UPόψεις : Σαν στο σπίτι σας, κύριε Κακλαμάνη

της Ελενας Ακρίτα

Κύριε Αντιπρόεδρε, με όλο το θάρρος που (δεν) έχω, άριστα πράξατε που δεν ζητήσατε άδεια από το Προεδρείο του Κοινοβουλίου για την «ενός λεπτού σιγή» στη μνήμη του Κωνσταντίνου Κατσίφα. 
Τόσα χρόνια στη Βουλή εσείς τα χτίσατε αυτά τα μαγαζΑ, να μην κάνετε και μια φορά το κέφι σας βρε αδελφέ; Να μπείτε άρχοντας μέσα και να τους..
σηκώσετε όλους κλαρίνο. Γιατί έτσι. Γιατί μπορείτε. Αφού τον αισθάνεστε τον χώρο σαν το σπίτι σας και το τσιφλίκι σας, γιατί να μην το κάνετε; Εκφραστείτε ελεύθερα. Αλλωστε έχουμε κι εκλογές το ’19 ποιος θα σας παρεξηγήσει, αλίμονο.
Επειδή με απατά η μνήμη μου, θυμίστε μου σε ποιες άλλες περιπτώσεις – ως Αντιπρόεδρος της Βουλής – πήρατε παρόμοιες πρωτοβουλίες; Πότε δηλαδή ζητήσατε να τηρηθεί «ενός λεπτού σιγή» για διαπρεπείς Ελληνες που έφυγαν φέτος από τη ζωή. Σας ερωτώ με όλο το θάρρος που (δεν) έχω τα εξής:
– Φέτος πενθήσαμε τον Μάνο Ελευθερίου. Εναν σπουδαίο στιχουργό και ποιητή που άφησε βαριά κληρονομία φευ σε αδύναμους
– Φέτος πενθήσαμε τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Ως κυβερνήτης περιπολικού σκάφους πρωτοστάτησε στην διάσωση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που έφταναν στα ελληνικά νησιά. Ηταν μόνο 44 χρονών και πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
– Φέτος πενθήσαμε τον Αγγελο Δεληβορριά. Μια εμβληματική μορφή της τέχνης και του πολιτισμού, που επί μισό αιώνα σχεδόν, ήταν η ψυχή του Μουσείου Μπενάκη κι έμαθε τους Ελληνες να επισκέπτονται και να αγαπούν τα μουσεία. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
– Φέτος πενθήσαμε την οικογένεια του Ανδρέα Δημητρίου. Του ηρωικού πυροσβέστη που ενώ έσωζε ζωές στο Μάτι, η γυναίκα του Μαργαρίτα και το 6 μηνών μωράκι τους νικήθηκαν από τις φλόγες και έφυγαν από τη ζωή. Ζητήσατε ενός λεπτού σιγή;
Κι άλλοι… Κι άλλοι πολλοί…
Κύριε Κακλαμάνη, ο σεβασμός μας στον θάνατο του κάθε ανθρώπου δεν δικαιολογεί επιλεκτικές εκδηλώσεις τιμής για όποιον γουστάρει ο Αντιπρόεδρος της Βουλής. Και πιστέψτε με, μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι’ αυτό. Με όλο το θάρρος που δεν έχω.

τα νεα

UPόψεις : Aν παγώσει η έρευνα για τη Novartis, η Δικαιοσύνη και η Δημοκρατία θα πεθάνουν

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου πέρασε χωρίς να ενοχλήσει κανείς όσους το οργάνωσαν και  όσους πλούτισαν καταστρέφοντας τους άλλους.Παρότι υπήρξε κεντρική προεκλογική εξαγγελία ενός κόμματος που κέρδισε τις εκλογές και για να το διαλευκάνει, δεν το έκανε. Έμειναν να ταλαιπωρούνται οι φουκαράδες της ΔΕΚΑ, ενώ οι πραγματικοί υπεύθυνοι και οι επωφελημένοι χάθηκαν στο βάθος του χρόνου και μερικοί  σήμερα κάνουν κηρύγματα ηθικής ή κατέχουν υψηλά αξιώματα.

Το σκάνδαλο  Ζήμενς, για το οποίο υπήρχαν ομολογημένα ποσά και συγκεκριμένη ροή χρήματος για περιγραφόμενους  αποδέκτες, εξαερώθηκε την ώρα που κάποιοι επέτρεψαν – ή οργάνωσαν- τη  δραπέτευση Χριστοφοράκου- α λα Κοσκωτά, το 1988. Για να επακολουθήσει η μεθόδευση της καταδίκης του στη Γερμανία, σε αστεία ποινή, ώστε να καθίσταται αδύνατη η έκδοσή του καθώς δεν μπορεί να δικαστεί ξανά για τα ίδια αδικήματα. Πάλι οι πραγματικοί υπεύθυνοι  την γλύτωσαν.

Τώρα το κακό πάει να τριτώσει με τη Novartis. Από την ώρα που ήλθε στο κέντρο της επικαιρότητας αυτό το σκάνδαλο με την εμπλοκή δέκα πολιτικών -ο φάκελος των οποίων πήγε στη Βουλή με την υπόνοια της δωροληψίας κατά τις μαρτυρίες, νομίμως μαρτύρων σε μια νόμιμη έρευνα  -σημειώθηκαν παράδοξες αντιδράσεις.

Κάποιοι ξεπέρασαν κάθε όριο ασυδοσίας- αλλά και του νόμου- μιλώντας  χυδαία για «συμμορία» Τσίπρα και δικαστικών -και μερικοί υπέβαλαν και μηνύσεις στους ..εισαγγελείς! Άλλοι άρχισαν να κάνουν φασαρίες στα κανάλια και να απειλούν ακόμη  και τη διοίκηση της εταιρίας ή τις αμερικάνικες αρχές. Σχεδόν όλοι κρύφτηκαν πίσω από τα κόμματά τους σαν να μην είναι προσωπική υπόθεση η υπεράσπιση της ηθικής οποιουδήποτε.

Όσα και αν έκαναν, όμως, η έρευνα προχωρούσε και αναμένονταν το πόρισμά της. Αλλά αιφνιδίως μια δικαστικός περιγράφει μια δικονομική διαδικασία με εμφανή πρόθεση να ζητήσει την εξαίρεση της αρμόδιας εισαγγελέως λίγο πριν ανακοινώσει τα αποτελέσματα  και τις συνέπειες των ερευνών της.

Είναι απίστευτο ότι η γνωστή κυρία Ράικου -που ξέρει το μάταιο της παρέμβασή της επί της ουσίας, αλλά και την καθυστέρηση που μπορεί να επιφέρει για λίγο στην έρευνα- δεν έλαβε υπόψη ότι η πρώτη προτεραιότητα που απορρέει από  την ιδιότητά της είναι να συνδράμει τη Δικαιοσύνη και όχι να την ακινητοποιεί με προσχήματα.

Προφανώς η κυρία δεν είναι ο ιθύνων νους του εγχειρήματος- είτε συναισθάνεται τι κάνει είτε όχι.  Άλλοι βρίσκονται σε απελπισία το τελευταίο διάστημα εν αναμονή των  ανακοινώσεων της εισαγγελέως Διαφθοράς για τα ευρήματά τους. Από εκεί αρχίζει η μεθόδευση να παγώσει η έρευνα. Ή ακόμη χειρότερα να εξοβελιστεί η Τουλουπάκη, ώστε κάποιος άλλος στη θέση της να πάρει από την αρχή την υπόθεση και να μην τελειώσει ποτέ.

Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. Ποιοι είναι αυτοί που φοβούνται για τις ποινικές συνέπειες που ενδεχομένως θα προκύψουν είναι γνωστοί με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις και καρφώνονται με τις συμπεριφορές τους. Και ποιοι θα δουν το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους, αν προκύψουν τέτοιες συνέπειες, μπορεί να το διακρίνει ο καθένας.

Εδώ χτυπούν όλες οι καμπάνες. Αν για οποιοδήποτε λόγο παγώσει η έρευνα για τη Novartis το σκάνδαλο θα είναι μεγαλύτερο από αυτή καθ’ εαυτή την υπόθεση. Δεν θα είναι μόνο σκάνδαλο συγκάλυψης μιας σκοτεινής ιστορίας, αλλά και θεσμική εκτροπή.

