«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

Παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου: «Η Εκκλησία δεν κάνει συλλαλητήρια, οι πολίτες εξέλεξαν Βουλή και η Βουλή είναι υπεύθυνη για αυτά»

Στη θέση της Εκκλησίας για το Μακεδονικό ζήτημα αναφέρθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος από τον Αυλώνα όπου βρέθηκε, για να παραστεί στα εγκαίνια της Λαογραφικής έκθεσης στο Πνευματικό Κέντρο.

«Δεν γινόμαστε Έλληνες μόνο μία στιγμή ή μία ημέρα. Έλληνες είμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα. Η Εκκλησία πήρε θέση. Είπε ξεκάθαρα ότι δεν δίνουμε πουθενά το όνομά μας, αλλά δεν είναι έργο της Εκκλησίας», είπε ο Αρχιεπίσκοπος, υπογραμμίζοντας ότι «Η Εκκλησία δεν κάνει συλλαλητήρια, οι πολίτες εξέλεξαν Βουλή και η Βουλή είναι υπεύθυνη για αυτά. Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι που ψηφίζουν και η Βουλή που διοικεί αυτόν τον τόπο».

(ΠΗΓΗ : http://www.periodista.gr/politiki/article/100338/parembasi-tou-archiepiskopou-ieronumou-i-ekklisia-den-kanei-sullalitiria-oi-polites-exelexan-bouli-kai-i-bouli-einai-upeuthuni-gia-auta  )

ΑΠΟΨΕΙΣ: “Αυτή δεν είναι Εκκλησία, είναι η φωλιά του φιδιού…”

Η «Δεξιά» του Κυρίου

Του Γ.Λοβέρδου

Στον απολογισμό του Πάσχα και ενώ αναμένω την θρησκευτική κατάνυξη να κινηθεί –λόγω υδραργύρου- προς την Αφροδίτη και την γονυκλισία μπροστά στο brazilian, δύο πράγματα έχω να πω:

Την Ορθοδοξία την εννοούμε ως συμβολισμούς, παράδοση και φωτογραφικές στιγμές κεριών, αυγών, αρνιών, επιταφίου άνευ βάθους και σημασίας αλλά γεμάτες μούχλα, σκοταδισμό και συντηρητισμό.

Αν εξαιρέσεις ορισμένους που βλέπουν εσωτερικές αναζητήσεις (σωστές ή λάθος είναι άλλου παππά Ευαγγέλιο) οι υπόλοιποι αρκούνται σε έναν μιμητισμό copy-paste απόρροια μιας ανασφάλειας και άγνοιας την οποία επιχειρούν να αντιμετωπίσουν με την επανάληψη μιας ρουτίνας.

Ακόμα και οι «αριστεροί» πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι -λόγω ψήφων- να παίξουν το θέατρο μπροστά στις κάμερες, απόλυτη παραδοχή πως η χώρα δεν βρίσκεται στον αστερισμό της σκέψης αλλά της Εκκλησίας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγουμε από αυτή την μεσαιωνική λογική παρά μόνον με τομές Παιδείας, Μόρφωσης και κυρίως καθημερινής πληροφόρησης μακριά από τον σκοταδισμό που θέλουν τα κέντρα ελέγχου των μαζών.

Και ας ξεκινήσουμε με τα στοιχειώδη:

Η ελληνική Πολιτεία και οι Έλληνες υπουργοί δεν έχουν κανένα λόγο να μεταφέρουν κανένα Άγιο Φως, όπως και το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει στρατιές ιερέων ή να κάνει κήρυγμα στα σχολεία…

Οι βασικές αρχές του ανθρωπισμού, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Λογική θα αρκούσαν για τον σεβασμό του πλησίον μας… κάτι που βέβαια αρνούνται οι περισσότεροι ιερείς αφού ο «πλησίον» μας πρέπει μάλλον να είναι ομόθρησκος για να μην πούμε και ομόφυλος…

Επιτέλους ας τελειώσει αυτός ο εναγκαλισμός των πολιτικών, της Πολιτικής και της Εκκλησίας…

Σεβαστές οι απόψεις του καθένα και τα πιστεύω του. Άλλο όμως σεβασμός και άλλο κήρυγμα και προπαγάνδα ή διαπλοκή Δικαστικής Εξουσίας, Νομοθετικής, Εκτελεστικής και Εκκλησίας…

Αν θέλουν οι παπάδες να κάνουν Πολιτική, ας βγάλουν τα ράσα και ας κατέβουν στις εκλογές…

ΥΓ. Μεγάλη Εβδομάδα θυμάμαι που άνοιξα την πόρτα της Μητρόπολης Αθηνών τη στιγμή που ο ιερέας από άμβωνος μιλούσε για τους «προδότες που βρίζουν τους ιερείς».

Αυτή δεν είναι Εκκλησία, είναι η φωλιά του φιδιού… 

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/ayth-den-einai-ekklhsia-einai-h-fwlia-toy-fidioy)

Η απάντηση της κυβέρνησης στην Εκκλησία για το θέμα της ταυτότητας φύλου

«Οι απόψεις και θέσεις της Εκκλησίας που κατατίθενται στη δημόσια συζήτηση είναι απολύτως σεβαστές» σχολιάζουν από την κυβέρνηση και προσθέτουν:

«Η κυβέρνηση με παρρησία και πάντοτε μέσα από το διάλογο συνεχίζει να επιδιώκει τομές για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, κατατωγής, φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού».

Οι θέσεις της Εκκλησίας

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ζητά από την κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο «να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του, πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το σχέδιο νόμου».

