Ένοχος για ηθική αυτουργία σε απόπειρα δολοφονίας ο Α. Φλώρος της Energa

Κάθειρξη 13 ετών στον Άρη Φλώρο της Energa που κηρύχτηκε ένοχος για ηθική αυτουργία στην απόπειρα δολοφονίας του δικηγόρου, Γιώργου Αντωνόπουλου, με φυσικούς αυτουργούς δύο Αλβανούς βαρυποινίτες.

Την απόφαση εξέδωσε μετά από πολυήμερη ακροαματική διαδικασία το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθήνας.

Το δικαστήριο μετά από πολύωρη διάσκεψη έκρινε ότι:

Ο Dulce Olti είναι ένοχος για απόπειρα ανθρωποκτονίας και ληστεία από κοινού. Του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 23 ετών.

Ο Bako Arber είναι ένοχος για άμεση συνέργεια σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, διακεκριμένη ληστεία με υποπολυβόλο. Του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 22 ετών και τριών μηνών.

Η ποινή τους θα εκτελεστεί άμεσα καθώς το δικαστήριο δεν τους χορήγησε αναστολή στην έφεση. Οι δυο κατηγορούμενοι μετά την έκτιση της ποινής του θα απελαθούν και απαγορεύεται να επιστρέψουν στη χώρα για 10 έτη.

Ο Αρης Φλώρος είναι ένοχος για ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας. Κρίθηκε αθώος για τις υπόλοιπες κατηγορίες. Του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 13 ετών κατά πλειοψηφία. (Η μειοψηφία είχε την άποψη ότι έπρεπε να του επιβληθεί ποινή 17 ετών). Το δικαστήριο χορήγησε αναστολή εκτέλεσης της ποινής μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Του επέβαλε τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα.

Το δικαστήριο απέρριψε τα αιτήματα χορήγησης ελαφρυντικών για όλους τους κατηγορούμενους.

Ο Άρης Φλώρος βρίσκεται ήδη στη φυλακή μετά την πρωτόδικη καταδίκη του για την υπόθεση της Energa – Hellas Power. Απολογούμενος είχε αρνηθεί ότι έδωσε εκείνος την εντολή για τη δολοφονία του δικηγόρου, στις 3 Νοεμβρίου του 2014, έξω από το σπίτι του στην Πεντέλη. Υποστήριξε ότι οι συγκατηγορούμενοι του τον ενέπλεξαν στη δολοφονική απόπειρα, εκβιάζοντας τον για να αποσπάσουν χρήματα. Συνήγορος του ήταν αρχικά ο γνωστός ποινικολόγος Μιχάλης Ζαφειρόπουλος που δολοφονήθηκε το περασμένο φθινόπωρο.

Η εισαγγελέας

Την ενοχή του Άρη Φλώρου, ο οποίος έχει καταδικαστεί για την υπόθεση των εταιρειών Energa και Hellas Power, καθώς και των δύο συγκατηγορουμένων του, για την απόπειρα δολοφονίας του πρώην δικηγόρου του Λειτουργού της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας κ. Αντωνόπουλου, είχε ζητήσει και η εισαγγελέας της έδρας του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου.

Η εισαγγελική λειτουργός στην εισήγηση της αναφέρθηκε λεπτομερώς σε όλη την υπόθεση, στηρίζοντας την πρότασή της στα στοιχεία που εκτιμά πως πρέπει να οδηγήσουν στην ενοχή των κατηγορουμένων.

Ανάμεσα στα στοιχεία φιγουράρουν οι δύο ομολογίες που έδωσαν οι κατηγορούμενοι ως δράστες της επίθεσης, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε «έναν Αρη που τους έδωσε χρήματα να σκοτώσουν τον Αντωνόπουλο».

Όπως τόνισε η εισαγγελέας, οι δύο κατηγορούμενοι όταν τους επιδείχθηκαν φωτογραφίες αναγνώρισαν τον Άρη Φλώρο ως τον εντολέα της δολοφονίας του δικηγόρου.

