Άνοιξε το αρχαίο θέατρο Ερέτριας μετά από 40 χρόνια

Με τρεις αρχαίες τραγωδίες άνοιξε αυλαία το Αρχαίο Θεάτρο Ερέτριας, μετά από 40 χρόνια και υποδέχτηκε ξανά το κοινό του, καθώς η αναστήλωσή του αποκαθίσταται σταδιακά.

Όπως δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας, Φάνης Σπανός, «είμαστε πολύ χαρούμενοι που χρηματοδοτώντας τη δράση αποτελέσαμε μέρος αυτής της ευρύτατης συλλογικής προσπάθειας.

»Το αρχαίο θέατρο της Ερέτριας αποτελεί σταθμό τέχνης, πολιτισμού και ιστορίας, με τεράστια αξία, όχι μόνο για την Ερέτρια αλλά για ολόκληρη την Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα. Να αναφέρω ότι το θέατρο αποκαθίσταται σταδιακά, οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί και παραδίδονται κάποιες θέσεις. Μέχρι τώρα παραδόθηκαν 300 θέσεις. Πάντως, έχουμε δεσμεύσει πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων στην Εφορία Αρχαιοτήτων Εύβοιας, ένα εκατομμύριο πενήντα χιλιάδες ευρώ, το οποίο απορροφάται προοδευτικά».

Τα έργα που παρουσιάστηκαν από τις 21 έως τις 23 Σεπτεμβρίου ήταν η «Ελένη» του Ευριπίδη, ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή και οι «Πέρσες» του Αισχύλου, στο πλαίσιο του πιλοτικού φεστιβάλ αρχαίου δράματος, που έγινε με πρωτοβουλία του Κέντρου Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου.

Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν στο θέατρο «Ροές» της Αθήνας και στο θέατρο Μοσχοποδίου στη Θήβα. Ακολουθεί το πρόγραμμα.

3 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Ελένη»

Από το Θέατρο Χαλκίδας σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία Γιάννη Κατσάνου.

Μουσική-διδασκαλία χορικών: Κώστας Κουρμπέτης, Σκηνικά-διαμόρφωση χώρου: Μαίρη Μουρσελά, Χορογραφία: Αργυρώ Μαγκοπούλου, Δραματουργική επεξεργασία- Κοστούμια: Βάσω Λευκούδη. Μουσικοί: πιάνο: Νικηφόρος Κουρμπέτης, ακορντεόν: Κώστας Κουρμπέτης, κρουστά: Κώστας Κακαβούλης

Διανομή: Ελένη-είδωλο Α’: Μαρία Καράκωστα, Ελένη-είδωλο Β’: Μάχη Ακριώτου, Ελένη-είδωλο Γ’: Βάσια Σκούρα, Τεύκρος: Νίκος Αγγελάκης, Μενέλαος: Παναγιώτης Τζαφέρης, Θυρωρός: Έστερ Λουκά, Άγγελος Α’: Χαράλαμπος Παναγιώταρης, Θεονόη: Μίνα Βαμβάκου, Θεοκλύμενος: Ηλίας Τσώλης, Άγγελος-Θεράπων: Γιώργος Ανδριώτης, Διόσκουροι: Νίκος και Νικηφόρος Κουρμπέτης

Χορός: Κορυφαία: Άντα Αραβίδου, Μέλη: Μάχη Ακριώτου, Μίνα Βαμβάκου, Μαρία Καράκωστα, Βούλα Κοκονού, Εύη Κονοβέση, Βασιλική Κοτσανταμπάση, Έστερ Λουκά, Νάνσυ Μακρή, Μαρία Μεταξούλη, Κική Παπαδημητρίου, Ζωή Πολυχρόνου, Βάσια Σκούρα, Βίκυ Τσιλιγιάννη, Ελένη Φωτιά

29 Σεπτεμβρίου – «Ροές», 1 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Οιδίποδας Τύραννος»

Από τον Σύλλογο «Λάιος» της Θήβας, τον Σύλλογο «Δήλια Δρώμενα» της Τανάγρας και την θεατρική ομάδα «Σχήμα Αλιάρτου», σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη και σκηνοθεσία Θανάση Αντωνίου.

Διδασκαλία φωνητικής: Ελένη Οικονομίδου, Χορογραφία: Φάνης Καφούσιας, Κοστούμια: Ελπίδα Βαρθολομάτου Γεωργοπούλου, Σκηνικά: Αλέκος Τσαμάτης, Αμπιγιέζ: Παρασκευή Ηρακλέους, Ψιμυθιολόγος: Καρίν Φιοριντόρ, Φωτισμοί-Ήχος: Θοδωρής Στέφας, Μουσική: Πάν Καπερνέκα

Διανομή: Οιδίποδας: Γιάννης Χαρμπάτσης, Ιοκάστη: Βάνα Αποστολοπούλου, Τειρεσίας: Δημήτρης Γατής, Κρέων: Γιώργος Λουρωτός, Άγγελος: Κυριάκος Τσαμπάς, Εξάγγελος: Σοφία Τριπερίνα, Θεράπων: Αναστάσιος Φρούσιος, Ιερέας: Κωνσταντίνος Ντούμπας, Ισμήνη: Δέσποινα Λουκαδή, Αντιγόνη: Μαρία Καβούρη, Οδηγός Τειρεσία: Μαρία Καβούρη, Κορυφαία: Έθελ Παναγιώτα Λουκαδή, Χορός: Ευδοκία Τσάπρα, Μαρία Ανδριανού, Μαρία Ξύδη, Σοφία Λακιώτη, Γεωργία Φρούσιου, Αργυρώ Αναστασίου, Σοφία Τριπερίνα, Κυριάκος Τσαμπάς, Αναστάσιος Φρούσιος

28 και 30 Σεπτεμβρίου – Θέατρο «Ροές», 2 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Πέρσες»

Από το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάγκου Ανδρεάδη.

