρεια στους μεγάλους σχεδιασμούς του νεοέλληνα. Είναι ίσως από τις λίγες παραθαλάσσιες περιοχές που οι δρόμοι δεν οδηγούν όλοι στη θάλασσα. Μάντρες κόβουν τους δρόμους, αυθαίρετες κατασκευές στέκουν με μεγαλοπρέπεια νεοαθηναϊκού ρυθμού εκεί που έπρεπε να υπάρχουν ελεύθεροι χώροι. Για να ξανακαταφύγω στην προσωπική εμπειρία, στη συγκεκριμένη περιοχή έχω καλύψει δημοσιογραφικά πάνω από 20 φωτιές. Οι δύο θυμάμαι ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας κάποιων να κόψουν μέταλλο μέσα στο κατακαλόκαιρο με ένα σιδεροτροχό, μερικές ήταν το γνωστό τσιγάρο του θεριακλή και οι περισσότερες εκδήλως η προσπάθεια των οικοπεδοφάγων. Ανεξάρτητα από την αιτία το δεδομένο ήταν πως μια περιοχή όπου τα σπίτια είναι μέσα στο δάσος, το λάθος ή η σκοπιμότητα θα έφερναν την καταστροφή. Θα μπορούσε να γίνει αυτό που έγινε αυτή τη φορά. Ισχυροί άνεμοι θα έσερναν τη φωτιά μέσα στον οικισμό, και οι άνθρωποι ανήμποροι θα έπεφταν στο έλεός της. Όχι στο Μάτι δεν έλειψαν τα μέσα ούτε η αυτοθυσία όσων πήγαν να βοηθήσουν. Αποκαλύφθηκε πως η χώρα απολογείται σε λάθος μέτρα ακολουθώντας μια παράλογη λογική που συνδέει τις φωτιές με το έμψυχο υλικό και τους προϋπολογισμούς. Στη χώρα της αυθαίρετης δόμησης και των αυθαίρετων απόψεων δεν υπάρχουν κανόνες και πρωτόκολλα. Το θέμα δεν είναι πόσα λεφτά δίνουμε για την πυρόσβεση μόνο, αλλά πώς σώζουμε. Υπάρχουν εκατοντάδες αυθαίρετοι οικισμοί μέσα σε δάση. Σε αυτούς τους οικισμούς, με ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν υπάρχουν ούτε αντιπυρικές ζώνες, ούτε ελεύθερες περιοχές χωρίς δέντρα όπου μπορεί να καταφύγει κάποιος σε περίπτωση φωτιάς, ούτε κανόνες εκκένωσης. Όλα είναι χύμα στο κύμα, όπως ακριβώς τα αυθαίρετα. Όσα χρήματα και αν δοθούν για πυρόσβεση, όσοι πυροσβέστες και αεροσκάφη και αν ενεργήσουν, μια μικρή εστία μπορεί να κάψει ανθρώπους που εγκλωβίζονται όπως ακριβώς στο Μάτι, μέσα στα έργα της αυθαιρεσίας και του πανικού.

Το πράγμα έχει γίνει ένα μπλεγμένο κουβάρι. Το κράτος κάνει τα στραβά μάτια, ο πολεοδόμος και ο μηχανικός το ίδιο, ο πολιτικός δεν θέλει να πάρει το πολιτικό κόστος και η πυροπροστασία γίνεται μια πολιτική κοκορομαχία για τα κονδύλια και την «άμεση επέμβαση». Φυσικά και πολλά πράγματα στη χώρα είναι θέμα κονδυλίων, αλλά δεν είναι γραμμικό αποτέλεσμα των κονδυλίων.

Η χώρα ζει τις αντιφάσεις και τους κινδύνους που δημιουργεί η παθογένεια και οι οποίες αναπαράγουν τις επικινδυνότητες του μέλλοντος. Κάπου πρέπει να υπάρξει ένα κόψιμο του γόρδιου δεσμού. Προσέξτε τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα: η κυβέρνηση θα χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση των καμένων σπιτιών, πολλά από τα οποία είναι αυθαίρετα και ενδεχομένως και ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην καταστροφή. Το σπίτι δηλαδή που με την αυθαίρετη μάντρα του έκλεινε το δρόμο προς τη σωτηρία. Πού τελειώνει αυτή η ιστορία που αναπαράγεται συνεχώς με εργαλείο το συναισθηματισμό και το πολιτικό κόστος;

Το εθνικό πένθος και η οδύνη δεν πρέπει να οδηγήσουν μόνο σε μέτρα ανακούφισης. Πρέπει να υπάρξει σχεδιασμός. Όπως ακριβώς σε ένα καράβι όταν πάρει φωτιά ο κόσμος συγκεντρώνεται ακολουθώντας τις οδηγίες του πληρώματος, η χώρα πρέπει να θεσπίσει κανόνες και πρωτόκολλα που θα οδηγούν στη διάσωση. Πρέπει να ξαναδεί τη σύσταση και το μέγεθος των δασών της και ενδεχομένως να πρέπει να δημιουργήσει σταδιακά μικτά δάση μειώνοντας την εύφλεκτη πεύκη. Να επιλέξει εκτός από συστήματα πυρόσβεσης και συστήματα έγκαιρου εντοπισμού φωτιάς από δορυφόρους. Τα δάση θέλουν φροντίδα, περιφρούρηση και έξοδα γι αυτό που μας επιστρέφουν.

Στο κράτος πέφτει και η ευθύνη εκπαίδευσης και συνειδητοποίησης του κόσμου. Δεν μπορεί η χώρα να έχει τη συμπεριφορά του κακομαθημένου Ελληναρά που κυκλοφορεί στη ΛΕΑ και ζητά και τα ρέστα ούτε και να απολογείται σε αυτόν. Πρέπει να έχει σχέδιο και στρατηγική. Κυρίως για το πώς θα δημιουργήσει Έλληνες με άλλη συμπεριφορά σε ένα κράτος με σαφείς κανόνες. Και ατύχημα θα υπάρξει και εμπρησμός και άνεμοι 10 μποφόρ ξανά. Θα συμβεί αναπόφευκτα. Το κράτος δεν είναι οι «επιτόπου» που καταφθάνουν και οι μεμψίμοιροι που γκρινιάζουν ή επιθυμούν πολιτικό κόστος σκυλεύοντας νεκρούς. Το κράτος πρέπει να είναι η εμπιστοσύνη που αποπνέει και πολλές φορές η ανυποχώρητη στάση του σε θέματα που πρέπει να λυθούν. Εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση πέρα από τα μέτρα ανακούφισης των πληγέντων. Το Υπουργείο Γεωργίας δεν μπορεί να είναι το υπουργείο των γεωπόνων γραφείου και των επιδοτήσεων ή των στατιστικών παραγωγής.

Προσπαθώ αυτή την ώρα να παραθέσω πράγματα που περνάνε από τη σκέψη μου ξέροντας πως οι στιγμές και η φόρτιση δεν δίνουν το καλύτερο αποτέλεσμα. Βαρέθηκα όμως τόσα χρόνια να καταγράφω καταστροφές και νεκρούς. Κουράστηκα και από τις εύκολες καταγραφές (πολλές φορές μπορεί να υπήρξα και εγώ φορέας τους) που μετράνε πόσα πυροσβεστικά πήγαν και πού. Όπως και σε πολλά άλλα πράγματα πρέπει να κοπούν οι δεσμοί με το παρελθόν που δημιουργεί ομηρίες. Η κυβέρνηση πρέπει να σχεδιάσει ξανά σα να σχεδίαζε μια νέα χώρα από την αρχή. Να δει το νομικό πλαίσιο, να το απλοποιήσει και κυρίως να εκπαιδεύσει. Να χτυπήσει τη γραφειοκρατία που είναι εργαλείο της διαφθοράς και να στηριχτεί στην εκπαίδευση με την προσδοκία που έχει ένας γονιός που μόλις στέλνει το παιδί του στο σχολείο.

