Videos: Τα τρία φάουλ του Γιάννη που ξεσήκωσαν θύελλα

Γιώργος Ζάκκας

Εκατοντάδες Κινέζοι στο ζέσταμα του Γιάννη …ΑΚΕΝΟΤούνμπο *, 80 λεπτά πριν το τζάμπολ!

Πανζουρλισμός για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, με τους Κινέζους να εμφανίζονται με μπλούζες και αφίσες των Bucks, 80 λεπτά πριν το τζάμπολ με το Μαυροβούνιο

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι η μεγάλη ατραξιόν του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Κίνας καθώς πρόκειται για τον MVP του NBA και είναι μάλιστα η πρώτη φορά που ο παίκτης με το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη στο κορυφαίο πρωτάθλημα βρίσκεται σε τελική φάση διοργάνωσης της FIBA.

Οι φίλοι του μπάσκετ αποθεώνουν τονΓιάννη Αντετοκούνμπο σε κάθε του εμφάνιση και όταν ο Έλληνας σούπερ σταρ εμφανίστηκε στο παρκέ, περίπου 80 λεπτά πριν το τζάμπολ με το Μαυροβούνιο, περίπου 200 Κινέζοι στριμώχτηκαν στα κάγκελα για να τον δουν από κοντά και να τον φωτογραφήσουν. Μικρά και μεγάλα παιδιά με μπλούζες των Bucks με το Νο34, με αφίσες, με τα νέα παπούτσια του Greek Freak και με ελληνικές σημαίες, βρίσκονται στις εξέδρες και παραληρούν σε κάθε εμφάνιση του MVP του NBA. Μάλιστα προσπάθησαν να φωνάξουν και κάποια συνθήματα αλλά δυσκολεύτηκαν λίγο με το όνομα και έμειναν στο παραδοασιακό “M-V-P”.

giannis1.jpg
giannis2.jpg
giannis3.jpg
giannis4.jpg

* όπως τον είχε αναφέρει ο πάντα …αντιρατσιστής Αδ. Γεωργιάδης της ΝΔ προεκλογικά. Δείτε την απαξίωση του στο βίντακι που ακολουθεί για τον … Ακενοτούμπο όπως προσπαθούσε να τον ειρωνευτεί.

 Ο Αδ.Γεωργιάδης σήμερα είναι υπουργός.

 

(ΠΗΓΗ  : https://www.ethnos.gr/athlitismos/58235_ekatontades-kinezoi-sto-zestama-toy-gianni-antetokoynmpo-80-lepta-prin-tzampol     ΚΑΙ       https://tinyurl.com/y3wuhtz4   )

 

Συγχαίρουν τον Γιάννη Βρούτση οι εργοδότες για τις τροπολογίες περί απολύσεων…

Την ικανοποίηση τους για τις τροπολογίες του τελευταίου πεντάλεπτου με τις οποίες ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης και η κυβέρνηση έκαναν την πρώτη παρέμβαση στα εργασιακά δικαιώματα, εξέφρασαν με ανακοινώσεις του εργοδοτικές οργανώσεις.

Η ΓΕΣΕΒΕΕ χαρακτηρίζει θετικές τις παρεμβάσεις κάνοντας λόγο για δυσβάστακτο γραφειοκρατικό και διοικητικό κόστος συμμόρφωσης (!) το οποίο ήρθη:

«Η ΓΣΕΒΕΕ είχε κατ’ επανάληψη επισημάνει τόσο στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής, όσο και μέσα από τις δημοσιευμένες θέσεις της ότι μια σειρά εργασιακών ρυθμίσεων, που συντελέστηκαν κυρίως την τελευταία διετία, δημιουργούσαν επιπρόσθετο και δυσβάστακτο γραφειοκρατικό και διοικητικό κόστος συμμόρφωσης, ιδιαίτερα για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις που δεν έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν οργανωμένα λογιστήρια και νομικά τμήματα, χωρίς μάλιστα να προσδίδουν ένα καλύτερο πλαίσιο προστασίας των εργαζομένων», τονίζει σε ανακοίνωσή της η συνομοσπονδία των επαγγελματοβιοτεχνών. «Η τροπολογία του υπουργού Εργασίας (…), με την οποία επανέρχεται το προηγούμενο καθεστώς για τον βάσιμο λόγο απόλυσης, την ευθύνη αναθέτοντος εργολάβου και υπεργολάβου έναντι των εργαζομένων και την αναστολή προθεσμιών κατά τη συμφιλιωτική διαδικασία και τη διαδικασία επίλυσης εργατικών διαφορών, αξιολογείται ως θετική από τη ΓΣΕΒΕΕ», αναφέρει η ανακοίνωση.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η συνομοσπονδία των εμπόρων. «Ο εμπορικός κόσμος και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας εκφράζουμε την ιδιαίτερη ικανοποίησή μας για τις άμεσες πρωτοβουλίες του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων στην κατεύθυνση της εξισορρόπησης του γενικότερου εργασιακού περιβάλλοντος», σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΕΣΕΕ που υπενθυμίζει -και ομολογεί- ότι το προεδρείο της είχε θέσει το θέμα της κατάργησης του βάσιμου λόγου απόλυσης και της αυξημένης ευθύνης του εργοδότη απέναντι στους εργαζομένους του εργολάβου στις συμβάσεις έργου στην πρόσφατη συνάντηση του προεδρείου της με τον υπουργό Εργασίας.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/335659/syghairoyn-ton-gianni-vroytsi-oi-ergodotes-gia-tis-tropologies-peri-apolyseon  )

