Ολοκληρώθηκαν οι απαλλοτριώσεις για το Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών. Άνοιξε ο δρόμος για την πλήρη αποκάλυψή του

Μετά από μακροχρόνιες και χρονοβόρες διαδικασίες δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Δ/190/19.04.2019 η παρακατάθεση της αποζημίωσης των ακινήτων , που εκτείνεται το αρχαίο θέατρο Αχαρνών, όπερ σημαίνει ότι υπάρχουν, πλέον, όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις για την πλήρη αποκάλυψη του  Αρχαίου Θεάτρου.  

Με ανακοίνωσή του η κίνηση πολιτών για το Αρχαίο Θέατρο «Επισκήνιον» χαιρετίζει την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την αποζημίωση των ακινήτων, τονίζοντας ότι ο αγώνας  συνεχίζεται μέχρι το σπουδαίο αυτό μνημείο της πολιτιστικής κληρονομιάς μας να αποδοθεί στους πολίτες.

(ΠΗΓΗ : http://doxthi.gr/71406/oloklirothikan-oi-apallotrioseis-gia-to-archaio-theatro-acharnon-anoixe-o-dromo-gia-tin-pliri-apokalypsi-toy/  )

Αρματολοί και κλέπται στο θέατρο

Tο θέατρο, ως βασικό εργαλείο δημιουργίας του ελληνικού πολιτισμού, τίμησε όπως του άξιζε, τον αγώνα που έδωσε ο λαός για ελευθερία και προκοπή το 1821

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα εμπνέουν τους δημιουργούς ώστε να μας δώσουν σπουδαία έργα τέχνης. Η Επανάσταση του 1821 για την ανεξαρτησία της Ελλάδας ενέπνευσε ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς και συγγραφείς, Έλληνες και ξένους.

Στο τότε νεαρό ελληνικό θέατρο η συγγραφή έργων εμπνευσμένων από τους πρωταγωνιστές και τα γεγονότα του ’21 πήρε μεγάλες διαστάσεις δίνοντάς μας ενδιαφέροντες καρπούς. Μετά τους μεγάλους συγγραφείς της αρχαιότητος και τη συγκομιδή των ελληνιστικών χρόνων, με κάποια διαλείμματα θεατρικών περιόδων όπως εκείνη του Κρητικού ή αργότερα του Επτανησιακού, το θέατρο αναγεννάται παραμονές της Επανάστασης καταρχάς στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στη συνέχεια μεγαλουργεί στην Κωνσταντινούπολη.

Βεβαίως ένα ρεπερτόριο με τίτλους έργων όπως «Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη» του φιλικού και αγωνιστή ηθοποιού Θεόδωρου Αλκαίου, ο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ή ο «Αθανάσιος Διάκος» ήταν αδύνατον να παιχθούν στην Πόλη. Έτσι το πολυπληθέστερο και πιο καλλιεργημένο ελληνικό θεατρικό κοινό της Κωνσταντινούπολης στερήθηκε την επαφή με αυτή τη νέα και ενθουσιώδη παραγωγή θεατρικών έργων, εμπνευσμένων από την Επανάσταση που πριν από μερικές δεκαετίες οδήγησε στη δημιουργία του νέου, ελεύθερου ελληνικού κράτους. Όμως η εφευρετικότητα του Ρωμιού πάντα επινοούσε επικίνδυνες, είναι η αλήθεια, λύσεις. Παρουσίαζε κάποια από αυτά τα έργα με διαφορετικό τίτλο. Το έργο «Η άλωσις των Ψαρών», για παράδειγμα, μπορεί να εμφανίζεται με κάποιον αθώο τίτλο, όπως «Ο έρωτας του γέροντος διά την κόρην». Στο «Καφέ Ρούμελη», το 1862, παίχτηκαν με ψευδείς τίτλους, ως αρχαία ξένα δράματα, τα «ηρωικά» θεατρικά έργα «Μάρκος Βότσαρης» και «Καραϊσκάκης». Η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη. Η προσμονή της καθολικής απελευθέρωσης ήταν έντονη. Δεν έλειπαν και οι «ενθουσιώδεις εκπλήξεις». Σε κάποια παράσταση του αρχαιόθεμου έργου του Monti «Αριστόδημος», εμφανίστηκε επί σκηνής και σε εντελώς άσχετη στιγμή η ελληνική σημαία, προκαλώντας μεγάλο ενθουσιασμό. Δεν ήταν λίγες οι φορές όμως που οι τουρκικές αρχές ανακάλυπταν το τέχνασμα της αλλαγής τίτλου και τότε έκαιγαν το κτήριο και τιμωρούσαν με θάνατο τους υπαίτιους.