Δραματουργία: Γιάγκος Ανδρεάδης, Πέπη Ρηγοπούλου, Μουσική σύνθεση: Αλίκη Μαρκαντωνάτου, Χορογραφία : Φάνης Καφούσιας, Κρουστά: Νίκος Τουλιάτος, Σιμόνε Μογγέλι

Διανομή: Δαρείος, χορός: Χρήστος Γλυκός, Άτοσσα, χορός: Ισαβέλλα Μαργαρά, Ξέρξης, χορός: Θαλής Πολίτης, Μαντατοφόρος, χορός: Γιώργος Ρουσάκης, Α’ Κορυφαία: Αλίκη Στενού, Α΄Κορυφαίος: Αλέξιος Βιδαλάκης, Β’ Κορυφαία: Αφροδίτη Βάσου, Β΄Κορυφαία: Βίκη Μαϊδάνογλου, Β Κορυφαίος: Κωνσταντίνος Ζερβός

Κρατήσεις θέσεων:

Θήβα: 2262023393. Προπώληση: γραφεία Συλλόγου Πολιτιστικής Ανάπτυξης Θήβας «Λάιος» (Πινδάρου 12, Θήβα).
Αθήνα: Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16 στο Γκάζι, τηλέφωνο: 210 3474312

(ΠΗΓΗ :  http://www.efsyn.gr/arthro/anoixe-arhaio-theatro-eretrias-meta-apo-40-hronia   )

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος*

Ένα θέατρο από τα βάθη του χρόνου και μόλις λίγο κάτω από την επιφάνεια της Μενιδιάτικης γης, αποκαλύπτεται στο Μενίδι, τις ιστορικές Αχαρνές! Η χαρά και η συγκίνηση, δεν αφορά μόνον τη συντεχνία του Θεάτρου στην οποία έχω την τιμή να ανήκω, αλλά και όλους τους Έλληνες,  όλη την ανθρωπότητα  που κληρονόμησε το πνεύμα και τις   κατακτήσεις  του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.

Η  αποκάλυψη αυτού του θεάτρου, έγινε τον Φεβρουάριο του 2007. Ο χρόνος όμως για την προώθηση μιας τέτοιας υπόθεσης είναι πάντα μακρύς. Επί τέλους ήρθε η ώρα που Υπουργείο Πολιτισμού και Δήμος Αχαρνών κινούν τις διαδικασίες ώστε να οργανωθεί η ανάδειξη και η αποκατάσταση του θεάτρου. Αυτή τη στιγμή, ένα μικρό μόνον μέρος έχει αποκαλυφθεί. Ήρθε στο φως τυχαία, κατά την θεμελίωση μιας οικοδομής. Έχει ήδη αποκαλυφθεί μια ολόκληρη κερκίδα πλάτους 5μ. δυτικά και 22 μ. ανατολικά με 10 σειρές καθισμάτων σε ημικυκλική διάταξη. Πολλά συμπεράσματα εξάγουν οι αρχαιολόγοι από αυτή την αποκάλυψη. Κατ΄ αρχήν ταυτοποίησαν το κέντρο της αρχαίας πόλης. Είναι διαχρονικά στο ίδιο σημείο, κατατάσσοντας τις Αχαρνές μεταξύ των ελαχίστων πόλεων που κατοικούνται επί χιλιάδες έτη αδιαλείπτως. Υπήρχαν ήδη από παλιότερα, πληροφορίες για την ύπαρξη του θεάτρου από δύο επιγραφές του β΄ μισού του τέταρτου αιώνα π.Χ.  Ο  Αριστοφάνης, γράφει την κοσμαγάπητη  κωμωδία του «Αχαρνείς» το 475 π. Χ. Παίχθηκε στα Λήναια και πήρε το πρώτο βραβείο. Αποκλείεται να ανέβηκε ξανά ως επιτυχία έχουσα σχέση με την πόλη,  στο υπό ανάδειξη θέατρο; Είναι σίγουρο πως οι αρχαίοι κάτοικοι των Αχαρνών θα αναγνώρισαν σε αυτό τους εαυτούς τους και θα είδαν δραματοποιημένα τα σημαντικά προβλήματα του καιρού τους. Στους «Αχαρνείς» ο Αριστοφάνης παρουσιάζει έναν χορό γέρων Αχαρνέων, που επιτίθεται στον Αθηναίο Δικαιόπολη, ο οποίος κουρασμένος από τον πολυετή πόλεμο με τους πελοποννησίους , ζητά να κλείσει ιδιωτική ειρήνη. Η πυκνοκατοικημένη πόλη των Αχαρνών, είχε καταστραφεί από την πρώτη πελοποννησιακή εισβολή και οι κάτοικοί της, ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον πόλεμο αντιποίνων έως την τελική νίκη. Κάτω από τα λόγια του κωμικού συγγραφέα, υπάρχουν πολλά που αφορούσαν την επικαιρότητα, και τα οποία  αποκωδικοποιούσαν οι θεατές εκείνης της εποχής. Στοιχεία που δεν μπορούν να «διαβαστούν» από τον σύγχρονο θεατή. Έχει ενδιαφέρον όμως να δει κανείς  σε αυτή την κωμωδία και το πως παρελαύνουν οι γείτονες του ευρύτερου χώρου με τους οποίους γειτνιάζει η περιοχή των Αχαρνών. Βοιωτοί,  Μεγαρείς, Αθηναίοι. Ακόμη, στο ίδιο έργο σημειώνεται και η στρατηγική θέση της πόλης των Αχαρνών. Σε κάποιο σημείο της εξέλιξης της κωμωδίας έρχεται απεσταλμένος από  τον  στρατηγό Λάμαχο που φέρνει διαταγή από το συμβούλιο των στρατηγών, πως πρέπει να φυλαχθούν τα χιονισμένα περάσματα της Πάρνηθας ώστε να αποτραπεί ενδεχόμενη επιδρομή των Βοιωτών.

Στην εποχή της οικονομικής στενότητας την οποία βιώνουμε, ανάγκη ζωής είναι η προβολή και η διατήρηση των εθνικών μας θησαυρών, όπως είναι ένα αρχαίο θέατρο  σε μια περιοχή με τόσο μεγάλη ιστορία. Απαιτούνται χρήματα για  μελέτες, για αντισταθμιστικά οφέλη που πρέπει να δοθούν στους κατοίκους και ακόμα  ένας σχεδιασμός που θα συνοδεύσει το εγχείρημα σε αρκετό βάθος χρόνου. Θυμάμαι την περίπτωση του αρχαίου θεάτρου στο κέντρο της Λάρισας. Το 1983 είχε αποκαλυφθεί  ένα πολύ μικρό μέρος, στον πιο κεντρικό εμπορικό δρόμο της πόλης. Πάνω του χτισμένα καταστήματα, εργαστήρια, σπίτια,  αποθήκες. Απαλλοτριώθηκαν σιγά σιγά, έγινε έργο υπεύθυνο και αυτή τη στιγμή, ολόκληρο το θέατρο έχει αναδειχθεί, έτοιμο να δεχθεί στην ορχήστρα και στις κερκίδες του θεατρίνους και θεατρόφιλους.

