Η «ταυτότητα» του νεοέλληνα – Τι πιστεύει για μετανάστες, ομοφυλόφιλους, εκκλησία, δικαιοσύνη κλπ

Στροφή της ελληνικής κοινωνίας προς την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό καταδεικνύει η Παγκόσμια Έρευνα Αξιών, στην οποία έλαβε μέρος η χώρα μας με την βοήθεια της διαΝΕΟσις και της Metron Analysis.

Τα ευρήματα καταδεικνύουν πως ένας στους τρεις Έλληνες δεν θέλει ομοφυλόφιλους για γείτονές του, ένας στους πέντε δεν θέλει μετανάστες ή άτομα άλλης φυλής στην πολυκατοικία όπου διαμένει ενώ σχεδόν το 22% δεν θέλει αλλόθρησκους γείτονες.

Οι μισοί Έλληνες εκτιμούν ότι οι μετανάστες έχουν αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη της χώρας μας ενώ σχεδόν δύο στους τρεις πιστεύουν ότι η μετανάστευση αυξάνει την ανεργία.

Την ίδια στιγμή, δύο στους πέντε Έλληνες συμφωνούν ότι «όταν μια μητέρα εργάζεται, τα παιδιά υποφέρουν».

Θρησκεία και εμπιστοσύνη

Η έρευνα αντανακλά επίσης έντονη θρησκοληψία της ελληνικής κοινωνίας.

Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα δηλώνουν θρησκευόμενοι.

Το 21% μάλιστα υποστηρίζει ότι σε περιπτώσεις που επιστήμη και θρησκεία διαφωνούν δίκαιο έχει πάντα η θρησκεία.

Η Εκκλησία άλλωστε είναι ένας από τους μόλις πέντε θεσμούς που εμπιστεύονται περισσότεροι από τους μισούς συμπολίτες μας (65%), μαζί με τα πανεπιστήμια, τις ένοπλες δυνάμεις, την Αστυνομία και στα δικαστήρια.

Αντίθετα, μόλις το 26% εμπιστεύεται την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ το λίγο πάνω από έξι στους εκατό θεωρούν αξιόπιστο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τέσσερις στους δέκα απάντησαν ότι πρέπει να «συχνά» ή πάντοτε πρέπει να χρηματίσουν τοπικούς αξιωματούχους και πάροχους υπηρεσιών.

Η κρίση εμπιστοσύνης πλήττει ακόμα περισσότερο τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Εννέα στους δέκα Έλληνες διαφώνησαν με την άποψη ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης».

Ένας στους τρεις Έλληνες μάλιστα εκτιμά ότι οι ψηφοφόροι δωροδοκούνται.

Μολονότι η αναλυτική σύγκριση των ελληνικών αποτελεσμάτων με άλλες χώρες είναι πρόωρη καθώς θα πρέπει να γίνει σε βάθος χρόνου, οι πρώτες εκτιμήσεις θέλουν τις αξίες των Ελλήνων να μετατοπίζονται προς τις παραδοσιακές, συντηρητικές αξίες.

Η WVS στην Ελλάδα διεξήχθη σε δείγμα 1.200 νοικοκυριών με προσωπικές συνεντεύξεις από τη Metron Analysis.

(ΠΗΓΗ : https://www.tribune.gr/greece/news/article/507353/i-quot-taytotita-quot-toy-neoellina-ti-pisteyei-gia-metanastes-omofylofiloys-ekklisia-dikaiosyni-klp.html   )

Κράτος και Εκκλησία με πάνω από 10.000 αυθαίρετα

Υπολογίζεται ότι από τα κατ’ εκτίμησιν 70.000 δημόσια ακίνητα παντός είδους, περιλαμβανομένων εγκαταστάσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι αυθαίρετες κατασκευές ιδιοκτησίας δήμων και εν γένει δημόσιων φορέων που έχουν ανεγερθεί σε εκτάσεις της χώρας, μεταξύ των οποίων και δασικές, ξεπερνούν τις 10.000.