Η σπουδαία κληρονομιά του Γιάννη Ιωάννου

Κάτω από δυνατό ήλιο στο νεκροταφείο της Καισαριανής αποχαιρετήσαμε, το Σάββατο, τον κορυφαίο πολιτικό γελοιογράφο Γιάννη Ιωάννου. Την πολιτική κηδεία του παρακολούθησαν πολλοί συνάδελφοί του από τον χώρο των σκιτσογράφων και γελοιογράφων, αλλά και συνάδελφοί του από όλα τα Μέσα στα οποία κατά καιρούς εργάστηκε.

Παρόντες όλοι οι φίλοι του Γιάννη, προσπαθώντας να δώσουν κουράγιο στα παιδιά και στους στενούς συγγενείς που βιώνουν, όπως όλοι μας, αυτή τη μεγάλη απώλεια.

Παρούσα φυσικά και η «Εφ.Συν.», που ήταν ο τελευταίος σταθμός μιας αταλάντευτης, πάντα αιχμηρής και δημιουργικής καριέρας 44 χρόνων. Οι παρέες του Παρισιού, οι παρέες της μεταπολίτευσης, αλλά και πολλά νέα παιδιά που ίσως κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον… τρίτο δρόμο του Γιάννη, στάθηκαν εκεί ακούγοντας τις μικρές παρεμβάσεις όσων μίλησαν για τον σπουδαίο αυτό δάσκαλο και δημιουργό.

Μίλησαν κατά σειρά ο Δημήτρης Ψαρράς από την «Εφ.Συν.», ο Βαγγέλης Χερουβείμ εκ μέρους της λέσχης γελοιογράφων, ο στενός του φίλος καθηγητής Λάζαρος Απέκης.

Στο τέλος, ακούσαμε όλοι, χωρίς ανάσα, τον συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του γιου του Θύμιου, που όρθιος δίπλα στην αδελφή του Μαρίνα έκλεισε την ομιλία του με λίγους στίχους του ποιητή Ντίλαν Τόμας, ενώ στη συνέχεια ακούσαμε από τα μικρόφωνα την απαγγελία του ίδιου ποιήματος με τη φωνή του ηθοποιού Αντονι Χοπκινς.

Ηταν και το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που άφησε πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά στον χώρο της πολιτικής γελοιογραφίας.

Do not go gentle into that good night

Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη·
ας καίνε, ας παραληρούν όταν τελειώνει η μέρα
τα γηρατειά κι ας μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Σοφοί, που είδαν το δίκαιο σκοτάδι να προσμένει,
γιατί δεν χρησμοδότησαν με φλόγες στον αέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν σε νύχτα ευλογημένη.

Οσοι αγαθοί, φωνάζοντας στο κύμα που βαθαίνει
πως σ’ ακρογιάλι πράσινο θα χόρευε μια μέρα
κάθε τους πράξη, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Οσοι τρελοί τραγούδησαν τον ήλιο που μακραίνει
κι αργά πολύ κατάλαβαν πως θρηνούσαν, πέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν, σε νύχτα ευλογημένη.

Οσοι αυστηροί, που στα στερνά τους βλέπουν τυφλωμένοι
ότι μπορούν μάτια τυφλά ν’ αστράφτουν στον αιθέρα
και να γιορτάζουν, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Κι εσύ, πηγαίνοντας ψηλά στη θλίψη που σε υφαίνει,
κατάρα δώσε μου κι ευχή το δάκρυ σου, πατέρα.
Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη.
Να μαίνεσαι, να μαίνεσαι όταν το φως πεθαίνει.