Είθε ο Διόνυσος, ο θεός του θεάτρου να λειτουργήσει ξανά σε έναν παλιό ναό του, μετά την αποκάλυψή του, στις Αχαρνές του  εικοστού πρώτου αιώνα. Είθε το Αρχαίο Θέατρο των Αχαρνών, να έρθει στο φως  και να αποκατασταθεί στην πραγματική διάστασή του, το συντομότερο δυνατό!

(Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ)

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

Συγκίνηση στη μεγάλη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου (photos – video)

Μια πρωτόγνωρη βραδιά έζησαν όσοι παραβρέθηκαν στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα όπου ο Θάνος Μικρούτσικος συνάντησε τους φίλους του, τον «ανθό» της ελληνικής λαϊκής ερμηνείας, που τραγούδησε αγαπημένα τραγούδια του, τα οποία σημάδεψαν και συντροφεύουν τρεις γενιές σε κοινές αγωνίες, αγώνες και προσωπικές στιγμές.

Θάνος Μικρούτσικος

Στην συναυλία που επαναλαμβάνεται και σήμερα 8 Ιουνίου εμφανίζονται οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Μεράντζας, Κώστας Θωμαΐδης, Μανώλης Μητσιάς, Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κότσιρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Ρίτα Αντωνοπούλου και Μαριάννα Πολυχρονίδη.

Θάνος Μικρούτσικος Χάρις Αλεξίου

Στο πρώτο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν περίπου 6.500 κόσμος κάθε ηλικίας, γεμίζοντας ασφυκτικά το Θέατρο Βράχων. Ο συνθέτης αποθεώθηκε από τον κόσμο και μια από τις ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν ο συνθέτης αφιέρωσε το τραγούδι «Η αγάπη είναι ζάλη», που ερμήνευσε η Αλεξίου, στον αδερφό του Ανδρέα Μικρούτσικο ο οποίος βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό και «αυτές τις μέρες είχε τα γενέθλιά του», όπως δήλωσε από τη σκηνή ο Θάνος Μικρούτσικος.

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/politismos/sygkinisi-sti-megali-synaylia-toy-thanoy-mikroytsikoy-photos-video/ )

«Ο Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου στο Στρατουδάκειο, τον Μάιο

Η κωμωδία του Μολιέρου «Ο Αρχοντοχωριάτης» ανεβαίνει από 18 Μαΐου στο Στρατουδάκειο για σειρά 8 παραστάσεων από ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Μεγαριτών και σε σκηνοθεσία Ευγενίας Σάλτα.

Το πολύ γνωστό και διασκεδαστικό έργο του Γάλλου συγγραφέα, το ταλέντο των μελών του καστ και η ίδια η σκηνοθέτρια υπόσχονται ένα απολαυστικό θέαμα.

Παίζουν οι: Παναγιώτης Σταμπόλας, Μαρία Καραντώνη, Λεωνίδας Σταμπόλας, Βίκυ Φατούρου, Λένα Δαλάκα, Δημήτρης Κιπινής, Αθηνά Μήλεση, Κατερίνα Κορόγιαννη, Θεοδώρα Πανταζή, Αλέξανδρος Δέλτα.
Χορεύουν οι: Μαρισία Σπίνου, Αλέξανδρος Δέλτα, Βασίλης Παπασίδερης, Φαίη Ρήγα, Παναγιώτης Μωραΐτης, Χριστίνα Κοντοκώστα, Νίκος Κολλιαλής.

Σκηνοθεσία/Διασκευή κειμένου: Ευγενία Σάλτα
Βοηθός σκηνοθέτης: Αλέξανδρος Δέλτα
Κινησιολογία/Χορογραφίες: Μαρισία Σπίνου
Σκηνογραφία: Αιμιλία Κούρσου
Μουσική επιμέλεια: Ευγενία Σάλτα-Μαρισία Σπίνου-Αλέξανδρος Δέλτα
Σχεδιασμός φωτισμού: Σπύρος Κρεμμύδας,
Ηχοληψία: Άγγελος Χιώτης,
Ενδυματολόγοι: Αθηνά Μήλεση-Μαρία Καραντώνη,
Υλοποίηση κουστουμιών: Δέσποινα Τσουρουφλή, Κωνσταντίνα Αυγουστή
Φωτογραφίες/Art trailer:ΕυγενίαΣάλτα (About art).

Η πρεμιέρα την Παρασκευή 18 Μαΐου και ώρα 20:45.
Επόμενες ημέρες παραστάσεων: 19, 20, 21, 23, 25, 26 & 27 Μαΐου.

Το Κωνσταντινουπολίτικο Θέατρο στο επίκεντρο εκδήλωσης στο «Ελληνικό Σπίτι» στο Παρίσι με ομιλητή τον Πάνο Σκουρολιάκο

Στο Κωνσταντινουπολίτικο Θέατρο, ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο «Ελληνικό Σπίτι» στο Παρίσι με κεντρικό ομιλητή τον ηθοποιό, θεατρικό δημιουργό και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνο Σκουρολιάκο.

Την εκδήλωση διοργάνωσε η «Καλλιτεχνική Ομάδα Ήριννα» στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της για την προβολή στη Γαλλία, καλλιτεχνών, διανοουμένων και προσωπικοτήτων από την Ελλάδα.

Στην ομιλία του ο κ. Σκουρολιάκος αναφέρθηκε στην ιστορική εξέλιξη των θεατρικών κειμένων και δρώμενων, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους με την κοινωνία από τον 17ο αιώνα έως σήμερα, στην Κωνσταντινούπολη, με ιδιαίτερες αναφορές στην αρχαία εποχή, στην εποχή του Βυζαντίου και στην περίοδο του γαλλικού Διαφωτισμού. Στη συνέχεια, ο δημιουργός ερμήνευσε αποσπάσματα από τα έργα «ο Φιάκας» του Μισιτζή και «ο Χαρτοπαίκτης» του Χουρμούζη.

