Ο Σκάι φέρνει επανάσταση στην …. κβαντική φυσική. Αστεία δημοσιογραφία για τηλεθεατές αστούς-κοπαδιαστούς

Μια σημαντική επιστημονική ανακοίνωση της κβαντικής φυσικής, έγινε χθες από τον Σκάι ….επανάσταση.

Πρόκειται το πείραμα κατά οποίο ερευνητές από τα πανεπιστήμια της Βιέννης και της Βασιλείας έφεραν σε κατάσταση κβαντικής υπέρθεσης καυτά πολύπλοκα μόρια που αποτελούνταν συνολικά από σχεδόν 2.000 άτομα.

Τα άτομα των μορίων έγιναν …άνθρωποι από τον Σκάι, κάτι που αν συνέβαινε θα μιλούσαμε για επανάσταση όχι μόνο για την επιστήμη αλλά και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο φανταχτερός τίτλος πάντως «2.000 άνθρωποι σε δύο διαφορετικά μέρη», έγραψε ιστορία. Κάποια στιγμή έγινε αντιληπτό το… μέγεθος της ανακάλυψης και η δημοσίευση αποσύρθηκε από την ιστοσελίδα.

Ωστόσο στην αναζήτηση της Google υπάρχουν ακόμα τα ίχνη της …επιτυχίας.

Είτε η μετάφραση ήταν της της πλάκας (όχι καμιάς οικοδομής.. ) ,είτε επειδή θέλουν τέτοιους αναγνώστες- ακολούθους ώστε να πιστεύουν τα πάντα , μα τα πάντα , η δημοσιογραφία του είδους αυτού είναι  τουλάχιστον αστεία αν όχι κι επικίνδυνη.

 

(ΠΗΓΗ : https://www.documentonews.gr/article/o-skai-fernei-epanastash-sthn-kbantikh-fysikh )

Ο ιδρυτής του μεγαλύτερου hedge fund στον κόσμο προειδοποιεί: Έρχεται επανάσταση

Ο μεγαλοεπενδυτής Ρέι Ντάλιο κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εξ αιτίας του τεράστιου χάσματος ανάμεσα σε φτωχούς και πλουσίους αλλά και λόγω του αυξανόμενου λαϊκισμού

Ο Ντάλιο ξεκίνησε πάμφτωχος το 1975 στη Νέα Υόρκη, αλλά κατάφερε να δημιουργήσει ένα hedge fund, το οποίο διαχειρίζεται σήμερα περίπου 160 δισεκατομμύρια δολάρια. Με περιουσία 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Ντάλιο κατατάσσεται στην 69η θέση των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια, ο Ντάλιο έχει επανειλημμένα προσελκύσει την προσοχή ως κριτικός του αμερικανικού καπιταλισμού. Ο 69χρονος σήμερα επενδυτής πιστεύει ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός έχει δημιουργήσει ένα καταστροφικό χάσμα στην εκπαίδευση, την κοινωνική ανισότητα, τον πλούτο και το εισόδημα που παράγεται. Στο τέλος αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάσταση, λέει.

Σε ένα δοκίμιο 18 σελίδων, αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύει το πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg, ο Ντάλιο αναφέρει στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι το εισόδημα του πλουσιότερου 40% του αμερικανικού πληθυσμού είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό του υπόλοιπου 60%. Ο Ντάλιο δεν είναι μόνος στην κριτική του.

Άλλοι επιχειρηματικοί ηγέτες βλέπουν επίσης την εξέλιξη αυτή με μεγάλη ανησυχία. Για παράδειγμα, τα ίδια λέει ο Ντέιβιντ Ρουμπινστάιν, συνιδρυτής του ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου Carlyle. Σε διάσκεψη χρηματοοικονομικών επενδυτών στο Βερολίνο, έδειξε πόσο αυξάνεται το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών στις ΗΠΑ.

Ανησυχώντας για την κατάσταση αυτή και ο επικεφαλής της JP Morgan Τζέιμι Ντίμον έγραψε την περασμένη Πέμπτη επιστολή 51 σελίδων προς τους μετόχους ζητώντας να ληφθούν μέτρα. «Το αμερικανικό όνειρο είναι ακόμα ζωντανό, αλλά αποδυναμώνεται συνεχώς», λέει και ο συν-διευθύνων σύμβουλος της Carlyle Κίσονγκ Λι σε συνέντευξη του στην Handelsblatt, προειδοποιώντας για την άνιση κατανομή του πλούτου. «Πρέπει επειγόντως να λάβουμε αντίμετρα», λέει.

Ταυτόχρονα, οι λαϊκιστές κερδίζουν έδαφος, όπως γράφει ο Ντάλιο και κάνει λόγο για «υπαρκτές απειλές» στην αμερικανική κοινωνία. Την ίδια ώρα σημειώνει ότι μια οικονομία που αποδυναμώνεται, χάνει την ανταγωνιστικότητα σε σύγκριση με τα αντίπαλα έθνη και αναγνωρίζει τον αυξανόμενο κίνδυνο σύγκρουσης.

«Οι διαφορές στον πλούτο, ειδικά όταν συνοδεύονται από διαφορετικές αξίες, οδηγούν σε αυξημένη σύγκρουση και σε μια κυβέρνηση που ορίζει τον εαυτό της ως μια μορφή αριστερού λαϊκισμού και δεξιού λαϊκισμού, που συχνά οδηγεί σε επαναστάσεις ενός ή άλλου τύπου», λέει ο Ντάλιο.

Με βάση στοιχεία από το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και την εταιρεία Gallup, υπάρχει η ακόλουθη εικόνα:

Οι μισθοί των Αμερικανών έχουν παραμείνει στάσιμοι εδώ και δεκαετίες και στη μεσαία τάξη οι άνθρωποι κέρδισαν λιγότερα από τους γονείς τους. Ο πλούτος, ωστόσο, καθορίζει την ποιότητα της εκπαίδευσης και της εκπαίδευσης των παιδιών. Η κακή εκπαίδευση συνδέεται επίσης στενά με την κακή υγεία και οδηγεί σε πρόωρους θανάτους, το οποίο με τη σειρά του έχει άμεσες συνέπειες για την οικονομία.

“Εθνικό θέμα το χάσμα πλούτου”

Ειδικά στην υγεία σε μια χώρα όπου τα συνταγογραφούμενα φάρμακα κοστίζουν περισσότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα, οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες προσπαθούν να αντισταθμίσουν την κατάσταση.

Για παράδειγμα, ο Τζέφ Μπέζος , ο Γουόρεν Μπάφετ και ο Τζέιμι Ντίμον ξεκίνησαν δικές τους υπηρεσίες ασφάλισης υγείας στις εταιρείες τους, την εταιρία ηλεκτρονικής αλληλογραφίας Amazon, τη θυγατρική Berkshire Hathaway και την τράπεζα JP Morgan στα μέσα του περασμένου έτους για να εξαλείψουν τους ακριβούς μεσάζοντες στο αμερικανικό σύστημα υγείας.

Ωστόσο, τέτοιες πρωτοβουλίες δεν αρκούν για τον Ντάλιο που γεννήθηκε στην περιοχή Κουίνς της Νέας Υόρκης. Ο μεγαλοεπενδυτής ζητάει μια καλύτερη ηγεσία στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ως θέμα εθνικής έκτακτης ανάγκης και να ενεργήσει αναλόγως. Για τον Ντάλιο, αυτό περιλαμβάνει την αναδιάρθρωση της οικονομίας και σημαντική βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης και της εκπαίδευσης για τα χαμηλότερα στρώματα.

Τα αιτήματα αυτά θα μπορούσαν να προέρχονται από ένα εκλογικό πρόγραμμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, ο Μπέρνι Σάντερς διεκδικεί και πάλι την αμερικανική προεδρία ως υποψήφιος των αριστερών δημοκρατικών και ζητεί ασφάλιση υγείας για όλους, φοίτηση στο κολλέγιο για όλα τα παιδιά και την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Στο ίδιο μήκος κύματος η νεαρή βουλευτίνα Αλεσάντρια Οκάζιο Κορτέζ αγωνίζεται για υψηλότερους φόρους για τους πολύ πλούσιους. Για παράδειγμα, προτείνει όσοι κερδίζουν περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια ως ετήσιο εισόδημα να φορολογούνται σε ποσοστό 70%.

Σε μια έρευνα, το 59% των ερωτηθέντων υποστήριξε την πρόταση, ακόμα και το 45% των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων. Προφανώς, η πλειοψηφία των Αμερικανών είναι έτοιμη να δεχτεί την σημαντική αύξηση των υψηλότερων φορολογικών συντελεστών που μείωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, γράφει η Handelsblatt.