Ντίλαν Τόμας

(Μετάφραση από τον Διονύση Καψάλη, στο «Μπαλάντες και Περιστάσεις», εκδ. Αγρα, Αθήνα 1997)


Με όπλο την ευγένεια και το καυστικό χιούμορ

Του Δημήτρη Ψαρά

Γνώρισα τον Γιάννη το 1983. Φυσικά ήξερα και θαύμαζα τη δουλειά του από τα πρώτα σκίτσα στον «Αντί» και στη συνέχεια στο «Βήμα». Αλλά δεν τον είχα ποτέ συναντήσει μέχρι τότε.

Τον Απρίλη του 1983, μια ομάδα ανένταχτων αριστερών εκδώσαμε ένα μηνιαίο περιοδικό, τον «σχολιαστή» και τον θέλαμε μαζί μας. Μεσολάβησε η κοινή αγαπημένη μας φίλη, η Αναστασία Λαζαρίδου. Εκείνος δεν αρνήθηκε, αλλά ούτε δέχτηκε μέχρι την έκδοση του τρίτου τεύχους. Αφού πέρασαν τρεις μήνες διαπίστωσε ότι ταιριάζει η δουλειά του με τη φυσιογνωμία του περιοδικού και μόνο τότε αποφάσισε να μας προσφέρει τη συνεργασία του.

Από τότε εντάχθηκε στον ολιγομελή πυρήνα του «σχολιαστή», με καθημερινή παρουσία στα γραφεία μας στον Λυκαβηττό. Δεν ερχόταν βέβαια για το μηνιάτικο σκίτσο, αλλά για να μελετήσει τις εφημερίδες και να αποφασίσει το καθημερινό σκίτσο που τότε έδινε στο «Βήμα».

Το λέω, για να σημειώσω ότι αυτό το μικρό σκίτσο ήταν προϊόν πολύωρης ενασχόλησης, μελέτης, δοκιμών και τελικής επιλογής. Αλλά αυτή ήταν η πρώτη ιδιότητα του Γιάννη, όπως τον γνώρισα: ο αυστηρός επαγγελματισμός, η επιμονή στη λεπτομέρεια και η προσεκτική μελέτη της πολιτικής επικαιρότητας.

Η δεύτερη αίσθηση που αποκόμισα από τη γνωριμία μου μαζί του ήταν η ασυνήθιστη ευγένειά του. Λέω ασυνήθιστη, γιατί στο δικό μας σινάφι η ευγένεια είναι είδος εν ανεπαρκεία και η θρασύτητα θεωρείται προσόν. Ηταν, μάλιστα, τόσο παράξενο για μας τους ελαφρώς νεότερους το φαινόμενο να μας αντιμετωπίζει με τόση ευγένεια ένας ήδη καταξιωμένος και εξαιρετικά πετυχημένος επαγγελματίας του χώρου που αρχικά αποδώσαμε τη συμπεριφορά του σε έναν έστω ακούσιο ελιτισμό, αν όχι σνομπισμό.

Κάναμε λάθος. Γιατί την ίδια ευγένεια συνάντησα και τριάντα χρόνια αργότερα, όταν το έφερε πάλι η τύχη να συνεργαστούμε στον τελευταίο του δημοσιογραφικό σταθμό, την «Εφημερίδα των Συντακτών». Και πάλι, μετά την αρχική μου πρόταση, θέλησε να μας δοκιμάσει προτού δεχτεί.

Αλλά πώς ένας τόσο ευγενής άνθρωπος είναι σε θέση να σκιτσάρει τόσο καυστικά, βέβηλα και ανατρεπτικά; Οπως κατάλαβα εκ των υστέρων, η ευγένεια και ο κλειστός χαρακτήρας συχνά συντροφεύουν τους μεγάλους γελοιογράφους.

Το τρίτο χαρακτηριστικό της δουλειάς του Γιάννη ήταν η απόλυτη προσωπική ανεξαρτησία. Με την εμπειρία της γαλλικής σκιτσογραφικής έκρηξης μετά τον Μάη του ’68, ο Γιάννης έφερε στην Ελλάδα την αυτονομία της πολιτικής γελοιογραφίας. Μέχρι τη δική του παρέμβαση, οι γελοιογράφοι ανήκαν σε μεγάλο βαθμό στο πολιτικό επιτελείο της κάθε εφημερίδας. Συμμετείχαν στη χάραξη της πολιτικής γραμμής κι αυτήν ακολουθούσαν.