Σύμφωνα με την εισαγγελέα : «Η περιγραφή του δράστη της επίθεσης από τον μηνυτή, προσομοίαζε αρκετά στον Όλντι Ντουλτσε και τον περιέγραφε ως ένα από τα άτομα που τον πυροβόλησαν. Στις 31 Αυγούστου 2016 συλλαμβάνεται ο Ντούλτσε και έρχεται στην Ελλάδα. Οδηγείται στον ανακριτή και στην πρώτη απολογία του παραδέχεται το συμβάν και αναφέρει και τον Άρμπερ Μπάκο. Καλείται και ο μηνυτής…Υπάρχει απολογία όπου αναφέρεται ότι έγινε ένα ραντεβού στην Κηφισιά και κάποιος έδωσε χρήματα για να κάνουν την επίθεση. Αναφέρουν ότι ένας Άρης έδωσε χρήματα για να σκοτώσουν τον Αντωνόπουλο. Τους επιδεικνύεται φωτογραφία του δικηγόρου και τους ζητούν να τον σκοτώσουν έναντι 100.000 ευρώ. Οι δύο κατηγορούμενοι όταν τους επιδείχθηκαν φωτογραφίες αναγνώρισαν τον Άρη Φλώρο. Κλήθηκε και ο μηνυτής και ανάφερε ότι εγώ σας είχα εκφράσει εξ αρχής ότι αυτός είναι ο ηθικός αυτουργός».

Η εισαγγελική λειτουργός αναφέρθηκε και στην ανώνυμη επιστολή που έφτασε στον ανακριτή με αιχμές για εκβιασμό από την πλευρά Αντωνόπουλου: «Λίγο αργότερα φτάνει στις 5 Ιανουαρίου 2017 μια ανώνυμη επιστολή. Η επιστολή λέει «είμαι κρατούμενος στον Κορυδαλλό. Είμαι φίλος του Άρμπερ Μπάκο, του Όλντι Ντούλτσε και του Κλοντιάν Λεκοτσάι. Ο Κλοντιάν είναι ο «μπαμπάς» των άλλων δυο. Έμαθα ότι ο Μπάκο και ο Όλντι κατονόμασαν επιχειρηματία. Αυτό είναι κομπίνα του Κλοντιάν. Τους έβαλε να το πουν. Άρα αυτός που συνέταξε το κείμενο αν και παντού μας λέει για τον Κλοντιάν στην κατακλείδα το υποκείμενο αλλάζει και γίνεται ο Αντωνόπουλος. Άρα θέλει να μας πει ότι ο Αντωνόπουλος έκανε συμφωνία. Αυτή τη γεύση αφήνει. Αυτό όλο δε στέκει στη λογική. Ότι έφαγε μια σφαίρα και έκανε συμφωνία με τους δολοφόνους και τους πληρώνει μάλιστα για να κατηγορήσουν το Φλώρο. Ο κατηγορούμενος δε, μας είπε ότι οι δικηγόροι του Αντωνόπουλου ζήτησαν 2 εκ. ευρώ για να αλλάξουν όλοι τις καταθέσεις τους. Όλη η ιστορία έχει 2 κοινά σημεία. Όσα λέει η επιστολή, λέει και ο κατηγορούμενος. Επίσης είναι ο μόνος που λέει ότι ο Αντωνόπουλος έχει κάνει συμφωνία με τους άλλους δύο. Καταλήγω ότι ο συντάκτης και πνευματικός πατέρας αυτής της επιστολής είναι ο Άρης Φλώρος».

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/enohos-gia-ithiki-aytoyrgia-se-apopeira-dolofonias-o-floros-tis-energa)

Η ηθική του συγγραφέα

Ο Λουίς Σεπούλβεδα και η γυναίκα του, η ποιήτρια Κάρμεν Γιάνιες, δεν μίλησαν ποτέ για τα βασανιστήρια που άντεξαν στις φυλακές του δικτάτορα Πινοτσέτ, εκείνος δυόμισι χρόνια, εκείνη περισσότερα. Γιατί; «Μα από σεβασμό για τους συντρόφους που πέθαναν» μου έλεγε εκείνος το 2011. «Δεν είμαι επιδειξίας να δείχνω τις πληγές μου. Υπάρχει αυτό που λέμε ηθική του συγγραφέα». Το ίδιο κι εκείνη: έγραψε στίχους για τη βία, το αίμα, τον θάνατο, αλλά λέξη για τον εαυτό της.

Οταν εκλέχτηκε ο Αγιέντε στη Χιλή, παντρεύτηκαν και απέκτησαν έναν γιο. Εκείνος μπήκε στην ομάδα προστασίας (GAP) του «γιατρού» ενάντια στους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς, και τον συνέλαβαν το 1973 μετά το πραξικόπημα. Απελευθερώθηκε χάρη στην παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας, οδηγήθηκε στην εξορία και δραπέτευσε για να ενταχθεί στην Ταξιαρχία Σιμόν Μπολίβαρ και να πολεμήσει για την ελευθερία στη Νικαράγουα.