Τα θεατρικά αποσπάσματα και τη διάλεξη του κ. Σκουρολιάκου, απέδωσε στα γαλλικά – για τους γαλλόφωνους προσκεκλημένους- η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αναστασία Πολίτη.

Στην εκδήλωση παρέστη ο επιτετραμμένος της ελληνικής πρεσβείας στη Γαλλία Ιωάννης Μιλτιάδης Νικολαΐδης, η διευθύντρια του γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας Κωνσταντίνα Πανέτη και ο διευθύνων του προξενικού Γραφείου της πρεσβείας Δημήτρης Ψιάχας. Συμμετείχε επίσης, η Αγγλίδα ευρωβουλευτής του Εργατικού Κόμματος Τζούλι Γουόρντ, καθώς και άλλοι προσκεκλημένοι από τη Γαλλία και το Βέλγιο.

(ΠΗΓΗ : http://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/to-konstantinoupolitiko-8eatro-sto-epikentro-ekdilosis-sto-eliniko-spiti-sto-parisi-me-omiliti-ton-pano-skouroliako)

Δεύτερη παράταση για τον «Ζητιάνο» στο θέατρο Από Μηχανής

Ο «Ζητιάνος» του Ανδρέα Καρκαβίτσα παίρνει δεύτερη παράταση παραστάσεων λόγω της μεγάλης προσέλευσης. Η παράσταση της ομάδας Anima (υποψήφια για το βραβείο Κάρολος Κουν για την παράσταση «Έξοδος») σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και συμπαραγωγή του ΔηΠεΘε Ρούμελης με τη Λυκόφως, παρατείνει τις παραστάσεις της για δεύτερη φορά, από τις 23 Δεκεμβρίου έως τις 28 Ιανουαρίου, στο Θέατρο Από Μηχανής. https://amtheater.gr/plays/performance-01

Ο Ζητιάνος του Καρκαβίτσα αναφερόμενος στην εποχή της προσάρτησης της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος (1881) σκιαγραφεί την κατάσταση ενός χωριού του θεσσαλικού κάμπου και των κατοίκων του, οι οποίοι κυριαρχημένοι από ταπεινά ένστικτα, από παγανιστικές δοξασίες, φτώχεια και αμάθεια, γίνονται υποχείρια ενός δαιμόνιου επαγγελματία Επαίτη, ο οποίος τους οδηγεί προς την καταστροφή.
Με αυτόν τον τρόπο ο Καρκαβίτσας προβάλλει τη φθορά του παλιού μεσαιωνικού κόσμου, στον οποίο επικρατούσαν οι δόλιοι, οι επιτήδειοι και οι ισχυροί, προτείνοντας τελικά μέσα από την απόλυτη επικράτηση του κακού, το αντίθετό της, δηλαδή την εξέλιξη, την μόρφωση, την πνευματικότητα, την κυριαρχία των θετικών ενστίκτων έναντι των αρχέγονων ηθών, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και εν τέλει την επίμοχθη αντίσταση στο πιο ισχυρό.
Στο Νυχτερέμι, ένα χωριό κοντά στις εκβολές του Πηνειού, ενώ οι κάτοικοί του βρίσκονται στα δικαστήρια με τον μπέη της περιοχής, στην προσπάθειά τους να ξεκαθαρίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χωριού, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρουν να νικήσουν και να θεωρηθούν τα κτήματα δικά τους και όχι του μπέη, φτάνει ένας ζητιάνος μαζί με το δεκαπεντάχρονο ζητιανόπουλό του.
 
Το κύριο πρόσωπο του μυθιστορήματος, ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας, αφού ξυλοφορτωθεί από τον τελωνοφύλακα Βαλαχά, θα προκαλέσει τη συμπόνια των κατοίκων που θα του προσφέρουν φιλοξενία και τροφή. Την επόμενη μέρα, ο ζητιάνος θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών του χωριού, με τα «θαυματουργά βοτάνια» του, και θα κατορθώσει να πουλήσει, το «αγαπόχορτο», το «σερνικοβότανο» και άλλα βοτάνια, καθώς και υλικά για ξόρκια και για μαγικά, παίρνοντας σε αντάλλαγμα ό,τι πιο ακριβό έβλεπε ότι είχε το κάθε σπίτι, που θα το μεταπουλούσε και θα γέμιζε με χρυσές λίρες. Αδιάφορος και ασυγκίνητος για τη μοίρα και την τύχη αυτών των γυναικών θα δώσει βοτάνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και στο θάνατο, ενώ θα καθοδηγήσει επιδέξια όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του· να εκδικηθεί δηλαδή το ξύλο που έφαγε από τον τελωνοφύλακα και παίζοντας με την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία τους, να τους καθοδηγήσει να βάλουν φωτιά στο σπίτι που μένει για να τον κάψουν ζωντανό. Τέλος, θα βάλουν φωτιά και στο μεγάλο σπίτι του μπέη, οπότε παρεμβαίνουν οι ελληνικές Αρχές και οι Τούρκοι αφέντες της περιοχής, οδηγώντας όλους τους άντρες στη φυλακή της Λάρισας.
 
Στην παράσταση της ομάδας Anima η ιστορία ξετυλίγεται από την πλευρά των γυναικών της ιστορίας, οι οποίες ακόμα πιο εγκλωβισμένες στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, επηρεασμένου βαθιά από την οθωμανική κοινωνική δομή, στέκουν ανήμπορες να αντισταθούν και να προφυλάξουν τα παιδιά τους, τους εαυτούς τους και τους άντρες που κάνουν κουμάντο, από το επερχόμενο κακό που φέρει επιδέξια μαζί του ο άντρας Ζητιάνος. 
Έτσι βλέπουμε στην αρχή της ιστορίας τις γυναίκες πεθαμένες πια, στο μεταίχμιο του άλλου κόσμου, να επιστρέφουν πίσω στον τόπο τους για να ξαναζήσουν την ιστορία τους, να την διηγηθούν και να καταλάβουν… Μέσα μια σύγχρονη εικαστική αναπαράστση αναλαμβάνουν διάφορους ρόλους, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τόσο τη δική τους πλευρά όσο και την πλευρά των αντρών της ιστορίας.
 
