Ποια ήταν η εμβληματική Αλίκη Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου που απεβίωσε την Παρασκευή

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 101 ετών, απεβίωσε χθες Παρασκευή Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου, καθηγήτρια Εγκληματολογίας και εμβληματική μορφή του κινήματος για την ισότητα των γυναικών. Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε με ανάρτηση στο facebook o πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Γιώργος Σταυρόπουλος.

«Διαπρεπής πανεπιστημιακός, ανιδιοτελής αγωνίστρια, διακρίθηκε όσο κανείς στον αγώνα για τα δικαιώματα του ανθρώπου και για την ουσιαστική ισότητα των φύλων, για την οποία έδωσε πολλές μάχες με αίσιο συχνά αποτέλεσμα», αναφέρει ο κ.Σταυρόπουλος και καταλήγει: «Δύσκολα μπορούσε κανείς να συναντήσει σ έναν άνθρωπο ένα τέτοιο συνδυασμό επιστημοσύνης και αγωνιστικότητας. Ο υποδειγματικά ασυμβίβαστος βίος της ας εμπνέει τους νεότερους».

Επί 80 χρόνια ήταν μέλος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, στον οποίο εντάχθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία μετά από προτροπή και ενθάρρυνση της εμβληματικής μορφής και πρωτοπόρου του ελληνικού γυναικείου κινήματος Αύρας Θεοδωροπούλου. Επί 50 και πλέον χρόνια έδωσε πολλές μάχες για να είναι αυτονόητη κατάκτηση για τις Ελληνίδες η ισονομία και η ισοπολιτεία. Ήταν μέλος της επιστημονικής επιτροπής που συνέταξε το νόμο 1329/1983, που είναι ένα ορόσημο για τα δικαιώματα της γυναίκας στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα, κόρη του νομικού Παναγιώτη Γιωτόπουλου, το 1976 εξελέγη τακτική καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Ανακριτικής στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και διετέλεσε δυο φορές πρύτανης του ιδρύματος. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που έγινε πρύτανης. Από το 1974, Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας (από το 2004 επίτιμος Πρόεδρος).

Από το 1978, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Εγκληματολογίας και του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΙΜΔΑ). Aπό το 1989 έως το 1996, Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών, από το 1997, επίτιμος Πρόεδρος. Από τον Ιανουάριο 2000 έως τον Οκτώβριο 2006, Πρόεδρος (Επίτροπος) της Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Εξελέγη δύο φορές Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου (1979 και 1983).

Τα συλλυπητήριά του για την απώλεια της Αλίκης Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου εξέφρασε ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης, χαρακτηρίζοντάς την μια εμβληματική προσωπικότητα στον αγώνα για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την ουσιαστική ισότητα των φύλων.

Συλλυπητήρια από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρόεδρο της Βουλής

«Η Αλίκη Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου μας αφήνει, ως θεσμική και πολιτική παρακαταθήκη, μιαν εμβληματική ακαδημαϊκή πορεία και έναν συνεπή –κατ’ εξοχήν δε ασυμβίβαστο- αγώνα υπεράσπισης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου», αναφέρει στο συλλυπητήριο μήνυμα του για το θάνατο της Αλίκης Γιωτοπούλου –Μαραγκοπούλου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

Ο Πρόεδρος της Βουλής από την πλευρά του δήλωσε: «Η Αλίκη Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου υπήρξε μια εμβληματική μορφή στον αγώνα για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την ουσιαστική ισότητα των φύλων. Διακεκριμένη νομικός με διεθνή ακτινοβολία, πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε πρύτανης, και μάλιστα δύο φορές, σε ελληνικό πανεπιστήμιο, έβαλε τη σφραγίδα της σε μεγάλες τομές της εθνικής μας νομοθεσίας που προωθούσαν την ισότητα των φύλων και τον αδιαπραγμάτευτο σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας. Η αφιέρωσή της στις μεγάλες αυτές αξίες και το πολυσχιδές έργο της αποτελούν παρακαταθήκη για την κοινωνία μας, ώστε να επαγρυπνεί για τη διαφύλαξή τους. Στους οικείους της εκφράζω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου».