Δεν πρέπει μόνο να αλλάζουν οι υπουργοί, πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες και η σκέψη. Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τις δεσμεύσεις και τις στερεοτυπίες όσων πέρασαν καταστροφικά σαν τις φωτιές πάνω από τη χώρα. Ας ξεκινήσει λοιπόν με λευκό χαρτί και μολύβι ζητώντας ευρεία συναίνεση για όσα αποφασίσει. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες παράλογοι ούτε κανίβαλοι. Όταν καθιερώθηκαν τα capital controls όλοι διέκριναν μια καταστροφή για τη χώρα. Σήμερα όλοι συμφωνούν πως κατέληξε μια φυσική λειτουργία που χτυπά τη διακίνηση μαύρου χρήματος. Η πολιτική δεν μπορεί να χαράσσεται με βάση τις κρωγμές του ΣΚΑΙ ή το πολιτικό IQ του Άδωνη. Χαράσσεται από την κυβέρνηση με βάση τις ανάγκες. Και αυτή τη στιγμή η λέξη «ανάγκη» είναι γραμμένη πάνω σε φέρετρα….”

(ΠΗΓΗ : https://thefaq.gr/o-kostas-vaxevanis-leei-merikes-sklires-alitheies-quot-as-skoypisoyme-gia-ligo-ta-dakrya-na-doyme-katamata-ti-synevi-sto-mati-quot/  )

Οι καταστροφείς της χώρας, πιστεύουν ότι οι πολίτες τους ξέχασαν κιόλας. Εσύ?

Όλα όσα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε ειδικά κατά το τελευταίο δίμηνο, θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες, να έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, χειρότερα από ότι ήταν στα πρώτα χρόνια της βαθειάς και καταστροφικής οικονομικής κρίσης. Αλλά, κατά ένα περίεργο τρόπο, μόνον οι ηγεσίες της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, ”βλέπουν” και φέρνουν κάθε μέρα την καταστροφή, σε ένα ανεπανάληπτο κρεσσέντο υποκρισίας, το οποίο όμως, δυστυχώς, οδηγεί σε υπενθύμιση προς τους πολίτες των τραγικών ευθυνών τους.

Αλήθεια, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχουν ξεχάσει άραγε και σε ποιό βαθμό και από ποιές αφετηρίες εκκινούντες, ποιοί οδήγησαν την όμορφη αυτή χώρα στη χειρότερη θέση που είχε βρεθεί ποτέ, εδώ και δεκάδες χρόνια και μάλιστα σε μία περίοδο που τους είχαν εθίσει σε μία τεχνητή και επίπλαστη ευφορία εύκολης ζωής και εύκολου χρήματος;

Ο εκλειπών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, είχε πεί την περίφημη φράση, ”σε δέκα χρόνια ποιός θα θυμάται” και σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Αλλά, η συμπεριφορά των σημερινών ηγετών και συνεχιστών των δύο κομμάτων, που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, χωρίς ποτέ να βάλουν φρένο στον υπέρογκο δανεισμό της από ξένους και χωρίς να νοιαστούν για τη δημιουργία κοινωνικών υποδομών και την αξιοποίηση του πλούτου κάθε μορφής, είναι πρωτοφανής ως προς την επιτηδευμένη αμνησία που διακατέχει τον διχαστικό λόγο τους.

Ακούς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αν γυρίσεις λίγα μόλις χρόνια πίσω – και όχι…δέκα, όταν ακριβώς τότε ξεκίνησε η κρίση – θα θυμηθείς, εσύ και χιλιάδες άλλοι, ότι ήταν πρωτοκλασσάτος υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά, ω του θαύματος, δεν… κατάλαβε ότι η χώρα είχε χρεοκοπήσει, αυτός ο απόφοιτος φημισμένων οικονομικών πανεπιστημίων της αλλοδαπής, δεν…εφήρμοζε μνημόνια, δεν υπέγραφε τον ένα μνημονιακό νόμο μετά τον άλλο, δεν πήρε χαμπάρι ότι οι συντάξεις πετσοκόπηκαν πάνω από 10 μφορές, οι μισθοί πήγαν στα τάρταρα, η ανεργία χτύπησε το 1/3 περίπου των οικονομικά ενεργών πολιτών αυτής της χώρας και το 25% του ΑΕΠ εξαφανίστηκε. Δεν είχε τίποτα να πεί, να αντιδράσει έστω, για το ότι οι καταθέσεις έφευγαν ανεξέλεγκτα σε ξένες τράπεζες, ότι τα εργοστάσια μαράζωναν και έκλειναν, ενώ οι ιδιοκτήτες τους είχαν εξάγει όχι προϊόντα, αλλά κεφάλαια, όχι μόνο προερχόμενα από τα εύκολα και αδιανέμητα κέρδη, αλλά και από τον ανεξέλεγκτο δανεισμό που ιδιοποιήθηκαν και τον μετέτρεψαν σε προσωπικό κέρδος, σε βίλες, κόττερα, εξοχικά στην Ελβετία, την Αυστρία, τη Νίκαια της Γαλλίας και φυσικά χωρίς να αποπληρώσουν ποτέ τα δάνειά τους. Αυτά που ”κοκκίνησαν” πλέον και οι τράπεζες υποφέρουν να βρούν τρόπους να τα πωλήσουν στο 3%-5% της αξίας τους, για να απαλλαγούν από αυτό τον καταστροφικό βραχνά, έχοντας φυσικά  οι ίδιες σοβαρότατες ευθύνες.

 

Ακούς τη Φώφη Γεννηματά και παθαίνεις συνεχόμενα… εγκεφαλικά, με την εξοργιστική ανευθυνότητά της, με αυτά τα απίστευτα που εκστομίζει, με μίσος και ολοφάνερη διάθεση ρεβάνς προς τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή ”μας πήρε τους ψηφοφόρους μας”. Δεν σκέφτηκε, άραγε, ποτέ της ότι όλοι όσοι έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ, απλώς σιχάθηκαν αυτά που έβλεπαν να γίνονται στις κυβερνήσεις που και η ίδια συμμετείχε; Δεν μπορεί, νοήμων άνθρωπος είναι…

Συνεπώς, τι συμπέρασμα προκύπτει;

Είναι φανερό. Ποντάρουν και οι δύο και τα επιτελεία τους, στο ότι ”ο κόσμος ξεχνάει”, στο ότι ο χρόνος επουλώνει πληγές, στο ότι τα χειρότερα πέρασαν, στο γεγονός ότι και αυτή η κυβέρνηση, προκειμένου να μην καταρρεύσει η χώρα και οι δυστυχίες των πολιτών πολλαπλασιαστούν σε τραγικό και επικίνδυνο συνάμα βαθμό, πήρε σκληρές αποφάσεις. Σε αυτά και άλλα πολλά ποντάρουν, για να ξαναγυρίσουν στην εξουσία, από την οποία πηγάζει η όποια δυναμή τους, αλλά και το απύθμενο θράσσος τους, να μας διοικήσουν και να επιστρέψουν και πάλι στα λημέρια τους, στον τόπο του εγκλήματός τους.

Ταυτόχρονα δυσφημούν καθημερινά, ό,τι καλό παραγεται πλέον σε κάθε επίπεδο – και παράγονται πολλά, αλλά εδώ φαίνεται καθαρά και η αδυναμία του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης να τα περάσει, να τα γνωστοποιήσει και να υποστηρίξει προς τον κάθε πολίτη, την κάθε οικογένεια, τον κάθε άνεργο, εργαζόμενο, συνταξιούχο, επαγγελματία και επιχειρηματία, τα θετικά μηνύματα και τις προοπτικές που διανοίγονται για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα, μία χώρα με αρχή, μέση και τέλος στα της διοίκησής της σε κάθε επίπεδο, με σχέδιο ανάπτυξης όχι μόνο στις πόλεις, αλλά σε κάθε νομό και γωνιά της χώρας.

Εσύ, πολίτη, τα ξέχασες πράγματικά όλα αυτά που πέρασες ο ίδιος ή οι κοντινοί σου άνθρωποι, οι διπλανοί σου ή ακόμα και άγνωστοι συνάνθρωποί σου, που βρέθηκαν χωρίς δουλειά, χωρίς φαγητό και στέγη, που έψαχναν στα σκουπίδια να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους, που δεν είχαν φάρμακα και ασφάλιση, αλλά και αυτούς που από απόγνωση και ντροπή, έβαλαν τέλος στη ζωή τους;

Αγαπητέ πολίτη, μπορεί να αντέξει η συνείδησή σου αυτή την τραγωδία που πέρασε η χώρα και οι πολίτες της, εξαιτίας συγκεκριμένων εγκληματικών πολιτικών, που δε λογάριασαν ποτέ τι κάνεις, πως ζείς, πως τα βγάζεις πέρα, την ίδια ώρα που αυτοί περνούσαν πριγκιπικά, εσύ βάλτωνες στην απόγνωση και στην ανημποριά να αλλάξεις κάτι;

Μπορείς, πράγματι να τους ξεχάσεις; Μπορείς πάλι να τους εμπιστευθείς, να τους δώσεις πάλι το δικαίωμα να σε υποτιμήσουν, να σε φτωχοποιήσουν, να σε ρημάξουν εσένα και τη χώρα; Πόση αμνησία, άραγε, μπορεί να έχεις, αγαπητέ μου πολίτη; Καλή σου ημέρα!