Θα είναι το μεγαλύτερο κτύπημα στη Δικαιοσύνη και τη δημοκρατική τάξη και θα εξελιχθεί σε ποτάμι που θα πέσει στο μύλο της Ακροδεξιάς. Κανείς δεν θα πιστεύει πλέον σε τίποτε…

Αυτός ο κίνδυνος είναι ορατός και η αντιμετώπιση του εξελίσσεται για πολλούς σε κριτήριο συμπεριφοράς σε ό,τι αφορά την αντιμετώπισή του.

Πρώτα για τη Δικαιοσύνη. Οι αρμόδιοι λειτουργοί της και τα συναφή όργανα πρέπει να κάνουν οτιδήποτε για να μην υπάρξει η παραμικρή καθυστέρηση, οδηγώντας σε άμεση κρίση οποιαδήποτε παρέμβαση κωλυσιεργίας. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ενδεχόμενο πάγωμα των ερευνών για οπουδήποτε λόγο θα εκληφθεί από τη κοινωνία ως τεκμήριο έλλειψης Δικαιοσύνης.

Μετά για την κυβέρνηση και τα κόμματα. Πρώτος ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ακολούθως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλουν να δηλώσουν την βούλησή τους να στηριχθούν οι δικαστικές αρχές στην άμεση διαλεύκανση. Μήπως και σταματήσει η παραζαλισμένη κυρία να ωρύεται στα ισχνά κομματικά της ακροατήρια ότι αυτό που καταλαβαίνει είναι ότι «ο Τσίπρας ρίχνει λάσπη, πανικόβλητος». 

Αν δεν προχωρήσει η δικαστική έρευνα ως το τέλος και δεν ξεκαθαρίσει άμεσα αυτή η υπόθεση θα υπάρχει πολύ λίγη δημοκρατία για να επικαλεστούν τη λειτουργία της τα κόμματα.

Τρίτο, οι δέκα εμπλεκόμενοι πολιτικοί, περισσότερο από όλους, πρέπει να καταδικάσουν οποιαδήποτε ενέργεια που οδηγεί σε πάγωμα. Με βάση τις δηλώσεις τους είναι οι πρώτοι που έχουν κάθε συμφέρον να προχωρήσει ταχύτατα η εισαγγελέας Τουλουπάκη στην έκδοση του πορίσματος τους. Έτσι θα προκύψει η αθωότητά τους και αν για κάποιον δεν προκύπτει, ας κάνει καλά με τον φυσικό δικαστή του.

Αν αφήσουν την υπόθεση να σέρνεται και ενδεχομένως να μην ολοκληρωθεί ποτέ θα τους κυνηγάει ισοβίως η αμφιβολία για την ακεραιότητά τους και ενδεχομένως μαζί με τα χλωρά θα γλυτώσουν και τα ξερά…

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί αυτή την υπόθεση με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όσο νομίζουν τα κόμματα, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί.  Είναι η τελευταία της ελπίδα να αποδειχθεί ότι «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα» και ότι λειτουργεί η Δημοκρατία. Αν διαψευσθεί θα ξεσπάσει στα τυφλά εναντίον της Δικαιοσύνης και του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του. Θα είναι η τρίτη μεγάλη συγκάλυψη και δεν καταπίνεται.

Από αυτή τη άποψη είναι η ώρα να  αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Γιατί ανεξάρτητα από τη δικονομική έκβασή του σκανδάλου στο συλλογικό υποσυνείδητο έχουν εγγραφεί ήδη οι συμπεριφορές και οι μεθοδεύσεις.

(ΠΗΓΗ  : https://www.koutipandoras.gr/article/pagosei-i-ereyna-gia-ti-novartis-i-dikaiosyni-kai-i-dimokratia-tha-pethanoyn  )

 

UpΌΨΕΙΣ : Έχουν μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή

Ο Μεχμέτ Αλί και ο Κωνσταντίνος Κατσίφας

Ας κάνουμε ένα σενάριο εργασίας. Ας πούμε ότι ο Μεχμέτ Αλί, μουσουλμάνος τουρκικής καταγωγής από τη Θράκη, διαμένει στην Τουρκία. Μια μέρα, επιστρέφει στην Ξάνθη, κυκλοφορεί στο δρόμο με ένα καλάσνικοφ με διόπτρα και αρχίζει να ανταλλάσσει πυροβολισμούς με Έλληνες αστυνομικούς. Κατά τη συμπλοκή πέφτει νεκρός. Η έρευνα για το ποιος είναι ο Μεχμέτ Αλί, αποδεικνύει πως η σελίδα του στο facebook είναι γεμάτη από αναρτήσεις για την απόσχιση της Θράκης όπου διαβεβαιώνει πως «η Δυτική Θράκη είναι Τουρκική».

Του Κ.Βαξεβάνη

Πώς θα αντιμετώπιζαν τον Μεχμέτ Αλί το ΜΜΕ; Πώς τα κόμματα; Θα ήταν σύσσωμη η αντίδραση και ξεκάθαρες οι θέσεις πως πρόκειται για έναν προβοκάτορα που επιβουλεύεται την ειρήνη στη χώρα, που δεν σέβεται τα σύνορα και τις διεθνείς συνθήκες; Πως εξυπηρετεί άλλους σκοπούς;

Τέλος τώρα το σενάριο. Πάμε στην πραγματικότητα. Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, έπαιξε τον Μεχμέτ Αλί στην Αλβανία. Σκοτώθηκε ανταλλάσσοντας πυροβολισμούς με αλβανούς αστυνομικούς. Οι εκπρόσωποι του «Νόμος και Τάξη» στην Αλβανία, σταθεροί στις πρακτικές των Αλβανών Αδώνηδων και Κυριάκων, επέβαλαν την τάξη. Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να έστησαν κιόλας κομμάτια όσων είπαν ότι συνέβησαν (το συνηθίζουν οι αντιδημοκρατικές δομές της αστυνομίας) αλλά αυτό δεν αλλάζει το ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας.

Στο φαντασιακό του ο ίδιος, μπορεί να ήταν ο Μεγαλέξανδρος, ο Ράμπο της Ελλάδας, οραματιστής της Κόκκινης Μηλιάς ή των πράσινων άλογων, αλλά πατριώτης δεν ήταν. Οι πατριώτες δεν κυκλοφορούν με όπλα ούτε στη χώρα τους ούτε σε άλλες χώρες, δεν μισούν τους άλλους, δεν βάζουν σε κίνδυνο τις σχέσεις της χώρας που αγαπούν με άλλες χώρες. Οι πατριώτες δεν είναι κατά φαντασία πολέμαρχοι και λάτρεις του αίματος (του δικού τους ανώτερου ή αυτού που θέλουν να χύσουν) αλλά της ζωής που θέλουν με επιμονή να κάνουν καλύτερη. Αν χρειαστεί να πολεμήσουν θα το κάνουν αλλά ξέρουν πως ο πόλεμος δεν είναι λύτρωση για τη χώρα αλλά καταστροφή.

Ο Κατσίφας, ήταν οπαδός της ΜΑΒΗ, μιας οργάνωσης που το 1994, είχε εισβάλει σε φυλάκιο της Αλβανικής Επισκοπής και αφού σκότωσε τους φαντάρους πήρε τα όπλα τους και τα φωτογράφισε με τη σημαία της Βορείου Ηπείρου. Μέλη της πιάστηκαν λίγο αργότερα , δικάστηκαν και έπεσαν στα μαλακά, ενώ ένας από αυτούς είχε χρησιμοποιήσει ως άλλοθι την παρουσία του σε εκδήλωση του Εθνικού Μετώπου του Μάκη Βορίδη.

Σκοτάδι και έρεβος, βρωμιά και πρακτοροδουλειές με μοναδικό στόχο την αποσταθεροποίηση της χώρας. Η πρόσφατη απέλαση ρώσων διπλωματών οι οποίοι πλήρωναν έλληνες “πατριώτες” να κάνουν συλλαλητήρια για το Μακεδονικό ώστε να μην υπογραφεί ποτέ συμφωνία με την ΠΓΔΜ προς όφελος της Ρωσίας, δείχνει πόσο δυσδιάκριτα είναι τα όρια μεταξύ πατριωτισμού βαρέος τύπου και ύποπτης δραστηριότητας.