Όμως υπήρχε και άλλος, πιο έμμεσος τρόπος να αναφερθεί κανείς στην Επανάσταση του ’21. Ο θιασάρχης Κοσμάς Δημητράκος στην Κωνσταντινούπολη παραγγέλλει στον θεατρικό συγγραφέα Χριστόφορο Σαμαρτζίδη τη συγγραφή του έργου «Αρματολοί και κλέπται», βασισμένου στο ομώνυμο έπος του Γεωργίου Ζαλοκώστα. Αφηγείται τον έρωτα δύο νέων, της Δέσπως και του Φλώρου, με φόντο τη ζωή των αρματολών και κλεφτών. Πρωτοπαίχτηκε το 1864 και έκανε πολλές επαναλήψεις, κερδίζοντας την αγάπη του κοινού.

Το θέατρο στην ελεύθερη Ελλάδα ήταν σε νηπιακή ακόμα ηλικία. Αξίζει να αναφέρουμε πως στα 1832 και στην πρώτη πρωτεύουσα του κράτους, το Ναύπλιο, γίνεται από τον Νικήτα Σταματελόπουλο ή Νικηταρά η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας θεατρικής αίθουσας. Ο Νικηταράς ήταν τότε στο Ναύπλιο επικεφαλής της αστυνομίας. Με επιστολή του στον υπουργό Εσωτερικών Γρηγόριο Δικαίο ή Παπαφλέσα ζητάει να παραχωρηθεί το τζαμί του Αγά πασά στην σημερινή πλατεία Συντάγματος της πόλης ώστε να λειτουργήσει ως θέατρο. Η αίθουσα λειτουργεί έως σήμερα φιλοξενώντας παραστάσεις του τοπικού δημοτικού θεάτρου, παραστάσεις περιοδευόντων θιάσων αλλά και μαθήματα και παραστάσεις του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είχα προσωπικά την ευκαιρία, ως διδάσκων στο Τμήμα, να περάσω ατέλειωτες ώρες διδασκαλίας στο θέατρο – τζαμί που κάποια στιγμή του έδωσαν την ονομασία «Τριανόν».

Στο ελεύθερο κράτος λοιπόν, τα εμπνευσμένα από τον αγώνα του ’21 έργα αποτέλεσαν αγαπημένο και σταθερό ρεπερτόριο για το κοινό. Ήταν σχεδόν υποχρέωση για κάθε συγγραφέα να συμπεριλαμβάνει στο έργο του και κάποια «πατριωτικά δράματα». Ο Αντώνιος Αρνιωτάκης (1836-1905) γράφει τα έργα «Πυρπολητής Κανάρης» και «Λάμπρος Τζαβέλας». Ο Τιμωλέων Αμπελάς (1850-1926) τους «Μάρτυρες του Αρκαδίου». Ο Απόστολος Αποστολόπουλος τον «Θάνατο του Καραϊσκάκη». Ο Παναγιώτης Ζάνος (1850-19230) το «Αρματολίκι» και άλλοι πολλοί με ενδιαφέροντα από θεατρικής άποψης αλλά και λιγότερο ενδιαφέροντα θεατρικά έργα. Αυτό που ήταν σημαντικό, στην περίοδο μετά την Επανάσταση, ήταν το θέμα. Έπρεπε να είναι παρμένο από τους αγώνες για την ελευθερία. Αυτό έφτανε.

Στα κατοπινά χρόνια, η θεματολογία αυτή αραίωσε. Έμειναν οι σχολικές παραστάσεις θεατρόμορφων κειμένων των εκπαιδευτικών και μερικά έργα δοκίμων συγγραφέων. Να σημειώσουμε το έργο του Βασίλη Ρώτα «Να ζει το Μεσολόγγι» και τους «Προστάτες» του Μήτσου Ευθυμιάδη.

Κάνοντας μια ψύχραιμη αποτίμηση, θα πρέπει να πούμε πως το θέατρο, ως βασικό εργαλείο δημιουργίας του ελληνικού πολιτισμού, τίμησε όπως του άξιζε, τον αγώνα που έδωσε ο λαός για ελευθερία και προκοπή το 1821.

Πηγές: Χ. Σταματοπούλου – Βασιλάκου «Το ελληνικό θέατρο στην Κωνσταντινούπολη τον 19ο αιώνα».

            Γιάννη Μαγιάτη «Εκατό χρόνια θέατρο».