(ΠΗΓΗ : https://www.news247.gr/oikonomia/o-idrytis-toy-megalyteroy-hedge-fund-ston-kosmo-proeidopoiei-erchetai-epanastasi.6712532.html  )

Η επανάσταση του ’21 και η αδυναμία του ελληνικού σινεμά να την αξιοποιήσει

Η επανάσταση του 1821, ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας, που γοήτευσε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη, κανονικά θα έπρεπε να είναι μία ιστορία ανεξάντλητης έμπνευσης για τον ελληνικό κινηματογράφο. Αντιθέτως, όμως, οι κινηματογραφικές παραγωγές, με θέμα το ’21, πρέπει να θεωρούνται ελάχιστες, καμιά δεκαριά και οι περισσότερες πλέον θεωρούνται «καλτ», για να αποφευχθούν οι χαρακτηρισμοί που τους αξίζουν…

Χωρίς υπερβολή, εκτός απ’ ορισμένες εξαιρέσεις, ήταν ταινίες ιδιαίτερα χαμηλής ποιότητας, με κακογραμμένο σενάριο σχεδόν πάντα, παραγωγές που έδειχναν τη φτώχεια τους και την προχειρότητά τους, τις περισσότερες φορές προπαγανδιστικές, με ηρωικές φανφάρες, που έφταναν στο γκροτέσκο, παρουσιάζοντας Έλληνες και Τούρκους μονοδιάστατα, σχεδόν γραφικά και φυσικά μακριά από την ιστορική αλήθεια, αν και αυτό όταν πρόκειται για κινηματογράφο είναι το μικρότερο ελάττωμα – δείτε και το πλήθος των αμερικανικών ταινιών για τους ινδιάνους ή τον αμερικανικό εμφύλιο.

Και όμως η επανάσταση του ’21 θα μπορούσε να είναι μια σπουδαία ευκαιρία για αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες ταινίες, καθώς εκτός από τον πλούτο των γεγονότων, έχουμε σπάνιου ενδιαφέροντος χαρακτήρες, σύνθετες προσωπικότητες, που υπήρχαν κυρίως στην ελληνική πλευρά, αλλά και από την τουρκική. Επίσης, υπάρχουν πολυεπίπεδα κοινωνικά και προσωπικά ζητήματα που θα μπορούσαν να αναδείξουν το χαρακτήρα, τις χάρες και τα ελαττώματα της φυλής, τις παθογένειες της χώρας, αλλά και αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…»

Θα πρέπει να παρατηρήσουμε, επίσης, ότι υπάρχουν μορφές του Αγώνα, όπως ο Γιώργος Καραϊσκάκης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Μακρυγιάννης κα, που είναι εξαφανισμένες από τις ταινίες του είδους, λες και θα ενοχλούσαν ένα σύστημα αξιών, αλλά και θα χάλαγαν τις προτεραιότητες ή το αστικό περιβάλλον στο οποίο βρίσκονταν οι παραγωγοί της εποχής.

Υπάρχει βεβαίως ακόμη ένα πρόβλημα, καθώς οι περισσότερες ταινίες γυρίστηκαν στην παρακμή του λεγόμενου εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου και μάλιστα όταν έκαναν κουμάντο στα πλατό οι συνταγματάρχες και τα σενάρια τα εξέταζαν οι κολαούζοι των χουντικών, πολλές φορές και οι λοχίες που εμπνέονταν από τα κηρύγματα μίσους των επιφανών εκπροσώπων της δικτατορίας.

Ωστόσο, υπάρχουν και δικαιολογίες. Βάσιμες. Όπως ότι η παραγωγή μίας ιστορικής ταινίας και ειδικά της εποχής της επανάστασης απαιτούσε πολλά χρήματα. Χρειάζονταν εκατοντάδες κομπάρσοι (αυτό λόγω χούντας δεν ήταν και τόσο πρόβλημα, αφού υπήρχαν «πρόθυμα» φανταράκια), άλογα, όπλα, γιαταγάνια, κοστούμια, εκπαίδευση των ηθοποιών για τις μάχες της εποχής (δεν πεθαίνουμε από εχθρικό βόλι …πλονζάροντας) πολλά εξωτερικά γυρίσματα και άλλα πολλά και δαπανηρά.

Τέλος πάντων, αυτές τις ταινίες έχουμε, αυτές θα δούμε παρακάτω, αν και μπορούμε πάντα να ελπίζουμε ότι μπορεί να γυριστεί στο μέλλον μια αξιοπρεπής, αν μη τι άλλο, ιστορική ταινία για το ’21. Πάντως, εδώ και δεκαετίες, κάθε 25 Μαρτίου βλέπουμε από τα κανάλια το πολύ τέσσερις πέντε ταινίες, πάντα τις ίδιες, όπως τον «Παπαφλέσσα», τους «Σουλιώτες», τη «Μαντώ Μαυρογένους».

Έτσι, με αφορμή τον επικείμενο εορτασμό της εθνικής εορτής, 198 χρόνια από την επανάσταση, ας θυμηθούμε όλες τις ταινίες που γυρίστηκαν για την ιστορική αυτή εποχή, ποιοι ήταν οι συντελεστές τους πίσω και μπροστά από την κάμερα, αλλά και να επιχειρήσουμε μία συνοπτική και πραγματικά καλοπροαίρετη κριτική επισκόπησή τους:

«Ζάλογγο, το Κάστρο της Λευτεριάς»

Από τις πρώτες, μπορεί και η πρώτη ταινία για το ’21 και ίσως από τις πλέον αξιοπρεπείς παραγωγές παρά τις δυσκολίες της εποχής, καθώς η ταινία γυρίστηκε το 1958. Σκηνοθέτης της ήταν ο Στέλιος Τατασόπουλος, ένας από τους πρωτομάστορες του ελληνικού σινεμά, που προσπάθησε να φέρει το νεορεαλισμό στη χώρα μας, γύρισε πολλά μελοδράματα και σίγουρα δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες που άξιζε. Η παραγωγή ήταν της «ΑΝΖΕΡΒΟΣ», μίας εταιρίας που έκανε μερικές από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες, ενώ το σενάριο ήταν του Θ. Τέμπου και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Το θέμα της καταπιάνεται με την ηρωική μάχη των Σουλιωτών εναντίον του Αλή Πασά με αρχηγό τον Φώτο Τζαβέλλα και τον Κόγκα Δράκο. Μετά την προδοσία του Πήλιου Γούση, το Σούλι καταλαμβάνεται από τους Τουρκαλβανούς και οι Σουλιώτισσες για να μην πέσουν στα χέρια τους ρίχνονται στο γκρεμό του Ζαλόγγου με τα μωρά τους, ενώ ο καλόγερος Σαμουήλ ανατινάζει το Κούγκι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζαβάλας Καρούσος, Ανδρέας Ζησιμάτος, Νίνα Σγουρίδου, Βύρων Πάλλης, Δήμος Σταρένιος, Γιάννης Σπαρίδης, Νίκος Φέρμας, κα.

«Μπουμπουλίνα»

Την ίδια περίπου εποχή, ο Κώστας Ανδρίτσος γυρίζει την «Μπουμπουλίνα», μία σχετικά ευπρόσωπη παραγωγή, στην οποία κυριαρχεί η μορφή της Ειρήνης Παππά (Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα), η οποία στέκει αγέρωχη με τη μεσογειακή της εμφάνιση, δίνοντας έναν άλλο αέρα στην ταινία. Από κοντά ο πολύ καλός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στο ρόλο του κακού, ενώ εμφανίζονται και οι Ανδρέας Μπάρκουλης, Μιράντα Μυράτ, Χριστόφορος Νέζερ, Γκίκας Μπινιάρης, Γεωργία Βασιλειάδου.

«Η Λίμνη των Στεναγμών»

Ακόμη μία ταινία με την Ειρήνη Παππά, την οποία γύρισε το 1959 ο Γρηγόρης Γρηγορίου και αποτελεί ακόμη μία παραγωγή που ξεφεύγει από τη γενική εικόνα των ταινιών του είδους.

Εκτός από την ελκυστική και πάντα γοητευτική Παππά, πρωταγωνιστούν και οι Ανδρέας Μπάρκουλης, στο ρόλο του Μουχτάρ, γιο του Αλή Πασά, τον οποίο ερμηνεύει ο επιβλητικός Τζαβάλας Καρούσος. Επίσης, παίζουν οι Ελένη Ζαφειρίου, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Ανδρέας Ζησιμάτος κα.

Η ταινία στέκεται περισσότερο στον έρωτα της Ελληνίδας καλλονής και του Τούρκου «πρίγκιπα», αλλά και στο αρρωστημένο πάθος του Αλή Πασά για αυτήν, παρά στις διαφορές Ελλήνων και Τούρκων. Η ταινία τελειώνει με την κυρά Φροσύνη να πέφτει στη λίμνη των Ιωαννίνων και τον Μουχτάρ να θρηνεί…

«Σαράντα Παλικάρια»

Ταινία που περισσότερο κολλάει με τα βουκολικά δράματα της εποχής παρά με την επανάσταση του ’21 και μάλλον έχει ξεχαστεί ακόμη και απ’ τους «συλλέκτες» του κινηματογραφικού είδους.

Τη γύρισε το 1961 ο Γιώργος Πετρίδης, ο οποίος με αφηγείται στα όρια της γραφικότητας την ιστορία ενός τσοπάνου που ακολουθεί στο βουνό τον Κίτσο και τα παλικάρια του, που πολεμούν τους Τούρκους. Παίζουν μεταξύ άλλων, Άντζελα Ζήλεια, Ανδρέας Ντούζος, Κώστας Ρηγόπουλος, Κώστας Καζάκος και Λαυρέντης Διανέλλος.