Χρίστος Τσατσαρώνης

(ΠΗΓΗ : http://www.bigbusiness.gr/index.php/apopseis/14622-oi-katastrofeis-tis-xoras-pisteyoun-oti-oi-polites-ksexasan-kiolas-esy#.W0_CDlqdoyw.facebook  )

O ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης στο Πεδίον του Άρεως

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018, 19:30, Πεδίον του Άρεως. Μία κοπέλα κείτεται ανάσκελα στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας των Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως. Δίπλα της στέκονται δύο άτομα που συχνά σκύβουν και ψάχνουν τα πράγματά της. Από το δρομάκι, έξω από τον περίβολο της εκκλησίας, δεν μπορώ να διακρίνω εάν η αναίσθητη κοπέλα είναι λιπόθυμη ή έχει πεθάνει. Βρίσκεται πάντως σε στάση νεκρής…

Του Δημήτρη Καλαντζή στο postmodern.gr

Καλώ τους άνδρες της εταιρείας σεκιούριτι που φυλάνε το Πάρκο και πλησιάζουμε μαζί προς το σημείο. Η κοπέλα είναι ζωντανή αλλά ανασαίνει με δυσκολία.

«Δεν έχει τίποτα. Απλά κοιμάται», λέει ο άνδρας που στέκεται κοντά της και έψαχνε νωρίτερα τα πράγματά της. «Είχε τέσσερις μέρες να κοιμηθεί – θα ξυπνήσει αύριο πια», συμπληρώνει η γυναίκα.

Δίπλα στην αναίσθητη κοπέλα βρίσκεται μία σύριγγα…

Γνωρίζω από πρώτες βοήθειες και ζητώ από τους φύλακες να βοηθήσουν να τη γυρίσουμε στο πλάι για να μπορεί να ανασαίνει καλύτερα.

«Μην την ακουμπάτε, έχει aids!», προειδοποιεί η γυναίκα.

Επιμένω και καταφέρνουμε να τη γυρίσουμε.

Οι άνδρες των σεκιούριτι καλούν το ΕΚΑΒ με κάποιον προβληματισμό. «Ξέρεις, συμβαίνει συχνά να έρχεται το ΕΚΑΒ και μετά να ξυπνούν οι τοξικοεξαρτημένοι και να τους βρίζουν…»

Αρχίζουν να μαζεύονται στο σημείο κι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι. Προσπαθούν να τη ξυπνήσουν, ρίχνοντας νερό στο πρόσωπό της, ώστε να μην έρθει το ΕΚΑΒ. Δεν θέλουν να έρθει το ΕΚΑΒ. Για κάποιο λόγο θέλουν την αναίσθητη κοπέλα εκεί…

Εκείνη όμως, παρά τα νερά και τα χαστουκάκια δεν αντιδρά.

Κάθε ένας που την πλησιάζει ρίχνει και ένα ψάξιμο στα πράγματά της…

Δεν κρατιέμαι και βάζω τις φωνές: «δεν ντρέπεσαι να κλέβεις τα πράγματα της κοπέλας την ώρα που είναι αναίσθητη από χρήση; Θα ‘θέλες να σου κάνουν το ίδιο;»

«Και τι σε νοιάζει ρε φίλε; Θα είσαι κι αύριο εδώ; Εγώ θα είμαι και θα της τα δώσω τα πράγματα… Για να τα φυλάξω τα πήρα… Δεν έχει τίποτα η κοπέλα. Αλλά που να καταλάβεις εσύ που δεν «πίνεις»… Έτσι ζούμε εμείς…»

«Θέλεις να μου πεις ότι είναι κανονικό να βρίσκεται η κοπέλα αναίσθητη στις πλάκες, περιτριγυρισμένη από αγνώστους που την κλέβουν;»

«Και γιατί να είναι κανονικό να έχει σπίτι και να χρωστά δάνεια και να πληρώνει λογαριασμούς, όπως εσύ; Ο καθένας κάνει την επιλογή του… Κι εμένα μπορεί να μη μου αρέσει η ζωή σου αλλά δεν σου λέω τίποτα…»

«Είναι επιλογή να πεθαίνεις μέρα με την ημέρα στο Πάρκο;»

«Κανείς δεν πεθαίνει. Θα ξυπνήσει η κοπέλα… 90% θα ξυπνήσει. Να μην κοιτάς, αν δεν σου αρέσει».

«Δεν μπορώ να μην κοιτάω. Θα ήμουν κτήνος αν δεν κοίταγα. Η κοπέλα χρειάζεται βοήθεια».

Η κουβέντα οδηγείται σε αδιέξοδο, την ώρα που περισσότεροι τοξικοεξαρτημένοι κάνουν φύλλο και φτερό τα πράγματα της αναίσθητης κοπέλας, απλώνοντας στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας μπλουζάκια, σουτιέν και φτηνά καλλυντικά…

Υποθέτω ότι ψάχνουν για κρυμμένα χάπια…

Φτάνει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με τη συνοδεία αυτοκινήτου της εταιρίας σεκιούριτι. Οι δύο άνδρες του ΕΚΑΒ πλησιάζουν την κοπέλα με γάντια και παίρνουν τον σφυγμό της. Οι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι τους προειδοποιούν ότι έχει aids και επιμένουν ότι δεν έχει τίποτα – απλώς κοιμάται.

Ο ένας άνδρας του ΕΚΑΒ τούς ρωτάει το όνομά της. Το γνωρίζουν οι περισσότεροι. Όνομα και επίθετο. Ο άνδρας του ΕΚΑΒ φωνάζει δυνατά το όνομά της. Η κοπέλα αρχίζει να κουνιέται ελάχιστα…

«Μαρία (ψεύτικο όνομα), θέλεις να έρθεις μαζί μας στο νοσοκομείο;», της λέει και την τραντάζει…

Η κοπέλα δείχνει να κάνει μεγάλη προσπάθεια για να βγει από τον λήθαργο. Βγάζει όμως μόνο κάποια άναρθρα μουγκρητά…

Ο άνδρας των ΕΚΑΒ επιμένει πιο δυνατά: «Μαρία, θέλεις να σε πάμε σε νοσοκομείο;»

Η κοπέλα μάλλον συγκατανεύει αλλά οι τοξικοεξαρτημένοι γύρω της, εν χορώ φωνάζουν «Όχι, όχι, δεν θέλει. Μην την πάρετε!»

Η αρχική (μάλλον) συγκατάνευση της «Μαρίας» γυρνάει (μάλλον) σε άρνηση. Στην πραγματικότητα όμως η κοπέλα το μόνο που θέλει (και μπορεί) είναι να επιστρέψει στον λήθαργό της… Δεν είναι σε θέση να αποφασίσει για τίποτα.

Οι άνδρες των ΕΚΑΒ σηκώνονται από πάνω της και ξεκινούν να αποχωρήσουν…

«Μα έτσι θα την αφήσετε;»

«Δεν μπορούμε να την πάρουμε με το ζόρι…»

Απομακρύνονται προς το όχημα τους…

Μία τοξικοεξαρτημένη με πλησιάζει και με ρωτάει γιατί δεν την πήραν μαζί τους.

«Αντέδρασαν οι φίλοι της», της απαντώ…

«Α, κατάλαβα, θα γίνει πάρτι απόψε…»

«Τι εννοείς;»

«Ε, δεν καταλαβαίνεις; Όλοι αυτοί θα γ… απόψε. Πρώτη φορά θα είναι; Κανονικό πάρτι, σου λέω…».