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ: https://panos.skouroliakos.gr/?p=3891  )

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΚΑΚΟ) ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ : Μητσοτάκης: “ΔΕΝ είναι προδότες όσοι στηρίζουν την Συμφωνία των Πρεσπών”

Εκδήλωση του Economist “ο κόσμος το 2019” στην οποία μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης  EUROKINISSI

Ο πρόεδρος της ΝΔ μιλώντας στο ετήσιο συμπόσιο του Economist ανέφερε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

Τόσες μέρες ούρλιαζαν στην κυριολεξία για προδότες ,ανέντιμους,πρόθυμους και σιγοντάριζαν τους τραμπουκισμούς σ όσους βουλευτές είχαν δηλώσει οτι θα υπερψηφίσουν την Συμφωνία. Αυτά για το πόπολο εδώ μέσα. Τώρα που μιλάμε σε διεθνή φόρα (Economist είναι αυτός) αλλάξαμε τροπάριο και δεν είναι προδότης τώρα ο προδότης μέχρι χθες….
Το κακό αυτό θέατρο δεν έχει όρια.
Αφιερωμένο στους αφελείς που παρασύρθηκαν και ούρλιαζαν μετ’ επιτάσεως για την …προδοτική συμφωνία !

Παραδόθηκε από τα ΕΛΠΕ το Δημοτικό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Δήμο Μάνδρας

Ομορφότερο, ζεστότερο και καλύτερο από ποτέ το Δημοτικό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» παραδόθηκε το πρωί της Δευτέρας 10 Δεκεμβρίου 2018 από τον όμιλο «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ» που είχε αναλάβει την αποκατάσταση και την πλήρη ανακαίνισή του.

Το Δημοτικό Θέατρο Μάνδρας ήταν ένα από τα κτίρια που είχαν υποστεί εκτεταμένες ζημιές από την πλημμύρα της 15ης Νοεμβρίου 2017 με αποτέλεσμα ένα ιστορικό κομμάτι πολιτισμού της πόλης να πάψει την λειτουργία του.

Η Δήμαρχος κ. Γιάννα Κριεκούκη απευθύνθηκε στην εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ και προσωπικά στον Πρόεδρο κ. Ευστάθιο Τσοτσορό ο οποίος, με ευαισθησία και απόλυτη κατανόηση, από την πρώτη στιγμή ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημά της να αναλάβει η εταιρεία την αποκατάσταση του Θεάτρου.

Για σχεδόν δύο μήνες τα συνεργεία της εταιρείας ΑΣΠΡΟΦΩΣ που είχαν αναλάβει το έργο δούλεψαν πυρετωδώς καταφέρνοντας αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο. Το αποτέλεσμα ήταν να επισκευάσουν όλες τις ζημιές, να αντικαταστήσουν τον κατεστραμμένο εξοπλισμό και να ανακαινίσουν όλους τους χώρους του θεάτρου.

Το πρωί της Δευτέρας 10 Δεκεμβρίου 2018 στελέχη των Ελληνικών Πετρελαίων και της ΑΣΠΡΟΦΩΣ παρέδωσαν στη Δήμαρχο και τον Αντιδήμαρχο κ. Περικλή Ρόκα το Δημοτικό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» δίνοντας ταυτόχρονα και ένα μεγάλο και αισιόδοξο μήνυμα σε όλους τους κατοίκους.

«Ευχαριστώ θερμά τον Πρόεδρο των ΕΛΠΕ που από την πρώτη στιγμή ανταποκρίθηκε στο αίτημά μας. Είμαι βαθιά συγκινημένη που μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ένα ιστορικό κτίριο για τον πολιτισμό της Μάνδρας παραδίδεται και πάλι στους δημότες. Τόσο ο κ. Τσοτσορός όσο και όλοι οι άνθρωποι των ΕΛΠΕ βρίσκονται πάντα δίπλα μας και στηρίζουν τις προσπάθειές μας να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο» δήλωσε η Δήμαρχος Γιάννα Κριεκούκη μετά την τελετή παράδοσης.

Ευρωπαϊκός νεοκλασικισμός και νεοελληνικό θέατρο

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η αναγέννηση του Θεάτρου κατά τους νεότερους χρόνους στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτισμού, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Το αρχαίο ελληνικό δράμα, είχε σιγήσει. Οι θεατρικές καταθέσεις μετά τους ελληνιστικούς χρόνους περιορίζονται στο κρητικό δράμα που ολοκλήρωσε την παραγωγή του με την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους, ενώ η επτανησιακή παραγωγή ήταν αποσπασματική και περιορισμένη. Είχαμε και ένα αδύναμο επίσης ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο, στα νησιά του Αιγαίου. Μετά από αιώνες σιωπής υπήρχε η ανάγκη μιας ιστορικής έμπνευσης για να ζωντανέψει ξανά η αυλαία με έργα στην ελληνική γλώσσα.