Οχι ο Γιάννης. Από το πρώτο του σκίτσο στο «Αντί» μέχρι το τελευταίο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» δεν διανοήθηκε να πάρει γραμμή, να αυτολογοκριθεί ή να προσαρμοστεί στην πολιτική γραμμή του εντύπου στο οποίο εργαζόταν. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο φρόντισε να συνδεθεί με πολλά έντυπα και δεν δίσταζε να αποχωρεί από ένα έντυπο για κάποιο άλλο, προλαβαίνοντας τις δυσκολίες της συγκατοίκησης με απόψεις που δεν συμμεριζόταν. Και όταν αυτό δεν ήταν δυνατό, είχε πάντα την επιλογή να δημοσιεύει σε ένα περιοδικό τη γελοιογραφία που δεν θα ταίριαζε στην εφημερίδα που εργαζόταν.

Φυσικά γνώριζε πολύ καλά τα όρια του Τύπου, αλλά δεν δίσταζε να τα δοκιμάζει με κάθε ευκαιρία. Οχι βέβαια για να επιδείξει την προσωπική του ισχύ, αλλά για να επιβεβαιώσει ότι η πολιτική κατεύθυνση των σκίτσων του απέρρεε από σταθερές αρχές και πιστεύω.

Θυμάμαι το σκίτσο του στο «Βήμα» τον Ιούλιο του 1978, μετά τη φονική εισβολή των Ειδικών Δυνάμεων στο σπίτι του γιατρού Τσιρώνη.

Ο Γιάννης δεν είχε ακόμα αποκτήσει την αίγλη του κορυφαίου. Ηταν μόλις τρία χρόνια σκιτσογράφος, ξεκινώντας από το μηδέν. Αλλά δεν δίστασε στιγμή να παραδώσει στη σύνταξη της εφημερίδας ένα σκίτσο που αναδείκνυε τις ευθύνες της για τη δραματική εκείνη εξέλιξη. Τελικά το σκίτσο δημοσιεύτηκε. Είναι το μοναδικό εκείνης της περιόδου που δεν μπήκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας, αλλά καταχωνιάστηκε κάπου στα ψιλά της έκτης σελίδας.

Το συγκεκριμένο σκίτσο, που δεν μπήκε όπως όλα τα άλλα στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας, ήταν η απάντηση του Ιωάννου στο κύριο άρθρο της εφημερίδας που καλούσε την κυβέρνηση να αποδείξει ότι υπάρχει κράτος. Η αφορμή για το πολεμικό αυτό άρθρο με τη γνωστή θανατηφόρα κατάληξη ήταν η απόφαση του γιατρού Τσιρώνη να κηρύξει το σπίτι του ανεξάρτητο κράτος. Ο ίδιος έβγαινε στο μπαλκόνι και μιλούσε στους περίοικους, ενώ μερικές φορές είχε πυροβολήσει στον αέρα για να κερδίσει την προσοχή τους. Η βίαιη εισβολή των ειδικών δυνάμεων στο σπίτι του γιατρού αμέσως μετά το κύριο άρθρο του «Βήματος» κατέληξε στην ακραία πράξη του αυτοπυροβολισμού του Τσιρώνη, που έπεσε νεκρός μέσα στο σπίτι του μπροστά στους ένοπλους αστυνομικούς («Βήμα», 13/7/1978)

Την ίδια αξιοθαύμαστη ακεραιότητα έδειξε σ’ όλη αυτή την πορεία των 44 χρόνων. Από την εποχή του εμβληματικού «Τρίτου Δρόμου», μέχρι τον πρόσφατο σπαραχτικό αυτοσαρκασμό για την αρρώστια του στα «Προσωπικά Δεδομένα», ο Γιάννης ήταν και Reiser και Topor. Μόλις πριν από ένα χρόνο, ο Γιάννης κράτησε την ίδια στάση απέναντι στην «Εφημερίδα των Συντακτών».

Με αφορμή τις επικρίσεις που είχε δεχτεί ένας άλλος σκιτσογράφος της εφημερίδας, τον Απρίλιο του 2018, ο Γιάννης μάς παρέδωσε ένα σκίτσο το οποίο ευθέως στρεφόταν εναντίον όσων επέκριναν τον συνάδελφό του, και εμμέσως εναντίον της ίδιας της εφημερίδας που το επέτρεψε, και φυσικά εναντίον μου, εφόσον εγώ υπέγραφα το επικριτικό άρθρο. Εξυπακούεται ότι αυτή η αντιπαράθεση αρχών δεν επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τη δική μας σχέση.