Σε αυτές μπορούν να προστεθούν εκκλησιαστικά ακίνητα και εγκαταστάσεις νομικών προσώπων θρησκευτικών φορέων, πολλά εκ των οποίων είναι αυθαίρετα, ακόμη και σε δασικές περιοχές. Οι εκτιμήσεις αυτές στηρίζονται συνδυαστικά από στοιχεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) καθώς και δεδομένα άλλων φορέων και αρμόδιων υπηρεσιών.

Είναι ενδεικτικό ότι η Δασική Υπηρεσία Καπανδριτίου έχει περιλάβει στα αυθαίρετα εντός δασικών εκτάσεων τρεις περιπτώσεις «ιερών αυθαίρετων». Το δασαρχείο αυτό, που είναι αρμόδιο για την περιοχή από Ωρωπό έως Μαραθώνα (εκτός Νέας Μάκρης), έχει καταγεγραμμένα 480 αυθαίρετα στη δασική έκταση εποπτείας του, εκ των οποίων 125 με αποφάσεις τελεσίδικες και 350 που εκκρεμούν δικαστικά. Σε αυτά, όπως και σε πάμπολλες περιπτώσεις στην Αττική αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, περιλαμβάνονται και εγκαταστάσεις δήμων παντός είδους αλλά και υπηρεσιών ύδρευσης κ.ά. Σε άλλες περιοχές οι αυθαίρετες εγκαταστάσεις αφορούν ακόμη και νεκροταφεία, γήπεδα, αμαξοστάσια για οχήματα καθαριότητας κ.ά.

Πανηγύριζαν τη νομιμοποίηση

Από το 2013 τέθηκε συντονισμένα και νομοθετήθηκε η τακτοποίηση αυθαίρετων κατασκευών, ακόμη και σε δασικές εκτάσεις, που έχουν γίνει από δημόσιους φορείς, οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, νομικά πρόσωπα που συνδέονται με μοναστήρια, ναούς και εν γένει θρησκευτικούς χώρους. Το νομοθετικό πλέγμα τέτοιων νομιμοποιήσεων ενισχύθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 καθώς υπερψηφίστηκε τροπολογία –στο πλαίσιο του σχεδίου νόμου του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, περί «Ρυθμίσεων θεμάτων της ΑΔΜΗΕ ΑΕ»– η οποία επιτρέπει τη νομιμοποίηση αυθαίρετων κατασκευών σε μοναστήρια και εκκλησίες με τον ν. 4178/2013 καθώς και των συμπληρωματικών και υποστηρικτικών χώρων τους. Οπως περιέγραφε με δημόσια παρέμβασή του ο τότε βουλευτής Τρικάλων της ΝΔ Μιχάλης Ταμήλος (5.2.2014), «έγινε δεκτή τροπολογία από τον τότε υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Μανιάτη, η οποία αφορά πολεοδομικές αυθαιρεσίες και φέρει τις υπογραφές του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ Μάκη Βορίδη και του γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ Αθανάσιου Μπούρα».

Από την εποχή εκείνη παρατηρήθηκε άνθιση τακτοποιήσεων αυθαίρετων κατασκευών σε λατρευτικούς χώρους, εκκλησίες και μοναστήρια. Είναι ενδεικτικό ότι εταιρεία που δραστηριοποιείται κυρίως στη Μεσσηνία ενημερώνει στην ιστοσελίδα της για τακτοποιήσεις σε εκκλησία στον Μελιγαλά, και μάλιστα σε χώρο σημείο αναφοράς για ακροδεξιές ομάδες. Οπως αναφέρει η τεχνική εταιρεία στο διαδίκτυο, ανέλαβε «την αποτύπωση για την τακτοποίηση του ιερού ναού του ιστορικού μνημείου της Πηγάδας, αφού νομιμοποιούνται αυθαίρετες κατασκευές που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου ή νομικά πρόσωπα του άρθρου 4 του Ν. 3647/2008 (Α΄ 37) και χρησιμοποιούνται τόσο αυτές όσο και οι βοηθητικοί, συμπληρωματικοί και υποστηρικτικοί χώροι, ως οργανωμένα και ενιαία σύνολα, για την εξυπηρέτηση λατρευτικών και θρησκευτικών σκοπών των γνωστών θρησκειών και δογμάτων». Επίσης, στα έργα που διαφημίζει ότι ανέλαβε, όπως και άλλες εταιρείες κατά καιρούς, είναι «η σύνταξη πληθώρας φακέλων για δασαρχείο προκειμένου να προβεί σε αιτήματα ανά περίπτωση πρόδηλων σφαλμάτων, αντιρρήσεων και εξαγορών γεωτεμαχίων προκειμένου να αποχαρακτηριστούν αφού σύμφωνα με τον υπό ανάρτηση δασικό χάρτη παρουσιάζονταν ολόκληρα ή τμήματα αυτών ως δασικές εκτάσεις».