Τον ρόλο του καταλύτη για τη γέννηση του νεοελληνικού θεάτρου, έπαιξαν το γαλλικό τραγικό θέατρο και οι προσπάθειες των Ιταλών δραματουργών για ένα θέατρο τραγωδίας που θα διαπραγματεύονταν θέματα υψηλών λογοτεχνικών αξιώσεων. Εμπνεόμενοι από τους αρχαίους τραγικούς ποιητές και αποδεχόμενοι τους αριστοτελικούς κανόνες οι Ιταλοί δραματουργοί, σύντομα έδωσαν έργα κυρίως αρχαιόθεμα που δημιούργησαν νέα εποχή όχι μόνο για το ιταλικό, αλλά για το παγκόσμιο θέατρο.

Το πρώτο σημαντικό έργο που γράφτηκε ήταν η «Μερόπη» του Scipione Maffei. Ήταν πρωτοποριακό έργο για την εποχή του, με σαφείς αποστάσεις από το γαλλικό θέατρο και τον ανά τους αιώνες ενεδρεύοντα λογιωτατισμό. Ο Pier Lacopo Martello πασχίζοντας να χαράξει μια κατεύθυνση για την ιταλική τραγωδία, πέρα από τις στιχουργικές επιλογές και προτάσεις του, καταφεύγει και αυτός στην αρχαία ελληνική γραμματεία, δίνοντάς μας έργα εμπνευσμένα από την αρχαιότητα, όπως την «Ιφιγένεια εν Ταύροις». Αυτός όμως που υπήρξε περισσότερο απ’ όλους τους άλλους ο άμεσος δάσκαλος και ο εμπνευστής των Ρωμιών που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, ήταν ο Vittorio Alfieri. Έδωσε 22 τραγωδίες, οι οποίες θεωρούνται πρότυπο για την ιταλική γλώσσα και ταυτόχρονα πρόταση για την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των συμπατριωτών του. Έγραψε ακόμα και έξι κωμωδίες, την αυτοβιογραφία του και ακόμα τρία έργα πολιτικού περιεχομένου. Στον πλούτο του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων κατέφυγε και αυτός για να εμπνευστεί αλλά και να αναζητήσει εκείνο το ηθικό περιεχόμενο που απαιτούσε η υψηλή τέχνη την οποία υπηρετούσε. Μερικά από τα έργα του είναι τα «Φίλιππος», «Πολυνίκης», «Αντιγόνη», «Ορέστης», «Τιμολέων».

Παρακολουθώντας τη θεατρική ζωή στην Ευρώπη οι Έλληνες διανοούμενοι και ερχόμενοι σε επαφή με τα έργα που προαναφέραμε, ανακαλύπτουν πως το θέμα τους βασίζεται σε πρόσωπα και μύθους του πολιτισμικού και γλωσσικού παρελθόντος των ιδίων. Επιδιώκοντας και αυτοί την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, ανακαλύπτουν ξανά την αρχαία Ελλάδα και τους αρχαίους προγόνους. Καταπιάνονται λοιπόν με τη μελέτη των ευρωπαϊκών αυτών έργων που μιλούν για τους μακρινούς προγόνους και στη συνέχεια αποτολμούν να τα ζωντανέψουν στη σκηνή, μεταφρασμένα στη νεοελληνική γλώσσα της εποχής. Ο Alfieri είναι ο πρώτος συγγραφέας που ανεβαίνει στη σκηνή. Το 1858 στην Κωνσταντινούπολη ο Διονύσιος Ταβουλάρης ανεβάζει τον «Σαούλ» του Alfieri και στη συνέχεια τον «Αριστόδημο» του Monti. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στο Μέγα Ρεύμα (Αρναούτκιοϊ) του Βοσπόρου. Στη συνέχεια, περιόδευσε στο Νεοχώρι, τα Θαραπειά, τη Στένη και αλλού. Αυτή η πρώτη προσπάθεια σύστασης της ελληνικής σκηνής απέτυχε επιχειρηματικά, αλλά είχε ανάψει τη σπίθα για τη γέννηση του νεοελληνικού θεάτρου στην Κωνσταντινούπολη, πολύ μακριά από την ελεύθερη τότε Ελλάδα.

Τη σκυτάλη παραλαμβάνουν στη συνέχεια Έλληνες δραματουργοί, που γράφουν και παρουσιάζουν τα έργα τους στο φιλοθεάμον κοινό, που με την παρότρυνση των διανοουμένων αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχίζει να ενδιαφέρεται για το θέατρο και να αυξάνει τον αριθμό του. Ο Αλέξανδρος Ζωηρός παρουσιάζει τους «Τριακοσίους» του και η «Βαβυλωνία» του Δ. Βυζάντιου βλέπει τα φώτα της σκηνής την Βασιλεύουσα. Στη συνέχεια με ψεύτικους τίτλους (για προφανείς λόγους), παίχτηκαν πατριωτικά έργα όπως ο «Μάρκος Μπότσαρης» και ο «Καραϊσκάκης». Το 1862, παίζεται μια από τις καλύτερες κωμωδίες του νεοελληνικού ρεπερτορίου, ο «Φιάκας» του Δ. Μισιτζή, δασκάλου από τη Χίο, που στη συνέχεια εγκατέλειψε το δασκαλίκι για να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός.