Η ΓΣΕΕ από την πλευρά της, «στο όνομα των συνδικάτων και των εργαζομένων της χώρας εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για το θάνατο της Αλίκης Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου, μιας γυναίκας με παγκόσμια αναγνώριση και εκτίμηση, που αφιέρωσε μέχρι τέλους τη ζωή της στον αγώνα της προάσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου».

«Η Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου» αναφέρει η ΓΣΕΕ, «στάθηκε με σεβασμό δίπλα και στα συνδικάτα και ενίσχυσε με την πολύπλευρη γνώση της, το ασίγαστο πάθος και τη συνεπή μεθοδικότητά της, την εμπλοκή τους στον δύσκολο και διαρκή αγώνα θωράκισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, την κοινωνική δικαιοσύνη και την παγκόσμια ειρήνη. Παρακαταθήκη της στο παρόν και το μέλλον της Ελλάδας αποτέλεσε η ίδρυση και προεδρία για πολλά χρόνια της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στη σύνθεση της οποίας τόνισε και υποστήριξε έμπρακτα την αξία της συμμετοχής της ΓΣΕΕ για την ισότιμη προώθηση και προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων».

«Σε μία εποχή που τα δικαιώματα του ανθρώπου βρίσκονται σε διαρκή διακινδύνευση, το έργο της πολυεπίπεδο και οικουμενικό, αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς και κληρονομιά στον αγώνα για την προστασία τους στην Ελλάδα, την Ευρώπη, όλη την Υφήλιo» καταλήγει η ΓΣΕΕ.

(ΠΗΓΗ:   http://www.koutipandoras.gr/article/poia-htan-h-emblhmatikh-alikh-giwtopoyloy-maragkopoyloy-poy-apebiwse-thn-paraskeyh  )

Απεβίωσε ο Παύλος Γιαννακόπουλος: Ο γιoς του φαρμακοποιού που έγινε ο «πατριάρχης» της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας

“Για να φτάσεις στην κορυφή χρειάζεται να προσπαθήσεις. Να έχεις όραμα, αφοσίωση και πίστη”. Αυτό ήταν ένα από τα μότο του Παύλου Γιαννακόπουλου, που συμπυκνώνει σε λίγες μόλις λέξεις το επιχειρηματικό πνεύμα, τις ιδέες και τη φιλοσοφία του προέδρου της φαρμακοβιομηχανίας ΒΙΑΝΕΞ και πρώην προέδρου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός που έφυγε χθες από την ζωή σε ηλικία 88 ετών.

Χαρακτηρίστηκε ως ο “πατριάρχης” της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας και το όνομά του συνδέθηκε με την ανάπτυξη και την καθιέρωση του κλάδου. Μετά την οικογένειά του, το φάρμακο μαζί με το επιχειρείν ήταν η πρώτη του αγάπη. Η άλλη ήταν ο Παναθηναϊκός.

Από ένα φαρμακείο στην οδό Πειραιώς

Όλα ξεκίνησαν το 1924 όταν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ανοίγει ένα από τα πρώτα φαρμακεία των Αθηνών στην οδό Πειραιώς. Τότε τα φαρμακευτικά σκευάσματα ήταν δυσεύρετα και θεωρούνταν είδη πολυτελείας, όμως, παρότι οι εποχές ήταν δύσκολες, γρήγορα το φαρμακείο απέκτησε μεγάλη πελατεία και εκτός των ορίων της περιοχής που εξυπηρετούσε. Το 1929 γεννιέται ο πρωτότοκος γιος του, ο Παύλος. Θα ακολουθήσουν ακόμη τρία παιδιά, δύο ακόμη γιοι και μια κόρη.

Ο Παύλος, ήδη από την εφηβεία, παρέα με τον μεσαίο αδελφό του, τον Θανάση, θητεύουν στο πλάι του πατέρα τους, με σκοπό μαζί με τον μικρότερο αδελφό τους, τον Κώστα, να αναλάβουν στο μέλλον τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης. Μετά την Κατοχή, ο πατέρας τους αφήνει τον παραδοσιακό τρόπο παρασκευής φαρμάκων, ιδρύοντας μία από τις πρώτες μονοπρόσωπες εισαγωγικές εταιρείες φαρμάκων στην Ελλάδα. Δεν προλαβαίνει όμως να ολοκληρώσει το σχέδιό του, αφού πεθαίνει το 1950 και η εταιρεία διαλύεται.