Παρόλο που όλα αυτά ήταν φως φανάρι για τη δράση του Κατσίφα, η ΝΔ δια του Αδώνηδος αλλά και του πάλαι ποτέ μετριοπαθούς Κουμουτσάκου, προτίμησε τα κεράκια στη μνήμη ενός πατριώτη. Τι είναι αυτό που τους κάνει να τον αναγνωρίζουν ως πατριώτη αντί για πράκτορα ή τρελό ή επικίνδυνο; Μα φυσικά η δική τους θεώρηση για τον πατριώτη.

Σε μια Ελλάδα που μετά τον πόλεμο οι μαυραγορίτες ονομάστηκαν πατριώτες και οι λαδέμποροι έγιναν Ελλαδέμποροι για να πατάξουν του Αριστερούς, ο πατριωτισμός πήρε την ερμηνεία που θέλανε. Ο πατριωτισμός έγινε η ιστορία των δικτατοριών και των διώξεων αντιπάλων και οι πατριώτες έμοιαζαν περισσότερο με τον Παττακό παρά με τον Άρη.

Αυτοί που σήμερα εντοπίζουν στο πρόσωπο του ομογενή έναν πατριώτη αλλά θα έβλεπαν στο πρόσωπο του Μεχμέτ Αλί έναν επικίνδυνο που πρέπει να τον πυροβολήσουμε είναι και υποκριτές και δειλοί. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ζωές αλλά η προσωπική τους αφήγηση που τους θέλει καβαλάρηδες στα άλογα και καπεταναίους στα όπλα ενώ είναι φασαριτζήδες του καναπέ και συμπλεγματικοί με ανεξήγητο μίσος για τους άλλους.

Η προσπάθεια ηρωοποίησης του ομογενή δια της πλαγίας και σιωπηλής οδού γίνεται γιατί ντρέπονται να φωνάξουν όσα πιστεύουν μέσα τους. Πως θέλουν να διεκδικήσουμε ξένα εδάφη, να αλλάξουμε τα σύνορα, πως πιστεύουν πως έχουν μια αδερφή κουκλίτσα αληθινή που τη λένε Βόρειο Ήπειρο και την αγαπούν πολύ, πως κυρίως θέλουν πολιτική πελατεία μέσα από το πλήθος που ονειρεύεται παγκόσμιες συνωμοσίες και πολέμους, αλλά πάντα εκ του ασφαλούς. Ο συγκεκριμένος πατριωτισμός δεν στοιχίζει τίποτα. Ούτε να πληρώνεις φόρους, ούτε να μοχθείς, ούτε να αγαπάς. Αν ο μη γένοιτο στραβώσει το πράγμα και εξαιτίας κάποιου Κατσίφα γίνει κανένας πόλεμος, αυτοί δεν θα είναι παρόντες. Θα έχουν πάει στη νέα Μέση Ανατολή ή θα ανταλλάσσουν ένα τενεκέ λάδι με διαμέρισμα. Διότι όπως σωστά είχε πει ο Σάμιουελ Τζόνσον “ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των καθαρμάτων”.

ΥΓ: Η στάση τους δεν άλλαξε ούτε όταν αποκαλύφθηκε πως ο “ήρωάς” τους είχε συλληφθεί για εμπορία χασίς. Τώρα θα μου πείτε μερικά κιλά χασίς μπροστά σε 2,1 τόνους ηρωίνης δεν είναι τίποτα.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/ehoyn-mia-adelfi-koyklitsa-alithini   )

UPOψεις : Δεν σε θέλουν ακροδεξιό, σε θέλουν απαθή

Υπάρχει μια ρομαντική θεώρηση που αγκαλιάζει υποσχετικά από τους οπαδούς των θρησκειών έως τους ανόητους αλλά και τους επαναστάτες. Η βεβαιότητα πως το καλό θα νικήσει. Στον αντίποδα ακριβώς της απαισιόδοξης προδιάθεσης που θέλει το κακό να είναι ανίκητο και σχεδόν επιβεβλημένο, οι αισιόδοξοι θεωρούν πως η επικράτηση του καλού, έχει τη δική του νομοτελειακή ισχύ.

του Κ.Βαξεβάνη

Φυσικά η ζωή δεν περιμένει τη θεώρηση του καθενός για το καλό και το κακό για να το εξελίξει. Άλλωστε η διαλεκτική σχέση που διέπει  τα πράγματα, η συνεχής ενότητα και πάλη των αντιθέτων, ίσως θα έπρεπε να μας διδάξει πως το καλό και το κακό συνυπάρχουν , είναι μπροστά μας και η επιλογή μας δεν είναι αν θα πάμε με το καλό ή το κακό, αλλά πόσο καθαρά τα βλέπουμε.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον κόσμο έχουν γίνει στο όνομα του καλού . Το μεγαλύτερο κακό στον κόσμο, έλεγε η Χάνα Άρεντ στην «Κοινοτοπία του κακού» δεν προέρχεται από αυτούς που επιλέγουν να το υπηρετήσουν αλλά από τους οπαδούς της κανονικότητας, από αυτούς που στο όνομά της καταλήγουν να κάνουν φριχτά πράγματα. Γράφει χαρακτηριστικά η Άρεντ παρακολουθώντας τη δίκη του ναζί Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ: «Όσο πιο πολύ τον άκουγες να μιλάει, τόσο πιο εμφανές γινόταν ότι η αδυναμία του να μιλήσει συνδεόταν στενά με την αδυναμία του να σκεφτεί, και πιο συγκεκριμένα να σκεφτεί από τη σκοπιά ενός άλλου”

Ίσως μεγαλύτερη σημασία απ το να ταχθούμε με το καλό απέναντι στην λειτουργία του κακού, είναι να σκεφτόμαστε καθαρά και έξω από τις κοινοτοπίες.

Δεν έχει νόημα να πιστεύεις για τους δικούς σου λόγους, πως το καλό θα επικρατήσει. Έχει όμως μεγάλη σημασία να πιστεύεις πως το καλό ΜΠΟΡΕΙ να επικρατήσει. Αυτό ακριβώς το “μπορεί” ορίζει την συνυπευθυνότητα και την προσωπική συμμετοχή σε όσα γίνονται . Μπορεί να σε διαφοροποιήσει από δέκτη ή οπαδό σε δράστη και μάλιστα σκεπτόμενο αφού πρέπει να βρεις τους τρόπους με τους οποίους “το καλό μπορεί”.

Η επικράτηση του κακού δεν είναι μια διαβολική συνωμοσία αλλά ο καταστροφικός συνδυασμός της απάθειας με την άγνοια. Το κακό, όπως και οι κακοί, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα για να επικρατήσει. Αναπτύσσεται πάνω στα κενά που αφήνει η καθημερινότητα σαν τα ζιζάνια στα άγονα χωράφια. Το κακό δεν πρέπει να αποδείξει τίποτα σε αντίθεση με τις μεγάλες ιδέες και τα οράματα που πρέπει να αποδεικνύονται κάθε μέρα απαιτώντας συνήθως κόπο και αυταπάρνηση. Το κακό μπορεί να φυτρώσει στη βλακεία, την άγνοια, την κανονικότητα επιβεβαιώνοντας τον αυτοφυή και άκοπο χαρακτήρα του.

Για να ακυρωθεί μια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη δεν χρειάζεται συνωμοσία, αρκεί ένας βλάκας. Για να πεταχτεί  στα άχρηστα η γνώση για τη ζωή και την Ιστορία δεν είναι απαραίτητα συνεύρεση κακών αλλά ένας ηλίθιος λαϊκιστής  που για να δικαιολογήσει την άγνοιά του δημιουργεί μια θεωρία σωτηρίας ή καταγωγής. Το Χάρβαρντ και οι έδρες των κοινωνικών Επιστημών, αχρηστεύονται από τον βλάκα που “διδάσκει” σε ένα κτήριο στην Αθήνα την καταγωγή του από τον Άριο και την αυταπόδεικτη ανωτερότητα του κατεστραμένου εγκεφάλου του.