Οι συγγραφείς του ευρωπαϊκού νεοκλασικισμού λοιπόν, ανταπέδωσαν τα ελληνικά δάνεια που χρησιμοποίησαν για τα έργα τους, εμπνέοντας και καθοδηγώντας τους νεοέλληνες θεατρίνους ώστε να οργανώσουν το θέατρο της νεότερης εποχής, για να γυρίσει ξανά το θέατρο στη γλώσσα και τον τόπο της αρχαίας καταγωγής του.

Πηγές:

Π. Μποζίζιο : «Ιστορία του Θεάτρου» εκδ. Αιγόκερως

Χρ. Σταματοπούλου – Βασιλάκου: «Το ελληνικό θέατρο στην Κωνσταντινούπολη τον 19ο αιώνα» Εκδ. Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10971/9410899/europaikos-neoklasikismos-kai-neoelleniko-theatro#  )

Θέατρο Άλσος: Ο πολιτισμός επιστρέφει στο ανανεωμένο Πεδίο του Άρεως (video)

Κάποτε ήταν το στολίδι της Αθήνας. Με το θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Άλσος με τις παρλάτες του Γιώργου Οικονομίδη, με πλήθος πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Φευ τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο και χώρο διακίνησης ναρκωτικών. Το Πεδίο του Άρεως.

Σήμερα, χάρις στις τεράστιες προσπάθειες των ανθρώπων της Περιφέρειας Αττικής, διεκδικεί πάλι την παλιά του αίγλη. Την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου ο πολιτισμός ξαναμπαίνει στο Πεδίο του Άρεως. Και που; Στο άλλοτε διάσημο Άλσος. Το ανακαινισμένο εμβληματικό κτίριο Οικονομίδη ξεκινά και πάλι με συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου. Το επιστέγασμα μιας προσπάθειας, ενός αγώνα δρόμου απο την Περιφέρεια να ξαναγίνει το Πάρκο παράδεισος πολιτισμού και πράσινου.

Χώρος ανοικτός στους πολίτες, χώρος πολιτισμού και αναψυχής. Χώρος όπου μπορούν οι άνθρωποι της πόλης, οι οικογένειες, οι φιλόζωοι να τρέξουν, να κάνουν βόλτα, να ψυχαγωγηθούν. Εδώ και τέσσερα χρόνια η Περιφέρεια Αττικής, που το 2014 βρήκε το πάρκο σε κατάσταση εγκατάλειψης, με συντονισμένο τρόπο έχει επισκευάσει τις υποδομές, τις παιδικές χαρές, φροντίσει το πράσινο, και για πρώτη φορά έχει εγκαινιάσει θεσμούς, όπως τις εκδηλώσειςπολιτισμού και το μεγάλο μπαζάρ στα τέλη Δεκεμβρίου και την περίοδο του Πάσχα. Καθώς και αθλητικές εκδηλώσεις για μεγάλους (ΟΠΑ run) και μικρούς (athletic kids) σε συνεργασία με όλους τους φορείς (ΣΕΓΑΣ, Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Επαγγελματιών Πωλητών Υπαίθριων Αγορών, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, κ.α.). Πλέον το Πεδίο του Άρεως αλλάζει πρόσωπο.

Δείτε το βίντεο:

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/politismos/theatro-alsos-o-politismos-epistrefei-sto-ananeomeno-pedio-toy-areos-video/  )

Ι. Χατσόρ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: Το θέατρο ανακουφίζει τους ανθρώπους από τις προκαταλήψεις

«Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις ότι το θέατρο μπορεί να επηρεάσει την ειρήνευση, ότι μπορεί να σταματήσει τον κύκλο αίματος» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ισραηλινός θεατρικός συγγραφέας Ιλάν Χατσόρ. «Η δύναμη του θεάτρου είναι ότι μπορεί να ανακουφίσει τους ανθρώπους από τις αναχρονιστικές ιδέες και προκαταλήψεις που τους περιβάλουν».

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον συγγραφέα στην Αθήνα ενόψει της πρεμιέρας του εμβληματικού έργου του «Σφαγείο», που ανεβαίνει από σήμερα (15/11) και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο θέατρο Olvio, σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου.