Πάντως, τα τελευταία δύο χρόνια, με ρυθμίσεις της σημερινής κυβέρνησης, επεκτάθηκαν τα χρονικά περιθώρια τακτοποιήσεων αυθαιρέτων δημόσιων φορέων. Εως το 2020 παρατείνονται οι προθεσμίες νομιμοποίησης, μεταξύ άλλων, ιερών ναών, κτισμάτων που σχετίζονται με θρησκευτικές λειτουργίες και ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, εγκαταστάσεις ύδρευσης και γεωτρήσεις καθώς και αθλητικές εγκαταστάσεις που κατασκευάστηκαν από οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης εντός δασικών εκτάσεων χωρίς την απαιτούμενη άδεια, προκειμένου να λάβουν τη σχετική έγκριση ή την έκδοση προβλεπόμενων αδειών.

Με ρυθμίσεις της χούντας

Πολλές είναι επίσης οι περιπτώσεις δήμων που κάνουν κατασκευές σε ακατάλληλους χώρους και σε περιοχές που προστατεύονται από τη δασική νομοθεσία ή από διατάξεις για περιοχές σημαντικής περιβαλλοντικής αξίας. Βέβαια, η πιο πρόσφατη και εμβληματική, επειδή συνδέεται με την τραγωδία των πλημμυρών στη δυτική Αττική που στοίχισε ανθρώπινες ζωές, είναι αυτή της Μάνδρας. Αυθαίρετο ήταν το αμαξοστάσιο που είχε κατασκευαστεί από παλιά με ευθύνη του Δήμου Μάνδρας στο ρέμα Σούρες. Μάλιστα πρόσφατα υπήρξαν καταγγελίες κατοίκων και δημοτικών συμβούλων ότι βαριά οχήματα και κοντέινερ έχουν «καταλάβει» το ρέμα της Αγίας Αικατερίνης, εκφράζοντας φόβους ότι νέες αυθαίρετες κατασκευές – αμαξοστάσιο ξεφυτρώνουν και πάλι.

Ενίοτε αυθαιρεσίες δήμων που μπορεί να έρχονται από τα παλιά χρησιμοποιούνται με πολιτική διάσταση, όπως συνέβη πρόσφατα με την αντιπαράθεση του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας και της ΑΕΚ. Με επίκεντρο την προώθηση των έργων για το γήπεδο της ομάδας ήρθαν στην επικαιρότητα οι εγκαταστάσεις μεταφόρτωσης και στάθμευσης απορριμματοφόρων του δήμου μέσα στο Αλσος που είχαν κριθεί αυθαίρετες ήδη από το 1995. Η υπόθεση τελεσιδίκησε πρόσφατα και έγινε διαδικασία κατεδάφισης.