Αυτός ήταν ο Γιάννης. Μας δίδαξε ανεξάρτητη αριστερή πολιτική σκέψη. Μας δίδαξε καυστικό κοινωνικό χιούμορ. Μας δίδαξε δημοσιογραφικό επαγγελματισμό. Μας δίδαξε αλληλεγγύη των εργαζομένων.

Ηδη μας λείπει.



«Ηρθε να συνεισφέρει πολύ φως»

Tου Βαγγέλη Χερουβείμ

Τον καιρό που η Χαμένη Ανοιξη της δεκαετίας του ’60 ξαναείδε το φως του ήλιου, μαζί με τις ελευθερίες και τους αγώνες ξαναγεννήθηκαν και κάμποσες από τις τέχνες. Ανάσαναν με νέους τρόπους η δημόσια ζωή και οι εκφράσεις της. Πολλά έντυπα πρωτοκυκλοφόρησαν τότε ή κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά ελεύθερα.

Στην κοσμογονία αυτή της μεταπολίτευσης, ο Γιάννης Ιωάννου ήρθε να συνεισφέρει πολύ φως. Εφερνε μαζί του τα ερωτήματα που είχαν γεννηθεί στον δρόμο και στα αμφιθέατρα. Τον ριζοσπαστισμό του γαλλικού -και όχι μόνο γαλλικού- Μάη χαραγμένο ήδη στη χωρίς όρια σάτιρα των εντύπων που είχε σπείρει η εξέγερση.

Ο Γιάννης Ιωάννου, πριν ακόμα καταλήξει σ’ αυτόν τον αναδιπλασιασμό του ονόματός του, ήταν έτοιμος, συγκροτημένος, και εφάρμοζε αυτόν τον νέο ριζοσπαστισμό στα σκίτσα του για την ελληνική πραγματικότητα. Ξεκινώντας από το «Αντί» […], «Βήμα», «Ποντίκι», «Πρώτη», «Σχολιαστής», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αργότερα «Γαλέρα», «Athens Voice», «Εθνος» και «Εφημερίδα των Συντακτών».

Ο Γιάννης Ιωάννου, έχοντας πάντα σε πρώτο πλάνο τον νομιμοφανή αυταρχισμό της κρατικής εξουσίας, τον απολυταρχισμό των κατεστημένων ιεραρχιών της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης, της Ανώτατης Εκπαίδευσης και του Τύπου, παίρνει πάντα θέση στην πλευρά του αδυνάτου. Του εργαζόμενου που είναι ανυπεράσπιστος ακόμα κι από τα συνδικάτα, του πιτσιρικά των καταλήψεων που «έκανε όπισθεν με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το βλήμα που τον ακολουθούσε» κ.λπ. Εχει στο φόντο του μια άψογη αρχιτεκτονική οπτική και με τη θωριά ενός πολιτικότατου πολεοδόμου σχεδιάζει σχολιάζοντας την οικιστική τερατογένεση, τα νέα αστικά αδιέξοδα όπως το νέφος, το κυκλοφοριακό και τις λεγόμενες «φυσικές καταστροφές». Αλλά και τη Μικροαστική Καταστροφή: των πελατειακών σχέσεων, του ατομικού βολέματος, της ανάθεσης και της ευθυνοαποφυγής […]. Οι ιδέες που μελανώνουν τα χάρτινα σκηνικά του δεν διαδηλώνουν μόνο στα «μπαλονάκια» και τις λεζάντες του. Διατρέχουν κάθε λεπτομέρεια του σκίτσου του και κραυγάζουν από κάθε του φωτοσκίαση! Οι συσπάσεις της υποκρισίας και του κυνισμού δεν βγαίνουν μόνο από λεπτομερείς ρεαλιστικές ρυτίδες στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, πολιτικής ή άλλων θεσμών […]

Αυτό το ελάχιστο που οφείλουμε εμείς, ως συνάδελφοί του, είναι να καταθέσουμε: τη μαρτυρία των τυχερών που τον συναναστράφηκαν. Και που, νεότεροι από κείνον οι περισσότεροι από μας, όταν θελήσαμε να του πούμε κάποια φορά πόσο αποφασιστική ήταν η επίδρασή του στο να αγαπήσουμε το πολιτικό σκίτσο, ακόμα και στον επαγγελματικό μας προσανατολισμό, συναντήσαμε μπροστά μας έναν δάσκαλο έκπληκτο σχεδόν αν όχι δύσπιστο για την τιμή και μάλλον ντροπαλό! Εναν δημιουργό που ήταν μέσα του ευχαριστημένος για τη διαδρομή του, αλλά δεν έδειχνε καθόλου να θεωρεί δεδομένη την επιρροή του σε γενιές πιτσιρικάδων του ’80 και του ’90. Που πολλοί απ’ αυτούς έμαθαν Ιστορία και πολιτικοποιήθηκαν από τις σειρές και τα σκίτσα του Ιωάννου.