Ήρωες του «Σφαγείου» ( ή αλλιως Reulim στα εβραϊκά που σημαίνει μασκοφόρος) είναι τρεiς Παλαιστίνιοι, ο Χάλιντ, ο Ναήμ και ο Νταούντ, αδέλφια, σε ένα χωριό της Δυτικής Όχθης. Ο ένας αδελφός κατηγορείται ως συνεργάτης των Ισραηλινού στρατού. Ο δεύτερος συμμετέχει στον ένοπλο αγώνα. Ο τρίτος προσπαθεί να ισορροπήσει κάπου ενδιάμεσα για να διασωθεί (ερμηνεύουν οι Λυκούργος Μπάδρας, Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου, Βασίλης Τριανταφύλλου). Ένα πρωτοπόρο έργο της ισραηλινής δραματουργίας γιατί μιλά για το ανθρώπινο πρόσωπο του «εχθρού» εκείνο που πάντα κρύβει η επίσημη προπαγάνδα. «Το αρχαιότερο έργο για τον εχθρό είναι οι “ Πέρσες” του Αισχύλου. Θέλω να πω δεν εφηύρα κάτι καινούργιο» σπεύδει να προσθέσει ο Ιλάν Χατσόρ, λάτρης της αρχαίας Ελλάδας και γνώστης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Έγραψε το Σφαγείο όταν ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ το 1990, στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα των Παλαιστινίων εναντίον της Ισραηλινής Κατοχής. «Ήθελα να δείξω στο ισραηλίτικο κοινό την άλλη όψη των πραγμάτων και τις πληγές που ανοίγει η Κατοχή» τονίζει.

Το έργο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στα ισραηλινά θέατρα και στη συνέχεια μεταφράστηκε και παίχτηκε σε πολλές χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα πρωτοανέβηκε το 2009 από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Τραγικά επίκαιρο τότε, στην κόλαση της Λωρίδας της Γάζας όπως και τώρα, μετά την πρόσφατη επιχείρηση των Ισραηλινών.

Ο Ιλάν Χατσόρ ομολογεί ότι έχει μια έγνοια πώς θα αντιμετωπίσουν το έργο του στην Ελλάδα. «Ξέρω ότι οι Έλληνες συμπαθούν τους Παλαιστίνιους κι εγώ άλλωστε, είμαι εβραίος με καταγωγή από το Ιράκ και το Μαρόκο, μιλώ και γράφω αραβικά συμπαθώ τους Άραβες- όχι όλους, κάποιοι από αυτούς είναι ”εχθροί’’. Ωστόσο το Σφαγείο δεν είναι ένα πολιτικό έργο για τους Παλαιστίνιους» τονίζει ο συγγραφέας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. «Όταν έγραφα το έργο ήθελα να μιλήσω για τα αδέλφια, την οικογένεια, χρησιμοποίησα την κατάσταση σαν αφορμή. Οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στο έργο θα μπορούσαν να συμβούν (όπως και έχουν συμβεί) σε διάφορους τόπους και χρονικές στιγμές, οπουδήποτε υπήρχαν κατοχή, καταπίεση κι εμφύλιος πόλεμος. Νομίζω ότι θα υποβάθμιζα το έργο μου αν το έκανα πολιτικό επειδή τα πολιτικά έργα δεν είναι σημαντικά. Όταν έγραφα το Σφαγείο σκεφτόμουν ναι, οι Παλαιστίνιοι πρέπει να ζουν ελεύθεροι όμως δεν είναι αυτό που μετρά όταν γράφεις ένα έργο. Αν θες να εκφράσεις πολιτική άποψη γράψε ένα δοκίμιο, άρθρο σε ΜΜΕ, όχι θεατρικό έργο. Το θεατρικό έργο χρειάζεται δράμα, σύγκρουση χαρακτήρων, κίνητρα. Η πολιτική, η κοινωνία είναι έτσι κι αλλιώς το υπόβαθρο στο έργο μου» λέει ο συγγραφέας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Τι έκανε το Σφαγείο τόσο διάσημο εκτός από το κείμενο του έργου; «Ήταν η πρώτη αντίδραση στην Ιντιφάντα, η πρώτη φορά που μιλούσαμε για την άλλη πλευρά, τους Άραβες, πέραν του ότι βέβαια η παράσταση είχε πολύ καλούς συντελεστές. Και μην ξεχνάτε ότι το έργο γράφτηκε πριν τη συμφωνία του Όσλο το 1993, αντιπροσώπευε το κοινό αίσθημα ότι πρέπει να βρούμε μια λύση, έφερνε ελπίδα ειρήνευσης. Από τότε μεσολάβησαν πολλά γεγονότα, ο αγώνας των Παλαιστινίων για ανεξαρτησία με επιθέσεις αυτοκτονίας, καμικάζι της Χαμάς, δολοφονήθηκε ο Γιτζάκ Ράμπιν που ήταν έντονο πλήγμα για εμάς, στη συνέχεια η δεύτερη Ιντιφάντα με καμικάζι Παλαιστίνιους και χιλιάδες νεκρούς».