«Η έξοδος του Μεσολογγίου»

Οι τελευταίες ημέρες της ιστορικής πολιορκίας του Μεσολογγίου και η απελπισμένη αλλά και θαρραλέα έξοδος των αποκλεισμένων από τους Τούρκους υπερασπιστών της πόλης, γυρισμένη από τον Δημήτρη Δούκα το 1965. Η ταινία έχει αδυναμίες, κυρίως τεχνικές και σεναριακές, αλλά σίγουρα δεν τη λες κακή. Αντιθέτως, έχει ορισμένες καλές στιγμές με βασικότερες όταν εμφανίζεται ο Μάνος Κατράκης, αυτό το θηρίο της υποκριτικής. Παίζουν ακόμη οι Τζαβαλάς Καρούσος, Άννα Ιασωνίδου, Ίλια Λιβυκού, Τάκης Εμμανουήλ, Χριστόφορος Ζήκας κα.

«Παπαφλέσσας»

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το «Μπεν Χουρ» της ελληνικής παραγωγής, καθώς η ταινία αυτή, που γύρισε το 1971 εντελώς επιφανειακά και χωρίς έμπνευση ο Ερρίκος Ανδρέου, έχοντας η αλήθεια ως εμπόδιο και ένα σενάριο εντελώς συμβατικό με την εποχή. Η παραγωγή, που ήταν μία σύμπραξη του Φίνου και του Τζέιμς Πάρις, ήταν η ακριβότερη της εποχής ίσως και όλων των εποχών για την Ελλάδα, καθώς κόστισε τότε το εξωφρενικό ποσό των 12 εκατομμυρίων δραχμών.

Υπήρξαν εκατοντάδες κομπάρσοι, πολλά εξωτερικά γυρίσματα και πάμπολλοι πρωταγωνιστές της εποχής που παίζουν μικρούς ρόλους.

Κι όμως η ταινία έχει και τεράστιες τεχνικές αδυναμίες, όπως τα γυρίσματα των μαχών που δεν είναι λίγα, αλλά ιδιαιτέρως ψεύτικα, που πολλές φορές προκαλούν το γέλιο, όπως με τις ατσαλάκωτες και κατάλευκες φουστανέλες των παλικαριών που εφορμούν. Σκηνές που αποτελούν για πολλούς ένα παιχνίδι παρατηρητικότητας με τις γκάφες και τις γραφικότητες. Φυσικά το σενάριο δεν έχει και πολύ σχέση με την πραγματικότητα, ενώ υπάρχουν σαφείς νύξεις κατά των «Φιλικών», καθώς αυτοί παρέπεμπαν στους κακούς Ρώσους.

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, βοηθούμενος, για πρώτη φορά, από τα παραπανίσια κιλά του και το επιβλητικό ράσο δεν είναι κακός, παρότι υπερβολικός και ορισμένες φορές θυμίζοντας το ρόλο του στην «Υπολοχαγό Νατάσα», ο Δημήτρης Ιωακειμίδης λες και γεννήθηκε για το ρόλο αυτό, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, είναι συμπαθέστατος, ενώ και ο Στέφανος Στρατηγός στο ρόλο του Ιμπραήμ σπάει ελαφρώς τη μονοδιάστατη εμφάνιση των Τούρκων, όπως γίνεται στην ίδια ταινία με τον Φερνάντο Σάντσο (Δράμαλης). Παίζει σχεδόν η εθνική Ελλάδος της εποχής, μεταξύ των οποίων και οι Αλέκος Αλεξανδράκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Χρήστος Πολίτης, Κάτια Δανδουλάκη, Λαυρέντης Διανέλλος, Θόδωρος Μορίδης, Ηλίας Λογοθέτης, Σταύρος Ξενίδης. Η «ηρωική» πομπώδης μουσική είναι του Κώστα Καπνίση.

«Μαντώ Μαυρογένους»

Ταινία του 1971, που πρέπει να μετάνιωσαν πικρά τη συμμετοχή τους σε αυτή η Τζένη Καρέζη και Πέτρος Φυσσούν, υπό την καθοδήγηση του μετρ της άρπα κόλας, Κώστα Καραγιάννη. Φυσικά κεντρική ηρωίδα η Μαντώ Μαυρογένους (Τζένη Καρέζη), που έδωσε όλη την περιουσία της για την επανάσταση, αλλά και ο έρωτάς της με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη (Φυσσούν). Γκροτέσκο καταστάσεις, εκεί που έπρεπε να κυριαρχεί το δράμα μπορεί να πέσεις κάτω από τα γέλια και σενάριο που πιστεύεις βάσιμα ότι έχει γράψει η καλύτερη μαθήτρια του γυμνασίου, που φυσικά έχει εγκρίνει και η λογοκρισία της εποχής. Παίζουν και οι Άλκης Γιαννακάς, Σταύρος Ξενίδης, Λαυρέντης Διανέλλος, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Ντίνος Καρύδης, Γιώργος Μοσχίδης, καθώς και σε πρώτη εμφάνιση η Ελένη Ερήμου στο ρόλο του κοριτσιού «πειρασμός», θυμίζοντας με την ερμηνεία της και με βάση το σενάριο και τη σκηνοθεσία του Καραγιάννη, μια άλλη εποχή, πολύ πιο κοντινή από εκείνη της επανάστασης.

«Σουλιώτες»

Ταινία με παιδαριώδες σενάριο, που γύρισε το 1972 ο Δημήτρης Παπακωνσταντής, με μία ελαφράδα, κόντρα στο σκληρό θέμα της ιστορίας και πολλές φορές χωρίς να τηρεί κανένα κινηματογραφικό κανόνα για τις ταινίες του είδους, κάνοντάς την καλτ, για τους θαυμαστές αυτών των περιπτώσεων. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχάλη Περάνθη, που το αποτελειώνει μάλλον το σενάριο του Πάνου Κοντέλλη.

Πρωταγωνιστούν ο ακατάλληλος για το ρόλο Χρήστος Πολίτης, η Κάτια Δανδουλάκη, ο Γιάννης Κατράνης, η Αλέκα Κατσέλη, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Φερνάντο Σάντσο, που είχε πάρει, εκείνα τα χρόνια, εργολαβία τις ηρωικές ταινίες για το ’21 και το ’40.

«Η Δίκη των Δικαστών»

Θα μπορούσε να είναι σίγουρα κάτι καλύτερο αυτή η παραγωγή της Φίνος Φιλμς, που βρίσκεται στα ξεψυχίσματά της και δεν εκμεταλλεύεται ούτε τα σημεία διάλυσης της χούντας, καθώς βρισκόμαστε στα 1974. Πρόκειται για τη δίκη των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, που έγινε στο Ναύπλιο το 1834 και τη θαρραλέα στάση του δικαστή Αναστάσιου Πολυζωΐδη. Η ταινία πλήττεται από τη θεατρική δομή της και την άψυχη αφήγησή της, για ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο είναι ενδεικτικό για τα χαρακτηριστικά της φυλής και τα δημόσια πράγματα της χώρας.

Στη σκηνοθεσία ο Πάνος Γλυκοφρύδης, ενώ πρωταγωνιστούν ο Νίκος Κούρκουλος (Πολυζωΐδης), Μάνος Κατράκης (και πάλι εξαιρετικός, αυτή τη φορά στο ρόλο του Κολοκοτρώνη, γεμίζει εκφραστικότητα την οθόνη), Χρήστος Καλαβρούζος (στρατηγός Πλαπούτας), Χρήστος Τσάγκας (Έντουαρντ Μάσον), Νικηφόρος Νανέρης (Τερτσέτης) και Σπύρος Καλογήρου (Σχοινάς).

«Μπάιρον: Η Μπαλάντα ενός Δαιμονισμένου»

Θα πρέπει να περάσουν περίπου 20 χρόνια και να φτάσουμε στο 1992 για να γυριστεί ταινία με θέμα από την επανάσταση του ’21, με σκηνοθέτη τον Νίκο Κούνδουρο («Δράκος») και διαφορετική αφήγηση από τα συνηθισμένα. Το φιλμ του Κούνδουρου έχει ως κεντρικό πρόσωπο τον Λόρδο Βύρωνα και επικεντρώνεται όχι τόσο στον αγώνα των Μεσολογγιτών αλλά στους δαίμονες του ρομαντικού ποιητή, ενώ γενικώς η ταινία δεν διακατέχεται από τον ηρωισμό, αλλά μάλλον το αντίθετο. Πάντως, η ταινία του Κούνδουρου, που έχει διφορούμενη ανάγνωση, είναι κάπως κουραστική, παρά τις καλές της στιγμές της και με έναν Μάνο Βακούση στο ρόλο του Μπάιρον υπερβολικά θεατρικό, αν και δίνει την υπαρξιακή οδύνη του Άγγλου ποιητή.