Φίλες και φίλοι, την ώρα που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του σπιτιού μου και την ώρα που εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του δικού σας σπιτιού, είναι πολύ πιθανόν μία αναίσθητη κοπέλα, τοξικοεξαρτημένη, άστεγη, ίσως με aids να ΒΙΑΖΕΤΑΙ επανειλημμένα από δεκάδες άνδρες κάθε ηλικίας, εθνικότητας και κατάστασης υγείας στον περίβολο της εκκλησίας των Ταξιαρχών του Πεδίου του Άρεως…

Καλη νύχτα στην κοινωνία μας.

πηγή:www.postmodern.gr

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/o-eytelismos-ths-anorwpinhs-yparhs-sto-pedion-toy-arews  )

Β.Ραφαηλίδης: » Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες»

«Οι λαοί των Βαλκανίων»:

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής, αν ήδη δεν έχει κατανοήσει την ιστορία των Μακεδόνων, του σπουδαιότερου λαού των Βαλκανίων. Άλλωστε, χωρίς τους Δωριείς Μακεδόνες είναι βέβαιο πως σήμερα δεν θα υπήρχε ίχνος ελληνικού πολιτισμού στη γεωγραφική περιοχή που λέγεται Ελλάδα. Διότι ο ελληνικός πολιτισμός, αφού έκανε το γύρο του τότε γνωστού κόσμου με τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επέστρεψε στην κοιτίδα του όχι ακριβώς ως ελληνικός, δηλαδή ιωνικός, αλλά ως ελληνιστικός.

Ήδη η γραμματολογική διαφορά ανάμεσα στις καταλήξεις -ικός (ελληνικός) και -ιστικός (ελληνιστικός) δηλώνει από μόνη της τη σημαντική διαφοροποίηση που υπέστη ο ελληνικός πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός δηλαδή που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο απ’ το ένα από τα τέσσερα ελληνικά φύλα, τους Ίωνες της Μικράς Ασίας και τους ομοφύλους τους της Αττικής. Αν, λοιπόν, ο ελληνικός πολιτισμός διά των Μακεδόνων «περιόδευσε» τουλάχιστον στο μισό του τότε γνωστού κόσμου και επηρέασε ένα μεγάλο πλήθος λαών πολύ απομακρυσμένων απ’ τη Μακεδονία, είναι φυσικό να επηρέασε ακόμα περισσότερο λαούς βαρβαρικούς, εγκαταστημένους κοντά στη Μακεδονία.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ελληνιστικό είναι κάτι που έχει καταγωγική σχέση με την Ελλάδα, το άμεσα εξαρτώμενο απ’ την Ελλάδα, χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Που, όμως, δεν είναι ευθέως εξαρτημένο απ’ την Ελλάδα, δεν είναι, θα λέγαμε, πρωτογενώς ελληνικό.

Η σχέση ημών των Νεοελλήνων με το (αρχαίο) ελληνικό ήθος και τον (αρχαίο) ελληνικό πολιτισμό δεν είναι ευθέως ελληνική, είναι ελληνιστική. Όχι μόνο γιατί ο ελληνικός πολιτισμός επέστρεψε στην κοιτίδα του (παραλλαγμένος) διά του χριστιανισμού, που δεν είναι τυπικά ελληνική αλλά ανατολίτικη πολιτιστική παράμετρος, αλλά και διότι ο χρόνος και οι αλλαγές που αυτός συνεπάγεται μας απομάκρυναν κατ’ ανάγκην απ’ την αρχική έννοια Έλλην.

Ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός, λοιπόν, είναι ελληνιστικός με μια έννοια πολλαπλή: Εξαιτίας μιας θρησκείας που εισήχθη στην Ελλάδα και τροποποίησε τα ήθη και την ηθική της, εξαιτίας μιας γλώσσας που δεν είναι η (αρχική) ελληνική, αλλά μια απλοποιημένη παραλλαγή της, αυτή που δημιούργησαν οι Αλεξανδρινοί γραμματοδιδάσκαλοι με τρόπον τέτοιο, που να γίνεται εύκολα κατανοητή και από βαρβάρους, και κυρίως εξαιτίας της δυναμικής της ιστορίας, που συνεχώς τροποποιεί τις κοινωνικές παραμέτρους και τα πολιτιστικά δεδομένα.

Άλλωστε, κανένας απόγονος δεν είναι κατ’ ανάγκην όμοιος με τον πρόγονο. Ο γιος ενός έξυπνου και πολιτισμένου πατέρα μπορεί κάλλιστα να είναι και βλαξ και απολίτιστος. Γιατί, λοιπόν, να μη συμβαίνει το ίδιο και με τους λαούς, όπου τα πράγματα είναι απ’ τη φύση τους ακόμα πιο χαοτικά και ακατάστατα, ακόμα πιο τυχαία απ’ όσο στη μείξη των χρωμοσωμάτων; Πάλι καλά, να λες, που διατηρούμε κάποια ελληνιστικά ίχνη, πράγμα που το οφείλουμε στους Μακεδόνες. Που σήμερα είναι το ένα πέμπτο του συνόλου των Ελλήνων. Και τούτο χάρη στους πρόσφυγες που αποτελούν το 45% του σημερινού πληθυσμού της Μακεδονίας. Πράγμα που σημαίνει πως χωρίς τους Έλληνες που ήρθαν απ’ τη Μικρά Ασία και τον Πόντο ανάμεσα στο 1910 και 1925 (σύνολο 1.221.849 ψυχές) ιδέα δεν έχω αν η Μακεδονία θα ήταν δυνατό να είναι σήμερα ελληνική. Είπαμε, τις εθνότητες και συνεπώς τα στηριγμένα σ’ αυτές εθνικά αλλά και πολυεθνικά κράτη τα δημιουργούν οι άνθρωποι και όχι τα εδάφη.

Ας δούμε, λοιπόν, τους Μακεδόνες από πιο κοντά. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Και οπωσδήποτε παραπάνω απ’ ότι θα το άξιζαν, ας πούμε οι Πελοποννήσιοι, οι μόνιμοι δυνάστες των υπολοίπων Ελλήνων απ’ το 1830 που υπάρχει νεοελληνικό κράτος και μέχρι σήμερα αδιαλείπτως. Άλλωστε, το είπαμε ήδη, η ιστορία των λαών της Βαλκανικής χωρίς τους Μακεδόνες δεν θα είχε το νόημα που έχει σήμερα. Από δω, και συγκεκριμένα από την πόλη του Φιλίππου, τη Φιλιππούπολη, ξεκινάει εκείνη η τρομερή χριστιανική αίρεση των βογόμιλων, που για πέντε αιώνες θα φέρει τα πάνω κάτω στη Βαλκανική κυρίως αλλά και σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή επικράτεια. Μιλήσαμε ήδη για τους βογόμιλους και το ρόλο τους στον κάρα πολύ ιδιόρρυθμο εξισλαμισμό, κυρίως των κατοίκων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Αλλά και των Ελλήνων της νότιας Μακεδονίας, των Βαλαάδων (ή Βαλαλάδων), που τους χαρακτηρίζουν ελληνόφωνους Τούρκους, ενώ είναι μάλλον εξισλαμισθέντες Έλληνες, μερικοί μόνο απ’ τις πολλές χιλιάδες εξισλαμισθέντων Ελλήνων, που μόνο η ελληνική μωρία θα ήταν δυνατό να τους χαρίσει στους Τούρκους, για μόνο το λόγο πως εξισλαμίστηκαν.

Τα πρώτα έγκυρα ντοκουμέντα για την ιστορία των Μακεδόνων χρονολογούνται από τον 7ο π.Χ. αιώνα, τότε που ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς, ο Περδίκκας Α’, ιδρύει το κράτος των Μακεδόνων υποτάσσοντας τους Παίονες, τους Βοττιαίους, τους Ηδώνες, τους Εορδαίους, τους Ιλλυριούς και πάρα πολλούς άλλους μικρότερους προμακεδονικούς, ας τους πούμε έτσι, λαούς, που θα αφομοιωθούν με τους Μακεδόνες για να δώσουν το πρώτο υπολογίσιμο εθνολογικό κράμα σε μια περιοχή που δε σταμάτησε ποτέ να αναμειγνύει τις πάμπολλες λαότητες που έζησαν στο πλούσιο έδαφος της.