Στις μέρες μας πώς είναι τα πράγματα στην πατρίδα του ; «Και πάλι έχουν αλλάξει πολλά, προς το χειρότερο, δυστυχώς» απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγγραφέας. «Σήμερα δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να γράψω ένα τέτοιο έργο και να το δεχτεί ένα μεγάλο θέατρο στο Τελ Αβίβ. Επειδή η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι πολύ εθνικιστική, απαιτεί αφοσίωση. Εξίσου κι εγώ είμαι αφοσιωμένος στις πεποιθήσεις μου, στον τρόπο που κάνω θέατρο. Προωθούν έναν νόμο που αν ψηφιστεί, κανείς δεν θα λαμβάνει κρατική επιχορήγηση αν στο έργο του υπάρχει κάτι που βλάπτει την εικόνα του Ισραήλ ή ενθαρρύνει ό,τι εκείνοι θεωρούν τρομοκρατία κ.ο.κ. Προσπαθούν να ελέγξουν τον πολιτισμό, γνωρίζοντας ότι τα θέατρα εξαρτώνται από αυτά τα κονδύλια. Και φυσικά δεν είναι το μόνο που πάει χειρότερα στο Ισραήλ, είναι όσα συμβαίνουν στους Παλαιστινίους».

Ο Ιλάν Χατσόρ δεν στρογγυλεύει καταστάσεις ούτε χάνει το χιούμορ του. Στα άμεσα σχέδια του είναι μια θεατρική κωμωδία «για έναν Χριστιανό που πιστεύει ότι θα είναι επικερδές να γίνει Εβραίος, χωρίς να έχει επίγνωση τι τον περιμένει με τις διάφορες μορφές ιουδαϊσμού κι όλη αυτή την τρέλα του ιουδαϊσμού στην εποχή μας. Με την κωμωδία θέλω να κερδίσω το κοινό που δεν σκέφτεται σαν εμένα να ακούσει μια διαφορετική άποψη».

(ΠΗΓΗ : http://www.amna.gr/home/article/310303/I-Chatsor-sto-APE-MPE-To-theatro-anakoufizei-tous-anthropous-apo-tis-prokatalipseis  )

Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ: LuigiPirandello – «ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ», διαφορετικά κάντε ένα Google

