UPόψεις : Για πόσο ακόμα θα σε «σώζει» το έργο σου;

Πόσα «τοτέμ» αντέχουμε ακόμα;

Αντρέας Βάγιας
Η χθεσινή συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο Πρώτο Θέμα και τον Δημήτρη Δανίκα και κυρίως οι χαρακτηρισμοί του δημόσιου λόγου του δημιούργησε από γέλιο σε αυτούς που εκτιμούν το πόσο «αυθόρμητα» και «έξω απ’ τα δόντια μιλούσε πάντα» – αλλά και πάρα πολύ έντονη δυσφορία σε όσες και όσους εντόπισαν σεξισμό και ματσίλα στο ύφος του.

Τελικά όμως, η συνέντευξη έρχεται να λειτουργήσει ως ένα ακόμα παράδειγμα μιας συζήτησης που φαίνεται ότι ανοίγει όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό και έχει να κάνει με τον δημιουργό και το έργο του αλλά και τον δημόσιο λόγο που εκφέρει.

Εδώ και χρόνια είναι συχνότερα τα παραδείγματα δημιουργών που προκαλούν την αίσθηση σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ότι ο λόγος τους και οι θέσεις τους σχεδόν ακυρώνουν την καλλιτεχνική στάση και θέση που πολύς κόσμος θεωρούσε ότι θα είχαν.

Χωρίς να έχουν σημασία απαραίτητα τα ονόματα και τα πρόσωπα ως τέτοιες περιπτώσεις έχουν λειτουργήσει για παράδειγμα ο Μίκης Θεοδωράκης και η Αφροδίτη Μάνου με την παρουσία και το λόγο τους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι ύμνοι του στις μαζώξεις του ΣΚΑΪ που δήθεν «όλοι μαζί μπορούμε» και σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο με τη πτυχή του σεξισμού αυτή τη φορά, η συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Ποια η θέση όμως του αποδέκτη του καλλιτεχνικού έργου, όταν το έχει  αγαπήσει αλλά νιώθει ότι ο δημιουργός τον προδίδει και κλωτσάει ακόμα και το ίδιο του το έργο μέσα από αυτές τις δημόσιες παρουσίες όπου η αισθητική και ο πολιτικός πολιτισμός που απορρέει δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με ό,τι για χρόνια ήταν συνδεδεμένος;

Φυσικά η δυσκολία έγκειται, όταν δεν υπάρχει αποκλειστικά η μονοσήμαντη και ειλικρινής – για κάποιους – απάντηση, ότι απορρίπτω και τα δύο – τον δημιουργό και το έργο – ταυτόχρονα. Κι αυτό γιατί πολύ συχνά η τέχνη καταφέρει να σε καθορίσει, να φτιάξει προσωπικές αναφορές, να διαμορφώσει το αξιακό σου πλαίσιο και την αισθητική σου, να σου δημιουργήσει ερωτήματα και να σου απαντήσεις για την ίδια τη ζωή σου.

Καμιά φορά χρησιμοποιώ ένα χαρακτηριστικό προσωπικό παράδειγμα για να περιγράψω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό το παραπάνω σχήμα.

2000. Στις αίθουσες, τα «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη. Με την τότε παρέα δεν καταφέραμε να συγχρονιστούμε. Έφυγα συγκλονισμένος κι ακόμα ξέρω την ταινία απ’ έξω, διαλόγους και σκηνές.

Από τότε μέχρι και σήμερα, για τους προσωπικούς αισθητικούς μου λόγους, η ταινία αυτή είναι για μένα αυτή η αναφορά, το μοίρασμα που λειτουργεί προσωπικά και λειτουργικά ταυτόχρονα.

Την ίδια ώρα φυσικά που ανοίγει την τεράστια παγίδα να θεωρηθεί ο δημιουργός ως συνέχεια του έργου του. Για χρόνια, πιο πιτσιρικάς, προσπαθούσα να καταλάβω πώς γίνεται ο δημιουργός του συγκεκριμένου φιλμ, οι επιλογές και η δημόσια παρουσία του να είναι τόσο ασύμβατη με τον πρωταγωνιστή όπου και ο ίδιος ενσάρκωνε μάλιστα. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορείς να κάνεις παρέα με τον Αντώνη Σαμαρά!

Και τελικά σε αυτό το σημείο ήταν που συνειδητοποίησα, όχι για να χαρίσω κανένα απολύτως άλλοθι, αλλά γιατί κάπως έτσι θεωρώ ότι δουλεύει η σχέση μεταξύ έργου και δημιουργού…ότι δηλαδή αυτά τα δύο είναι όντως άσχετα μεταξύ τους. Ότι κυρίως το έργο δεν ανήκει στο δημιουργό όταν φεύγει από αυτόν.