Όμως, η κυρίως ιστορική περίοδος των Μακεδόνων αρχίζει τον 4ο π.Χ. αιώνα με τον βασιλιά Αλέξανδρο Α’ τον Φιλέλληνα (498-454 π.Χ.). Πολύ απασχόλησε τους ιστορικούς ο χαρακτηρισμός Φιλέλλην. Αλλά μπέρδεψε μόνο όσους αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν μια διαδοχή υιών καταγομένων από τον ίδιο πατέρα, και όχι σαν μια διαδοχή πολιτισμών. Το γεγονός πως οι Μακεδόνες είναι Δωριείς, δε σημαίνει απολύτως τίποτα από πολιτιστικής απόψεως. Σε σχέση με τους πρωτοπόρους Ίωνες, οι Δωριείς Μακεδόνες, όπως και όλοι οι Δωριείς, εκπολιτίζονται πάρα πολύ πιο αργά. Όχι μόνο γιατί τους χωρίζουν χίλια χρόνια από την λεγάμενη «κάθοδο των Αχαιών» και των Ιώνων που κατεβαίνουν σχεδόν μαζί με τους Αιολείς και τους Αχαιούς απ’ το Βορρά, αλλά και διότι βρίσκονται αρκετά μακριά απ’ το λίκνο του ελληνικού πολιτισμού, την Ιωνία (τα παράλια της Μικράς Ασίας) καθώς και απ’ την απέναντι Αττική, που κατοικείται από Ίωνες.

Άλλωστε, πολλοί Αθηναίοι, με προεξάρχοντα τον φανατικό αντιμακεδόνα Δημοσθένη, δεν αναγνωρίζουν τους Μακεδόνες σαν Έλληνες. Όχι γιατί δεν είναι Έλληνες εκ καταγωγής (οι αρχαίοι Έλληνες μισούν θανάσιμα την καταγωγική αιματολογία και θα έσκαγαν στα γέλια αν μας άκουγαν να αιματολογούμε εθνολογικά) αλλά διότι δεν είναι ακόμα τόσο πολιτισμένοι, όσο οι νότιοι Έλληνες.

Ας μη μας διαφεύγει πως για τους αρχαίους Έλληνες, Έλληνες είναι οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες. Για τους Νεοέλληνες όμως, κυρίως Έλληνες είναι, πρώτον αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, δεύτερον αυτοί που παν συχνά στην εκκλησία, τρίτον αυτοί που αγαπούν τα στρατιωτικά θούρια, τέταρτον αυτοί που αγαπούν τους εκ στρατιωτικών δικτάτορες, πέμπτον αυτοί που έχουν κουμπάρο βουλευτή, έκτον αυτοί που κλέβουν συχνά το δημόσιο ταμείο, έβδομον αυτοί που φωνάζουν «ζήτω η Ελλάς» τρεις φορές την ημέρα, όγδοον αυτοί που δεν κοιμούνται όταν ακούν τους ρήτορες κατά τις δυο εθνικές επετείους, ένατον αυτοί που έχουν πιστοποιητικό από τον αιματολόγο που βεβαιώνει πως το αίμα τους είναι γνησίως ελληνικό, και δέκατον και τελευταίον αυτοί που πιστεύουν πως το «όνομά μας είναι η ψυχή μας» τη στιγμή που όλοι μας ξέρουμε πως το καλό κρασί δεν το κάνει η ετικέτα, αλλά τ’ αμπέλι.


Η Μακεδονία επί Φιλίππου Β’ του Μακεδόνος

Όπως και νάναι, οι εξ αίματος Έλληνες Μακεδόνες (άντε, να σας κάνουμε το χατίρι, εσάς τους αιμοβόρους, που αν δε δείτε αίματα δεν ηρεμείτε) ολοκληρώνουν τον σταδιακό (πολιτιστικό) εξελληνισμό τους κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Επί Περδίκκα Β’ (438-413) και επί Αρχελάου (413-399) αρχίζει πλέον να μη γίνεται διάκριση, από πολιτιστικής απόψεως, ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους Έλληνες. Πάντως, ο εξαιρετικά φιλόδοξος Φίλιππος Β’ (359-336), αφού τσαλαπάτησε όλους τους μνηστήρες του θρόνου, κατέβηκε κατά κάτω και υπέταξε στην εξουσία του όλους τους νότιους Έλληνες. Για να τους ενώσει, λεν οι εθνοκάπηλοι. Τρίχες. Απλώς τους κατάχτησε, έτσι απλά και καθαρά, αδιαφορώντας πλήρως για το αν είναι αδέρφια ή ξαδέρφια ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει. Καινούργια εδάφη για την επικράτειά του ήθελε ο άνθρωπος, και τα πήρε. Και στρατιώτες για την εκστρατεία του κατά των Περσών που ετοίμαζε. Και τους πήρε (ο γιος του Αλέξανδρος).

Κι έτσι αρχίζουν από τότε τα διλήμματα: Να πάρεις το μέρος των βορείων ή των νοτίων; Σκέτος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος μοιάζει το πράγμα. Πάντως εγώ, αν και βόρειος (Μακεδών) παίρνω σταθερά το μέρος των νοτίων Ιώνων, γιατί αυτοί είναι οι δημιουργοί του ελληνικού πολιτισμού της κλασικής περιόδου. Πάντως, ο γιος του Φίλιππου Β’, Αλέξανδρος, ο επονομασθείς ορθότατα Μέγας (356-323), δίνει μια γερή σπρωξιά στον ελληνικό πολιτισμό (των Ιώνων, το ξαναλέω) και τον μετατρέπει σε ελληνιστικό.

Όμως, το 148 π.Χ., μόνο 175 χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, όλα καταρρέουν και η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία. Το 395 μ.Χ., με το χωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Δυτική (Ρώμη) και Ανατολική (Βυζάντιο), μετά από 543 χρόνια ρωμαϊκής κυριαρχίας που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη, η Μακεδονία περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ανατολικού αυτοκράτορα Αρκάδιου, και σύντομα γίνεται το σημαντικότερο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Θεσσαλονίκη θα γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξης ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα. Την Κωνσταντινούπολη, να εξηγούμαστε. Γιατί η Θεσσαλονίκη ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα Αθήνα είναι μια συμπρωτεύουσα της πλάκας, όπως ακριβώς και η πρωτεύουσα (πόλη) της Ελλάδας, που σίγουρα είναι δευτερεύουσα κοντά στην πάντα όμορφη και πάντα «θηλυκιά» Θεσσαλονίκη.

Η Μακεδονία ανήκει στο θέμα (βυζαντινή διοικητική περιφέρεια) του Ιλλυρικού μαζί με την Ιλλυρία και την Δακία (αντιστοιχεί προς τη σημερινή Ρουμανία αλλά περιλαμβάνει και τμήμα της νότιας Ρωσίας). Οι Βυζαντινοί όπως και οι Ρωμαίοι, απ’ την Ιλλυρία (παράλια της σημερινής Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας) πηδούν κατ’ ευθείαν στη Δακία και δεν κάνουν λόγο για τη μεσολαβούσα Μοισία (σημερινή Βουλγαρία αλλά και μέρος της Σερβίας προς τα Σκόπια) που ορθότατα την αντιμετωπίζουν ως Μακεδονία τώρα πλέον.

Ήδη πριν απ’ την εμφάνιση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του κατοπινού θέματος του Ιλλυρικού έχουν εγκατασταθεί από πολύ παλιά και Γότθοι (αρχαίοι Γερμανοί, ας τους πούμε έτσι), αλλά και θύννοι (Μογγόλοι) τον 5ο και τον 6ο αιώνα, και Άβαροι (πάλι Μογγόλοι) τον 6ο και τον 7ο αιώνα. Όλοι αυτοί θ’ αφήσουν τα χνάρια τους στην περιοχή. Όλοι αυτοί θα ανακατωθούν με τους Σλάβους, που τον 6ο αιώνα ολοκληρώνουν την μακραίωνη διείσδυσή τους στην περιοχή όπου γυροφέρνουν ως νομάδες από πολύ νωρίτερα, για να συναποτελέσουν τελικά όλοι μαζί τους νοτιότερους απ’ τους Νότιους Σλάβους. Που κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εκτός από Σλάβοι είναι Γερμανοί και Μογγόλοι. Και Έλληνες. Και Βλάχοι. Και Αλβανοί. Στα Βαλκάνια είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν οι εθνότητες και οι πολιτισμοί. Το μόνο ενοποιητικό εθνολογικό δεδομένο των βαλκανικών λαών είναι η ορθοδοξία.