Με αντίστοιχο τρόπο ο βρώμικος δεν χρειάζεται να κάνει κάτι κοπειώδες για να επικρατήσει. Προσπαθεί να κάνει και τους άλλους σαν αυτόν. Μερικές φορές αρκεί να απλώσει τα βρώμικα χέρια του και να σε ακουμπήσει. Δεν χρειάζεται να πει αλήθειες, απλώς να σπείρει ψέματα. Ο μικρός θέλει να βλέπει και τους άλλους μικρούς γι αυτό τους κονταίνει στο ύψος του.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ζούμε δύσκολες μέρεες που θα γίνουν δυσκολότερες και αυτό δεν αφορά τις Οικονομία αλλά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι θα εχουν δικαίωμα να ζουν. Οικουμενικές αξίες απειλούνται κυρίως στο Ευρωπαικό λίκνο των δικαιωμάτων. Ο συντηρητισμός, ο φασισμός, η αθλιότητα προχωράει σε όλη την Ευρώπη καβάλα στο άλογο που χάρισε η άδικη διακυβέρνηση και ο βαθύς διαχωρισμών μεταξύτων ανθρώπων αλλά και των ανθρώπων σε σχέση με αυτό που παράγουν. Μεσσίες, ακροδεξιοί προφήτες και πολέμαρχοι της εχθρότητας υπόσχονται θαύματα αλλά αποσιωπούν τα θύματα. Η επικράτησή τους δεν χρειάζεται κόπο αλλά θεωρίες ανωτερότητας. Άλλωστε δεν σκοπεύουν να επιλύσουν τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά να εφεύρουν αντιπάλους που θα καταδείξουν ως υπάιτιους. Το μετανάστη, τον ομοφυλόφυλο, τον αδύναμο και σταδιακά όποιον απαιτείται για να επικρατούν.

Η απειλή δεν θα ανεμίζει κατ’ ανάγκην σβάστικες. Θα μιλά απλώς γι αυτούς που κατέστρεψαν την κοινωνία ως τεμπέληδες, αριστεροί  και ευαισθητοδημοκράτες. Απεναντι στην ιστορική γνώση θα προτάξουν άριους, πεφωτισμένους και ανυποχώρητους. Φυσικά και όλα αυτά θα γίνονται στο όνομα του καλού. Σκοπεύουν να κάνουν το κακό να επικρατήσει μέσα από την κοινοτοπία, την κανονικότητα και τη βολεμένη καθημερινότητα που ψάχνει κάποιους να φταίνε. Δεν ποντάρουν σε φασίστες γιατί αυτοί μπορούν να κατασκευαστούν εύκολα. Ποντάρουν σε καθωσπρέπει νοικοκυραίους που θα γίνουν η κρίσιμη μάζα του φασισμού. Δεν σε θέλουν ακροδεξιό γιατί ακροδεξιοί είναι οι ίδιοι. Σε θέλουν απαθή και ας είσαι “με το καλό”.

(ΠΗΓΗ : http://koutipandoras.gr/article/den-se-theloyn-akrodexio-se-theloyn-apathi  )

UP ΟΨΕΙΣ : Κριτική Δικαστικών Αποφάσεων

ΓΙAΝΝΗΣ ΜΑΝΤΖΟΥΡAΝΗΣ *

Η αξιοπιστία και το κύρος των δικαστών δεν μετριέται με την ικανοποίηση όσων δικαιώνονται με τις αποφάσεις τους, αλλά με την εκ των προτέρων αποδοχή της κοινωνίας που τελικά καθιστά τις αποφάσεις τους σεβαστές και όχι απλώς δεσμευτικές.

1. Από τα Πολιτικά του Αριστοτέλη μέχρι το Πνεύμα των Νόμων του Μοντεσκιέ και έκτοτε, σε όλες τις παραλλαγές της οργανωμένης πολιτείας οι κρατικές λειτουργίες διακρίνονται σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική και ασκούνται από διαφορετικά όργανα.

Έτσι επιδιώκεται και επιτυγχάνεται ο αμοιβαίος έλεγχος και η εξισορρόπηση των τριών μορίων της πολιτείας.

2. Στη δικαστική εξουσία, που αδόκιμα αποκαλείται και Δικαιοσύνη, ανατίθεται η απονομή δικαίου. Ο προορισμός της δικαστικής εξουσίας έγκειται στον έλεγχο κάθε εξουσίας και δραστηριότητας προς διασφάλιση κοινών αγαθών των ανθρώπων και αποτροπή κατάχρησης εξουσίας καθώς και προς κατοχύρωση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου έναντι κάθε τάσης επιβολής ισχυρών ατόμων ή συλλογικοτήτων επί μεμονωμένων προσώπων ή του κοινωνικού συνόλου.

Με άλλες λέξεις, η δικαστική εξουσία εγγυάται την τήρηση της νομιμότητας και την προστασία των πολιτών έναντι ενδεχόμενης καταχρηστικής άσκησης οποιασδήποτε δημόσιας ή ιδιωτικής εξουσίας καθώς και προσβολής των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Κατά τη δικαιοδοτική κρίση τους, οι δικαστές δεσμεύονται μόνο από το Σύνταγμα, τους σύμφωνους με το Σύνταγμα νόμους, τους γενικά παραδεδεγμένους κανόνες διεθνούς δικαίου και τις κυρωμένες με νόμο διεθνείς συνθήκες.

3. Το δίκαιο είναι κατ’ εξοχή πολιτικό φαινόμενο, αφού είναι προϊόν της ενιαίας κρατικής εξουσίας και υπηρετεί την επιδίωξη εξασφάλισης του κοινού καλού, τη ρύθμιση των κοινωνικών συγκρούσεων με τη προστασία των έννομων αγαθών των πολιτών και της κοινωνίας και την οριοθέτηση του ανταγωνισμού ατομικών και συλλογικών συμφερόντων. Υπ’ αυτή την έννοια είναι εκδήλωση πολιτικής αντίληψης και θέλησης, που διατυπώνεται με νόμους, δικαστικές αποφάσεις και πρακτικές εφαρμογής αυτών, ενώ ταυτόχρονα είναι πανίσχυρο μέσο διάκρισης επιτρεπτού και απαγορευμένου και τελικά καλού και κακού.

Συχνά χρησιμοποιείται ως εργαλείο κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας, οπότε και μεθίσταται από το πεδίο διασφάλισης του κοινού καλού στην εργαλειοθήκη ιδιοτελών σκοπών πολιτικών προσώπων και ομάδων, οπότε και μετατρέπει τους δικαστές από διαιτητές σε παίκτες στο γήπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και της κομματικής αντιδικίας.

4. Στο μέτρο, που πηγή όλων των εξουσιών είναι ο λαός, ουδεμία κρατική εξουσία είναι ανέλεγκτη στην άσκησή της και ουδείς φορέας αυτής βρίσκεται στο απυρόβλητο, άρα και η δικαστική εξουσία υπόκειται στον έλεγχο των πολιτών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική των δικαστικών αποφάσεων είναι όχι μόνο επιτρεπτή αλλά και επιβεβλημένη υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι δεν αποτελεί επέμβαση στο έργο του δικαστή και δεν επιχειρεί τον επηρεασμό της δικαιοδοτικής κρίσης του. Μάλιστα αυτή η κριτική δεν περιορίζεται στην επιστημονική κριτική των ειδημόνων νομικών, που θεμελιώνεται στις διατάξεις του άρθρου 16 του Συντάγματος, αλλά πέραν αυτής επεκτείνεται στο δικαίωμα κάθε πολίτη να κρίνει την ορθότητα ή μη κάθε δικαστικής απόφασης. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στη κριτική δικαστικών αποφάσεων από όργανα της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, ή και από άλλο όργανο της δικαστικής εξουσίας, η οποία δεν μπορεί να απαγορευθεί, αλλά πρέπει να ασκείται με φειδώ και να αποφεύγεται, όταν η σχετική υπόθεση εκκρεμεί προς εκδίκαση, υπό τον όρο ότι δεν γνωστοποιήθηκε το περιεχόμενο της κρινόμενης απόφασης από όχι σπάνιες διαρροές μελών του εκδικάζοντος δικαστηρίου, που υπονομεύουν την ανεξαρτησία των δικαστών εκ των έσω.