Αν εξαιρέσεις τις περιπτώσεις της στρατευμένης τέχνης όπου εκεί το δημιούργημα αποτελεί όντως συνέχεια της στάσης του δημιουργού, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις καλλιτεχνικής δημιουργίας, ο καλλιτέχνης παρατηρεί, σκάβει, κόβει, πετάει και τελικά παρουσιάζει τον αφρό, την καλύτερη στιγμή της δημιουργίας του. Όχι όμως και της ύπαρξής του.

Γιατί μόλις φύγει από εκείνον, δεν του ανήκει.

Δεν υπάρχει απαραίτητα αυτή η ενοποίηση που θεωρούμε ότι σαν ευθύγραμμο τμήμα ξεκινάει από το δημιουργό και φτάνει στο έργο του.

Οι καλλιτέχνες λειτουργούν εμπνευσμένα και έχοντας «πάρει» από το γύρω τους, από τις καταβολές και ό,τι τους εμπνέει, ανασυνθέτουν, βάζουν τα φίλτρα και την αισθητική τους και ξανα-γεννάνε, δίνοντας πίσω κάτι που μέσα από μια σπειροειδή εξέλιξη είναι πλέον καινούριο.

Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει απαραίτητα λοιπόν με το γιατί ο τάδε καλλιτέχνης μας κάνει εντύπωση ότι εκφράζει μια ακραία συντηρητική άποψη που «δεν του το ΄χαμε» κιόλας, αλλά ότι η ίδια η κοινωνία του έχει φορέσει το μανδύα του αλάθητου τοτέμ που μάλιστα υπερασπίζεται μετά από την κάθε χυδαιότητα που  εκφέρει από καθωσπρεπισμό και σεβασμό.

Όταν αποφασίζεις να μιλήσεις δημόσια, για ζητήματα που άπτονται του δημόσιου λόγου και επιλέγεις να μιλήσεις σεξιστικά, φασιστικά και ρατσιστικά, δε θα σε σώσει το έργο σου.

Θα κριθείς γι’ αυτά ακριβώς που είπες, γιατί απευθύνεσαι σ’ ένα σύνολο που βράζει γι’ αυτά που τον καίνε, όπως ο λανθάνων σεξισμός που διαχέεται παντού, ο ρατσισμός των μικρών και μεγάλων στιγμών της καθημερινότητας ή ότι άλλο θεωρεί ότι του θίγεις.

Κι αυτό γιατί απευθύνεσαι σε αυτούς, που χωρίς αυτούς δε θα υπήρχες. Μια συνέντευξη σε ΜΜΕ ή η παρουσία σε δημόσιο χώρο δεν είναι παρουσίαση σε εκλεκτούς φίλους ή κολλητούς μουσικολόγους και κινηματογραφικούς κριτικούς οι οποίοι είτε σε αποδέχονται και σε κάνουν παρέα ή θεωρούν ότι έτσι θα κερδίσουν κάτι κολακεύοντάς σε, αλλά είναι μια παρουσίαση του τί πιστεύεις στ’ αλήθεια.

Κι όσο μια κοινωνία έχει ανάγκη και μπορεί να προχωρήσει από στιγμές της τέχνης, καθόλου, μα καθόλου δεν έχει ανάγκη από τα τοτέμ της.

Οι κοινωνίες προχωρούσαν πάντα μπροστά, με αναίδεια, θράσος και παιδικότητα. Όχι με δήθεν σεβασμό σε αυτά που δεν θα έπρεπε να «πειράξουν» ή να θίξουν.

Κι όσο δεν υπάρχει αυτή η κριτική, για το ότι ο τάδε ή η δείνα καλλιτέχνες λειτουργούν – ασχέτως απ’ το έργο τους – με τρόπο που επιτίθεται στις ανάγκες της κοινωνίας, τόσο οι σκοτεινές και συντηρητικές απόψεις θα κερδίζουν χώρο.

Και δεν είναι καν το «γήρας» που μπορεί να έρθει σαν άλλοθι, για να πεις ότι ο τάδε ή η δείνα ξαφνικά έχουν χάσει τη διασύνδεση με την κοινωνία ή η ηλικία τους συντηρητικοποίησε ή θόλωσε τη ματιά τους.

Κάπου εκεί λες που υπάρχει αυτή η διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το έργο από το δημιουργό. Αλλού είναι η «Παράγκα» κι αλλού ο Διονύσης Σαββόπουλος, αλλού τα τραγούδια της Αφροδίτης Μάνου κι αλλού η σημερινή πολιτική της συγκρότηση.