Ο “σπόρος” της ΒΙΑΝΕΞ

Ο Παύλος και ο Θανάσης θα φοιτήσουν στην Ανωτάτη Εμπορική και ο Κώστας θα γίνει μηχανολόγος. To 1960, στα 32 του, ο Παύλος Γιαννακόπουλος κάνει το καθοριστικό βήμα-προάγγελο της δημιουργίας της ΒΙΑΝΕΞ, με την ίδρυση της εταιρείας ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ (Φάρμακα Γιαννακόπουλου). Η εταιρεία επεκτείνεται γρήγορα στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό ως αντιπρόσωπος μεγάλων διεθνών φαρμακευτικών ομίλων.

To 1971, η ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ μετατρέπεται σε ανώνυμη και μετονομάζεται σε ΒΙΑΝΕΞ. Η ανάπτυξη και η επιτυχία έρχονται άμεσα, με τον όμιλο να συνάπτει συμφωνίες με κολοσσούς της διεθνούς φαρμακευτικής αγοράς. Φαρμακευτικές εταιρείες διεθνούς φήμης, όπως οι Merck & Co (ΗΠΑ), Takeda Chemical Industries (Ιαπωνία), Boots (Μ. Βρετανία), Sigma Tau Industries (Ιταλία) κ.ά. αναθέτουν στη ΒΙΑΝΕΞ την παραγωγή των προϊόντων τους στα εργοστάσιά της.

Οι ηχηρές συνεργασίες και η συνεχής αύξηση της παραγωγής θα φέρουν τη ΒΙΑΝΕΞ στην κορυφή των ελληνικών φαρμακοβιομηχανιών.

Η οικογένεια Γιαννακόπουλου τότε και τώρα. Στη μέση, ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Αριστερά του, ο αδελφός του Θανάσης και δεξιά του ο Κώστας.

Έξι χρόνια αργότερα, το 1977, η εταιρεία ξεκινάει τη βιομηχανική της δραστηριότητα με τη δημιουργία του πρώτου εργοστασίου στην Εθνική Αθηνών – Λαμίας. Θα ακολουθήσουν ακόμη τρεις μονάδες: το 1983 το εργοστάσιο της Winthrop-Sterling εκσυγχρονίζεται για να γίνει το δεύτερο εργοστάσιο της ΒΙΑΝΕΞ στην Παλλήνη και, το 1985, το εργοστάσιο της εταιρείας Upjohn επεκτείνει τη γραμμή παραγωγής του και γίνεται η τρίτη μονάδα. Τέλος, το 1999, η μονάδα παραγωγής αντιβιοτικών του Ινστιτούτου Φαρμακευτικής Έρευνας & Τεχνολογίας στη Βιομηχανική Ζώνη Πατρών αναβαθμίζεται πλήρως, ώστε να γίνει το τέταρτο εργοστάσιο, ακολουθώντας πάντα τα αυστηρότερα πρότυπα παραγωγής.

Παράλληλα, το 1997, η ΒΙΑΝΕΞ εξαγοράζει τις εγκαταστάσεις της εταιρείας Hoechst στη Βαρυμπόμπη, για να στεγάσει τα γραφεία της Κεντρικής Διοίκησης και το Κέντρο Διανομής τελικών προϊόντων. Η συνολική επιφάνεια κτιριακών εγκαταστάσεων ανέρχεται σε 25 χιλ. τετραγωνικά μέτρα.

Η πρώτη παραγωγική μονάδα στο 12ο χλμ. Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας στη Μεταμόρφωση.