Τον 7ο αιώνα εμφανίζονται στην περιοχή και οι Βούλγαροι και τα πράγματα μπλέκουν ακόμα περισσότερο. Επί ενάμιση αιώνα οι δυναμικοί Βούλγαροι θα κάνουν τα πάντα άνω κάτω στη περιοχή του Ιλλυρικού και μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι που να γνωρίσουν την πρώτη τους σοβαρή ήττα από τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο (είναι πράγματι Αρμένιος) το 814.

Το 891 αρχίζουν οι επιδρομές των Αράβων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 911 οι πανίσχυροι αυτή την εποχή Άραβες μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη και τη ρημάζουν. Ακολουθούν οι εισβολές των Πετσενέγων (Μογγόλοι κι αυτοί) των Κουμάνων (Μογγόλοι κι αυτοί), των Φράγκων και των Νορμανδών (Βίκινγκς). Στο μεταξύ, τον 8ο αιώνα έχουν ήδη προωθηθεί και έχουν ήδη εγκατασταθεί στη Μακεδονία οι Βλάχοι, δηλαδή η εθνολογική πανσπερμία των εκλατινισθέντων επαγγελματιών στρατιωτών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι εγκαταστημένοι κάποτε ως φρουροί στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Τώρα που δεν έχουν να φυλάξουν τίποτα, αρχίζουν να περιφέρονται δώθε κείθε για να φτιάξουν τελικά κράτος στη Ρουμανία μαζί με τους αρχαίους Λάκες, ενώ άλλες ομάδες Βλάχων προωθούνται απ’ τη Μακεδονία στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία.

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί των Βαλκανίων»

(ΠΗΓΗ : https://www.anoixtoparathyro.gr/%ce%b2-%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5%ce%b4%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5/   )

Πατριώτες, πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι

Τα τελευταία 27 χρόνια η χώρα μας ταλανίζεται από μία σύγκρουση με ιστορικές ουρές, αλλά χωρίς πραγματικό νόημα. Ιστορικά ουδέποτε οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας, πλην των Βουλγάρων, δεν είχαν οτιδήποτε να χωρίσουν με τους Έλληνες. Κατά τον δεύτερο βαλκανικό πόλεμο, οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί ενθαρρύνονταν από τον Παύλο Μελά να πολεμούν ενάντια στους Βούλγαρους, στο πλευρό των Ελλήνων[i].

Εδώ έχουμε μία ιστορική ειρωνεία: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε το πολιτικό ανάστημα να τερματίσει μία σύγκρουση πολλών αιώνων με την Βουλγαρία. Ήταν η μόνη εθνότητα που αμφισβητούσε στο παρελθόν τη συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913, που διαμόρφωσε τα σημερινά σύνορα. Η Βουλγαρία το επιχείρησε ξανά κατά την γερμανική κατοχή, αλλά  η ήττα των ναζί επανέφερε τα σύνορα στην προπολεμική τους θέση. Μετά τον τερματισμό της ελληνοβουλγαρικής διένεξης, δεν υπήρχε αμφισβήτηση των συνόρων στην περιοχή, ούτε καμία αιτία για τριβές μεταξύ μακεδονικών πληθυσμών.

Μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, στην τότε «Δημοκρατία της Μακεδονίας», επανέρχεται ο αλυτρωτισμός της μεγάλης σλαβόφωνης Μακεδονίας.

Δυστυχώς και στην Ελλάδα κάποιοι ανακαλύπτουν ότι «Η Μακεδονία είναι μόνο Ελληνική» και ότι δεν δικαιούται καμία άλλη εθνότητα να χρησιμοποιεί την λέξη «Μακεδονία», πλην των Ελλήνων.

Το επιχείρημα αυτό, με όρους διεθνούς δικαίου, είναι αβάσιμο και επικίνδυνο. Η εθνική συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των κρατών, διαμορφώθηκε αιώνες αργότερα από την εγκατάσταση σλαβόφωνων πληθυσμών στην Μακεδονία. Οι κάτοικοι Ευρώπης είναι κράμα εθνοτήτων που άλλοι ζούσαν στην ήπειρο εδώ και χιλιάδες χρόνια, όπως οι Κέλτες, και άλλοι εγκαταστάθηκαν πολύ αργότερα. Αυτό άλλωστε περιγράφει και η Πηνελόπη Δέλτα στα μυστικά του βάλτου: «Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμούνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνα, ζούσαν φύρδην-μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν –η ίδια, μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από σλαβικά και ελληνικά, ανακατωμένα με λέξεις τούρκικες.

Όπως και στα Βυζαντινά χρόνια, οι πληθυσμοί ήταν ανακατωμένοι τόσο, που δύσκολα χώριζες Έλληνα από Βούλγαρο – τις δύο φυλές που κυριαρχούσαν. Εθνι­κή συνείδηση είχαν την μακεδόνικη μονάχα. Όταν όμως οι Βούλγαροι κήρυξαν την εκκλησιαστική τους ανεξαρτησία, και αναγνωρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχηγός της βουλγάρικης εκκλησίας ο Έξαρχος αντί του Πατριάρχη, και όταν η σύνοδος του 1872 κήρυξε σχισματικούς τους Βουλγάρους, χωρίστηκε η Μακεδο­νία σε Πατριαρχικούς Έλληνες κι Εξαρχικούς Βούλγαρους, χωρίστηκαν και οι συ­ντοπίτες, οι συγχωρίτες – ακόμα και α οικογένειες».

Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρόν.

Οι όψιμοι «Μακεδονομάχοι» κάνουν ένα πολύ ύπουλο χρονικό άλμα. Γράφουν ότι με την σημερινή συμφωνία εκχωρούνται τα ιερά και όσια του έθνους μας: Το όνομα Μακεδονία, η εθνότητα, η γλώσσα κλπ. Εξαπατούν ανερυθρίαστα τον ελληνικό λαό, γιατί όλα αυτά για τα οποία δήθεν κόπτονται έχουν ήδη εκχωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα ήδη από το 1991 και νωρίτερα.  Μηρυκάζουν την ένδοξη εποχή του Μ. Αλεξάνδρου, αλλά κρύβουν ένοχα τις δικές τους πράξεις από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μέχρι σήμερα. Ισχυρίζονται ότι οι γείτονες μας επιχειρούν να παραχαράξουν την ιστορία και για πρώτη φορά στις Πρέσπες  γίνεται αποδεκτή αυτή η παραχάραξη. Στην πραγματικότητα οι ίδιοι προσυπέγραψαν την παραχάραξη, πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού, και η συμφωνία των Πρεσπών την σταματάει οριστικά!

Ας αποκαταστήσουμε λοιπόν την αλήθεια:

ΟΝΟΜΑΣΙΑ

Continue reading “Πατριώτες, πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι”

UP ΟΨΕΙΣ : Πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων

Του Κ.Βαξεβάνη

Υπάρχει ένας πατριωτισμός που στάζει αίμα. Ονειρεύεται πολέμους και εδαφικές κατακτήσεις, φαντασιώνεται προελάσεις και ρητορεύει με μεγάλες ιδέες. Η πιο μεγάλη ιδέα όμως που έχουν όσοι τον εκπροσωπούν είναι για τον εαυτό τους.Είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, αναμφίβολα του Λεωνίδα – όχι απαραίτητα εκείνου των ιστορικών βιβλίων όσο του κινηματογραφικού ο οποίος εφοδιασμένος με δόρυ και με six-pack κοιλιακούς αναφωνούσε «this is Sparta».

Οι οπαδοί αυτού του πατριωτισμού δείχνουν να ακολουθούν τις ιαχές των πολέμων, να είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την πατρίδα με κάθε κόστος, ακόμη και με το αίμα τους. Όσο πιο μεγάλος ο πατριωτισμός τόσο πιο πολύ ρέει το αίμα, με το ισοζύγιο να γέρνει κατά του εχθρικού και μολυσμένου.

Υπάρχουν βέβαια μερικές λεπτομέρειες. Το περισσότερο αίμα που έχουν θυσιάσει οι πατριώτες της αιμοσφαιρίνης είναι για εξετάσεις για την υψηλή χοληστερίνη της καλοπέρασης. Την ώρα που με λόγια χτίζουν ανώγια και κατώγια ίδια με καταφύγια πολέμου, το μόνο που θυσιάζουν είναι το σάλιο της πολεμικής ρητορικής.