Φωτογραφία από την ταινία Σουλιώτες

(ΠΗΓΗ : https://www.amna.gr/home/article/345901/I-epanastasi-tou-21-kai-i-adunamia-tou-ellinikou-sinema-na-tin-axiopoiisei  )

Η επανάσταση των smartphones, η δουλεία των χρηστών

Tην τελευταία δεκαετία, τα smartphones έχουν μεταμορφώσει τη ζωή μας με τρόπο που υπερβαίνει τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε. Σήμερα, εκτός από την κλήση, την αποστολή γραπτών μηνυμάτων και την αποστολή μηνυμάτων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν αυτές τις συσκευές για να πλοηγηθούν, να κάνουν κράτηση ταξί, να συγκρίνουν τις κριτικές και τις τιμές των προϊόντων, να παρακολουθήσουν τις ειδήσεις, να δουν ταινίες, να παίξουν βιντεοπαιχνίδια, να θυμηθούν τις διακοπές και, βέβαια, να συμμετέχουν στα κοινωνικά μέσα.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η τεχνολογία των έξυπνων τηλεφώνων έχει αποφέρει πολλά οφέλη στην καθημερινότητα, από την ταχύτητα στις συναλλαγές ή μέχρι τη δυνατότητα εντοπισμού για διάσωση σε μια ζώνη καταστροφής. Υπάρχουν διαθέσιμες εφαρμογές για χρήστες smartphone για να παρακολουθούν πόσο περπατούν κατά τη διάρκεια της ημέρας ή πόσο καλά κοιμούνται τη νύχτα. Νέες εφαρμογές της τεχνολογίας αναδύονται καθημερινά.

Αυτά τα οφέλη, ωστόσο, φαίνεται πως κοστίζουν πολύ στη ψυχική και κοινωνική μας ζωή. Η συνεχής συνδεσιμότητα και η πρόσβαση στις πληροφορίες που προσφέρουν τα smartphones έχουν κάνει τις συσκευές κάτι σαν φάρμακο για εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες. Οι επιστήμονες μόλις αρχίζουν να διερευνούν αυτό το φαινόμενο, αλλά οι μελέτες τους υποδηλώνουν ότι όλο και περισσότερο αποστασιοποιούμαστε και δαπανούμε λιγότερο χρόνο στον πραγματικό κόσμο ενώ παράλληλα χανόμαστε πιο βαθιά στον εικονικό κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που το έξυπνο τηλέφωνό μας αξίζει την ευγνωμοσύνη μας. Αλλά ταυτόχρονα η ίδια συσκευή έχει γίνει μια πηγή αδιάκοπης απόσπασης της προσοχής στην πραγματική ζωή, παραβιάζοντας την με τρομακτική κανονικότητα και μειώνοντας τις προσωπικές αλληλεπιδράσεις μας με την οικογένεια, τους φίλους, το περιβάλλον.

Ωστόσο, η δύναμη που κατέχουν πάνω μας είναι σαφώς εμφανής στις καθημερινές μας πια συνήθειες και συμπεριφορές. Η μνήμη είναι παρελθόν, αφού βασιζόμαστε πια κυρίως στα έξυπνα τηλέφωνά μας για να φτάσουμε οπουδήποτε, ακόμα και σε προορισμούς που έχουμε επισκεφτεί πολλές φορές πριν. Οι πιο ψυχαναγκαστικοί χρήστες μεταξύ μας κρατούν τα τηλέφωνά τους σε απόσταση αναπνοής ανά πάσα στιγμή, φθάνοντας να ξυπνάνε στη μέση της νύχτας για χάρη τους. Στα αεροδρόμια, στις πανεπιστημιουπόλεις, στα εμπορικά κέντρα, στο μετρό, στα λεωφορεία, στο φανάρι – σχεδόν σε κάθε δημόσιο χώρο που μπορούμε να σκεφτούμε – το πιο συνηθισμένο θέαμα της εποχής μας είναι εκείνο των ανθρώπων με σκυμμένα κεφάλια, κοιτάζοντας απερίσπαστα τα τηλέφωνά τους. Αν δούμε κάποιον σε ένα καφέ να κοιτάζει έξω από το παράθυρο, είναι λιγότερο πιθανό να απολαμβάνει μια ήσυχη στιγμή και πιθανότερο να έχει πρόβλημα να συνδεθεί.

Έρευνες και συμπεράσματα

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του Νational Geographic, η χρήση των smartphones μας έχει αλλάξει κυριολεκτικά τη γεωγραφία των μυαλών μας. «Αυτό που βλέπουμε τα τελευταία έξι έως οκτώ χρόνια είναι μια μαζική μετατόπιση παραδείγματος – μεγάλο μέρος της προσοχής που αφιερώναμε στο προσωπικό μας οικοσύστημα έχει μετατοπιστεί σε ένα εικονικό», λέει ο Larry Rosen, καθηγητής ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και συν-συγγραφέας του «The Distracted Mind: Ancient Brains in a Hi-Tech World» (Το αποστασιοποιημένο μυαλό: Αρχαίοι εγκέφαλοι σε έναν κόσμο Hi-Tech). «Αυτό σημαίνει ότι δεν παρευρίσκεται κάποιος σε αυτό που συμβαίνει μπροστά του… Επίσης, τα παιδιά της iGeneration θα απαιτούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους να τους απαντούν αμέσως, θα θεωρούν πως θα έχουν αυτομάτως δικαίωμα άμεσης και απεριόριστης πρόσβασης σε όλες τις πληροφορίες, θα δίνουν την ίδια σημασία στους online φίλους με τους πραγματικούς φίλους και θα έχουν μια πολύ πιο χαλαρή αντίληψη για την ιδιωτική ζωή», επισημαίνει.

Οι ερευνητές έχουν αρχίσει να τεκμηριώνουν την επίδραση των smartphones στην ικανότητά μας να εστιάζουμε. Τα smartphone φαίνεται να μας ασκούν επίδραση, ακόμα και όταν δεν τα χρησιμοποιούμε. Σύμφωνα με μελέτες, η απλή παρουσία μιας τέτοιας συσκευής φαίνεται πως μειώνει την ποιότητα των συζητήσεων, ενώ, ακόμα και όταν είναι κλειστή, μειώνει τις επιδόσεις σε τεστ βραχείας μνήμης και επίλυσης προβλημάτων.

«Η επίδραση είναι μεγαλύτερη για εκείνους που εξαρτώνται περισσότερο από το τηλέφωνό τους», σημειώνει ο Adrian Ward, ειδικός στην τεχνολογία και τη νόηση, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας. «Όσο περισσότερο της δίνεις έλεγχο πάνω σε διάφορα πράγματα, όπως κοινωνικές σχέσεις, ειδήσεις, εργασία κτλ., τόσο περισσότερο ελκύεσαι από αυτήν τη συσκευή». Το να προσπαθήσεις να αντισταθείς σε αυτή την έλξη συνεπάγεται κατανάλωση γνωσιακών αποθεμάτων.

Πιο εντυπωσιακό είναι το συμπέρασμα άλλης έρευνας, σύμφωνα με το οποίο τα smartphone ενδέχεται να εμποδίσουν κάποιον από το να προσφέρει βοήθεια σε ξένους, να μειώσει το ποσοστό του χαμόγελου που προσφέρουμε σε άγνωστα πρόσωπα σε μια αίθουσα αναμονής, αλλά και να μειώσει το επίπεδο εμπιστοσύνης μας σε ξένους, γείτονες και ανθρώπους άλλων θρησκειών ή εθνοτήτων.

Επιπλέον, η χρήση του smartphone συνδέεται με τη μείωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας να «διαβάσουμε» τα συναισθήματα του άλλου ή να ξεκινήσουμε μια συζήτηση. Ο λόγος είναι ότι χρειάζεται χρόνος για να αναπτυχθούν αυτές οι δεξιότητες, όπως αναφέρει η Jean Twenge, καθηγήτρια ψυχολογίας στο San Diego State University.

Ο Nicholas Carr, ένας από τους ερευνητές που έχουν μελετήσει την επίδραση των smartphone στη ζωή μας,  αναφέρει ότι με την εμφάνιση των κοινωνικών δικτύων και των smartphone αυτό που αναζητούμε είναι πληροφορίες που θα ενισχύσουν την άποψή μας, χωρίς να χρειάζεται να τις επιβεβαιώσουμε, αφού μας προσφέρονται αμέσως αυτές που μας ελκύουν. «Ξεκάθαρα αυτό συμβάλλει στην πόλωση της κοινωνίας και στο να γίνονται οι άνθρωπο όλο και πιο ακραίοι στις απόψεις τους. Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να κατηγορήσουμε την τεχνολογία για αυτό, αλλά σίγουρα ενισχύει τη συνέπεια των αρνητικών τάσεων που διαμορφώνουν την κοινωνία σε αρκετά βαθύ επίπεδο».

Οι ερευνητές ανησυχούν επίσης ότι ο εθισμός στα smartphones θα μπορούσε να τροφοδοτήσει την ικανότητα των νέων χρηστών να διαβάζουν κείμενα και την ίδια ώρα να αποδυναμώνει την κριτική σκέψη τους. Αυτές οι ανησυχίες βασίζονται στα αποτελέσματα μελετών όπως αυτή που διεξήγαγε η ψυχολόγος Anne Mangen και οι συνεργάτες της στο Πανεπιστήμιο του Stavanger στη Νορβηγία. Διαιρέθηκαν 72 μαθητές στην 10η τάξη σε δύο ομάδες, ζητώντας από μία ομάδα να διαβάσει δύο κείμενα σε χαρτί και η άλλη να διαβάσει τα ίδια κείμενα με PDF σε μια οθόνη. Οι αναγνώστες σε χαρτί κατανόησαν πολύ καλύτερα αυτό που διάβασαν από τους ψηφιακούς αναγνώστες.

Ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο δύσκολο να παραμερίσουμε τα τηλέφωνά μας, ακόμα και σε ώρες που επικοινωνούμε ζωντανά με άλλον ή άλλους ανθρώπους, δεν είναι δύσκολο να τον καταλάβουμε. «Είναι γνωστό ότι αν θέλετε να κρατήσετε κάποιον υπό έλεγχο, δίνετέ του του μιαανταμοιβή σε μεταβλητούς χρόνους», εξηγεί ο Ethan Kross, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Ο καταναγκασμός μας φαίνεται να χειροτερεύει, σύμφωνα με μια μελέτη του Larry Rosen και των συναδέλφων του στην οποία παρακολουθούσαν τη χρήση smartphone από τους μαθητές των γυμνασίων και τους νέους ενήλικες. Χρησιμοποιώντας εφαρμογές που μετράνε τον αριθμό των τηλεφώνων που ξεκλειδώνουν, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες είχαν περάσει από το ξεκλείδωμα των τηλέφωνών τους περίπου 56 φορές την ημέρα το 2016 έως 73 φορές την ημέρα το 2018. «Αυτή είναι μια τεράστια αύξηση», λέει ο Rosen.

Ανταποκρινόμενοι σε αυτές τις επικρίσεις, οι κατασκευαστές τηλεφώνων έχουν ήδη αναπτύξει νέα εργαλεία που θα βοηθήσουν τους χρήστες να περιορίσουν τον εθισμό τους, λέγοντας ότι το αίσθημα της εξάρτησης είναι κακό για τη μακροπρόθεσμη υγεία. Ωστόσο, είναι ασαφές εάν εφαρμογές όπως το Screen Time της Apple και το Digital Well Being του Google Android θα βοηθήσουν τους χρήστες να περιορίσουν το χρόνο που ξοδεύουν στα τηλέφωνά τους. Σε μια μελέτη μαθητών γυμνασίου, ο Rosen και η ομάδα του διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες στη μελέτη χρησιμοποιώντας τις εφαρμογές παρακολούθησης της οθόνης μάθαιναν ότι είχαν περάσει περισσότερο χρόνο στα τηλέφωνά τους από όσο νόμιζαν. Ωστόσο, διαπίστωσαν ότι περίπου οι μισοί από αυτούς δεν άλλαξαν τη συμπεριφορά τους.

Μια από τις βεβαιότητες της σύγχρονης ζωής είναι ότι η απόφαση να ζήσουμε με την τεχνολογία χωρίς να της παραδοθούμε είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στην ψηφιακή εποχή.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/i-epanastasi-ton-smartphones-i-doyleia-ton-xriston   )

Πώς η πανδημία γρίπης του 1918 έφερε επανάσταση στη δημόσια υγεία (100 Χρόνια πριν)

Εκατό χρόνια πριν, το 1918, ο κόσμος γνώρισε την πρώτη μεγάλη πανδημία του 20ού αιώνα. Η ισπανική γρίπη είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 50 έως 100 εκατ. ανθρώπων, που αντιστοιχεί στο 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μετά από αυτήν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο, καθώς οι εκτεταμένες απώλειες πυροδότησαν τη μεγαλύτερη «επανάσταση» στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Ο κόσμος ήταν εντελώς διαφορετικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η υγειονομική περίθαλψη δεν περιελάμβανε την παραμικρή έννοια προστασίας του γενικού πληθυσμού. Στον βιομηχανικό κόσμο, οι γιατροί -τουλάχιστον, στην συντριπτική πλειοψηφία- εργάζονταν ως ιδιώτες ή χρηματοδοτούνταν από φιλανθρωπικά και θρησκευτικά ιδρύματα, συνεπώς οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους.

Οι πολιτικές δημόσιας υγείας -όπως αυτές που εφαρμόζονταν τότε για το μεταναστευτικό- είχαν επηρεαστεί έντονα από την ευγονική. Η ελίτ αντιμετώπιζε τα λαϊκά στρώματα ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, θεωρώντας ότι, οι νόσοι και οι τυχόν δυσμορφίες τους οφείλονται στον «φυσικό εκφυλισμό».

Ουδείς εξ αυτών σκέφτηκε να αναζητήσει τις αιτίες των ασθενειών στις κακές συνθήκες διαβίωσης, στα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, στην κακή διατροφή.

Όταν αρρώσταιναν και πέθαναν από τύφο, χολέρα και άλλες θανατηφόρες ασθένειες οι υπέρμαχοι της ευγονικής ισχυρίζονταν ότι πρόκειται για δικό τους λάθος -της εργατικής τάξης- , επειδή δεν προσπαθούσαν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ξεσπούσε επιδημία, η δημόσια υγεία αφορούσε μέτρα που αποσκοπούσαν στην προστασία της ελίτ από τις «μολυσματικές ασθένειες του όχλου».

Το πρώτο «κύμα» της ισπανικής γρίπης ξέσπασε την άνοιξη του 1918.

Βεβαίως και δεν είχε κάποιο… ισπανικό στοιχείο. Ονομάστηκε έτσι -εντελώς άδικα- επειδή οι πρώτες αναφορές για την πανδημία προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας, η οποία δεν συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εφημερίδες των κρατών που συμμετείχαν στον Πόλεμο απλά, λογοκρίνονταν.

Αλλά ήταν γρίπη και όπως είναι γνωστό, η γρίπη μεταδίδεται από τον ασθενή που βήχει ή φτερνίζεται σε άλλον άνθρωπο μέσω σταγονιδίων που εκλύονται στον αέρα. Είναι εξαιρετικά μεταδοτική και εξαπλώνεται πιο εύκολα μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι ζουν κοντά ο ένας στον άλλον, για παράδειγμα σε φτωχογειτονιές, ή τάφρους (όπως στα χαρακώματα), εξού και συχνά χαρακτηρίζεται ως «ασθένεια του πλήθους».

Το πρώτο κύμα ήταν σχετικά ήπιο, όχι ιδιαίτερα χειρότερο από τη συνηθισμένη εποχική γρίπη, αλλά όταν ξέσπασε η δεύτερη και πιο θανατηφόρα φάση της πανδημίας, το φθινόπωρο του 1918, οι άνθρωποι δύσκολα πίστευαν ότι επρόκειτο για την ίδια ασθένεια.

Τα πρώτα κρούσματα της εκδηλώθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918 στα βρετανικά συντάγματα που στάθμευαν στη Ρουέν και στο Βιμερέ. Καθώς μετακινούνταν τα στρατεύματα μετακινείτο και η ασθένεια. Τον Μάιο είχε επεκταθεί σε όλη τη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Γερμανία εισήλθε με τους αιχμαλώτους που είχε συλλάβει. Τον Ιούνιο η πανδημία έφτασε στις Ινδίες, τον Ιούλιο στη Νέα Ζηλανδία και τον Αύγουστο στη Νότιο Αφρική. Έως τον Ιανουάριο του 1919 η Αυστραλία κατόρθωσε να μην πληγεί λόγω μιας αυστηρής καραντίνας.

Το ποσοστό των θανάτων σήμανε συναγερμό: Πέθαναν 25% περισσότεροι άνθρωποι από τις προηγούμενες επιδημίες γρίπης. Παρόλο που αρχικά οι ασθενείς ανέφεραν τα κλασικά συμπτώματα της γρίπης, του πονόλαιμου και του πονοκέφαλου, λίγο μετά, τα συμπτώματα εξελίσσονταν, καθώς παρατηρούνταν κυάνωση του δέρματος ιδιαίτερα γύρω από το πρόσωπο, στο στόμα, στον λαιμό και στα δάκτυλα, δυσκολία στην αναπνοή, ακόμη και αιμορραγία από τη μύτη και το στόμα. Όταν η κυάνωση γινόταν έντονη και το πρόσωπο έμοιαζε σχεδόν μαύρο, η πιθανότητα ανάκαμψης ήταν ελάχιστη. Οι πνεύμονες ήταν γεμάτοι υγρά, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επεξεργαστούν τον αέρα, και ο θάνατος ερχόταν μέσα σε ώρες ή ημέρες. Το δεύτερο κύμα υποχώρησε προς το τέλος του έτους, αλλά υπήρξε ένα τρίτο και τελευταίο στις αρχές του 1919.

Η γρίπη προκαλείται από έναν ιό, αλλά οι ιοί ήταν μια νέα υπόθεση το 1918, και οι γιατροί νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με μια βακτηριακή ασθένεια, που σημαίνει ότι ήταν εντελώς ανήμποροι απέναντι στην ισπανική γρίπη.

Εμβόλιο κατά της γρίπης δεν υπήρχε, ούτε καν αντιβιοτικά, τα οποία θα μπορούσαν να δράσουν εναντίον των δευτερογενών βακτηριακών λοιμώξεων που τελικά, σκότωσαν τα περισσότερα από τα θύματά της ισπανικής γρίπης (με τη μορφή πνευμονίας).

Τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας, όπως η καραντίνα και το κλείσιμο  δημόσιων χώρων συνάθροισης (όπως θέατρα), θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικά, αλλά ακόμα και όταν επιβλήθηκαν, αυτό συνέβη αργά, επειδή η γρίπη το 1918 δεν ήταν καταγεγραμμένη ασθένεια.

Αυτό σήμαινε ότι οι γιατροί δεν ήταν υποχρεωμένοι να αναφέρουν περιστατικά ασθενών στις αρχές και ως εκ τούτου οι αρχές δεν μπόρεσαν να δουν την πανδημία που ερχόταν.

Ο αριθμός των θυμάτων της ισπανικής γρίπης είναι δυσθεώρητος: Όπως γράφειsmithsonianmag.comγια να κατανοήσει κανείς τη «μεγάλη εικόνα», αρκεί να λάβει υπόψιν του ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σκότωσε 18 εκατομμύρια ανθρώπους και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 60 εκατομμύρια ανθρώπους.

Τα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά τους ανθρώπους οι οποίοι νόσησαν και σε όσους  τελικά, πέθαναν, διαφέρουν δραματικά από χώρα σε χώρα, γεγονός που αποδίδεται σε πλήθος παραγόντων τους οποίους η επιδημιολογία μελέτησαν συν τω χρόνω λεπτομερώς.

Σε γενικές γραμμές ωστόσο, η ισπανική γρίπη «θέρισε» τους λιγότερο προνομιούχους, αλλά όχι για τους λόγους που πίστευαν οι υπέρμαχοι της ευγονικής: Πολύ απλά, η ελίτ δεν ήταν τόσο εκτεθειμένη στη διασπορά της γρίπης.

Το μάθημα που πήραν οι υγειονομικές υπηρεσίες από την καταστροφή ήταν ότι δεν ήταν πλέον λογικό να κατηγορούμε κανέναν επειδή ασθένησε, ούτε να τον αντιμετωπίζουμε ως μεμονωμένο περιστατικό.

Τη δεκαετία του 1920 πολλές κυβερνήσεις άρχισαν να προσδίδουν κοινωνικό χαρακτήρα στην υγεία και να εφαρμόζουν πολιτικές δωρεάν περίθαλψης για όλους.

Η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα που δημιούργησε ένα κεντρικό σύστημα δημόσιας υγείας, το οποίο χρηματοδότησε μέσω ενός κρατικού ασφαλιστικού συστήματος, ενώ το παράδειγμα της ακολούθησαν και άλλες χώρες στη Δυτική Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες από την άλλη, διαχειρίστηκαν το ζήτημα επιλέγοντας ένα ασφαλιστικό σύστημα που βασίζεται στους εργοδότες, ωστόσο και στις ΗΠΑ, τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γρίπη ελήφθησαν μέτρα όσον αφορά τη νομοθεσία για την περίθαλψη.

Το 1924, η σοβιετική κυβέρνηση έκανε λόγο για τον γιατρό του μέλλοντος, δηλώνοντας ότι θα έχει «τη δυνατότητα να μελετά τις επαγγελματικές και κοινωνικές συνθήκες που προκαλούν ασθένειες και όχι μόνο να θεραπεύει κάθε ασθένεια, αλλά επιπλέον να προτείνει τρόπους για την πρόληψή της. Το όραμα της Σοβιετικής Ένωσης υιοθετήθηκε σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο και η δημόσια υγεία άρχισε να μοιάζει περισσότερο με αυτό που γνωρίζουμε σήμερα.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της δημόσιας υγείας είναι η επιδημιολογία, που ορίζεται ως η επιστημονική μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την συχνότητα εμφάνισης της υγείας και των ασθενειών σε έναν πληθυσμό, μέσω της εφαρμογής της στατιστικής στην ιατρική. Είναι η βάση και η λογική των παρεμβάσεων με ενδιαφέρον για τη Δημόσια Υγεία. Θεωρείται ως μεθοδολογία αιχμής στην έρευνα που είναι σχετική με τη Δημόσια Υγεία.

Από το 1925, για παράδειγμα, όλες οι Πολιτείες των ΗΠΑ  εισήχθησαν σε ένα εθνικό σύστημα αναφοράς ασθενειών, που έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία μίας «συσκευής έγκαιρης προειδοποίησης» που δεν υπήρχε το 1918. Δέκα χρόνια αργότερα, οι Αμερικανοί πολίτες πήραν μέρος στην πρώτη έρευνα εθνικού επιπέδου για την υγεία.

Τη δεκαετία του 1920, πολλές χώρες δημιούργησαν ή αναδιοργάνωσαν τα Υπουργεία Υγείας. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της πανδημίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι επικεφαλής της δημόσιας υγείας είτε απαξιώνονταν πλήρως στις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων, είτε έβλεπαν τα κονδύλια και τις αρμοδιότητες τους να μειώνονται δραματικά, αναζητώντας πόρους από άλλα Υπουργεία.

Εκτός αυτού, η ανάγκη συντονισμού της δημόσιας υγείας σε διεθνές επίπεδο, θεωρήθηκε επιβεβλημένη, καθώς είχε καταστεί σαφές με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι τα μεταδιδόμενα νοσήματα δεν ξέρουν από σύνορα. Το 1919 στη Βιέννη άρχισε να λειτουργεί μία διεθνής υπηρεσία για την καταπολέμηση των επιδημιών, ο Οργανισμός Υγείας – πρόδρομος του Παγκόσμιου Οργανισμού  Υγείας.

Μέχρι το 1946, οπότε και ιδρύθηκε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, γνωστός διεθνώς με το αρτικόλεξο WHO (World Health Organization), η ευγονική είχε μπει στο περιθώριο και το «σύνταγμα» της νέας εξειδικευμένη υπηρεσίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε μια νέα προσέγγιση όσον αφορά τη διεθνή δημόσια υγεία: «Η απόλαυση του υψηλότερου δυνατού επιπέδου υγείας είναι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης».

Η φιλοσοφία δεν θα εξαλείψει την απειλή μιας νέας πανδημίας γρίπης -ο ΠΟΥ έχει αντιμετωπίσει τρεις πανδημίες από ιδρύσεως του και σίγουρα θα αντιμετωπίσει στο μέλλον και άλλες- ωστόσο, άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε, καθώς μετέθεσε το κέντρο βάρους, καθιστώντας σαφές ότι δεν πρόκειται για ατομικό, αλλά για κοινωνικό πρόβλημα.

(πηγη : https://tvxs.gr/news/istoria/pos-i-pandimia-gripis-toy-1918-efere-epanastasi-sti-dimosia-ygeia  )

Είναι ο Μακρόν μια Αντουανέτα και τα Κίτρινα Γιλέκα η «νέα Γαλλική Επανάσταση»;

Τελικά τα Κίτρινα Γιλέκα τα κατάφεραν. Μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις, ο Εμανουέλ Μακρόναφού πήρε πίσω την αύξηση στα καύσιμα, ανακοίνωσε αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 100 ευρώ και φοροελαφρύνσεις. Είναι όμως αυτό αρκετό για να κατευνάσει ο Γάλλος πρόεδρος την οργή των πολιτών;

Μετά από τις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων, που έβαλαν κυριολεκτικά και μεταφορικά φωτιά στη Γαλλία, ο Μακρόν, που είχε δηλώσει κυνικά ότι «όταν πας σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό βλέπεις αυτούς που πέτυχαν κι αυτούς που είναι ένα τίποτα», έκανε ένα βήμα πίσω, ζητώντας μάλιστα και συγγνώμη από όσους πλήγωσε.

Τα έκτακτα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε ο Γάλλος πρόεδρος θα κοστίσουν μεταξύ 8 και 10 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την αριστερά και την κεντροαριστερά να απορρίπτουν τις εξαγγελίες του. «Ο Μακρόν μοιάζει να νομίζει πως θα μοιράσει λίγο χαρτζιλίκι και θα καλμάρει την εξέγερση των πολιτών που έχει ξεσπάσει», σχολίασε ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ηγέτης του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία. Ο Ολιβιέ Φορ, ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος στηλίτευσε το γεγονός πως ο πρόεδρος Μακρόν ανήγγειλε μέτρα το κόστος των οποίων θα το επωμιστούν οι φορολογούμενοι.  «Το Ελιζέ οφείλει να δώσει στους πολίτες πολλά περισσότερα», δήλωσε ο Μπενζαμέν Κοσί, μια εκ των κεντρικων φιγούρων των Κίτρινων Γιλέκων, που συμμετείχε μάλιστα στην αντιπροσωπεία που συναντήθηκε με τον Μακρόν την προηγούμενη εβδομάδα.

Οι Αγανακτισμένοι του Παρισιού

«Είναι καλό ότι κόσμος που δεν έχει ποτέ διαδηλώσει και θέλει να εκφράσει την άποψη του συμμετέχει για πρώτη φορά σε ένα κίνημα, είναι κακό όμως όταν αυτό το κίνημα δεν έχει μία σκέψη πίσω του και μια ιδεολογική τοποθέτηση», σημειώνει ο κ. Γραικός. Όσον αφορά τη σύνθεση του κόσμου που έχει πλημμυρίσει τους δρόμους της Γαλλίας, λέει ότι σαφώς υπάρχουν μέσα στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων και άνθρωποι που εκφράζουν από πολύ συντηρητικές απόψεις ως και ακροδεξιές, αλλά δεν είναι σίγουρα αυτοί που έχουν δώσει το στίγμα των κινητοποιήσεων.