Το εμπόριο της μπανάνας

Μια επιχειρηματική κίνηση, όχι ευρύτερα γνωστή, που σε μεγάλο βαθμό ενίσχυσε τα οικονομικά της οικογένειας Γιαννακόπουλου, ήταν το παράπλευρο εμπόριο και δη εκείνο των νωπών οπωροκηπευτικών. Σε μια περίοδο που το τότε ισχύον νομοθετικό πλαίσιο επέτρεπε την εισαγωγή μπανάνας μόνον για ένα διάστημα καθοριζόμενο από Διατάγματα του Υπουργείου Εμπορίου, ο Παύλος Γιαννακόπουλος εισάγει το φρούτο νόμιμα. Το εμπόριο μπανάνας μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν και διευθετήθηκε το νομικό κενό όσον αφορά τις εισαγωγές, ήταν εκείνο που επέτρεψε στην εταιρεία φαρμάκων να βελτιώσει την οικονομική θέση της και εξασφάλισε στην οικογένεια Γιαννακόπουλου τους απαιτούμενους πόρους για την ανάπτυξή της.

“Η ματιά μας είναι στραμμένη πάντα μπροστά”

Οι συνεργασίες με μεγάλες φαρμακευτικές διευρύνονται και στο “χαρτοφυλάκιο” των συμφωνιών φιγουράρουν ονόματα όπως η MSD, MENARINI GROUP, SANOFI, JANSSENB, ASTELLAS, BRISTOL-MYERS-SQUIBB, GLAXO SMITH KLINE, TEVA και πολλές άλλες. Η ετήσια παραγωγή εκτοξεύεται από το 2014 και μετά, φτάνοντας πέρσι τα 111 εκατ. τεμάχια (από 65 εκατ. το 2014).

Η ΒΙΑΝΕΞ ίδρυσε το 1995 τη θυγατρική ΒΙΑΝ Α.Ε. για τη διακίνηση μη συνταγογραφούμενων φαρμακευτικών και παραφαρμακευτικών προϊόντων. Ήταν μια κίνηση ενδεικτική του οραματισμού που διέθετε ο Παύλος Γιαννακόπουλος, προβλέποντας, όπως είπαν πολλοί, τη ραγδαία άνοδο της αγοράς των ΜΗΣΥΦΑ τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

“Είμαστε υπερήφανοι που, συνεπείς στις αρχές μας, κατορθώσαμε να οδηγήσουμε τη ΒΙΑΝΕΞ στην κορυφή της Ελληνικής Βιομηχανίας Φαρμάκων. Είναι η δικαίωση μιας πολύχρονης προσπάθειας που συνεχίζεται από γενιά σε γενιά, και παράλληλα η συμβολή μας στην εθνική οικονομία. Επιδίωξή μας είναι η ΒΙΑΝΕΞ να παραμένει μια πρωτοπόρος φαρμακευτική βιομηχανία και γι’ αυτό, στηριγμένοι σε στέρεες βάσεις, η ματιά μας είναι στραμμένη πάντα μπροστά”, σημείωνε στο μήνυμά του στην ιστοσελίδα της φαρμακοβιομηχανίας ο Παύλος Γιαννακόπουλος.

Η ΒΙΑΝΕΞ σήμερα απασχολεί συνολικά πάνω από 1.100 άτομα, εφαρμόζει ένα ευρύ επενδυτικό πρόγραμμα με νέες στρατηγικές επιχειρηματικές κινήσεις διεθνούς προσανατολισμού. Πέρσι οι πωλήσεις της έφτασαν τα 252,3 εκατ. ευρώ.

Ο αριθμός των φαρμάκων που παράγει ή εισάγει, συσκευάζει, προωθεί και διανέμει υπερβαίνει τα 200 (σε όλες τις φαρμακοτεχνικές μορφές τους), καλύπτοντας όλες τις θεραπευτικές κατηγορίες. Την ίδια ώρα, είναι παρούσα, έχοντας εγκεκριμένα και σε κυκλοφορία προϊόντα, σε 35 χώρες στην Ευρώπη (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Κύπρο), στη Μέση Ανατολή (Ιορδανία, Σ. Αραβία), στην Αφρική (Τυνησία, Σουδάν, Νότια Αφρική, Ακτή Ελεφαντοστού) και στην Ασία (Φιλιππίνες, Ιαπωνία, Βιετνάμ, Σιγκαπούρη, Ταϊβάν).