Σάλο είχε προκαλέσει η περίπτωση αυθαιρεσιών από το 2011 στη Γλυφάδα, με επίκεντρο τη διαμόρφωση νεκροταφείου στους πρόποδες του Υμηττού, στην Α΄ Ζώνη. Ηταν τότε που η Εισαγγελία Πρωτοδικών ξεκίνησε διερεύνηση για το αδίκημα της κατάληψης δημόσιου κτήματος και εκχέρσωσης δασικής έκτασης. Την ίδια εποχή (Αύγουστος 2011), σε σύμπνοια με τον τότε δήμαρχο Γλυφάδας Κώστα Κόκκορη, ο μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος καλούσε συγγενείς των ενταφιασμένων εκεί να τελέσουν τρισάγιο στο σημείο όπου είχε κατασκευασθεί προκάτ εκκλησία του νέου κοιμητηρίου. Δύο χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2014, η μνημονιακή συγκυβέρνηση έκανε… το θαύμα της με μια διάταξη στον νόμο για τον ΑΔΜΗΕ. Οπως έλεγαν χαρακτηριστικά δημοτικοί σύμβουλοι της Γλυφάδας, επρόκειτο για «“ντροπολογία” της νύκτας με σκανδαλώδη παραβίαση των ρυθμίσεων του ΠΔ για την Α΄ Ζώνη του Υμηττού». Επιβράβευε «σκανδαλωδώς τις παρανομίες και τις αυθαιρεσίες των καταπατητών-δημάρχων», δίνοντας τη δυνατότητα «να νομιμοποιηθούν όλα τα παράνομα νεκροταφεία που έχουν “σπείρει” δήμαρχοι του λεκανοπεδίου Αττικής στην Α΄ Ζώνη του Υμηττού» ανέφερε σε δημόσια παρέμβασή του ο δημοτικός σύμβουλος Γλυφάδας Τάσος Ταστάνης…

«Υπάρχει αναίρεση της πολιτικής χωρικού σχεδιασμού με την αποδοχή των αυθαιρέτων, δηλαδή κατά παράβαση των εγκεκριμένων σχεδίων» τονίζει στο Documento η αρχιτέκτων-πολεοδόμος Μάρω Ευαγγελίδου, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Θεσμικού Πλαισίου της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού.

Αν και επισημαίνει ότι οι επεκτάσεις ή προσθήκες σε εγκαταστάσεις δημόσιου ενδιαφέροντος όπως νοσοκομεία, σχολεία, χώροι προνοιακού χαρακτήρα κ.ά. δεν είναι το ίδιο με εκείνες που αφορούν ιδιωτικά συμφέροντα, προτάσσει ότι «υπάρχουν λύσεις ώστε να γίνει η οικοδόμηση των δημόσιων κτιρίων με θεσμικά σωστό τρόπο». Σημειώνει ότι η πολεοδομική πολιτική, ιδίως στην αξιοποίηση των δημόσιων κτημάτων, πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ φορέων, «κάτι που δεν γίνεται συστηματικά, και έτσι βλέπουμε επεκτάσεις χώρων με αποφάσεις του ενός υπουργείου, παρακάμπτοντας αρμοδιότητες του άλλου, με αποτέλεσμα να προκύπτουν περιπτώσεις δημόσιων αυθαιρέτων χωρίς οικοδομική άδεια…». Και προσθέτει: «Παντού υπάρχουν πιέσεις, όπως υπάρχουν και αντιστάσεις. Το ζήτημα βρίσκεται στα οριζόντια ρουσφέτια, δηλαδή στην αναγνώριση της αυθαιρεσίας και στον μη περιορισμό της εκτός σχεδίου δόμησης. Για παράδειγμα, ισχύει ακόμα η νομοθεσία “περί λυομένων” της χούντας ή και οι παρεκκλίσεις δόμησης για εμπορικά κέντρα πάνω στη γεωργική γη, ρυθμίσεις που θα μπορούσαν και έπρεπε να έχουν καταργηθεί».