Πάντα πρόθυμος να εμπλακεί ενεργητικά στις κοινές μας δραστηριότητες […]. Αυστηρός στις αρχές του, συνεπής, ισχυρός στη γνώμη, μα δημοκρατικός κι επιεικής με όλους […]. Αυτή η μικρομέγαλη συντροφιά της Λέσχης των Γελοιογράφων αισθάνεται σήμερα τον Μάη πολύ φθινοπωρινό και γκρίζο.

Ο Γιάννης Ιωάννου, που μας έφερε από τη Μεταπολίτευση τον γαλλικό Μάη και μας χάρισε χιλιάδες χαμόγελα με την τέχνη του, σήμερα άθελά του μας παίρνει τον Μάη από τα χείλια. Οπως έλεγε κι ο ίδιος σ’ έναν χαιρετισμό του στον Γιάννη Καλαϊτζή, «Ο Θεριστής, απόλυτος άρχοντας, ανέλεγκτος, ανελέητος, είναι κι επιλεκτικός. Διαλέγει τους καλύτερους, τους πολύτιμους, ό,τι λάμπει γύρω μας»…

Σε αποχαιρετούμε, Γιάννη, και σ’ αφήνουμε στην ησυχία σου. Οι περισσότεροι από μας θα πρόσεξαν πως φεύγεις έχοντας στο τσεπάκι σου το μαρκαδοράκι της δουλειάς. Ηδη σε φανταζόμαστε να αποδομείς την απόλυτη εξουσία του Θεριστή. Και μετά να φτιάχνεις άλλη μια από κείνες τις γαλήνιες ακουαρέλες σου, αυτή τη φορά όμως με φωτεινά τοπία από το Αγνωστο…

(ΠΗΓΗ : https://www.efsyn.gr/politiki/194927_i-spoydaia-klironomia-toy-gianni-ioannoy  )

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αποχαιρετούν τον σπουδαίο Γιάννη Μπεχράκη (Video)

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αποχαιρετούν τον σπουδαίο Γιάννη Μπεχράκη έναν από τους κορυφαίους φωτορεπόρτερ στον κόσμο, μα πάνω από όλα, έναν σπουδαίο άνθρωπο που έβρισκε την ελπίδα ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

«Ο Γιάννης Μπεχράκης και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα συνεργάστηκαν το 2016 στην έκθεση φωτογραφίας «People on the Move» στον Αερολιμένα Αθηνών.

Το βίντεο της έκθεσης δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα ψηφιακά Μέσα για να τιμήσουμε τη μνήμη και τη ματιά μοναδικής ευαισθησίας του Γιάννη Μπεχράκη.

Αντίο, Γιάννη! Σε ευχαριστούμε για όλα»

Η Λέσχη Ανάγνωσης της Δ.Β. Μεγάρων φιλοξενεί τον συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη

Στα Μέγαρα ο Συγγραφέας/Δημοσιογράφος/χρονογράφος Γιάννης Ξανθούλης!
Στις 11 Μαρτίου 2018, τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης, (στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Μεγάρων) θα παρουσιάσουν τον Συγγραφέα/Δημοσιογράφο/χρονογράφο Γιάννη Ξανθούλη στο αναγνωστικό κοινό και θα μιλήσουν για το τελευταίο βιβλίο του.

Ο Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1947 ενώ οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου.
Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνο.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981 και το 1982 ξεκίνησε να γράφει τα «Σαββατιάτικα» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Έγραψε αρκετά σατιρικά κείμενα και θεατρικά έργα από τα οποία τα περισσότερα παρουσιάστηκαν στο ελληνικό θέατρο. Ακόμη ασχολήθηκε και με το παιδικό θέατρο, καθώς επίσης έγραψε και εικονογράφησε παιδικά βιβλία.
Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

(ΠΗΓΗ : https://www.megara.org/leschi-anagnosis-tis-d-v-megaron-filoksenei-ton-syngrafea-gianni-ksanthouli/)