Μαζί του στο “τιμόνι” της ΒΙΑΝΕΞ, ο γιος του Δημήτρης Γιαννακόπουλος.  Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος παρέλαβε τα ηνία της εταιρείας από τον πατέρα του Παύλο και επισήμως τον Ιανουάριο του 2012, όταν ανέλαβε και καθήκοντα αναπληρωτή Διευθύνοντος Συμβούλου, εκτός από αυτά του Αντιπροέδρου Δ.Σ. της ΒΙΑΝΕΞ.

Η “πράσινη” σελίδα

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν ο άνθρωπος ο οποίος συνέδεσε όσο κανείς άλλος το όνομά του με τον Παναθηναϊκό.

Από μικρός ήταν “ερωτευμένος” με την μπάλα. “Ήμουν δέκα χρόνων. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου με έπαιρνε από το χέρι και με πήγαινε στο γήπεδο. Του λέγαμε: Ό,τι θέλεις, υπό την προϋπόθεση να μας πας στο γήπεδο την Κυριακή“, είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τα διοικητικά του Παναθηναϊκού από το 1972, θαμπωμένος από την τεράστια επιτυχία του Wembley. Το 1973, εκλέχθηκε πρόεδρος του Παναθηναϊκού Συναγερμού διεκδικώντας μαζί με άλλα στελέχη την ηγεσία του Παναθηναϊκού. Το 1979, τη χρονιά που η ποδοσφαιρική ομάδα του Παναθηναϊκού έγινε επαγγελματική και ανεξαρτητοποιήθηκε διοικητικά από τον ερασιτεχνικό σώμα, ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν κατάφερε να εισχωρήσει στη διοίκηση της ΠΑΕ καθώς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών. Παρέμεινε όμως κοντά στον Παναθηναϊκό, σε πολύ πιο διακριτικό ρόλο.

Από το 1987 έως το 1997, υπήρξε πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού. Όταν το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αυτονομήθηκε και αυτή ως επαγγελματική, ανέλαβε τη διοίκησή της, μαζί με τον αδερφό του Θανάση Γιαννακόπουλο.

Στο 58ο έτος της ηλικίας του, μέλος του ΕΒΕΑ, τοποθετείται επικεφαλής όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων. Όταν το καλοκαίρι του 1987 η εθνική μπάσκετ κατακτά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός είναι σε πτωτική πορεία μετά τα χρυσά (αλλά δίχως προβολή) χρόνια του τμήματος τη δεκαπενταετία 1970-84. Ο Παύλος, μαζί με τον αδελφό του Θανάση, παίρνουν τη μεγάλη απόφαση και αναλαμβάνουν το μπασκετικό τμήμα του Παναθηναϊκού.

Έχει μείνει το περιστατικό, όταν το 1987 ένα βράδυ που καθόταν στο Hilton με τον τότε προπονητή, Ρίτσαρντ Ντουξάιρ, του είχε πει: “Θέλω να μου φέρεις ένα μεγάλο όνομα από το ΝΒΑ… έναν που είδα στην τηλεόραση, στο All Star Game. Να δεις πώς τον είπε ο Συρίγος. Μα.. Ματζ…”, (σ.σ.: εννοούσε τον Μάτζικ Τζόνσον). Ο εμβρόντητος Ντουξάιρ προσπάθησε να του εξηγήσει ότι οι κορυφαίοι Αμερικανοί μπασκετμπολίστες είναι αδύνατον να έλθουν στην Ευρώπη, αφού εκτός των αστρονομικών ποσών με τα οποία αμείβονταν στο ΝΒΑ, θεωρούσαν ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ ανήκει στη νεολιθική εποχή του αθλήματος.

Παρ’ όλα αυτά, και με τα πολλά χρήματα που διέθεσε ο Γιαννακόπουλος, ο Ντουξάιρ μαζί με τον Μιχάλη Κυρίτση, που ανέλαβε προπονητής της ομάδας την επόμενη σεζόν, έπεισαν τον Έντγκαρ Τζόουνς να εγκαταλείψει το Κλήβελαντ και τους Cavs και να υπογράψει στον Παναθηναϊκό.