Εκείνη τη συνέλαβαν αργότερα και τη… φιλοξένησαν στην κόλαση της Βίλας Γκριμάλντι, όπου οι παράνομες κρατήσεις, οι αποκεφαλισμοί, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες δεν είχαν τελειωμό, αλλά άντεξε και κατάφερε να φτάσει με το παιδί στη Σουηδία το 1981.

Οι δρόμοι του ζευγαριού χώρισαν για μια εικοσαετία. Εκείνος έκανε ζωή αντάρτη μέχρι τα 30 του, έπειτα αφοσιώθηκε στον οικολογικό ακτιβισμό και στην αρθρογραφία, και στα 37 του, το 1986, ξεκίνησε τη συγγραφική διαδρομή που τον έκανε διάσημο. Εκαναν άλλες οικογένειες στην Ευρώπη, όμως το 1997 αποφάσισαν να ζήσουν μαζί στη Χιχόν της Ισπανίας.

Εκεί, πέρσι τον Ιούλιο, ο Σεπούλβεδα ολοκλήρωσε το Τέλος της Ιστορίας (Opera, μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης): το πρώτο και μοναδικό έως τώρα μυθιστόρημά του που καθρεφτίζει, μέσα από τα απαραίτητα λογοτεχνικά φίλτρα, την περιπέτεια της ιδιωτικής ζωής του και είναι αφιερωμένο στην Κάρμεν: την κρατούμενη με τον αριθμό 824.

Για τον Αμερικανό Φράνσις Φουκουγιάμα, το «Τέλος της Ιστορίας» σήμαινε το τέλος των κοινωνικών επαναστάσεων. Ποιο είναι όμως το νόημα αυτού του αφορισμού για έναν παλαίμαχο επαναστάτη που, όπως ο Σεπούλβεδα, συνειδητοποιεί τις αδυναμίες των μετα-δικτατορικών δημοκρατιών στη Λατινική Αμερική; Οταν κατέρρευσε το καθεστώς του απαρτχάιντ, ο Νέλσον Μαντέλα καλούσε τον λαό της Νότιας Αφρικής να συγχωρήσει, αλλά να μην ξεχάσει («forgive but not forget»). Αντίθετα, ο Σεπούλβεδα με τη στάση του και τα βιβλία του επιμένει στο «δεν ξεχνώ – δεν συγχωρώ». Τι σημαίνει αυτό στην καθημερινή πράξη;

Πώς το αντιλαμβάνονται εκείνοι που αγωνίστηκαν για έναν πιο δίκαιο κόσμο και καλούνται να κάνουν συμβιβασμούς για χάρη μιας κίβδηλης ομαλότητας; Κι από την άλλη, είναι άραγε το ξεκαθάρισμα των παλιών λογαριασμών ο δρόμος που θα θωρακίσει καλύτερα τις σύγχρονες δημοκρατίες;Τέτοια πολιτικά και ηθικά ερωτήματα θέτει το Τέλος της Ιστορίας, που μαζί με τη Σκιά του εαυτού μας (Opera 2009, μτφ. Α. Κ.) είναι ίσως τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της ωριμότητας του Σεπούλβεδα. Στο καινούργιο του βιβλίο, ένα πολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή, ο 68χρονος σήμερα συγγραφέας χρησιμοποιεί τις παλιές πρώτες ύλες του κι όμως μπαίνει στην καρδιά της πιο επίκαιρης συζήτησης για το αγωνιστικό παρόν και το επαναστατικό μέλλον.

Η δράση τοποθετείται στο 2010, αλλά ο αναστοχασμός που την τροφοδοτεί παίρνει υπόψη του την επέτειο των 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή της αντεπίθεσης του νεοφιλελευθερισμού και της πολυδιάσπασης της Αριστεράς.