Εν κατακλείδι, το κεντρικό ζήτημα είναι από πού εκπορεύεται η πολιτική που έκανε καριέρα με τα αυθαίρετα φτωχών ανθρώπων, με τις δασοβίλες πλούσιων και με τα πρόσφατα μνημόνια υποθήκευσης γης, αέρα και θάλασσας. Μια ενδιαφέρουσα προοπτική είναι να μπει στον κουβά των περιπτώσεων και των αριθμών το θέμα των δημόσιων αυθαίρετων κτισμάτων, των παράνομων κατασκευών δήμων, φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα αλλά και μοναστηριών και των «ιερών αυθαιρέτων» σε δάση, ρέματα, αιγιαλούς και ζώνες περιβαλλοντικής προστασίας. Εδώ είμαστε για να συμπληρώσουμε το παζλ του «αυθαίρετου κράτους» που δεν χρειάζεται μπουλντόζα για να μαζέψει τα ανθρώπινα ερείπια της κατ’ εξακολούθησιν πολιτικής της αγοράς…

Γεώργιος Μ. Σαρηγιάννης: «Αυθαιρεσία στον βωμό του οικονομικού συστήματος»

Τα τραγικά γεγονότα της πυρκαγιάς στο Μάτι φέρνουν και πάλι στο προσκήνιο τον προβληματισμό για τις δημόσιες πολιτικές με επίκεντρο την υποβάθμιση των έργων προστασίας του πληθυσμού από καταστροφές, τον οικιστικό και πολεοδομικό ανορθολογισμό αλλά και το ζήτημα του στρεβλού πλαισίου ανάπτυξης.

Αυτή την ευρύτερη πολιτικοοικονομική διάσταση αναπτύσσει στο Documento ο αρχιτέκτονας-πολεοδόμος Γεώργιος Μ. Σαρηγιάννης, ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: «Σίγουρα με όσα έχουν γραφεί, υπάρχει θέμα “σωστά διαρθρωμένης πόλης” η οποία να λειτουργεί με ασφάλεια σε ακραίες καταστάσεις (πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς κ.ά.).

Όμως, όχι μόνο οι πόλεις μας δεν σχεδιάζονται σωστά, αλλά η διαρκής πολιτική μετά το 1950 είναι στραμμένη στην ικανοποίηση με τον χειρότερο τρόπο του προβλήματος της στέγης (πρώτης ή διακοπών): η αυθαίρετη δόμηση, οι συνεταιρισμοί μέσα στα δάση, ο αποκλεισμός διεξόδων στη θάλασσα, όχι μόνο για την απόλαυσή της από όλους αλλά και για έξοδο διαφυγής, είναι καταστάσεις που όχι απλώς δημιουργούνται από τους πολίτες αυθαίρετα και στη συνέχεια νομιμοποιούνται από την πολιτεία, αλλά είναι και συνέπεια μιας γενικότερης πολιτικής που αποφεύγουμε να δούμε.

Η στροφή της ελληνικής οικονομίας στην οικοδομή, στο εμπόριο και στη ναυτιλία και όχι στην παραγωγική διαδικασία (βαριά βιομηχανία, γεωργοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις κ.ά.) έγινε από το 1952 με εντολή της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, όπως αυτή ωμά εκφράστηκε από την Εκθεση Βαρβαρέσου, στελέχους της Παγκόσμιας Τράπεζας, η οποία εφαρμόστηκε τόσο από τις τότε κυβερνήσεις (Πλαστήρα και Παπάγου) όσο και τις επόμενες. Ο Δ. Μπάτσης και ο κύκλος του “Ανταίου” και της ΕΠ-ΑΝ (Επιστήμη-Ανοικοδόμηση) είχαν ακριβώς την αντίθετη άποψη, και ο Μπάτσης, αν και υιός ναυάρχου και προσωπικού φίλου του βασιλέως Παύλου, εκτελέστηκε με τον Μπελογιάννη – και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο ξένος παράγοντας δεν θα επέτρεπε ποτέ την έκφραση μιας πολιτικής ανταγωνιστικής και αυτόνομης και όχι υποταγμένης και ελεγχόμενης με συνεχή δανεισμό.