«Και στους Αγανακτισμένους της Αθήνας υπήρχε η πάνω και η κάτω πλατεία. Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί είναι τα Κίτρινα Γιλέκα να εναντιωθούν στην πολιτική. Πρέπει να αποφευχθούν συνθήματα που να εναντιώνονται στην πολιτική, γιατί μπορούν να φτάσουν σε έναν λαϊκιστικό και ακροδεξιό λόγο, όπως για π.χ. το σύνθημα “να καεί, να καεί η… Βουλή”. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η Βουλή να είναι διαφορετική και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του κόσμου που διαμαρτύρεται», υπογραμμίζει ο Νίκος Γραικός.

Η άγρια καταστολή

Το Παρίσι θυμίζει τον τελευταίο μήνα πεδίο μάχης. Από τη μία τα μπαρουτοκαπνισμένα οδοφράγματα των διαδηλωτών των Κίτρινων Γιλέκων, από την άλλοι αστυνομικοί που δεν διστάζουν να ρίξουν στο ψαχνό πλαστικές σφαίρες ή να συλλάβουν σαν αιχμαλώτους πολέμου ακόμα και ανήλικους μαθητές. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις διαδηλώσεις του Σαββάτου στο Παρίσι, συμμετείχαν περίπου 10.000 διαδηλωτές, τέθηκαν επί ποδός 8.000 στρατιωτικοί και άνδρες της αστυνομίας κι έγιναν 1.082 συλλήψεις. «Δηλαδή 1 στους 9 διαδηλωτές είναι υπο κράτηση και επιστρατεύτηκαν 4 άτομα των αρχών ασφαλείας για κάθε 5 διαδηλωτές», παρατηρεί ο κ. Γραικός.

«Σε πολλές περιπτώσεις η καταστολή αυτών των διαδηλώσεων έγινε με εξαιρετικά βίαιο τρόπο. Έχουμε πάρα πολλές συλλήψεις και πάρα πολλούς τραυματίες. Αυτό σημαίνει ότι δυστυχώς η εξουσία αυτή τη στιγμή θέλει να πάνε τα πράγματα στα άκρα», εκτιμά ο ίδιος και κάνει λόγο και για προβοκάτσιες που πιθανόν να έγιναν. «Η ανακοίνωση που έγινε χθες από τον Μακρόν θα μπορούσε να είχε γίνει την Παρασκευή, ώστε να αποφευχθούν τα επεισόδια του Σαββάτου. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε για ποιο λόγο άργησε 3 μέρες να μιλήσει», συμπληρώνει.

«Ο Μακρόν εξελέγη με έναν εκβιασμό προς το εκλογικό σώμα για τη μη εκλογή της Λεπέν. Δεν ξέρουμε τι θέλει να κάνει ενόψει ευρωεκλογών, καθ’ότι είναι γνωστό ότι αυτή τη στιγμή είναι ένας από τους προέδρους της Γαλλικής Δημοκρατίας με την μικρότερη δημοτικότητα. Θέλει να πει ψηφίστε εμένα γιατί θα ανέλθει πάρα πολύ η Λεπέν», εκτιμά ο ίδιος.

Μια νέα Γαλλική Επανάσταση;

«Νομίζω ότι στην Ελλάδα δυστυχώς υπάρχουν κάποιες φαντασιακές επεξηγήσεις για το τι συμβαίνει στη Γαλλία όπου παίρνουμε ως πραγματικότητα τις επιθυμίες μας», απαντά ο κ. Γραικός στην ερώτηση αν πρόκειται πράγματι για μια νέα Γαλλική Επανάσταση. «Η Γαλλία έχει μια μεγάλη εμπειρία επαναστάσεων, εξεγέρσεων κι αριστερής σκέψης, αλλά έχει και μία εξαιρετικά ανεπτυγμένη αντίθετη άποψη», τονίζει και υπενθυμίζει ότι υπάρχει η Παρισινή Κομούνα, υπάρχει και η Sacre Coeur στην Μονμάρτρη που χτίστηκε σαν έμβλημα νίκης επί της Παρισινής Κομούνας.

«Αν η συγκεκριμένη περίοδος έχει κάποια χαρακτηριστικά που μας θυμίζει τη Γαλλική Επανάσταση, περισσότερο η στάση του Μακρόν μας θυμίζει τη στάση των βασιλέων της εποχής εκείνηςς, παρά η ίδια η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων την Επανάσταση του 1789. Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή διατίθενται 500.000 ευρώ για την αλλαγή μοκετών και κουρτινών στο Προεδρικό Μέγαρο, προκαλεί ανάλογη οργή με αυτή που ένιωσε ο κόσμος όταν η Μαρία Αντουανέτα είπε τη φράση που της αποδίδεται: αν δεν έχει ο λαός ψωμί, ας φάει παντεσπάνι», λέει χαρακτηριστικά ο Νίκος Γραικός στο Tvxs.

«Έχουμε μια εξαιρετικά ιδιαίτερη στιγμή στην ιστορία της Γαλλίας, όπου ο πρόεδρος δεν εκπροσωπεί μια πολιτική ιδεολογία. Είναι κάποιος που έχει εκλεγεί πρόεδρος χωρίς να έχει εκλεγεί στη ζωή του ούτε καν δημοτικός σύμβουλος. Αποτέλεσμα είναι ο κόσμος να πιστεύει ότι μια τεχνοκρατική σκέψη, μια διαχείριση της δημόσιας ζωής ως επιχείρηση έχει επικρατήσει κι αυτό τον ενοχλεί πάρα πολύ», συμπληρώνει.

«Υπάρχουν και πολιτικές εκφράσεις υποστήριξης προς το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, υπάρχουν λαϊκές αντιδράσεις όμορφες και υπάρχουν και βανδαλισμοί που είναι καταδικαστέοι. Αυτό που είναι όμως πολύ σημαντικό είναι να δούμε με σκέψη και με επιχειρήματα πως μπορούμε το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων να γίνει ένα κίνημα που να έχει μία προοπτική. Η διαφορά διαμαρτυρίας, εξέγερσης και επανάστασης είναι τεράστια», θα σημειώσει ο κ Γραικός.

«Δεν έχουμε πια ψευδαισθήσεις. Αλλά οι ουτοπίες είναι εδώ. Προχωράμε με λογισμό και όνειρο», θα καταλήξει.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/einai-o-makron-mia-antoyaneta-kai-ta-kitrina-gileka-i-nea-galliki-epanastasi   )

Τι δεν μας έμαθε το σχολείο για την Επανάσταση του 1821

Σχεδόν 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, και ενώ οι ερευνητές της ιστορίας έχουν καταφέρει να φωτίσουν με τεκμήρια πολλά από τα μέχρι πρότινος «σκοτεινά» γεγονότα εκείνης της περιόδου, δυστυχώς, πολλοί αρέσκονται ακόμη και σήμερα στην αναπαραγωγή μύθων, στερεοτύπων και συναισθηματικά φορτισμένων ιστοριών που δημιουργήθηκαν (και μάλλον ορθά θα έλεγε κανείς) για να διαμορφώσουν και να στηρίξουν την εθνική συνείδηση σε ένα νεοσύστατο κράτος.

Η ανάγκη αυτή σήμερα δεν υπάρχει, για αυτό, και πρέπει να στραφούμε στην αναζήτηση της αλήθειας. Βέβαια, η αναπαραγωγή μύθων είναι μάλλον βέβαιο ότι θα συνεχιστεί είτε από αμάθεια, είτε από αφέλεια, είτε σκόπιμα προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Το NEWS247, με αφορμή της επέτειο της 25ης Μαρτίου, επικοινώνησε με την Καθηγήτρια Ιστορίας κα. Μαρία Ευθυμίου προσπαθώντας να μάθει μερικές από τις ιστορικές αλήθειες της Επανάστασης που εδώ και χρόνια διδάσκει τους φοιτητές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά στα σχολικά βιβλία της Μέσης Εκπαίδευσης περνάνε στα ψιλά. Σημαντική είναι η ανάλυση για την πιο «μαύρη σελίδα» της Επανάστασης και το πώς καθόρισε την έκβαση του αγώνα. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα απλά.

Τι έγινε στις 25 Μαρτίου του 1821;
«Εκείνη την ημέρα δεν έγινε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός. Δηλαδή ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν σήκωσε κάποιο λάβαρο με το οποίο και να ξεκίνησε η Επανάσταση. Άλλωστε κάτι τέτοιο δε το αναφέρει ούτε ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του. Η Επανάσταση είχε ξεκινήσει ήδη από τις 14 Μαρτίου στα Καλάβρυτα (με τη δολοφονία Οθωμανών φοροεισπρακτόρων) και, λίγο αργότερα, στην Πάτρα και την Καλαμάτα. Μέχρι τις 30 Μαρτίου είχε ξεσπάσει στα περισσότερα σημεία.