Σε κείμενό της, η Ιερά Σύνοδος επαναλαμβάνει τις βασικές της θέσεις επί του θέματος, στις οποίες επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι «το φύλο στον άνθρωπο αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και υπηρετεί στη βάση της ψυχοσωματικής συμπληρωματικότητας το μυστήριο της ζωής και της αγάπης. Υπό την έννοια αυτήν, δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο, που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του».

Ακόμα, θεωρεί ότι «η νομολογία των δικαστηρίων της πατρίδας μας καλύπτει, όπου υπάρχει ανάγκη, υφιστάμενα προβλήματα, με το δεδομένο ότι το φύλο, ούτε επιλέγεται ελεύθερα ούτε και μεταβάλλεται κατά βούλησιν, αλλά επί τη βάσει ανατομικών, φυσιολογικών και βιολογικών χαρακτηριστικών που ορίζουν την ταυτότητα του ανθρώπου και βεβαιώνονται μέσω ιατρικών γνωματεύσεων προς το δικαστήριο. Ο νόμος δεν μπορεί να αρκείται απλώς στην επιστημονικά ατεκμηρίωτη δήλωση του πολίτη, που ενδεχομένως αργότερα δύναται να μεταβληθεί».

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο «προκαλεί το αίσθημα της κοινωνίας, τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας, έρχεται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη και την κοινή λογική και κυρίως καταστρέφει τον άνθρωπο. Αντί να λιγοστεύει τη σύγχυση και τις ψυχικές διαταραχές, θα τις αυξήσει και θα δώσει διαστάσεις επικίνδυνου κοινωνικού φαινομένου. Ιδίως όταν επεκτείνει τις δυνατότητές του και μεταξύ των μαθητών, δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση και στα σχολεία», αναφέρει το κείμενο.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ http://neaselida.news/politiki/apantisi-tis-kyvernisis-stin-ekklisia-gia-thema-tis-taftotitas-fylou/)

Παυλόπουλος: Η Εκκλησία και η Οικογένεια έχουν αποτρέψει τη ρήξη του κοινωνικού μας ιστού

«Σήμερα εδώ, σ’αυτόν τον Ιερό Ναό, ο οποίος συμπληρώνει 150 χρόνια ζωής, ένα τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι γι’αυτό που συμβολίζει, για την Ιστορία του Έθνους μας και την συμπόρευσή του με την Χριστιανοσύνη και, ιδίως, με την Ορθοδοξία», ανεφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλοπουλος, στο χαιρετισμό του μετά την επίδοση της Ανώτατης Τιμητικής Διάκρισης του μεταλλίου της Ιεράς Μητρόπολης Θηβών και Λεβαδειάς στον Ι.Ν του Αγ. Δημητρίου Θηβων.

«Ταυτοχρόνως, Μακαριώτατε, είμαστε όλοι εδώ για να τιμήσουμε τα 50 χρόνια της Ιεροσύνης σας. Και το πράττει η Πολιτεία δι’εμού, αναγνωρίζοντας αυτή την μεγάλη συμπόρευση Εκκλησίας και Πολιτείας, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της πορείας του Λαού και του Έθνους μας», συνέχισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρόσθεσε: «Γιατί γνωρίζουμε όλοι, ιδίως σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ότι το Έθνος των Ελλήνων έχει άρρηκτους δεσμούς με την Χριστιανοσύνη και την Ορθοδοξία. Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μ’αυτά που λέγω υποτιμώ τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις που έχει κάθε Πολιτεία: Να τιμά το θεμελιώδες δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Να συμπεριφέρεται προς όλους με τον τρόπο που ταιριάζει σ’ένα μεγάλο – από πλευράς Ιστορίας – Κράτος, το οποίο ανήκει σ’αυτή την Μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια, η οποία έχει έναν Πολιτισμό που στηρίζεται πάνω σε τρεις πυλώνες: το αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, την θεσμική κληρονομιά της Ρώμης και την Χριστιανική διδασκαλία. Κάτι που δεν αμφισβητεί κανείς».

Ο κ. Παυλοπουλος τόνισε ότι «εμείς, ο Ελληνισμός, οφείλουμε πάντα να θυμόμαστε και νάμαστε δίκαιοι απέναντι στην Ιστορία».

«Και η Ιστορία διδάσκει ότι σε δύσκολους χρόνους τούτο το Κράτος είχε την συμπαράσταση της Εκκλησίας. Και σήμερα ακόμα, σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, μιας Κοινωνίας που χειμάζεται, ενός Λαού που δοκιμάζεται, η συμβολή της Εκκλησίας είναι καθοριστική. Η Εκκλησία και η Οικογένεια έχουν αποτρέψει, όπως επανειλημμένα έχω πει, τη ρήξη του κοινωνικού μας ιστού. Αυτά οφείλουμε να τ’ αναγνωρίζουμε για να είμαστε δίκαιοι με την Ιστορία. Και το τονίζω εκ νέου: Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν αναγνωρίζουμε τις υποχρεώσεις που έχει η Δημοκρατία μας για να τηρεί όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα του Ανθρώπου. Για τούτο, Μακαριώτατε, η Πολιτεία είναι σήμερα παρούσα για να συμβολίσει, μέσω του προσώπου σας, το ό,τι αναγνωρίζει εκείνο το οποίο ανήκει στην Εκκλησία, στην Ιστορία της και, βεβαίως, στην προοπτική της. Έτη πολλά Μακαριώτατε», υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ http://www.topontiki.gr/article/233594/paylopoylos-i-ekklisia-kai-i-oikogeneia-ehoyn-apotrepsei-ti-rixi-toy-koinonikoy-mas)