Στο πλαίσιο αυτό, η αυθαιρεσία έγινε κρατική πολιτική (αυξήσεις συντελεστών δόμησης, ανοχή στην αυθαιρεσία και στη συνέχεια νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, ιδιωτικοποιήσεις δασών και αιγιαλού και άλλα γνωστά. Πόσα πυρπολημένα δάση έγιναν οικισμοί, πόσες παραλίες είναι απρόσιτες, πόσα ρέματα έγιναν οικόπεδα;

Προφανώς και φταίνε όλες οι κυβερνήσεις, όχι όμως μόνο για την ανοχή (και την επιβράβευση) της αυθαιρεσίας, αλλά για την υπόθαλψή της και, στο βάθος, για τη θέση της ιδιοκτησίας γης και κατοικίας ως άξονα του συνολικού οικονομικού συστήματος και την ιδεολογία που παράγεται από αυτό».

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/kratos-kai-ekklhsia-me-panw-apo-10000-aythaireta  )

«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

Παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου: «Η Εκκλησία δεν κάνει συλλαλητήρια, οι πολίτες εξέλεξαν Βουλή και η Βουλή είναι υπεύθυνη για αυτά»

Στη θέση της Εκκλησίας για το Μακεδονικό ζήτημα αναφέρθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος από τον Αυλώνα όπου βρέθηκε, για να παραστεί στα εγκαίνια της Λαογραφικής έκθεσης στο Πνευματικό Κέντρο.

«Δεν γινόμαστε Έλληνες μόνο μία στιγμή ή μία ημέρα. Έλληνες είμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα. Η Εκκλησία πήρε θέση. Είπε ξεκάθαρα ότι δεν δίνουμε πουθενά το όνομά μας, αλλά δεν είναι έργο της Εκκλησίας», είπε ο Αρχιεπίσκοπος, υπογραμμίζοντας ότι «Η Εκκλησία δεν κάνει συλλαλητήρια, οι πολίτες εξέλεξαν Βουλή και η Βουλή είναι υπεύθυνη για αυτά. Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι που ψηφίζουν και η Βουλή που διοικεί αυτόν τον τόπο».

(ΠΗΓΗ : http://www.periodista.gr/politiki/article/100338/parembasi-tou-archiepiskopou-ieronumou-i-ekklisia-den-kanei-sullalitiria-oi-polites-exelexan-bouli-kai-i-bouli-einai-upeuthuni-gia-auta  )

ΑΠΟΨΕΙΣ: “Αυτή δεν είναι Εκκλησία, είναι η φωλιά του φιδιού…”

Η «Δεξιά» του Κυρίου

Του Γ.Λοβέρδου

Στον απολογισμό του Πάσχα και ενώ αναμένω την θρησκευτική κατάνυξη να κινηθεί –λόγω υδραργύρου- προς την Αφροδίτη και την γονυκλισία μπροστά στο brazilian, δύο πράγματα έχω να πω:

Την Ορθοδοξία την εννοούμε ως συμβολισμούς, παράδοση και φωτογραφικές στιγμές κεριών, αυγών, αρνιών, επιταφίου άνευ βάθους και σημασίας αλλά γεμάτες μούχλα, σκοταδισμό και συντηρητισμό.

Αν εξαιρέσεις ορισμένους που βλέπουν εσωτερικές αναζητήσεις (σωστές ή λάθος είναι άλλου παππά Ευαγγέλιο) οι υπόλοιποι αρκούνται σε έναν μιμητισμό copy-paste απόρροια μιας ανασφάλειας και άγνοιας την οποία επιχειρούν να αντιμετωπίσουν με την επανάληψη μιας ρουτίνας.

Ακόμα και οι «αριστεροί» πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι -λόγω ψήφων- να παίξουν το θέατρο μπροστά στις κάμερες, απόλυτη παραδοχή πως η χώρα δεν βρίσκεται στον αστερισμό της σκέψης αλλά της Εκκλησίας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγουμε από αυτή την μεσαιωνική λογική παρά μόνον με τομές Παιδείας, Μόρφωσης και κυρίως καθημερινής πληροφόρησης μακριά από τον σκοταδισμό που θέλουν τα κέντρα ελέγχου των μαζών.