Αλλά κανέναν μα κανέναν δεν θα τους σώσει η δικαιολογία ότι είναι αυτοί που είναι, τα μεγάλα τοτέμ και άρα δικαιούνται να εκφράζουν αυτό που πιστεύουν και στη συνέχεια για δήθεν λόγους σεβασμού, αυτό να μένει αναπάντητο.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/gia-poso-akoma-tha-se-sozei-ergo-soy   )

Ελάφι εντοπίστηκε στην Πηνειού να τρώει σε χωράφι. Η πείνα τα οδηγεί ακόμα και μέσα στα σπίτια (βίντεο)

Μια έκπληξη περίμενε τους κατοίκους της οδού Πηνειού στη Δροσούπολη στο ύψος της συμβολής με την Αιγαίου Πελάγους, όταν ανοίγοντας τα παράθυρά τους αντίκρυσαν ένα τεράστιο ελάφι να ψάχνει τροφή στο χωράφι!

Το θέαμα ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο, καθώς ποτέ άλλοτε, ένα άγριο ζώο όπως είναι το ελάφι δεν έχει μπει μέσα στον αστικό ιστό και δη σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με πολύ μεγάλη κυκλοφορία οχημάτων.

Το ελάφι έδειχνε να μην ενοχλείται από την παρουσία σκυλιών δίπλα του αλλά ούτε και από περαστικούς και οχήματα που σταματούσαν να το χαζέψουν.

Άγνωστο είναι, ωστόσο, τι απέγινε και αν περίοικοι ειδοποίησαν την αστυνομία και κάποιο Σωματείο Άγριων Ζώων.

(ΠΗΓΗ : http://doxthi.gr/67230/elafi-entopistike-stin-pineioy-na-troei-se-chorafi-i-peina-ta-odigei-akoma-kai-mesa-sta-spitia-vinteo/  )

Ακόμα κι ο Βέμπερ “αδειάζει” τον ΚυρΜητσοτάκη για την συμφωνία των Πρεσπών

Αν και μιλάει άπταιστα αγγλικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μάλλον δυσκολεύεται να εξηγήσει τη θέση του στους ευρωπαίους συμμάχους του

Τελευταίο «κρούσμα» ο υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν και επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο οποίο συσπειρώνεται η ΝΔ, Μάνφρεντ Βέμπερ, ο οποίος, μιλώντας στο euractiv.com, δήλωσε ότι όλοι συμφωνούν υπέρ της λύσης, στην εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες διαφωνία για το ονοματολογικό.

Διπλωματική ήταν η απάντηση του Βέμπερ όταν κλήθηκε να σχολιάσει τη στάση της Νέας Δημοκρατίας η οποία έχει ταχθεί κατά της συμφωνίας στο ελληνικό κοινοβούλιο.

«Επισήμως, η αντιπολίτευση δεν είναι απαραίτητη για την αποδοχή ενός συμβιβασμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντιτίθεται στην εξεύρεση συμβιβασμού», δήλωσε ο κ Βέμπερ, αναφέροντας ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει την ευθύνη για τη διαπραγμάτευση και την οριστικοποίηση της συμφωνίας.

Ποιος είναι ο Μάνφρεντ Βέμπερ

Ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και άρα εξ ορισμού το φαβορί για τη θέση αυτή.

Είναι μάλιστα ο υποψήφιος τον οποίο στήριξε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, στην εσωτερική διαδικασία για το χρίσμα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Ο Μάνφρεντ Βέμπερ δεν έχει κρύψει μάλιστα την αντιπάθειά του για τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση, και το καλοκαίρι του 2017 έκανε το απίθανο: υποσχέθηκε ότι η Γερμανία θα δώσει ελάφρυνση χρέους στην Ελλάδα, όμως “όχι σε αυτή την κυβέρνηση, αλλά σε μια άλλη κυβέρνηση”! Βέβαια, τελικά έπεσε έξω, γιατί την ελάφρυνση χρέους την πήρε αυτή η κυβέρνηση τελικά.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/olomonahos-pleon-o-mitsotakis-gia-tis-prespes-ton-adeiazei-akoma-kai-bemper  )

Σκεφτείτε πως τα πήρε στο κρανίο ακόμα και ο Μιχάλης Ιγνατίου

Γιατί θύμωσαν, αλήθεια, οι ανταποκριτές στην Αμερική«Το ρεπορτάζ δεν γίνεται από την Αθήνα συνάδελφοι, γίνεται από το ΔΝΤ, τελεία και παύλα» έγραψε χθες ο Μιχάλης Ιγνατίου από την Ουάσιγκτον.