Η απόκτηση του Νίκου Γκάλη σηματοδότησε την αναγέννηση του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Ακολούθησαν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκοσμίου μπάσκετ τόσο αθλητές, όσο και προπονητές (Παναγιώτης Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου, Ζάρκο Πάσπαλι, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Μπάιρον Σκοτ, Ντίνο Ράτζα, Ντομινίκ Γουΐλκινς, Αλεξάντερ Βολκώφ, Ντέγιαν Μποντίρογκα, Ζέλικο Ρέμπρατσα, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Δημήτρης Διαμαντίδης, Ραμούνας Σισκάουσκας, Ζέλικο Ομπράντοβιτς κ.ά.).

Το καλοκαίρι του 2012 έγινε η αλλαγή εποχής στο δημιούργημά του, τον Παναθηναϊκό, μεταβιβάζοντας τις μετοχές του στον γιο του και νυν πρόεδρο του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Μετά από 40 ολόκληρα χρόνια ενασχόλησης με τον σύλλογο, άφησε πίσω του 6 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, ένα διηπειρωτικό, 13 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, ελήφθη απόφαση από τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό για μετονομασία του κλειστού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας σε γήπεδο “Παύλος Γιαννακόπουλος”.

Η πρόσφατη απώλεια

Μόλις πριν περίπου έναν μήνα, στις 29 Απριλίου, είχε αποχαιρετήσει τον αδερφό του Κώστα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, Κυριακή, μετά από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 85 ετών.

Το αντίο των υπαλλήλων του και των φιλάθλων

Παρά την ανάπτυξη , η ΒΙΑΝΕΞ παραμένει μια εταιρεία οικογενειακού χαρακτήρα, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως μέλη της οικογένειας και ο ίδιος λειτουργούσε έχοντας πάντα στο μυαλό τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και της αρχής της δεκαετίας του ’50.

“Με βαθιά θλίψη και ανείπωτο πόνο η οικογένεια της ΒΙΑΝΕΞ αποχαιρετά υποκλινόμενη τον Ιδρυτή και Πρόεδρό της. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος μπορεί να μην είναι πια κοντά μας, όμως ό,τι μεγαλειώδες δημιούργησε και όλους όσους ευεργέτησε είναι εδώ για να τον θυμίζουν για πάντα”, αναφερόταν στην ανακοίνωση του ομίλου ΒΙΑΝΕΞ για την απώλεια του Παύλου Γιαννακόπουλου.

“Με πείσμα σπαρτιάτικο και οξύνοια χαρακτηριστική συστήνει αυτήν που έμελε να γίνει η μεγαλύτερη φαρμακοβιομηχανία της Ελλάδας και μια από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης. Στα 70 χρόνια ενεργής επαγγελματικής παρουσίας του Πατριάρχη της ελληνικής βιομηχανίας, μόνο επιτυχίες, επενδύσεις και χιλιάδες θέσεις εργασίας σημειώνονται. Όλες οι εταιρείες Κολοσσοί του φαρμάκου επιθυμούν να συνάψουν συνεργασία μαζί του, το όνομά του ταυτίζεται με το ήθος, την ακεραιότητα και την αποτελεσματικότητα, ενώ ο ίδιος ακούραστος δε σταματά να αναζητεί νέους δρόμους έρευνας και ανάπτυξης. Έχοντας πάντα τον Άνθρωπο ως βασική του αξιακή προτεραιότητα, δημιουργεί σχέσεις ζωής με τους εργαζομένους του και όποιον συναναστρέφεται”, συνέχιζε η ανακοίνωση.

Ο όμιλος αποφάσισε, τέλος, ως ελάχιστο φόρο τιμής, να κηρύξει τη 10η Ιουνίου ως επίσημη μέρα πένθους και αργίας.

“Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός Superfoods αναζητεί τις λέξεις, για να αποχαιρετήσει τον Παύλο Γιαννακόπουλο, τον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου της ιστορίας της, το ελληνικό μπάσκετ, τον ελληνικό αθλητισμό”, σημειώνεται στην ανακοίνωση της ΚΑΕ.