Παράλληλα, ο έλεγχος του τρόπου λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας από τους αντιπροσώπους του λαού στη Βουλή συνιστά έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, που επιτρέπεται και επιβάλλεται για τη βελτίωση της απονομής του δικαίου.

Η άποψη ότι οι απλοί πολίτες δεν είναι ικανοί και ώριμοι να κρίνουν το έργο των δικαστών είναι αδιανόητη σε δημοκρατικό πολίτευμα, αφού παραπέμπει σε θεωρίες περί επαϊόντων και ειδημόνων, που είναι εχθρικές προς τη θεμελιώδη στις δημοκρατίες αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

5. Στη Ελλάδα η κρίση στην απονομή δικαίου έχει παρελθόν με ευθύνη δικαστών, δικηγόρων, γραμματέων, δικαζομένων και νομοθέτη. Η υπέρβασή της δεν επιτυγχάνεται με σιωπή των αμνών, αλλά με δημόσια κριτική των πράξεων και παραλείψεων των υπευθύνων για τα δεινά της.

Η δικαστική εξουσία ως θεσμός συμβολίζει τη Δικαιοσύνη και για να είναι αποτελεσματική και σεβαστή πρέπει να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη των πολιτών, που δεν κατακτάται με τη θωράκιση του δικαστή στη σφαίρα του ανεξέλεγκτου, αλάθητου και υπεράνω υποψίας αλλά με την αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης του, που σφάλλει, όπως όλοι οι άνθρωποι.

Οι δικαστές δεν είναι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής που βαθμολογούν μόνοι τα γραπτά τους, δεν προστατεύονται με κουκουλώματα και συγκαλύψεις, είναι ανεξάρτητοι όχι για να αγνοούν την πρωταρχική πηγή του δικαίου δηλαδή τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας αλλά για να μην εμποδίζονται να τη σέβονται και να την υπηρετούν.

Με την κριτική γίνεται αποδεκτή η δεσμευτικότητα δικαστικών αποφάσεων αλλά αμφισβητείται η ορθότητά τους. Και αυτό είναι και νόμιμο και επιθυμητό.

Η αξιοπιστία και το κύρος των δικαστών δεν μετριέται με την ικανοποίηση όσων δικαιώνονται με τις αποφάσεις τους, αλλά με την εκ των προτέρων αποδοχή της κοινωνίας που τελικά καθιστά τις αποφάσεις τους σεβαστές και όχι απλώς δεσμευτικές.

*Ο Γ. Μαντζουράνης είναι δικηγόρος

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/291331/kritiki-dikastikon-apofaseon  )

UPΟΨΕΙΣ : Κάποια συμπεράσματα από τον φόνο του Ζακ Κωστόπουλου

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζεται να επικροτεί την αυτοδικία μετά φόνου, όταν διακινδυνεύεται η ιδιοκτησία, μολονότι μία τέτοια συμπεριφορά συνιστά κακούργημα σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα. Δεν έχει σημασία αν τρεις κλωτσάνε στο κεφάλι ένα “πρεζάκι”, που δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του. Στα μάτια των τρομαγμένων πρόκειται για ηρωική πράξη, που θα έπρεπε να επιβραβεύεται, όπως στις ΗΠΑ που από την πολλή αυτοδικία σκοτώνονται σαν τα κοτσύφια στα σχολεία και στους δημόσιους χώρους.

Γράφει ο Αντώνης Μπρούμας 

Η επιφανειακή αιτία του φαινομένου αυτού είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στις διωκτικές αρχές και στη δικαιοσύνη καθώς και η επίκληση μίας γενικευμένης εγκληματικότητας, παρ’ όλο που οι δείκτες της εγκληματικότητας έχουν μειωθεί άνω των 10 ποσοστιαίων μονάδων από το 2012.

 Η βαθύτερη αιτία του φαινομένου είναι ο διαρκής φόβος. Υπάρχουν μαζικά κοινωνικά στρώματα, που έχουν απωλέσει τους όποιους κοινωνικούς δεσμούς εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης και λειτουργούν κανιβαλιστικά τόσο μεταξύ τους όσο και έναντι οποιασδήποτε υπαρκτής ή ανύπαρκτης απειλής. Ο “νοικοκυραίος” φοβάται τόσο πολύ, γιατί φοβάται κυρίως τον διπλανό του “νοικοκυραίο”, γνωρίζοντας ότι στην πρώτη ευκαιρία είναι αυτός που θα του επιτεθεί με διάφορους τρόπους. Σε αυτό το υπόστρωμα ανασφάλειας και φόβου, οποιοσδήποτε ενοποιητικός παράγοντας, όπως το έθνος ή εξωτερικές απειλές, λειτουργούν ως προσωπικό βάλσαμο και προσωρινή ανακωχή.

Αντίθετα με τους “νοικοκυραίους”, ο Ζακ Κωστόπουλος μπορεί να ήταν ναρκομανής και διαφορετικός αλλά, για κακή τύχη των υπαίτιων του ξυλοδαρμού καθώς και της ΕΛΑΣ, που είχε κάθε λόγο να κουκουλώσει την υπόθεση, δεν ήταν μια τυχαία περίπτωση. Έχει πίσω του μία μικρή κοινωνία μέσα στην κοινωνία με δεσμούς εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, η οποία λειτουργεί με αξίες και όχι με τον φόβο και τον κανιβαλισμό. Αυτό που λείπει από τους “νοικοκυραίους”, το έχει δυστυχώς γι’ αυτούς ένα “πρεζάκι” και “πούστης”, όπως θα τον αποκαλούσαν. Τώρα, αν πιστεύαμε και εμείς στην αυτοδικία, όπως αυτοί που κλωτσούσαν και οι ομοιδεάτες τους, θα είχαμε ισοπεδώσει μερικές δεκάδες καταστήματα στην Ομόνοια. Θα αρκεστούμε στην απώλεια ενός ανθρώπου, που είχε ακόμη πολλά να δώσει αλλά μέσα από τις αντιφάσεις του εκτέθηκε ως βορρά στα θηρία.

Και σε αυτή την υπόθεση φάνηκε ποιοι τροφοδότησαν το μίσος και υποδαύλισαν τον φασισμό και ποιοι ήταν για άλλη μια φορά απόντες. Μία σειρά ΜΜΕ κάλυψαν το γεγονός με πρωτοφανώς μισανθρωπικό τρόπο, αλληλοτροφοδοτώντας με σανό το κοινό που τα ακολουθεί και αδιαφορώντας αν νομιμοποιούν συμπεριφορές που συνιστούν κακουργήματα. Αλλά και η αντιπολίτευση πατά πάνω στο φόβο των πολιτών, για να λαϊκίζει συνεχώς πάνω στο φαινόμενο της εγκληματικότητας, χωρίς φυσικά καμία απολύτως σοβαρή πρόθεση να το λύσει. Τέλος, πεθυμήσαμε αυτούς που καταδικάζουν τη βία από όπου και αν προέρχεται. Δεν πα να χύθηκαν μυαλά στα πεζοδρόμια; Δεν ξύπνησε μέσα τους αυτό το ακράτητο πάθος, που ξυπνά όταν εξεγείρονται που καμιά πορεία κλείνει τους δρόμους. Πραγματικά, τους πεθυμήσαμε.

*Ο Αντώνης Μπρούμας είναι δικηγόρος

(ΠΗΓΗ: http://www.koutipandoras.gr/article/kapoia-symperasmata-apo-ton-fono-toy-zak-kwstopoyloy  )

UΡόψεις : Επαγγελματίες χρεοκοπημένοι

Υπάρχει μια μεταφορική έκφραση, που λένε συνήθως οι πολιτικοί, αρχίζοντας κάποια πομπώδη δήλωση ανιδιοτέλειας και προσφοράς. “Είναι χρέος μας…”, λένε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Το ίδιο ακριβώς, αλλά στην κυριολεξία, μπορούμε πλέον να πούμε, συνολικά ως κοινωνία, για τα θαλασσοδάνεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που πλέον κοντεύουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ. “Είναι χρέος μας“.