Συντελεστές
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Διεύθυνση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.

Ο Γυάλινος Κόσμος του Τένεσι Ουίλιαμς στο Θέατρο Τ

Σβήσε τα κεριά σου Λώρα. Σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο με αστραπές».

Bίντεο σαν από επίκαιρα εποχής προβάλλονται στην οθόνη της σκηνής – διάφανο και τρύπιο προπέτασμα του θεάτρου-, πλάνα από φιγούρες σαν τα ανθρωπάκια του Γαϊτη κι ένας θεατής/πρωταγωνιστής, ο Τομ, παρακολουθεί την οθόνη καθισμένος πάνω στη σκηνή σε βαθυκόκκινη τριπλή θέση κινηματοθέατρου εποχής.

Ο «Γυάλινος κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς έκανε την πρεμιέρα του ανήμερα τα Χριστούγεννα, στο Θέατρο Τ, στην οδό Φλέμινγκ της ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Συνηθίζεται η χρήση του βίντεο σε θεατρικές παραστάσεις. Σε τι εξυπηρετεί;

«Καμιά ιστορία δεν είναι ανεξάρτητη απ’ το ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται. Κι ο ”Γυάλινος κόσμος??, ίσως και όλα τα έργα του Ουίλιαμς, διαδραματίζεται στο στούντιο ή αλλιώς στο εργαστήρι του συγγραφέα. Μοντάρει αναμνήσεις, γι? αυτό και η εμμονή με τον κινηματογράφο. Είναι μια ταινία με ζωντανά πρόσωπα και φιλμαρισμένες μνήμες. Δεν είναι εύρημα. Είναι μέρος της αφήγησης. Η εικόνα στο θέατρο είναι διαχείριση του χώρου, στον κινηματογράφο είναι του χρόνου» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σκηνοθέτης της παράστασης, Γλυκερία Καλαϊτζή.

Ο «Γυάλινος κόσμος» γράφτηκε το 1944, στην Ελλάδα πρωτοπαίχτηκε το 1946 απ’ το θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Έκτοτε, ευτύχισε σε χιλιάδες παραστάσεις ανά τον κόσμο (μεταφράστηκε σε τριάντα γλώσσες).

«Εάν η γνώση, το χρήμα και η εξουσία, όπως πιστεύει ο Τζιμ, ο νεαρός εκ των πρωταγωνιστών του έργου, πράγματι συγκροτούν τη δημοκρατία, τότε η ίδια η δημοκρατία βρίσκεται υπό απειλή. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος με ”Γυάλινους κόσμους”, γιατί όλα αυτά τα οικοδομήματα φλέγονται αδιάκοπα απ την οργή και τη φωτιά της ανθρώπινης απελπισίας» έλεγε, σχεδόν τριανταπέντε χρόνια πριν, ο σκηνοθέτης Διαγόρας Χρονόπουλος όταν ανέλαβε τη σκηνοθεσία του έργου για το ΚΘΒΕ. Ισχύουν όλα αυτά και σήμερα. Γιατί επιλέξατε σήμερα, ξανά, έναν «Γυάλινο κόσμο» κ.Καλαϊτζή;

«Επειδή ολοκληρώνει έναν κύκλο που έχει να κάνει με τον τρόπο που εγώ έζησα στο θέατρο. Έχει τρομακτικές αναλογίες με τη σημερινή εποχή. Δεν είναι η νοσταλγία αλλά η οδύνη της επιλογής. Η επιλογή μας, όπως του Τομ, να φύγουμε απ’ τον οικογενειακό μας κόσμο έχει κόστος. Δεν κάνω θέατρο για να δείχνω συναισθήματα. Είμαι περισσότερο μπρεχτική. Να δούμε πώς ζούμε. Έτσι θα αναγνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας. Επειδή δεν μ’ ενδιαφέρουν οι συγγραφείς που δείχνουν αυτά που συμβαίνουν στους άλλους, αλλά εκείνοι που φλέγονται οι ίδιοι και αφήνουν τη φωτιά τους να φανεί. Ήρθε ο καιρός να δούμε ότι είμαστε μέρος του προβλήματος. Γιατί στην εποχή μας τα social media που δίνουν την αίσθηση ότι τα διαχειρίζονται όλα στην πραγματικότητα δεν διαχειρίζονται τίποτα» απαντά η σκηνοθέτης.

Μετά την πρεμιέρα των Χριστουγέννων και τις sold out παραστάσεις έως τις 2/1, συνεχίζει στις 3, 4,5, και 6/1 ώρα 21:30 , 7/1 ώρα 19:00 και μετά τις γιορτές κάθε Παρασκευή/ Σάββατο ώρα 21:30 και Κυριακή 19:00.

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ http://www.amna.gr/home/article/217663/O-Gualinos-Kosmos-tou-Tenesi-Ouiliams-sto-Theatro-T)

 

«Η σκηνοθετίτιδα σκοτώνει το θέατρο»

Ο Θωμάς Μπέκετ, πρώην καγκελάριος, συγκυβερνήτης, αδελφικός φίλος του βασιλιά Ερρίκου Β’ και διάσημος μπον βιβέρ, γίνεται αρχιεπίσκοπος της Καντερβουρίας. Απαρνιέται ξαφνικά τα εγκόσμια αξιώματα, τις απολαύσεις και αφιερώνεται στη μάχη για την κατάλυση της κοσμικής εξουσίας. Αυτοεξορίζεται στη Γαλλία κι όταν επιστρέφει στην Αγγλία γνωρίζει ότι θα δολοφονηθεί.

Θα συμβεί παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 1170 μέσα στην ίδια του την εκκλησία. Τα συναξάρια έγραψαν πως τους καλωσόρισε στον ναό και δέχτηκε τα χτυπήματα χωρίς αντίσταση την ώρα που προσευχόταν. Είναι η πραγματική ιστορία του Αγίου Θωμά. Το έργο ξεκινάει από τη στιγμή που ο Θωμάς Μπέκετ επιστρέφει από τη Γαλλία.