Και ας ξεκινήσουμε με τα στοιχειώδη:

Η ελληνική Πολιτεία και οι Έλληνες υπουργοί δεν έχουν κανένα λόγο να μεταφέρουν κανένα Άγιο Φως, όπως και το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει στρατιές ιερέων ή να κάνει κήρυγμα στα σχολεία…

Οι βασικές αρχές του ανθρωπισμού, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Λογική θα αρκούσαν για τον σεβασμό του πλησίον μας… κάτι που βέβαια αρνούνται οι περισσότεροι ιερείς αφού ο «πλησίον» μας πρέπει μάλλον να είναι ομόθρησκος για να μην πούμε και ομόφυλος…

Επιτέλους ας τελειώσει αυτός ο εναγκαλισμός των πολιτικών, της Πολιτικής και της Εκκλησίας…

Σεβαστές οι απόψεις του καθένα και τα πιστεύω του. Άλλο όμως σεβασμός και άλλο κήρυγμα και προπαγάνδα ή διαπλοκή Δικαστικής Εξουσίας, Νομοθετικής, Εκτελεστικής και Εκκλησίας…

Αν θέλουν οι παπάδες να κάνουν Πολιτική, ας βγάλουν τα ράσα και ας κατέβουν στις εκλογές…

ΥΓ. Μεγάλη Εβδομάδα θυμάμαι που άνοιξα την πόρτα της Μητρόπολης Αθηνών τη στιγμή που ο ιερέας από άμβωνος μιλούσε για τους «προδότες που βρίζουν τους ιερείς».

Αυτή δεν είναι Εκκλησία, είναι η φωλιά του φιδιού… 

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/ayth-den-einai-ekklhsia-einai-h-fwlia-toy-fidioy)

Η απάντηση της κυβέρνησης στην Εκκλησία για το θέμα της ταυτότητας φύλου

«Οι απόψεις και θέσεις της Εκκλησίας που κατατίθενται στη δημόσια συζήτηση είναι απολύτως σεβαστές» σχολιάζουν από την κυβέρνηση και προσθέτουν:

«Η κυβέρνηση με παρρησία και πάντοτε μέσα από το διάλογο συνεχίζει να επιδιώκει τομές για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, κατατωγής, φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού».

Οι θέσεις της Εκκλησίας

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ζητά από την κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο «να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του, πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το σχέδιο νόμου».

Σε κείμενό της, η Ιερά Σύνοδος επαναλαμβάνει τις βασικές της θέσεις επί του θέματος, στις οποίες επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι «το φύλο στον άνθρωπο αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και υπηρετεί στη βάση της ψυχοσωματικής συμπληρωματικότητας το μυστήριο της ζωής και της αγάπης. Υπό την έννοια αυτήν, δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο, που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του».

Ακόμα, θεωρεί ότι «η νομολογία των δικαστηρίων της πατρίδας μας καλύπτει, όπου υπάρχει ανάγκη, υφιστάμενα προβλήματα, με το δεδομένο ότι το φύλο, ούτε επιλέγεται ελεύθερα ούτε και μεταβάλλεται κατά βούλησιν, αλλά επί τη βάσει ανατομικών, φυσιολογικών και βιολογικών χαρακτηριστικών που ορίζουν την ταυτότητα του ανθρώπου και βεβαιώνονται μέσω ιατρικών γνωματεύσεων προς το δικαστήριο. Ο νόμος δεν μπορεί να αρκείται απλώς στην επιστημονικά ατεκμηρίωτη δήλωση του πολίτη, που ενδεχομένως αργότερα δύναται να μεταβληθεί».