Πόσα κιλά πατριώτης είσαι; Πόσο αίμα είσαι έτοιμος να χύσεις. Πόσους εχθρούς να σκοτώσεις; Ω τι ατυχία όμως. Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να μετρηθεί με τα κιλά, το αίμα που τρέχει δεν είναι μονάχα των εχθρών και ανάμεσα στους σκοτωμένους μπορεί να είσαι και εσύ. Ο πατριωτισμός των σχολικών εγχειριδίων και των εθνικών μύθων που σκοτώνει τους άλλους, νικά τους άλλους και φυσικά υπερτερεί σε όλα έναντι των άλλων μυρίζει τυπωμένο χαρτί. Δεν έχει τίποτε από τη φριχτή, μεταλλική μυρωδιά του αίματος, την μπόχα των σαπισμένων σωμάτων και την αποφορά των δυστυχισμένων ανθρώπων που αναδίνει ο πραγματικός πόλεμος.

Η συμφωνία με τα Σκόπια ξανάφερε στο προσκήνιο αυτούς τους πατριώτες. Μορφάζουν με ένταση, μιλούν με απειλές, φωνάζουν με υποσχέσεις. Σηκώνουν το χέρι και δείχνουν τους ανθέλληνες και απάτριδες οι οποίοι ξεπουλάνε τη Μακεδονία και τη χώρα ολόκληρη. Και αφού οι άλλοι είναι οι ανθέλληνες, αυτοί είναι εκ των πραγμάτων οι ευλογημένοι ήρωες που είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την αλήθεια. Αν οι άλλοι είναι Εφιάλτες αυτοί δεν είναι παρά Λεωνίδες.

Οσα χρόνια κυκλοφορώ στον πλανήτη αυτό των πολέμων (έχοντας μάλιστα ζήσει ο ίδιος αρκετούς πολέμους, ευτυχώς λόγω επαγγέλματος και μόνο) αναρωτιέμαι: Γιατί ο πατριωτισμός πρέπει να μυρίζει αίμα και να μετρά πτώματα; Γιατί αγαπά την πατρίδα του όποιος δηλώνει έτοιμος να κατακρεουργήσει, να μακελέψει και να πνίξει τον κόσμο στη φρίκη; Γιατί οι πατριώτες είναι όσοι αγριεύουν και μισούν, όσοι βρίζουν και απειλούν για τον μεγάλο σκοπό της πατρίδας; Ποια αγάπη για την πατρίδα κρύβει η απόφαση να την υποθηκεύεις κάθε μέρα με καχυποψία, εχθρότητα και απειλές; Γιατί να θεωρείς πως η πατρίδα επιζεί και μεγαλουργεί όταν επικρατεί σε άλλους και τρέφεται από τα μήλα της Κόκκινης Μηλιάς και τις ψευτοαφηγήσεις του φασίστα, ο οποίος μάλιστα όταν χρειάστηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του βρήκε τρόπο να πάει με τον κατακτητή;

Γιατί ο πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων προσπερνά την αγάπη που είναι εφικτό να μετρηθεί για να καταλήξει στην αναπόδεικτη των υποσχέσεων περί τελικής ρανίδας του αίματος; Ο πατριωτισμός δεν είναι γενική αναπόδεικτη έννοια. Τέτοια την κάνουν οι φαφλατάδες που μεγαλουργούν με λόγια στο απώτερο μαύρο μέλλον αντί να αποδεικνύουν κάθε μέρα τι αγαπούν και πόσο το αγαπούν.

Πόσο, αλήθεια, αγαπά την πατρίδα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν οι οικογενειακές offshore δεν αποδίδουν τον ελληνικό φόρο με τον οποίο θα γίνουν σχολεία και νοσοκομεία και ευνοούνται από τους φορολογικούς παραδείσους; Πόσο αγαπά την πατρίδα του ο Σαμαράς που ισοπέδωσε τους συμπατριώτες του με πολιτικές υπαγορευμένες από άλλους εκτός Ελλάδας; Πόσο αγαπά την πατρίδα του όποιος σήμερα αρνείται τη λύση στο μακεδονικό για να δημιουργήσει αναμπουμπούλα μέσα στην οποία θα χαίρεται σαν κακός λύκος;

Πατριώτης είναι αυτός που θέλει να ζουν η χώρα του και τα παιδιά του ειρηνικά, που σέβεται τους γείτονές του και επιλέγει να ζήσει με τρόπο που οι άνθρωποι θα μεγαλουργούν και δεν θα πεθαίνουν έστω και στα μεγάλα λόγια. Πατριώτης είναι αυτός ο οποίος θέλει μια κοινωνία που να προστατεύει τους αδύναμους, μια πατρίδα που να δίνει δουλειά σε όλους για να ζουν με αξιοπρέπεια.

Πατριωτισμός δεν είναι η μουντή και αιμοδιψής φαντασίωση που κάνει τους ανθρώπους απάνθρωπους και φιλολογικά υπέρτερους έναντι άλλων. Έχω σιχαθεί τους πατριώτες του πολέμου και της περικεφαλαίας. Τις περισσότερες φορές είναι η περικεφαλαία του βλάκα ή του εύπιστου. Βαρέθηκα τους χιλιάδες μοβόρους κομάντος της μεγάλης Ελλάδας που δεν είναι παρά οι δειλοί μικροαστοί οι οποίοι δεν έδωσαν καμιά μάχη για να είναι η πατρίδα τους μια χώρα που δεν την κλέβουν όσοι την κυβερνούν. Κανένας από τη φάρα των «μακεδονομάχων» ή των φιλομάχων δεν πρόκειται να κάνει καμιά θυσία για να υπερασπίσει τη χώρα του από επιβουλές όταν δεν σηκώνει το μπόι του για να αντιταχθεί στα μικρά, καθημερινά και αυτονόητα. Δεν είναι πλασμένος για κανένα μεγάλο σκοπό αυτός που αγαπά τη γοργόνα την αδερφή του Μεγαλέξανδρου αλλά μισεί τον γείτονά του ή τον συμπολίτη του.

Σε όλα αυτά η Ιστορία έχει δώσει φυσικά τις δικές της αποδείξεις. Όσες φορές οι πατριώτες οι «πολλά βαρείς» ώθησαν σε πολέμους για καλό σκοπό, ζήσαμε απλώς εθνικές τραγωδίες. Όχι μόνο γιατί δεν ήταν όσο γενναίοι έλεγαν πως είναι, αλλά γιατί απουσίαζαν κιόλας τη δύσκολη ώρα.

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/patriwtismos-twn-aimosfairiwn  )

UP ΟΨΕΙΣ : Εθνικόν, ό,τι μας γουστάρει!

Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου επικαλέστηκε ο Αντώνης Σαμαράς για να εξάρει τον πατριωτισμό τους στο θέμα της FYROM. Βεβαίως και οι δύο όταν ήταν εν ζωή δεν έλεγαν τα καλύτερα λόγια για τον κ. Σαμαρά, ωστόσο ας πάμε επί της ουσίας.

Στη δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρει πως οι πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να καλύψουν την καθολική απογοήτευση του ελληνικού λαού, προσθέτοντας πως «η ανιστόρητη σύμπλευση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. Τσίπρα δεν είναι ικανή να σβήσει από την εθνική μνήμη τις παρακαταθήκες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου».