Είναι όντως χρέος μας.

Τα μη εξυπηρετούμενα θαλασσοδάνεια των κομμάτων που χρεοκόπησαν τη χώρα, είναι ένα χρέος που μετακυλίεταιστον Έλληνα φορολογούμενο και μάλιστα εις το πολλαπλάσιο.

Ο υπερ-δανεισμός τους με μοναδικό εχέγγυο τα μελλοντικά εκλογικά ποσοστά, όχι μόνο χρεοκόπησε τα δύο διεφθαρμένα κόμματα, αλλά έριξε όλο το βάρος της αποπληρωμής τους πάνω στην ήδη ταλαιπωρημένη κοινωνία.

Τα σκάνδαλα οικονομικής εξαπάτησης στα οποία εμπλέκονται τα δύο -πρώην- μεγάλα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα με συνέπεια στα βράχια της χρεοκοπίας και τώρα θέλουν να κυβερνήσουν ξανά, είναι αναρίθμητα.

Είναι, δε, τόσο εθισμένοι στο να ρίχνουν το βάρος πάνω στους πολίτες, που για παράδειγμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκλέχθηκε πρόεδρος της ΝΔ με τη δέσμευση πως θα μειώσει το δυσθεώρητο χρέος του κόμματος και δυόμιση χρόνια μετά, το χρέος έχει αυξηθεί πάνω από 25 εκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα τον τελευταίο χρόνο η ΝΔ δεν έχει προχωρήσει σε καμία πληρωμή ληξιπρόθεσμης οφειλής.

Βλέπετε, οι χορηγούμενες διαφημίσεις στα social media, οι περιοδείες του προέδρου και οι αμφιλεγόμενες «ομάδες» και ιστοσελίδες που «στήνουν» στην Πειραιώς, έχουν ένα κόστος παραπάνω.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι μόνο προσωπικά και οικογενειακά “μέτοχος” σε ένα χρεοκοπημένο, ηθικά και οικονομικά, κόμμα. Είναι (προσωπικά και οικογενειακά) μέτοχος και σε μια χρεοκοπημένη εταιρεία.

Με τη ΝΔ και τον Κήρυκα Χανίων να χρωστάνε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, στον φορολογούμενο, έχουν καταντήσει την άλλοτε κραταιά συντηρητική παράταξη, ένα κόμμα που ανοιχτά και απροκάλυπτα εξυπηρετεί ως υπεργολαβία, τα συμφέροντα ιδιωτικών εταιρειών, πολλές φορές και επιχειρηματιών που έχουν “μπλεξίματα” με τη δικαιοσύνη.

Το είδαμε άλλωστε πρόσφατα και με το ασφαλιστικό σύστημα α λα Πινοσέτ που προωθεί η ΝΔ.

Τα ίδια και στη ναυαρχίδα της χρεοκοπίας της χώρας, το ΠΑΣΟΚ, που όσα ονόματα και αν αλλάξει, θα παραμένει η παράταξη των “μαύρων ταμείων”, της σκανδαλώδους διακυβέρνησης Σημίτη και της κάθε πιθανής και απίθανης ρεμούλας. Δάνεια, μίζες, δωροδοκίες, υπέρογκες κρατικές επιχορήγησεις και πάει λέγοντας.

Απ’ όπου και να το πιάσετε βρωμάει χρεοκοπία… υλική και ηθική!

Μιλάμε για τους ίδιους που επινόησαν το “Μαζί τα φάγαμε” ώστε από την αρχή της κρίσης να μοιραστούν οι ευθύνες της χρεοκοπίας στους “πληβείους”.

Αυτούς που όχι μόνο επινόησαν τον ΕΝΦΙΑ, αλλά και που νουθετούσαν τους πολίτες να πουλήσουν τα σπίτια τους αν δεν έχουν να πληρώσουν.

Αυτούς που ζούσαν με την “κουτάλα” του δημοσίου χρήματος, που τάιζε με υπερτιμολογήσεις, ΕΣΠΑ, θαλασσοδάνεια, προσλήψεις από την πίσω πόρτα, δουλειές για κολλητούς και κουμπάρους.

Αυτούς που, αν τους επιτραπεί να ξαναγυρίσουν στην εξουσία, θέλουν να επιβάλλουν το ταξικό ασφαλιστικό του δικτάτορα Πινοσέτ

Είναι επαγγελματίες χρεοκοπημένοι, οι ίδιοι που δεν μπορούν να κουμαντάρουν ούτε το περίπτερο της γειτονιάς τους χωρίς να το χρεοκοπήσουν.

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/epaggelmaties-xreokophmenoi   )

UPΟΨΕΙΣ : Ναι, ναι ναι! Ήταν τυφλοί!

«Οι άνθρωποι γενικά κρίνουν περισσότερο από τα φαινόμενα παρά από την πραγματικότητα, γιατί η όραση ανήκει σε όλους ενώ η αντίληψη σε λίγους». Αυτή η σοφή ρήση αποδίδεται στον Πλάτωνα.

Της Κέλλυς Σταμούλη

Πράγματι! Οι «τυφλοί» και άνθρωποι με κάποια, οποιαδήποτε «αναπηρία», με τους οποίους είχα τη μέγιστη τιμή να συναναστραφώ, με έκαναν να συνειδητοποιήσω τις πνευματικές αρετές που η ζωή χαρίζει σε όσους έχουν πόρους ανοικτούς κι ας μην έχουν μάτια που να βλέπουν. Ακούστε τώρα:

Μικρή, δηλαδή πολύ πολύ μικρούλα, με πήγαν σε συναυλίες των Ρέι Τσάρλς και Στίβι Γουόντερ. Έτσι κάπως, εμμέσως πλήν σαφώς, πήρα το μήνυμα. Εννοώ ένα τόσο δα κοριτσάκι να υποβάλλεται στο δέος, το ανυπέρβλητο δέος, που μπορεί να προκαλέσει η Τέχνη μέσω κορυφαίων Δημιουργών, που ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ήταν τυφλοί! Το νήπιο Κελλάκι, χάρη στους τυφλούς Δημιουργούς, γούρλωσε τόσο μα τόσο πολύ τα μάτια ώστε αυτά χώρεσαν τον υπέρμετρο θαυμασμό, που μόνο τέτοια Ιερά Τέρατα δύνανται να προκαλέσουν, όντα, ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ, ακόμη και «τυφλά»!

Μερικά χρόνια αργότερα είδα ζωντανά το απαστράπτον φως του «τυφλού» Αντρέα Μποτσέλι να καταλαμβάνει με τη φωνή του, την αισθαντικότητά του, την ακτινοβολία του, όχι μόνο το συναυλιακό χώρο, αλλά την Ιταλία ολόκληρη και ο απόηχος της φωνής του και του πάθους του να εξαπλώνεται και να συνεπαίρνει την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο.

Μ΄ έναν τρόπο λοιπόν συνειδητοποίησα ότι η αντίληψη, οι ικανότητες, οι επιδεξιότητες, το ταλέντο, η θέληση, η τόλμη, η φαντασία, το κουράγιο, η πυγμή ουδόλως σχετίζονται με τις 5 αισθήσεις αλλά αποκλειστικά και μόνο με την ΨΥΧΗ, που σιγοκαίει μέσα σε ξεχωριστούς ανθρώπους και σε ορισμένους τυχερούς και ευλογημένους ξεπηδάει η ψυχή αυτή και διαχέεται στον περίγυρο, στους παραπέρα και στους ακόμη πιο πέρα, και ωω!! ΝΑΙ γοητεύει τους πάντες ακόμη κι αν προέρχεται από τυφλό ή από συνάνθρωπο με αναπηρία.

Άλλωστε είναι κοινός τόπος ότι κι ο πιο αχρείος ή άξεστος μπορεί να διαθέτει και τις 5 αισθήσεις όχι όμως τη μεγαλοσύνη της ψυχής και του Ταλέντου που σε ακινητοποιεί και σε υγιαίνει. Την ψυχή ούτε την βλέπουμε ούτε την πιάνουμε.