Οι διακρίσεις

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου Αντιπροσώπων Φαρμακευτικών Ειδών και Ειδικοτήτων (ΣΑΦΕΕ), πρόεδρος του Συνδέσμου Εμπορικών Αντιπροσώπων Αθηνών, καθώς και αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ), ενώ έχει βραβευθεί πολλές φορές από οικονομικούς και επιχειρηματικούς φορείς.

Τον Απρίλιο του 2017 βραβεύτηκε από τον Φαρμακευτικό Σύλλογο Αττικής για τη συμβολή του στην ανάπτυξη και καθιέρωση της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας ως δύναμης με παγκόσμια εμβέλεια. Ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής συμπεριέλαβε, για πρώτη φορά, ειδική κατηγορία για τη βράβευση μιας προσωπικότητας, για τη συνολική προσφορά της στην ελληνική φαρμακευτική αγορά. Παραλαμβάνοντας το βραβείο (φωτογραφία), ο Παύλος Γιαννακόπουλος δήλωσε ότι το αφιερώνει στη σύζυγό του, τη Δέσποινα, που αποτέλεσε το στήριγμά του όλα αυτά τα χρόνια.

Η κοινωνική προσφορά αποτελούσε προτεραιότητα για τον Παύλο Γιαννακόπουλο, αλλά και για τη ΒΙΑΝΕΞ. Καθοριστική ήταν, επίσης, η συμβολή του στη δημιουργία του πρώτου Φαρμακευτικού Μουσείου της χώρας στη Θεσσαλονίκη, καθώς ήταν δωρητής και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/276896/paylos-giannakopoylos-o-gios-toy-farmakopoioy-poy-egine-o-patriarhis-tis-ellinikis  )

Απεβίωσε στα 70 της χρόνια η τραγουδίστρια Φρανς Γκαλ

Η γαλλίδα τραγουδίστρια Φρανς Γκαλ απεβίωσε σήμερα το πρωί σε ηλικία 70 ετών, όπως ανακοίνωσε στο AFP η υπεύθυνη της επικοινωνίας της Ζενεβιέβ Σαλαμά.

Η Γκαλ έπασχε από καρκίνο και νοσηλευόταν από τα μέσα Δεκεμβρίου στο αμερικανικό νοσοκομείο του Νεϊγί, κοντά στο Παρίσι, εξαιτίας μιας σοβαρής λοίμωξης, όπως είχε ανακοινωθεί.

Γνωστή από την επιτυχία “Poup?e de cire, poup?e de son” με την οποία το 1965 εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον όπου και κατέκτησε την πρώτη θέση, η Γκαλ είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού αμέσως μετά τον θάνατο του επίσης μουσικού συζύγου της Μισέλ Μπερζέ το 1992 σε ηλικία 44 ετών από έμφραγμα.

Το 1988 κατέκτησε την πρωτιά στα charts πολλών χωρών με την μεγάλη επιτυχία της, “Ella, elle l’a”, που εξυμνεί την Έλλα Φιτζέραλντ.

Έγινε διάσημη στην Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1960, τραγουδώντας τραγούδια όπως το “Les Sucettes” του Σερζ Γκενσμπούρ, ενώ πολλές επιτυχίες της κατέκτησαν και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή μετά τον θάνατο της κόρης της Πολίν το 1997 από κυστική ίνωση, αλλά το 2015 επανεμφανίστηκε υπογράφοντας το λιμπρέτο στο μιούζικαλ “R?siste”, σε μουσική και στίχους του εκλιπόντος συζύγου της. Με τον Μπερζέ απέκτησε και έναν γιο, τον Ραφαέλ, ο οποίος επίσης ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική.

(France Gall – “Ella elle l’a” – “Η Ella το έχει” Album: “Babacar” (1987) Το τραγούδι γράφτηκε από τον MIchel Berger, σύζυγο της France Gall, και αποτελεί φόρο τιμής προς την τραγουδίστρια της Jazz Ella Fitzgerald. )

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ http://www.amna.gr/home/article/219016/-Apebiose-sta-70-tis-chronia-i-tragoudistria-Frans-Gkal)