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο «προκαλεί το αίσθημα της κοινωνίας, τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας, έρχεται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη και την κοινή λογική και κυρίως καταστρέφει τον άνθρωπο. Αντί να λιγοστεύει τη σύγχυση και τις ψυχικές διαταραχές, θα τις αυξήσει και θα δώσει διαστάσεις επικίνδυνου κοινωνικού φαινομένου. Ιδίως όταν επεκτείνει τις δυνατότητές του και μεταξύ των μαθητών, δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση και στα σχολεία», αναφέρει το κείμενο.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ http://neaselida.news/politiki/apantisi-tis-kyvernisis-stin-ekklisia-gia-thema-tis-taftotitas-fylou/)

Παυλόπουλος: Η Εκκλησία και η Οικογένεια έχουν αποτρέψει τη ρήξη του κοινωνικού μας ιστού

«Σήμερα εδώ, σ’αυτόν τον Ιερό Ναό, ο οποίος συμπληρώνει 150 χρόνια ζωής, ένα τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι γι’αυτό που συμβολίζει, για την Ιστορία του Έθνους μας και την συμπόρευσή του με την Χριστιανοσύνη και, ιδίως, με την Ορθοδοξία», ανεφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλοπουλος, στο χαιρετισμό του μετά την επίδοση της Ανώτατης Τιμητικής Διάκρισης του μεταλλίου της Ιεράς Μητρόπολης Θηβών και Λεβαδειάς στον Ι.Ν του Αγ. Δημητρίου Θηβων.

«Ταυτοχρόνως, Μακαριώτατε, είμαστε όλοι εδώ για να τιμήσουμε τα 50 χρόνια της Ιεροσύνης σας. Και το πράττει η Πολιτεία δι’εμού, αναγνωρίζοντας αυτή την μεγάλη συμπόρευση Εκκλησίας και Πολιτείας, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της πορείας του Λαού και του Έθνους μας», συνέχισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρόσθεσε: «Γιατί γνωρίζουμε όλοι, ιδίως σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ότι το Έθνος των Ελλήνων έχει άρρηκτους δεσμούς με την Χριστιανοσύνη και την Ορθοδοξία. Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μ’αυτά που λέγω υποτιμώ τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις που έχει κάθε Πολιτεία: Να τιμά το θεμελιώδες δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Να συμπεριφέρεται προς όλους με τον τρόπο που ταιριάζει σ’ένα μεγάλο – από πλευράς Ιστορίας – Κράτος, το οποίο ανήκει σ’αυτή την Μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια, η οποία έχει έναν Πολιτισμό που στηρίζεται πάνω σε τρεις πυλώνες: το αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, την θεσμική κληρονομιά της Ρώμης και την Χριστιανική διδασκαλία. Κάτι που δεν αμφισβητεί κανείς».

Ο κ. Παυλοπουλος τόνισε ότι «εμείς, ο Ελληνισμός, οφείλουμε πάντα να θυμόμαστε και νάμαστε δίκαιοι απέναντι στην Ιστορία».

«Και η Ιστορία διδάσκει ότι σε δύσκολους χρόνους τούτο το Κράτος είχε την συμπαράσταση της Εκκλησίας. Και σήμερα ακόμα, σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, μιας Κοινωνίας που χειμάζεται, ενός Λαού που δοκιμάζεται, η συμβολή της Εκκλησίας είναι καθοριστική. Η Εκκλησία και η Οικογένεια έχουν αποτρέψει, όπως επανειλημμένα έχω πει, τη ρήξη του κοινωνικού μας ιστού. Αυτά οφείλουμε να τ’ αναγνωρίζουμε για να είμαστε δίκαιοι με την Ιστορία. Και το τονίζω εκ νέου: Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν αναγνωρίζουμε τις υποχρεώσεις που έχει η Δημοκρατία μας για να τηρεί όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα του Ανθρώπου. Για τούτο, Μακαριώτατε, η Πολιτεία είναι σήμερα παρούσα για να συμβολίσει, μέσω του προσώπου σας, το ό,τι αναγνωρίζει εκείνο το οποίο ανήκει στην Εκκλησία, στην Ιστορία της και, βεβαίως, στην προοπτική της. Έτη πολλά Μακαριώτατε», υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ http://www.topontiki.gr/article/233594/paylopoylos-i-ekklisia-kai-i-oikogeneia-ehoyn-apotrepsei-ti-rixi-toy-koinonikoy-mas)