Ανθεί μέσα στα ταλαντούχα πλάσματα και όταν ποτιστεί με αγνό υλικό μεταλλάσσεται σε θεάρεστη αύρα που περιβάλλει και εν συνεχεία εκπέμπεται από τους εκρηκτικούς ανθρώπους που ΝΑΙ κάποιοι εξ αυτών μπορεί να στερούνται οράσεως όχι όμως σημαντικότατου εκτοπίσματος.

Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα (λίγο ;-)), είχα ακόμη μία μεγαλειώδη τύχη, την εξής: να μου δώσουν συνέντευξη άριστοι Δημιουργοί του καλλιτεχνικού μας στερεώματος.

Παραθέτω λοιπόν κάποιες μεμονωμένες ατάκες τους (αναφορικά με ρατσισμό-φασισμό), οι οποίες ξευτιλίζουν με τόσο ιδεατό τρόπο οποιαδήποτε ρατσιστική/φασιστική δήλωση και τάση:

Γιώργος Μιχαλακόπουλος: «…Δυστυχώς η φύση του ανθρώπου δεν είναι μόνο καλή…Είναι θέμα ανατροφής, τί σου έμαθε η μάνα σου και ο πατέρας σου και τι από αυτά κράτησες μέσα σου. Οπωσδήποτε και η Παιδεία σου με τη στενή αλλά και την ευρεία έννοια του όρου…»

Χάρης Φραγκούλης: «…Φασισμός είναι η απόλυτη παραχώρηση στις φοβίες και στη ντροπή. Η μη αντίσταση στο φόβο. Κάποιος σου κάνει μπουμ κι εσύ παίρνεις ένα μαχαίρι να τον καρφώσεις. Αυτό είναι ο φασισμός. Μία συνεχής κατάσταση άμυνας.»

Δημήτρης Αλεξίου (ποιητής): «Φασίστας είναι ο κατέχων την απόλυτη αλήθεια. Όταν το μυαλό κυριαρχείται από «-ισμούς». Αν χλιμιντρίσει μέσα σου η αμφιβολία, έχει καλώς.»

Στέλιος Μάινας: «Φασισμός είναι ο,τιδήποτε είναι αντίθετο στις τρεις μεγάλες αξίες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Ισότητα, Ελευθερία, Αδελφότητα. Πιο εκλαϊκευμένα, η επιβολή με το ζόρι των ιδεών των άλλων πάνω σου.”

Γιάννης Στάνκογλου: «Οι ακροδεξιοί νοιώθουν άβολα με το σώμα τους. Δεν μπορεί να είσαι «πολυταξιδευμένος» και να είσαι ρατσιστής»

Νίκος Μοσχοβάκος (Ποιητής): «Ρατσιστής είναι αυτός που αποσιωπεί τα δικά του ελαττώματα, αλλά προσέχει λεπτομερώς των άλλων»

Ο δε μοναδικός Μιχαήλ Μαρμαρινός σε ερώτησή μου αναφορικά με την έλλειψη μία εκ των αισθήσεων υπογράμμισε: «Ο εαυτός είναι ένα συνολικό συμβάν. Ένα συμβάν total που καταφέρνει να αναπληρώνει αυτά που του λείπουν εξαίροντας μία άλλη αίσθηση σε αντιπερισπασμό της ελλείψεως.”

Και τώρα θέτω στην κρίση σας ρατσιστική δήλωση στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Real fm και News 24/7 μέλους του Ελληνικού Κοινοβουλίου, βουλευτή του ΚΙΝΑΛ:

«…Θεωρούν ότι πρέπει να στείλουν έναν υπουργό που δεν βλέπει να κάνει αυτοψία. Θα βάλουμε έναν γιατρό που δεν είναι χειρουργός να χειρουργήσει;…Πρέπει να έχουν ορισμένα προσόντα αυτοί που αναλαμβάνουν υπουργικά καθήκοντα. Δεν μπορεί να τα αναλαμβάνει κάποιος που δεν έχει γνώση του αντικειμένου ή δεν μπορεί να ασκήσει επιτυχώς τα καθήκοντά του. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορούμε όλοι μας να τα κάνουμε. Δεν είναι μια κανονική κυβέρνηση αυτή, αυτό ήθελα να τονίσω”

Όλοι μας ξέρουμε πώς θα σχολίαζε τη συγκεκριμένη δήλωση ο ένας, ο μοναδικός, ο Αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς.

Όλοι μας επίσης ξέρουμε ότι η Πολιτική είναι Τέχνη και απαιτεί αρετές που ουδαμώς σχετίζονται με την όραση.

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

(ΠΗΓΗ :  http://www.koutipandoras.gr/article/nai-nai-nai-htan-tyfloi   )

UPΟΨΕΙΣ : Σαμαρά τα εξώδικα είναι εύκολα, η αξιοπρέπεια είναι το δύσκολο

ΤΟΥ Κ.ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Δικαστικές αποφάσεις και εξώδικα επικαλέστηκε ο Σαμαράς για την υπόθεση της καθηγήτριας που εκδιώχθηκε από το Κολλέγιο όταν προέκυψε το θέμα της αντιγραφής του γιου του. Όλα τα επικαλέστηκε εκτός από αξιοπρέπεια. Και επειδή αυτή ακριβώς του λείπει ας δούμε τα γεγονότα.

Ενα δεκαπεντάχρονο παιδί, ο γιος Σαμαρά πιάστηκε να αντιγράφει. Έκανε ό,τι ακριβώς κάνει κάποια στιγμή το 99% των μαθητών. Ξαφνικά όμως η καθηγήτρια που τον έπιασε βρέθηκε εκτός Κολλεγίου Αθηνών. Στο Κολλέγιο Πρόεδρος ήταν ο αδελφός Σαμαρά. Η καθηγήτρια θεώρησε την απόλυσή της εκδικητική και κατέφυγε τα δικαστήρια.

Στη δικαστική απόφαση που βγήκε και την οποία επικαλείται ο Σαμαράς, ο δικαστής αποφαίνεται πως δεν τηρήθηκε η διαδικασία που πιστοποιούσε πως ο γιος του Σαμαρά έκανε αντιγραφή άρα δεν μπορεί να κάνει αποδοχή πως υπήρξε εκδικητική απόλυση. Συγκεκριμένα περιγράφοντας το περιστατικό στην απόφαση, γράφει πως η καθηγήτρια δεν ενημέρωσε τη διεύθυνση για την αντιγραφή ώστε να καταγραφεί το γεγονός και να μηδενιστεί το γραπτό, αλλά σε συνεννόηση με τον πρόεδρο της ΟΙΕΛΕ αποφάσισε να μην δώσει συνέχεια γιατί το περιστατικό αφορούσε το συγκεκριμένο παιδί και ήταν πολύ πιθανό να υπάρξουν συνέπειες. Την απόφαση να μη εκτεθεί το παιδί πήραν όλοι οι καθηγητές, πράγμα που τελικώς «πλήρωσε» νομικά η καθηγήτρια αφού δεν πιστοποιήθηκε επισήμως με βάση τον κανονισμό το περιστατικό της αντιγραφής και δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί η εκδικητική απόλυση. Το περιστατικό έγινε δηλαδή αλλά δεν καταγράφηκε δεόντως υπηρεσιακά ώστε να μπορέσει και αυτή να πει πως η απόλυσή της έγινε εξαιτίας του.