Προφανώς άλλα θα ειπώθηκαν στο ΔΝΤ, εκεί που ήταν παρών ο Μιχάλης Ιγνατίου και άλλα θα δημοσίευσαν τα… αντικειμενικά ΜΜΕ στην Αθήνα.

Γράφει λοιπόν ο Ιγνατίου από τα γραφεία του ΔΝΤ«ΔΝΤ τέλος για την Ελλάδα: Οι αποφάσεις λαμβάνονται από Αθήνα και Βρυξέλλες λέει ο Ράις». Σε αντίστοιχο μήκος κύματος και η Λένα Αργύρη της ΕΡΤ που καθόταν δύο-τρεις καρέκλες πιο εκεί: «Θέμα των Ευρωπαίων κ της ελληνικής κυβέρνησης οι αποφάσεις για τα δημοσιονομικά λέει το ΔΝΤ, το Ταμείο δεν έχει πια πρόγραμμα η κάποια χρηματοδοτική συμφωνία με την Ελλάδα». Είναι και οι δύο εκλεκτοί συνάδελφοι, ήταν και στη συνέντευξη, όλα σωστά και όπως πρέπει.

Πώς το είδε όμως το Πρώτο Θέμα λόγου χάριν; Τίτλος«ΔΝΤ: Μειώστε τις συντάξεις και το αφορολόγητο, όπως έχει συμφωνηθεί». Κι έγραφε στο ρεπορτάζ«Να εφαρμοστούν κανονικά τα ήδη ψηφισμένα μέτρα για την περικοπή των συντάξεων από το 2019 και την κατάργηση του αφορολογήτου ορίου από το 2020 εξακολουθεί να ζητάει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όπως κατέστησε σαφές σήμερα ο εκπρόσωπός του, Τζέρι Ράις».

Πώς το είδαν τα ΝΕΑ«Επιμένει το ΔΝΤ: Μειώστε τις συντάξεις. “Η μεταρρύθμιση στις συντάξεις έχει συμφωνηθεί εδώ και καιρό”, δήλωσε ο Τζέρι Ράις».

Πάμε και στο Liberal του Θανάση Μαυρίδη. Ιδού ο δικός του τίτλος«ΔΝΤ: Μειώστε συντάξεις και αφορολόγητο». Ιδού και το ρεπορτάζ: «Ουσιαστικά, το ΔΝΤ επιμένει στη σημασία που έχει η Ελλάδα να εφαρμόσει τα μέτρα στα οποία έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση, για την περικοπή των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου ορίου».

Αλλα από την Αθήνα, άλλα από την Ουάσιγκτον. Λογικό είναι να θυμώσουν οι ανταποκριτές στην Αμερική.

Και ο Μιχάλης Ιγνατίου: «ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΤΖΕΡΙ ΡΑΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ (Ή ΔΕΝ ΕΧΕΙ) ΤΟ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ».
Και η Λένα Αργύρη«Το ρεπορτάζ για το ΔΝΤ γίνεται από την Ουάσιγκτον. Απόλυτα ακριβής η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου». 

Τόσο καλά γίνεται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα που τα πήρε στο κρανίο ακόμα και ο ήπιος και χαμηλών τόνων Μιχάλης Ιγνατίου. Καταλαβαίνετε, έτσι, σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει…

(ΠΗΓΗ :  http://www.efsyn.gr/arthro/skefteite-pos-ta-pire-sto-kranio-akoma-kai-o-mihalis-ignatioy#disqus_thread  )

ΠΟΣΟ ΑΙΜΑ ΑΚΟΜΑ?

Ανελέητο σφυροκόπημα και 250 άμαχοι νεκροί τις τελευταίες 48 ώρες στην Ανατολική Γούτα

Σε 250 ανέρχεται ο αριθμός των αμάχων που σκοτώθηκαν τις τελευταίες 48 ώρες στον ανταρτοκρατούμενο θύλακα της Ανατολικής Γούτας, ανατολικά της Δαμασκού, από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των συριακών καθεστωτικών δυνάμεων, στον πιο βαρύ απολογισμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων σε αντίστοιχο χρονικό διάστημα στην περιοχή έπειτα από μια χημική επίθεση το 2013, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, τουλάχιστον 106 άμαχοι σκοτώθηκαν σήμερα, 127 τη Δευτέρα και 17 την Κυριακή.

«Όσο συνεχίζεται η πολιορκία και οι βομβαρδισμοί, στην πραγματικότητα η περιοχή γίνεται μια θανατική ποινή για πολλά παιδιά», δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία ένας εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Save the Children, ο Άλουν Μακ Ντόναλντ.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ  http://www.topontiki.gr/article/260699/aneleito-sfyrokopima-kai-250-amahoi-nekroi-tis-teleytaies-48-ores-stin-anatoliki)