Οπως λέει, «δεν ήταν «εθνικιστής» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν έλεγε πως «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», ούτε ήταν «τυχοδιώκτης» ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έλεγε ότι το όνομα της Μακεδονίας είναι «το όχημα του αλυτρωτισμού για τα Σκόπια». Ορισμένες παρατηρήσεις:

  • Πώς είναι βέβαιος ο κ. Σαμαράς ότι είναι καθολική η απογοήτευση του ελληνικού λαού; Απογοητευμένοι σίγουρα είναι ο ίδιος, η ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας την οποία καθοδηγεί, η Χρυσή Αυγή, η Ενωση Κεντρώων και το ΚΚΕ -αυτό για τελείως διαφορετικούς λόγους. Κανονικά, απογοητευμένος δεν πρέπει να είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μιλάω για τον Κυριάκο Μητσοτάκη που εγώ γνώρισα πριν από χρόνια.
    Νεοφιλελεύθερος στα οικονομικά, κλασικός φιλελεύθερος με προωθημένες απόψεις στα θέματα των δικαιωμάτων και στην εξωτερική πολιτική. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης που βλέπω σήμερα είναι αγνώριστος. Η πλήρης μετάλλαξη. Νομίζω ότι δεν πρόκειται για συνειδητή επιλογή. Εκβιάζεται από το εθνικιστικό ρεύμα που υπάρχει στο κόμμα του και φοβάται μήπως του προκύψει νέο σχήμα στα δεξιά της Ν.Δ.
    Για να εμποδίσει τη λεηλασία του ακροατηρίου του κόμματος, δέχτηκε να λεηλατήσουν οι ακροδεξιοί τη συνείδηση και τις αρχές του. Ο κ. Σαμαράς πάντως, που σήμερα βγάζει σπυράκια με τη χρήση παραγώγων της λέξης Μακεδονία και καλεί σε πανστρατιά για να ανατραπεί ο αχρείαστος ταπεινωτικός συμβιβασμός, οφείλει να μας πει γιατί όταν ήταν πρωθυπουργός επέτρεψε στον υπουργό του Ευάγγελο Βενιζέλο να τοποθετηθεί στον ΟΗΕ (πιο επίσημο βήμα δεν υπάρχει) υπέρ της σύνθετης ονομασίας erga omnes; Εχει καμιά εξήγηση για τον οπορτουνισμό του;
  • Η δήλωση του Καραμανλή ότι «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει πει ο αποκαλούμενος εθνάρχης. Η Μακεδονία δεν είναι μία και δεν είναι μόνο ελληνική. Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας υπάρχουν τρία κράτη: η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η ΠΓΔΜ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Επιπλέον δεν αναρωτιέται ο κ. Σαμαράς μήπως αυτή η ατυχής και ανιστόρητη δήλωση του Καραμανλή, την οποία απέσυρε ο ανιψιός του το 2008, δημιουργήσει πρόβλημα στην Ελλάδα εάν παρουσιαστεί ως επίσημη θέση; Από οποιονδήποτε τρίτο (σύμμαχο ή αντίπαλο) δεν θα εισπραχτεί ως δείγμα επιθετικού αλυτρωτισμού; Ψιλά γράμματα.
  • Η κατηγορία που απευθύνουν οι αστέρες της εθνικοφροσύνης, εντός και εκτός Ν.Δ., ότι ο Τσίπρας έδωσε τη μακεδονική γλώσσα στον Ζάεφ είναι γελοία. Ο κ. Σαμαράς, ο οποίος δηλώνει φιλίστωρ, δεν έχει διαβάσει ή δεν του έχει πει κάποιος ότι το 1959 ο πολιτικός μέντοράς του Ευάγγελος Αβέρωφ (υπουργός Εξωτερικών τότε) είχε μιλήσει για μακεδονική γλώσσα; Δεν έχει διαβάσει ή δεν του έχει πει κάποιος ότι σε ειδική σύνοδο του ΟΗΕ στην Αθήνα το 1977 η Ελλάδα αναγνώρισε τη μακεδονική γλώσσα; Αλήθεια, ποιος ήταν πρωθυπουργός και το 1959 και το 1977; Θυμάται ο κ. Σαμαράς; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Κι ας μην ισχυριστούν διάφοροι ότι οι στενοί συνεργάτες του Καραμανλή έκαναν του κεφαλιού τους. Ουδείς διανοούνταν να υποστηρίξει κάτι αιρετικό σε ένα τόσο σοβαρό θέμα χωρίς να πάρει την άδεια του αρχηγού του. Θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι.
  • Και σ’ ό,τι αφορά την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ την οποία κερδίζει χωρίς ανταλλάγματα o Ζάεφ, οι εθνικόφρονες πλήρους απασχόλησης δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η Ελλάδα έχει χάσει τη μάχη στο δικαστήριο της Χάγης; Αντιγράφω από τα ρεπορτάζ της εποχής (Δεκέμβριος 2011): «Η Ελλάδα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, παρεμποδίζοντας την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ανακοίνωσε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Στην απόφασή του, που είναι τελική, χωρίς δικαίωμα έφεσης, και δεσμευτική για τις δύο πλευρές, το Δικαστήριο με ψήφους 15 προς 1 έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, η ένσταση της Ελλάδας δεν εμπίπτει στην εξαίρεση που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, καθώς αυτή δεν επιτρέπει στην Αθήνα να αρνηθεί την εισδοχή της ΠΓΔΜ σε έναν οργανισμό βασιζόμενη στο επιχείρημα ότι η γειτονική χώρα θα αναφέρεται στον εν λόγω οργανισμό με το συνταγματικό της όνομα». Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν, «το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/ethnikon-oti-mas-goystarei  )

UP ΟΨΕΙΣ : Γιατί πάντα μας φταίει ο “άλλος”;

Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του: η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση …. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ότι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας.

 

Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του ‘κακού’ στη ζωή: τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!

Οι τυχεροί νικητές του λόττο…

Έρευνες σ’ όσους κέρδισαν πολλά χρήματα μέσω τυχερών παιχνιδιών, έδειξαν πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς, μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αφού απόλαυσαν –ή και διασκέδασαν τα ποσά που είχαν κερδίσει- βρέθηκαν πάλι στην ίδια οικονομική κατάσταση πριν την κερδοφόρα νίκη του λαχνού τους. Λίγοι ανάμεσα τους έκαναν κάποιες σταθερές επενδύσεις που διατήρησαν, αγοράζοντας π.χ. ένα σπίτι (που μπορούσαν στη συνέχεια να συντηρούν). Οι υπόλοιποι, απλώς έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα απ’ στα προβλήματά τους.

Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες ζωής και όταν αυτές αλλάξουν σημαντικά μοιάζουμε σαν το ψάρι έξω από το νερό.

Ουσιαστικά, μέσα μας τα χάνουμε και δυσκολευόμαστε να χαράξουμε μια νέα πορεία σε άγνωστο τοπίο. (Είναι διαφορετικό να φαντάζομαι τι θα συνέβαινε “αν κέρδιζα στο λαχείο πολλά λεφτά” από το να βρεθώ πραγματικά σ’ αυτήν τη συνθήκη. Όταν το φαντάζομαι, σκέφτομαι μόνον κάποια όνειρα που θα ικανοποιούσα, αλλά παραβλέπουμε τις δυσκολίες ή τα θέματα, που μπορεί να ξεπηδούσαν τότε, επειδή στις εικόνες που φανταζόμαστε βλέπουμε συνήθως την μία όψη του νομίσματος).

Με απλά λόγια, αν θέλω ν’ αλλάξω κάτι πραγματικά, δεν αρκεί ν’ αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Αν έχω όνειρο να πατήσω τη κορυφή του Έβερεστ, δεν φταίει το βουνό που είναι ψηλό, αλλά η δική μου προετοιμασία για να φτάσω εκεί.

Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;

Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο.

Αυτό το σε “σχέση” είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ’ ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ’ αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ’ επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο.

Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν’ αναγνωρίσω και ν’ ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.

Σενάρια ζωής: από μαριονέτες, σκηνοθέτες!

Νομίζω πως όλοι μας, είμαστε παίχτες στο παιχνίδι της ζωής, χωρίς να το βλέπουμε ξεκάθαρα.

Φτιάχνουμε σενάρια ζωής, σενάρια για τη δική μας ζωή – μέσα από τις προσδοκίες μας, τα όνειρα, τους φόβους, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μας.

Είμαστε οι πρωταγωνιστές αλλά και οι αόρατοι σκηνοθέτες της ζωής μας.

Μόνον που δεν συνειδητοποιούμε πως ταυτόχρονα σκηνοθετούμε τη ζωή μέσα στην οποία πρωταγωνιστούμε.

Γνωρίζοντας τον εαυτό μας καλύτερα, αντί να προβάλλουμε σαν σε οθόνη του σινεμά, ολόκληρο το φταίξιμο για ότι μας συμβαίνει είτε στον άλλο, είτε στον ατελή εαυτό μας, μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε μέσα από τα επαναλαμβανόμενα σενάρια που σκηνοθετούμε στον εαυτό μας το πώς γράφουμε τα προσωπικά μας σενάρια, κι εκεί να παρέμβουμε!

 

Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

(ΠΗΓΗ : https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/giati-panta-mas-ftaii-o-allos  )

Page 1 of 4
1 2 3 4