Συζητώντας με τη Ρούλα Πατεράκη πείθεσαι ότι εκείνη τη στιγμή διατυπώνει με τις πιο ακριβείς λέξεις τις απαντήσεις της, ότι εκφράζει με τη μεγαλύτερη δυνατή αλήθεια τις σκέψεις και τις επιθυμίες της, όσο απροσδόκητες κι αν ακούγονται κάποιες απ’ αυτές.

Με τον Γιώργο Νανούρη στο «Φονικό στην εκκλησιά» Με τον Γιώργο Νανούρη στο «Φονικό στην εκκλησιά» |

Η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Αρης Ασπρούλης, κι οι δυο τους χαρισματικοί, είχαν το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο για το έργο του Ελιοτ. Την Ιόλη τη γνωρίζω από μικρή εξαιτίας των γονιών της, του Γιάγκου Ανδρεάδη και της Πέπης Ρηγοπούλου. Τους άκουσα με ενδιαφέρον: Το έργο με δύο ερμηνευτές, μια γυναίκα, που ως τέτοια υποδύεται κι άλλους ρόλους, και ο Θωμάς Μπέκετ.

Είναι πετυχημένη η μετεγγραφή. Αγαπούσα τον νομπελίστα, μεγάλο ποιητή Ελιοτ, στο παρελθόν είχα μεταφράσει δύο από τα Τέσσερα Κουαρτέτα του. Είχα δει το “Φονικό στην εκκλησιά” πριν από πολλά χρόνια στο Παρίσι σε μια ολοκληρωμένη παράσταση, που όμως δεν μου άρεσε, με κούρασε. Ηταν πολύ ακαδημαϊκή, πολύ σεβαστική στον ποιητή.

Τότε είχα βρει τον Ελιοτ αντιθεατρικό. Ομως έτσι όπως συνέλαβε το έργο η Ιόλη και το διασκεύασε μαζί με τον Αρη, νομίζω ότι απέκτησε μια ενδιαφέρουσα θεατρικότητα, υποδόρια μάλιστα φέρει κάποια μηνύματα που διαχέονται σε πολιτικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, οντολογικό επίπεδο

• Εσείς έχετε κάποιου είδους πίστη;

Καθόλου, παρ’ όλο που όταν χάνεις δικούς σου, είναι εύκολο να κυλήσεις προς τα εκεί. Είχα μια φίλη που εκτιμούσα πολύ, έπασχε από σχιζοφρένεια και πέθανε από καρκίνο. Λίγο πριν φύγει απάντησε σ’ αυτή την κλασική ερώτηση περί πίστης κάτι που μου άρεσε πολύ: «Να μου επιτρέψετε να έχω έναν υγιή αγνωστικισμό». Η φράση με σημάδεψε, την υιοθέτησα έκτοτε.

Ειδικά όταν το λέει κάποιος έχοντας περάσει τα μαρτύρια του Ταντάλου, θα ήταν λογικό να ρέπει προς το να προσκυνήσει το θείο. Με εντυπωσίασε που δεν καταδέχτηκε την παρηγορία μένοντας συνεπής στην αντίληψη που είχε για τη ζωή ώς το τέλος. Θεώρησε την αρρώστια της ως επιλογή της φύσης, όχι μοίρα, πεπρωμένο.

• Η παραδοχή του αγνωστικισμού δεν υποδηλώνει ένα είδος πίστης, με την έννοια ότι αφήνει ανοιχτό έναν χώρο προς το μεταφυσικό;

Εγώ ενδιαφέρομαι για τη μεταφυσική που φέρνει η εξέλιξη της επιστήμης. Κάθε μέρα σού ανατρέπει παραδεδεγμένες αξίες, πεποιθήσεις, αλλάζει τον δρόμο σκέψης. Μ’ αυτήν την έννοια έχω πίστη στην επιστήμη. Είναι τόσο θεαματικά υπερβατική, που μένεις εμβρόντητος, άφωνος. Θεωρητικά και δυνητικά είναι το σύμπαν, με την έννοια του πειράματος, του πραγματικού.

• Με τη δύναμη του ανθρώπου;

Με τη μετά τον άνθρωπο κατάσταση, αν θεωρήσουμε ότι αποτελεί ένα μεταβατικό φαινόμενο. Μέσα από ένα προτσές αλλεπάλληλων μετακινήσεων ο άνθρωπος μπορεί να μετεξελιχθεί σε κάτι που δεν θα είναι όπως τον ξέρουμε, ίσως σε μηχανή, εξωγήινο, ακόμα και η ύλη, δηλαδή να λειτουργήσουν άλλες δυνατότητες. Σ’ αυτό έχω όχι πίστη αλλά δέος. Είναι το μόνο που θα ήθελα να παρακολουθώ με τεράστιο ενδιαφέρον.

• Στην τέχνη σας δεν έχετε πίστη;

Α πα, πα. Θεός φυλάξοι. Να πιστεύω στο θέατρο; Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που είχαν ή έχουν έναν δαίμονα. Κάποιοι ξεχωριστοί, ιδιαίτεροι που η σκέψη τους σπάει τα δεδομένα, ταρακουνάει. Οπου υπάρχει δαίμονας, καλός ή κακός, εγώ ενδιαφέρομαι. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι επειδή ο Κουν δημιούργησε τέχνη ή επειδή εγώ ασχολούμαι με το θέατρο σώθηκε η ανθρωπότητα.

Ομως η ανθρωπότητα σώθηκε όταν ανακαλύφθηκε η πενικιλίνη. Παρ’ όλο που είμαι θεωρητική, σε ορισμένα πράγματα αντιδρώ λίγο σαν μηχανή. Ενδιαφέρομαι για τα χειροπιαστά αποτελέσματα. Θέλω να δω κάτι με τους δύο οφθαλμούς μου, όχι με τον τρίτο…

• Η φήμη που σας ακολουθεί πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα;

Δεν είμαι συμφιλιωμένη με την κατάστασή μου. Νομίζω πως όλα στη ζωή μου έγιναν λάθος. Τώρα πια με διακατέχει μια απάθεια. Κι όταν συμβαίνει αυτό σημαίνει πως έχει ξεπεραστεί και η φάση της οδύνης.