Διαβάστε επίσης: Έτσι απολύθηκε η εκπαιδευτικός που έπιασε το γιό του Αντώνη Σαμαρά να αντιγράφει

Ως εδώ λοιπόν έχουμε ένα παιδί που αντιγράφει όπως κάνουν πολλά παιδιά, τους καθηγητές που δεν τον τραβάνε ως το τέλος (ίσως επειδή έχουν να κάνουν με το Σαμαρά) και την καθηγήτρια που βρίσκεται εκτός Κολλεγίου που διοικεί ο αδελφός Σαμαρά μετά το περιστατικό. Εδώ να σημειώσουμε πως εναντίον της διοίκησης του Κολλεγίου και του Αλέξανδρου Σαμαρά, υπάρχει δικαστική απόφαση καταπέλτης Αμερικανικού Δικαστηρίου για το πώς χρησιμοποιούσαν το Κολλέγιο και πώς καταστρατηγούσαν τους κανονισμούς λειτουργίας του. Η απόφαση αυτή καταγράφει ένα όργιο στο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Διαβάστε επίσης: Ο Σαμαράς κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ και το Documento για την… επιστολή της ΟΙΕΛΕ

Πάμε πίσω στην υπόθεση υιού Σαμαρά. Η υπόθεση της αντιγραφής είχε ξεχαστεί ενώ η καθηγήτρια που εκδιώχθηκε απεβίωσε. Ώσπου μια φωτογραφία του γιού Σαμαρά ο οποίος βρίσκεται σε εστιατόριο με τον πατέρα και την μητέρα του δημοσιεύεται στα social media και από στο site του στενού συνεργάτη του Σαμαρά Γιώργου Μουρούτη.

Διαβάστε επίσης: Το Documento και οι επιλεκτικές απειλές του Αντώνη Σαμαρά

Τα σχόλια όμως μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας ήταν αρνητικά αφού οι σχολιαστές θύμιζαν πως «είναι ο γιος που αντέγραφε και την πλήρωσε η καθηγήτρια που τον έπιασε. Ο Μουρούτης που στο παρελθόν έχει δημοσιεύσει φωτογραφία με κόσμο στα ΚΤΕΛ Κωνσταντινούπολης ως μετακινήσεις ψηφοφόρων για το δημοψήφισμα (δείτε εδώ) αφού δημοσίευσε τη φωτογραφία με τον πιτσιρικά στη συνέχεια όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο τύπου lifestyle κατέκρινε τους σχολιαστές στη διαδικασία που ο ίδιος εγκαινίασε, και χαρακτήρισε την εξέλιξη «σχέδιο του Μαξίμου».

Διαβάστε επίσης: Καταπέλτης η απάντηση της ΟΙΕΛΕ στον Σαμαρά: Η πρόκληση του «ισχυρού» δεν έχει όρια – Να ανοίξει δημόσια ο φάκελος της υπόθεσης Μπουλούτα

Ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ Μιχάλης Κουρουτός, αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει σε όλα αυτά στη μνήμη της θανούσας συναδέλφου του και με ανακοίνωσή του κατέγραψε τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στην αποπομπή της εκπαιδευτικού από το Κολλέγιο Αθηνών. Ο Αντώνης Σαμαράς, σε μια ακόμη επίδειξη πολιτικού κουτσαβακισμού έστειλε εξώδικο στο Μιχάλη Κουρουτό και φυσικά στο Documento που δημοσίευσε την ανακοίνωση, αλλά σε κανένα άλλο Μέσο που δημοσίευσε την ίδια ανακοίνωση.

Διαβάστε επίσης: Πρώην διευθυντής του Kολεγίου απαντά στον Αντώνη Σαμαρά: Ευτελίζεις την αριστεία, εσύ και το κόμμα σου

Αφού τελειώσαμε με την εξιστόρηση των γεγονότων ας πάμε στην αξιοπρέπεια. Αυτή που δεν έχει ο Σαμαράς. Την αξιοπρέπεια να εξηγήσει στο παιδί του πως τα λάθη είναι ανθρώπινα ειδικά στην ηλικία των 15 χρόνων και πως έπρεπε να προσέχει περισσότερο από κάθε άλλο να είναι αξιοπρεπής γιατί φέρει ένα όνομα. Την αξιοπρέπεια να τηλεφωνήσει στην εκπαιδευτικό και να τη συγχαρεί για το θάρρος της να δράσει παιδευτικά στο γιο του. Την αξιοπρέπεια να μην επιτρέψει να εκδιωχθεί η εκπαιδευτικός και την αξιοπρέπεια να επιστήσει στον αδελφό του τον κίνδυνο από αυτό που έκανε. Την αξιοπρέπεια να μην επιτρέψει να δοθεί συνέχεια στο θέμα τη στιγμή που ο «εχθρός» ως νεκρός δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Και τέλος την αξιοπρέπεια του δημοσίου προσώπου που έχει το ηθικό ανάστημα και το θάρρος να μην βάζει το παιδί του σε μια νέα περιπέτεια υποσχόμενος δίκες στις οποίες μοιραία θα αναπαραχθεί και θα αποκαλυφθεί όλη η ιστορία με επίκεντρο το ίδιο του το παιδί.

Είναι άγνωστο αν ο Σαμαράς βλέπει την υπόθεση ως μια νέα άσκηση που τον επιβεβαιώνει ως σκιώδη πρόεδρο της ΝΔ ή ζει την πλήρη παράνοια αφού έφτασε στο σημείο να κατηγορεί το Μαξίμου γιατί (άκουσον άκουσον) ο Πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ έβγαλε μια ανακοίνωση την οποία ο Τύπος ως όφειλε δημοσίευσε. Ο Σαμαράς όπως και οι ομοϊδεάτες του που σε κάθε πτυχή της δράσης των οικογενειών τους ανακαλύπτουν μια επίθεση στα γυναικόπαιδα, πρέπει για μια φορά να δουν τον καθρέφτη τους. Κανένας δεν κυνηγά τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Αντιθέτως, οι γυναίκες, τα παιδιά τους, οι οικογένειές τους δεν δείχνουν το βαθμό αξιοπρέπειας και προσοχής που πρέπει να έχουν οι οικογένειες των πολιτικών. Έτσι αντί να είναι βασανιστικά προσεκτικοί και αξιοπρεπείς, σπέρνουν offshore, ανακατεύονται με πίτουρα αλλά κυρίως με χρήμα και Novartis και αντικαθιστούν τη σεμνότητα με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ»; Ναι, ξέρω, ένας βασιλικός που ποτίζεται μαζί με τη γλάστρα και που δεν ξέρει τι θα πει αξιοπρέπεια.

(ΠΗΓΗ :  http://www.documentonews.gr/article/samara-ta-exwdika-einai-eykola-h-axioprepeia-einai-to-dyskolo   )

UPΟΨΕΙΣ : Χρυσαυγίτες πιάστηκαν στα πράσα να κάνουν πλιάτσικο στα καμένα σπίτια στο Μάτι…

Οι πολιτικοί τους πρόγονοι πουλούσαν εθνικοφροσύνη ως συνεργάτες των κατακτητών και γερολαδάδες, για να βγάζουν το τίμιο ψωμάκι παντεσπάνι τους.

Οι σύγχρονοι φασίστες δεν πουλάνε λάδι αλλά κοινωνική ευαισθησία με τις πυρκαγιές, παίζουν με τη δύναμη της εικόνας μπροστά από φλογισμένα σπίτια, κρύβουν με μαγικό τρόπο τον αγκυλωτό σταυρό των ναζί στο μπράτσο του “πυροσβέστη Κασιδιάρη” με το αμάνικο. Κι ύστερα οι αντιασφυξιογόνες μάσκες του πυροσβέστη έπεσαν και φάνηκε το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού.

Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες, μεταξύ των τεσσάρων ατόμων που συνελήφθησαν επ’ αυτοφόρω, ενώ έκαναν πλιάτσικο στα καμένα σπίτια του οικισμού στο Μάτι, βρίσκονται και δύο μέλη της χρυσής αυγής, που επέκτειναν και σε άλλους τομείς τις δραστηριότητες του νεοναζιστικού υπόκοσμου.

Ποιος ξέρει, ίσως να έψαχναν το πουλί της χούντας που θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Όπως τότε που κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά και το έργο των κλεφτών-πλιατσικολόγων ήταν πιο εύκολο.

Μέχρι τώρα ξέραμε πως οι νεοναζί, ως μαντρόσκυλα του συστήματος, έχουν υψηλούς προστάτες-αφεντικά, αλλά το πλιάτσικο είναι δεύτερη φύση του φασίστα, ήδη από την εποχή που εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο το σινάφι του, απαιτώντας λίρες κι ανταλλάγματα, για να τονώσει το εθνικό του φρόνημα…

(ΠΗΓΗ : http://ellinofreneianet.gr/documents/buried-news/2317-2018-07-27-17-34-31.html  )

Page 1 of 5
1 2 3 5