Πρέπει να πούμε, βέβαια, ότι το Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας όπως και όλη η περιοχή των Καλαβρύτων απετέλεσε, εκείνη την περίοδο, σημείο συναντήσεων, συζητήσεων και ζυμώσεων μεταξύ των οπλαρχηγών και των προυχόντων και παρουσίαζε, ούτως ή άλλως, μεγάλη κινητικότητα. Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα το 1838 ώστε να συμπίπτει με το θρησκευτικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι ήδη πλέον γνωστά» μας απαντά η κα.Ευθυμίου θέτοντας τη βάση της συζήτησης.

«Είναι αλήθεια ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ο Ε’, με κείμενό του, αφόρισε την Επανάσταση. Είναι γραπτό κείμενο και δεν αμφισβητείται. Ωστόσο, ο λόγος που το έκανε δεν είναι ξεκάθαρος. Άλλοι θεωρούν ότι το έπραξε επειδή ο ίδιος πάντα έτσι δρούσε, άλλοι υποστηρίζουν ότι το έκανε από σωφροσύνη για να προστατεύσει τους Έλληνες από τις μαζικές σφαγές στις οποίες προέβη ο σουλτάνος στην Κωνσταντινούπολη και αλλού, λόγω της έναρξης της Επανάστασης.

Όποιος και να είναι ο λόγος, δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Βέβαια, πέρα από τον αφορισμό του Πατριάρχη, δεκάδες ιερείς και Επίσκοποι ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας , και όταν η Επανάσταση περιορίστηκε στην Πελοπόννησο στην Στερεά Ελλάδα και στα νησιά, οι ιερωμένοι είχαν σημαντικό ρόλο».

Ένας ακόμη μεγάλος μύθος που συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να αναπαράγεται είναι η ύπαρξη κρυφών σχολείων, όπου εκεί τα παιδιά υποτίθεται ότι μάθαιναν ανάγνωση και γραφή της ελληνικής γλώσσας. Υπήρξαν άραγε;
«Δεν υπήρξε κρυφό σχολειό μέχρι και την δεκαετία του 1820. Το θέμα αυτό επιστημονικά έχει λήξει, καθώς δεν έχουν βρεθεί τεκμήρια που να οδηγούν σε τέτοιο συμπέρασμα. Μάλιστα, τα τελευταία 40 χρόνια δεν αναφέρεται στα σχολικά βιβλία, στα οποία μάλιστα κατονομάζονται τα πολλά -και, σε κάποιες περιπτώσεις, υψηλού επιπέδου- ελληνικά σχολεία που λειτουργούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 17ο, 18ο, 19ον αιώνα.

Τα σχολεία δεν ήταν κρυφά, ούτε παράνομα και αυτό γιατί η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ασχολήθηκε με τα θέματα της γλώσσας παρά μόνο με τα της θρησκείας, αφού είχε μια θεοκρατική διοίκηση και διοικούσε με βάση το Ισλάμ. Ούτε ενίσχυε, ούτε έκλεινε σχολεία των « απίστων». Θεωρούσε ότι δεν αφορούσαν την διοίκηση και δεν ασχολούνταν καθόλου με αυτά. Έτσι λοιπόν σχολεία λειτουργούσαν κανονικά. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν, μάλιστα, καλά εξοπλισμένα, με αίθουσες φυσικής, χημείας και βιβλιοθήκες, σε περιοχές της σημερινής ελληνικής επικράτειας, της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Αυτό το σκηνικό βέβαια ισχύει μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα καθώς, μετά, τα πράγματα αλλάζουν εξαιτίας των εθνικών συγκρούσεων στην Βαλκανική».

Από τα λεγόμενά σας καταλαβαίνει κανείς πως, παρά τον Οθωμανικό ζυγό, οι Έλληνες απολάμβαναν και ορισμένες ελευθερίες
«Υπήρχαν πράγματι δυνατότητες ελευθερίας σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχε τοπική αυτοδιοίκηση. Στα ψηλά βουνά μουσουλμάνοι κάτοικοι δεν υπήρχαν και, έτσι, οι Χριστιανοί ήταν ημι-ανεξάρτητοι. Δηλαδή πλήρωναν ένα φόρο μια φορά το χρόνο και τίποτε άλλο. Το ίδιο συνέβαινε και στα μικρά νησιά, με τη διαφορά ότι οι νησιώτες έπρεπε να στέλνουν και ναύτες για κάποιους μήνες κάθε χρόνο στον Οθωμανικό στόλο, ως ένα είδος φόρου σε εργασία.

Στα ημιορεινά, στις πεδινές περιοχές και στις πόλεις τα πράγματα, όμως, ήταν διαφορετικά. Εκεί, οι «άπιστοι» κατοικούσαν δίπλα σε μουσουλμάνους και έπρεπε να προσέχουν την συμπεριφορά τους καθώς οι μη μουσουλμάνοι ήταν υπήκοοι δεύτερης κατηγορίας . Ωστόσο και εκεί η Οθωμανική διοίκηση, μη γνωρίζοντας τους εσωτερικούς θρησκευτικούς κώδικες του καθενός (Εβραίων, Ορθοδόξων, Αρμενίων), άφηνε ένα επίπεδο ελευθερίας ιδίως στην επίλυση των τοπικών διαφορών και δεν ήθελε να αναμιγνύεται σε όλες τις υποθέσεις.»

Πάντως, η Οθωμανική Αυτοκρατορία λειτούργησε όπως, γενικά, λειτούργησαν οι Αυτοκρατορίες. Αν δεν την ενοχλούσες, σε άφηνε ήσυχο. Αν, όμως, υποψιαζόταν ότι την αμφισβητούσες, ήταν αμείλικτη.

Οι επαναστατημένοι Έλληνες διέπραξαν βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης;
«Έγιναν μεγάλης κλίμακας βιαιοπραγίες και από τις δύο πλευρές. Σε κάποιες περιπτώσεις – με βαρύτερη την Τριπολιτσά – οι Έλληνες διέπραξαν μαζικές σφαγές και εξανδραποδισμούς.

Επίσης, συχνά, αθετούσαν τις συμφωνίες παράδοσης και έσφαζαν και σκύλευαν τους παραδοθέντες Τούρκους τους οποίους, προ ολίγου, είχαν διαβεβαιώσει και υποσχεθεί ότι θα σεβαστούν. Από την πλευρά τους, οι Οθωμανοί διέπραξαν εκτεταμένες σφαγές και εξανδραποδισμούς στην Χίο, στα Ψαρά και στην Κάσο».

Το πιο βαρύ σημείο της Επανάστασης
Κλείνοντας τη συζήτηση ζητήσαμε από την κα. Ευθυμίου να μας πει ποιο θεωρεί το πιο καθοριστικό αλλά και λιγότερο ίσως γνωστό σημείο της Ελληνικής Επανάστασης. Χωρίς δεύτερη σκέψη μας απάντησε τους δύο γύρους του εμφυλίου πολέμου το 1824 και 1825, στους οποίους συμμετείχαν οι μεγάλες προσωπικότητες της Επανάστασης χωρισμένες σε ομάδες διεκδίκησης της εξουσίας. Κεντρικό πρόσωπο στα τεκταινόμενα υπήρξε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος και, εξ αυτού, φυλακίστηκε στην Ύδρα.

Τον Οκτώβριο του 1827 οι στόλοι της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας παρενέβησαν με την Ναυμαχία του Ναυαρίνου, διαφορετικά η Επανάσταση κινδύνευε σοβαρά καθώς, λόγω του Εμφυλίου πολέμου, είχε ηττηθεί σε όλα τα μέτωπα από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά που κατέφθασε από την Αίγυπτο στις αρχές του 1825.

«Βαρύ σημείο της Ιστορίας του ’21 είναι ότι δεν κατάφεραν οι Έλληνες να δημιουργήσουν έναν τακτικό εθνικό στρατό που θα λειτουργούσε υπό μια διοίκηση και μια κυβέρνηση. Παρά τα αποτελέσματα των Εθνοσυνελεύσεων και τις κυβερνήσεις που εκλέγονταν σε αυτές, υπήρχαν πολλές εστίες παράλληλης εξουσίας καθώς συνέχιζαν να δρουν πολυάριθμες ένοπλες ομάδες που δημιουργούσαν πεδίο έντασης και διάλυσης.

Το αποτέλεσμα αυτών των συγκρούσεων ήταν η εγκατάλειψη του αγώνα της απελευθέρωσης, η κατασπατάληση σημαντικών πόρων και κυρίως η νικηφόρα προέλαση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, στο Μεσολόγγι, στην Αθήνα. Μέσα στο κλίμα της προέλασης του Ιμπραήμ, το 1825 σχεδόν όλοι οι ιθύνοντες του τόπου «απέθεσαν εγγράφως το μέλλον της Ελλάδος, στα χέρια της Αγγλίας». Αυτή είναι η λεγόμενη «Αίτηση Προστασίας»».

Η περίοδος της εθνικής εξέγερσης προσφέρει ακόμη και σήμερα πολύτιμα μαθήματα για τους Έλληνες, που παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ.

*Η Μαρία Ευθυμίου είναι καθηγήτρια, μέλος του ΔΕΠ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο διδάσκει Ελληνική Ιστορία της περιόδου της Τουρκοκρατίας, καθώς και Παγκόσμια Ιστορία.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ https://neaselida.gr/ellada/ti-den-mas-emathe-to-scholeio-gia-tin-epanastasi-toy-1821/)