Εχεις μετακινηθεί κάπου όπου απουσιάζει όχι μόνο η ικανοποίηση αλλά και η επιθυμία της ικανοποίησης. Ναι, έτσι νιώθω, το γνωρίζω, δεν χρειάζεται να πάω σε ψυχαναλυτή για ν’ αρχίσουν να με σκάβουν στην ηλικία μου… Αλλωστε δεν θα έβρισκαν κανέναν χρυσό.

Ολοι, από νέοι, έχουμε κάποια στηρίγματα. Κάτι πολύτιμο, αγαπημένο που δεν θέλουμε να το χάσουμε. Ξέρω κάποιον που έγινε αφόρητα δυστυχισμένος γιατί έχασε το δαχτυλίδι της μαμάς του.

Η απώλεια ήταν σκληρότερη κι απ’ τον θάνατο, σήμαινε το τέλος όλων των πραγμάτων. Εψαχνε χρόνια να το βρει και στο τέλος δεν άντεξε, αυτοκτόνησε. Κι άλλοι άντεξαν να χάσουν οικογένειες, κατάφεραν να επιζήσουν. Είναι πολύπλοκη η ανθρώπινη κατάσταση.

• Μια προκλητική πρόταση θα σας έβγαζε από την απάθεια; Η ανάληψη μιας διευθυντικής θέσης, για παράδειγμα στο Εθνικό Θέατρο;

Πώς πάει κανείς στο Εθνικό; Σε μια στιγμή που η θέση χηρεύει, δημιουργείται μια ένταση και επιπολαίως δέχεσαι. Μα κι εγώ έχω αναρωτηθεί γιατί δεν μου έχει προταθεί.

Μετά σκέφτομαι, ίσως επειδή είμαι γυναίκα ή επειδή τα λέω χύμα και τσουβαλάτα. Βλέποντας όμως τη συνολική κατάσταση της χώρας λες ότι εκείνη την κρίσιμη στιγμή θα πρέπει να έχει κανείς σοβαρές ιδέες για το Εθνικό Θέατρο, οι οποίες θα γίνουν αποδεκτές και θα υλοποιηθούν άμεσα, μέσα σε δέκα μέρες.

Αν δεν εκμεταλλευτείς τη διατομή του χρόνου, καμιά αλλαγή δεν πρόκειται να γίνει ποτέ στο μέλλον. Η προσπάθεια, σε επίπεδο δράσης, πρέπει να εκτελεστεί μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να είναι νικηφόρα, αλλιώς μπαίνεις στη λογική της ήττας.

Κανένας διευθυντής, όσο εμπνευσμένος κι αν είναι, δεν θα κάνει κάτι καινούργιο. Αντίθετα, όσο μένει τόσο θα συντηρείται ο ίδιος μηχανισμός. Θα το παλεύει, ή θα έχει την ψευδαίσθηση ότι το παλεύει, ή θα αποδεχτεί την κατάσταση ή θα απελπιστεί. Οπως επίσης, αν ήμουν νεότερη, θα ταξίδευα ευχαρίστως στο Διάστημα.

Αν είχα την τεχνογνωσία να διευθύνω το Εθνικό Θέατρο -που την έχω- αλλά και την τεχνογνωσία να διευθύνω το υπουργείο Αμυνας, θα προτιμούσα βεβαίως το δεύτερο.

• Το υπουργείο Αμυνας;

Φυσικά, τη σκούφια μου θα πετούσα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα το προτιμούσα. Θα ένιωθα άνετα, ότι μπορεί να γίνει παιχνίδι. Τις προκλήσεις όπου καλείσαι να υπηρετήσεις κάτι σε διατομή χρόνου θα τις αναλάμβανα όλες. Αλλά σήμερα δεν υπάρχουν τέτοια. Το παιχνίδι γίνεται για ένα μήνα και μετά επιστρέφεις στην πεπατημένη.

Κι ύστερα το μόνο που απομένει είναι ένα καλό βιβλίο σε μια καλή γωνιά για να ξεχνιέσαι. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα έτσι, είναι παντού. Τα πράγματα γερνούν πολύ γρήγορα παρασύροντας και τους νέους.

• Σήμερα, στην εποχή του update;

Πιστεύω ότι η απόλυτα εγκληματική λέξη ήταν η «αλλαγή». Πίσω της βρισκόταν ο απόλυτος λαϊκισμός και καιροσκοπισμός. Γύρω της συνασπίστηκε η ουτοπία όλων των μικρών, ούτε καν των μικρομεσαίων. Τέτοιες μεγαλεπήβολες λέξεις είναι όλες κενές περιεχομένου. Εν ονόματι αυτής της αλλαγής βαδίζουμε και σήμερα.

Στο δόγμα του Ανδρέα Παπανδρέου, μιας προσωπικότητας που μπόρεσε να στηρίξει το αίτημα στη συγκεκριμένη συγκυρία και να επενδύσει στην επιθυμία του κόσμου. Τι θα πει αλλαγή; Ποιος θα σ’ αλλάξει δηλαδή; Σε ατομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο η επίκληση της αλλαγής ισοδυναμεί πια με την απόλυτη πλήξη.

• Τι λειτουργεί για εσάς ως κίνητρο, ως «χειρολαβή» μέσα στην καθημερινότητα. Η μνήμη;

Η μνήμη είναι το πλέον προδοτικό πράγμα. Μεγαλώνοντας τη βλέπω να με εγκαταλείπει κάθε λεπτό. Μόνο σ’ αυτήν δεν μπορώ να πιστέψω. Η συλλογική μνήμη πάλι εντάσσεται στο επιστημονικό προτσές.

Μόνο οι μικρές καλές στιγμές στο εδώ και το τώρα, ένα ξέχασμα. Εχω μετακομίσει δυο-τρεις φορές τον τελευταίο καιρό με αποτέλεσμα να χάσω όλο το οπτικοακουστικό υλικό από το θέατρο. Αυτό το αρχείο είχα την αίσθηση ότι μου έδινε μια δύναμη.