Ο Σεπούλβεδα έχει δει το ξέπλυμα των παλιών βασανιστών και το κυνήγι που ξεκίνησε το 1990 στη Χιλή από το σκιώδες «Γραφείο» (La Oficina) ενάντια στις ακροαριστερές οργανώσεις, στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης και της μετάβασης στη δημοκρατία. Και διαπιστώνει σήμερα τα απόνερα αυτής της κατάστασης, που καταδιώκει ακόμα και προοδευτικούς πολιτικούς όπως η Σοσιαλίστρια Χιλιανή πρόεδρος (το 2006 και ξανά το 2014) Μιτσέλ Μπατσελέτ…

Πρωταγωνιστής και alter ego του στο Τέλος της Ιστορίας είναι ένας αλλοτινός ελεύθερος σκοπευτής του αντιδικτατορικού αγώνα, που παγιδεύεται από τον υπόκοσμο της εξουσίας και εξωθείται να σκοτώσει τον προκλητικό αρχιβασανιστή της Βίλας Γκριμάλντι που είναι έγκλειστος σε φυλακή πολυτελείας. Τι θα κάνει;

«Αγωνίζομαι για να μην ξεχάσω ότι είμαι ελεύθερος»

Ο παππούς του Μιγκέλ Κρασνόφ, αρχιβασανιστή στη δικτατορία Πινοτσέτ, ήταν ο Κοζάκος αταμάνος Πιοτρ Νικολάεβιτς Κρασνόφ, υποστράτηγος του ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού που νικήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, και στον οποίο ο Τρότσκι χάρισε τη ζωή το 1918. Παρέμεινε ωστόσο αμετανόητος αντιμπολσεβίκος όπως κι ο γιος του που πίστεψε στο Ράιχ, και τελικά κατέληξαν μαζί το 1947 στη θανατηφόρα αγκαλιά του Στάλιν.

Με εξαιρετική μαεστρία ο Σεπούλβεδα συνδέει τους πρωταγωνιστές του Τέλους της Ιστορίας με ένα πλήθος από ιστορικά πρόσωπα της πολιτικής, στρατιωτικής και λογοτεχνικής σκηνής που παραπέμπουν σε αγώνες για την ελευθερία και στην καταστολή τους. Και μετατοπίζει τη δράση από την Πετρούπολη, τη Γιάλτα, το Μόναχο ή τη Μόσχα ώς το Σαντιάγο, για να εστιάσει τελικά στην ολισθηρή και παραπλανητική μετα-δικτατορική και μετα-δημοκρατική πραγματικότητα της Λατινικής Αμερικής, αναδεικνύοντας την ανθρωπολογία της κατά τον 21ο αιώνα.

Ο παλιός αντάρτης πρωταγωνιστής του ήταν κεντρικός χαρακτήρας του και το 1995, στο Ονομα ταυρομάχου (Opera, μτφ. Α. Κ.). Εχει πια αποσυρθεί στην Παταγονία με τη σύντροφό του που άφησε τη μιλιά της στη Βίλα Γκριμάλντι. Ομως το σημερινό ενδιαφέρον των επιχειρηματιών από τη Ρωσική Ομοσπονδία για εισαγωγές προϊόντων από τη Χιλή, τον ξαναβάζει εκβιαστικά σε ένα σκοτεινό παιχνίδι με παλιούς γνώριμους που έχουν αλλάξει ρόλους. Ο αλλοτινός εκπαιδευτής του στη Σοβιετική Ακαδημία Πολέμου, δυο πρώην σύντροφοι που έκαναν καριέρα μυστικών πρακτόρων της ΕΣΣΔ, ο Ελβετός εκπρόσωπος μιας πανταχού παρούσας ασφαλιστικής εταιρείας, οι εθνικιστές νοσταλγοί του κοζάκικου μεγαλείου, οι παλιοί φίλοι του στο σκληροπυρηνικό αντάρτικο του ELN…

Ολοι ξαναδιασταυρώνονται σε ένα τοπίο όπου πλέον ρυθμιστής της εξουσίας είναι το νέο οικονομικό μοντέλο, και η Ιστορία υφίσταται ύπουλη αναθεώρηση. Οι αγωνιστές της ελευθερίας είναι «λυσσαλέοι» και τα πρωτοπαλίκαρα του Πινοτσέτ που βρίσκονται στη φυλακή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, διαχειρίζονται ελεύθερα τον ιστότοπό τους. Το αφήγημα έχει αλλάξει. Γι’ αυτό ο Σεπούλβεδα επαναφέρει στο τραπέζι το ζήτημα της πολιτικής ηθικής και προκαλεί τον αναγνώστη να προβληματιστεί για το πώς το παρελθόν θα εμπλουτίσει το μέλλον χωρίς να το δηλητηριάσει.

Ο ίδιος έχει απαντήσει: «Αγωνίζομαι για να μην ξεχάσω ότι είμαι ελεύθερος».

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/i-ithiki-toy-syggrafea )