Αδειάζω συνεχώς κούτες -δεν κατάφερα να τις ανοίξω όλες γιατί έρχεται η στιγμή της επόμενης μετακόμισης… Εφιάλτης αυτές οι μετακομίσεις, άπειρα βιβλία που πάνε κι έρχονται από σπίτι σε σπίτι μένοντας αταξινόμητα… Μέχρι στιγμής λοιπόν έχω ανοίξει πάνω από 400 κιβώτια και δεν έχω βρει το αρχείο. Υποψιάζομαι πως από κάποια σατανική συγκυρία οι μεταφορείς το πέταξαν.

Για μένα αυτό είναι σχεδόν ανακούφιση. Σαν να αποσυνδέομαι από κάτι, σαν η μοίρα να μου λέει: δεν σου χρειαζόταν το αρχείο. Δεν έχεις πια άγκυρα, ό,τι θυμάμαι, όποιος θυμάται. Εχουν μείνει 45 ακόμα κιβώτια. Λες να είμαι τόσο τυχερή ή τόσο άτυχη και να βρίσκεται εκεί;

• Τον Απρίλιο σκηνοθετείτε στο θέατρο «Θησείο» το τελευταίο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη «Η επίκληση της γοητείας».

Το θέμα αφορά τη μεγάλη πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό με την απόλυτη νίκη του κακού. Ξεχωριστά επεισόδια με εσωτερικό σύνδεσμο, όπου κάποιοι παγιδεύουν πρόσωπα αδύναμα να αντιληφθούν το μεγάλο δαντικό παιχνίδι που παίζεται και υποκύπτουν. Ο Μεφιστοφελής είναι ακμαιότατος, αιώνιος.

Το έργο είναι τόσο καλογραμμένο που για πρώτη φορά δεν μπορώ να αφαιρέσω, να μεταθέσω, να προσθέσω ούτε ένα «και». Εχω κατακόψει τον Σέξπιρ κι εδώ δεν υπάρχει τίποτα περιττό. Ο Γιάννης είναι σπουδαίος συγγραφέας, νομίζω ότι αυτό το έργο είναι το σημαντικότερο που έχει γραφτεί τελευταία στο ευρωπαϊκό θέατρο. Πιστεύω ότι το δυτικό θέατρο θα ήταν νεκρό χωρίς τα κείμενα.

Ούτε οι μεγάλοι ηθοποιοί θα το σώσουν, πόσω μάλλον οι σκηνοθέτες. Η ουσία του θεάτρου είναι ο συγγραφέας και οι μεγάλοι ερμηνευτές. Η σκηνοθετίτιδα είναι αυτή που το οδηγεί στον θάνατο.

Θέατρο Τέχνης/Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, τηλ.: 210-3228706). «Φονικό στην εκκλησιά» του Τ.Σ. Ελιοτ. Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη. Κείμενο μεταγραφής: Ιόλη Ανδρεάδη – Αρης Ασπρούλης.
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα. Ειδικές Κατασκευές: Περικλής Πραβήτας. Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα. Μουσική – Ηχοτοπίο: Γιάννης Χριστοφίδης. Ερμηνεύουν: Ρούλα Πατεράκη, Γιώργος Νανούρης.

Διάλεξη με θέμα «Το Κωνσταντινοπολίτικο Θέατρο» έδωσε ο Π. Σκουρολιάκος

Τελευταία ενημέρωση: 17:00

 

Διάλεξη με θέμα «Το Κωνσταντινοπολίτικο Θέατρο» πραγματοποίησε χθές το απόγευμα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων και Ηθοποιός, Πάνος Σκουρολιάκος στην Κωνσταντινούπολη. Στην εκδήλωση που έγινε στο ιστορικό κτίριο της σχολής Γαλατά, με αφορμή την ετήσια συνάντηση των αποφοίτων του Σχολείου, η βραδιά έκλεισε με το συγκρότημα του Μάνου Κουτσαγγελίδη, που ερμήνευσε πολίτικα τραγούδια. Ο κ. Σκουρολιάκος στην ομίλιά του τόνισε ότι το θέατρο στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν όπως οι παραστάσεις με έργα παλαιότερης εποχής ή με έργα συγγραφέων άλλων χωρών. Ήταν ένα θέατρο ολοκληρωμένο, μια θεατρική παραγωγή ολοκληρωμένη, γιατί γράφτηκαν και πρωτότυπα έργα.

Σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Σκουρολιάκος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Κοιτάξτε, ερχόμενος κανείς στην Πόλη βρίσκεται στην Πόλη, βρίσκεται στη γειτονιά του, βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι που γεννήθηκε. Δεν μπορώ να σας το πω γιατί γίνεται αυτό. Απλώς γίνεται και δεν αφορά μόνο εμένα. Αφορά όλους όσοι έρχονται εδώ. Αυτή είναι μία πόλη, ένας ωκεανός ανθρώπων μέσα στον οποίο δεν αισθάνεσαι ξένος, πραγματικά. Οι Ρωμιοί της Πόλης με την έμφυτη ευγένειά τους, με τον κοσμοπολιτισμό τους, με τα γλυκά συστατικά του Ρωμιού και του Έλληνα είναι ότι καλύτερο για να έρθεις σε επαφή μαζί τους να μιλήσεις, να αντλήσεις πράγματα. Αλλά σας λέω ότι εμένα μού έκανε εντύπωση και το κοινό. Βέβαια, δεν εντυπωσιάζομαι ιδιαίτερα γιατί εφόσον οι Κωνσταντινοπολίτες, όλα αυτά τα χρόνια -300 χρόνια τώρα- είναι άρρητα συνδεδεμένοι με το θέατρο, θα τους κατέτασσα στις καλύτερες κατηγορίες κοινού θεάτρου. Ξέρετε, όταν ερχόντουσαν οι Πολίτες στην Αθήνα, το ’55, την δεκαετία του ’60, το ’70 πάλι, όταν ερχόντουσαν κατά κύματα, το κοινό στο ελληνικό θέατρο, στις παραστάσεις της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης κλπ, και μεγάλωνε, και ήταν καλύτερο σε ποιότητα. Οι Κωνσταντινοπολίτες με τα φράκα τους, οι κυρίες με τις τουαλέτες…».

 

http://www.amna.gr/articlep/147904/Dialexi-me-thema-%C2%ABTo-Konstantinopolitiko-Theatro%C2%BB-edose-o-P.-Skouroliakos