Μια συμπαγής, μεγάλη σε διαστάσεις, μάζα όταν κινείται, καμπυλώνει το χωροχρόνο γύρω της, ώστε τα μικρότερης μάζας αντικείμενα να συμπαρασύρονται από αυτήν και να την ακολουθούν. Αυτό λέει ο Αϊνστάιν.
Ο Πιραντέλλο, όμως, διατύπωσε την ίδια θεωρία, που εφαρμόζεται στον κοινωνικό χωροχρόνο.
Γιατί υπάρχει και αυτός! Όταν ένας άνθρωπος με προσωπικότητα, με κύρος και αξία, κινείται, συμπαρασύρει και έλκει γύρω του άλλους ανθρώπους (ή ανθρωπάκια αν προτιμάτε) με προσωπικότητες λιγότερο αξιόλογες ή και ανύπαρκτες.
Είναι η περίπτωση της Κας ΦΡΟΛΑ (Μάνια Παπαδημητρίου)και του Κου ΠΟΝΤΖΑ (Νίκος Καραστέργιος)που με όλο το συγκινησιακό εκτόπισμα τους εισβάλλουν στην καθημερινότητα της οικογένειας Αγκάτσι και όλης της μικροκοινωνίας τους και φέρνουν τα πάνω κάτω.
Όλοι ψάχνουν να βρουν αν ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ για να καταλήξουν στο απογοητευτικό ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ.
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ
(διαφορετικά κάντε ένα GOOGLE)
Ποιον από τους 9 πιραντελικούς ρόλους, που κυκλοφορούν πάνω στη σκηνή του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και λυσσάνε να μάθουν τι συμβαίνει με την Κα Φρόλα και τηΜάνιαΠαπαδημητρίου που την ενσαρκώνει, μπορεί να ικανοποιήσει μια τέτοια συνθήκη;
Κανέναν.
Είναι όμως μια θαυμάσια ευκαιρία για τον Λαουντίζι και το Γιάννη Λασπιά να κάνει για χάρη μας ένα διασκεδαστικό πείραμα επί σκηνής, το οποίο, κανένας μέχρι τώρα δεν τόλμησε να διαψεύσει.
Ναι, η θεωρία της σχετικότητας συμβαίνει και στο κοινωνικό σύμπαν. Ο Αϊνστάιν και ο Πιραντέλο μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν.
Όποιος δεν ικανοποιείται, ας κάνει ένα google.
To ETΣI ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ (διαφορετικά κάντε ένα GOOGLE) είναι ένα γκροτέσκο σκηνικό πείραμα που θα προκαλέσει πολύ γέλιο και παράλληλα, θα θέσει και ουσιαστικά ερωτήματα στους θεατές.
• Είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι είμαστε;
• Είμαστε αυτό που νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε;
• Είμαστε αυτό που λένε οι πράξεις μας ή οι προθέσεις μας;
• Τελικά, είμαστε αυτό που λέει η αστυνομική μας ταυτότητα ή ξεγελάμε τον εαυτό μας και την αστυνομία συνακόλουθα;
ToTΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ θα συνεργαστεί για δεύτερη φορά με τους Ιταλούς καλλιτέχνες του AIDAFONDAZZIONE στα σκηνικά αυτή τη φορά, ενώ το θέατρο KRYZK θα επιμεληθεί της κίνησης που είναι ιδιαιτέρα απαιτητική σ΄ αυτή την παράσταση.
Υπόθεση του έργου
Μια παρέα ανθρώπων αγωνιά να μάθει με κάθε τρόπο τι συμβαίνει πραγματικά στο σπίτι των νεοφερμένων γειτόνων τους. Οι πληροφορίες είναι αντικρουόμενες, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας καταθέτουν ο καθένας τη δική του άποψη για τα γεγονότα και οι περίεργοι προσπαθούν απεγνωσμένα να δουν ποια θέση πρέπει να κρατήσουν.
Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο, που θέτει με πολύ έξυπνο τρόπο το ζήτημα της σχετικότητας της «αλήθειας». Παράλληλα με τη γνωστή καυστική του γλώσσα περιγράφει τη διάθεση για κουτσομπολιό μιας μικρής κοινωνίας ανθρώπων που η περιέργειά τους παίρνει κανιβαλικές διαστάσεις.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία/ Απόδοση & Διασκευή κειμένου: Νίκος Καμτσής
Σκηνικά-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική: Χρήστος Ξενάκης
Επιμέλεια Κίνησης: Ania Giniewska, Marek Kosciolek
Φωτισμοί: Αντώνης Εξαρχάκης
Β. Σκηνοθέτη: Ήρα Μπράμη
Παίζουν οι: Μάνια Παπαδημητρίου, Γιάννης Λασπιάς, Νίκος Καραστέργιος, Πασχάλης Μερμηγκάκης, Λαμπρινή Θάνου, Άντα Κουγιά, Δημήτρης Νικολόπουλος, Ασημένια Παπαδοπούλου, Βίκυ Αθανασίου
Φιλική συμμετοχή (σε βίντεο): Αντώνης Καφετζόπουλος, Πάνος Σκουρολιάκος
Επικοινωνία-PR: Le Canard qui Parle: 2108624392
Από Παρασκευή 23 Νοεμβρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00
Κάθε Κυριακή στις 20.00
Κρατήσεις θέσεων: 2108656004, 2108679535
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Τρίτη ηλικία/Συνταξιούχοι/Groups άνω των 10 ατόμων: 7 ευρώ
Άνεργοι/ Σπουδαστές/ Ατέλειες: 5 ευρώ
Ισχύει προσφορά προπώλησης μέσω viva.gr

Άνοιξε το αρχαίο θέατρο Ερέτριας μετά από 40 χρόνια

Με τρεις αρχαίες τραγωδίες άνοιξε αυλαία το Αρχαίο Θεάτρο Ερέτριας, μετά από 40 χρόνια και υποδέχτηκε ξανά το κοινό του, καθώς η αναστήλωσή του αποκαθίσταται σταδιακά.

Όπως δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας, Φάνης Σπανός, «είμαστε πολύ χαρούμενοι που χρηματοδοτώντας τη δράση αποτελέσαμε μέρος αυτής της ευρύτατης συλλογικής προσπάθειας.

»Το αρχαίο θέατρο της Ερέτριας αποτελεί σταθμό τέχνης, πολιτισμού και ιστορίας, με τεράστια αξία, όχι μόνο για την Ερέτρια αλλά για ολόκληρη την Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα. Να αναφέρω ότι το θέατρο αποκαθίσταται σταδιακά, οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί και παραδίδονται κάποιες θέσεις. Μέχρι τώρα παραδόθηκαν 300 θέσεις. Πάντως, έχουμε δεσμεύσει πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων στην Εφορία Αρχαιοτήτων Εύβοιας, ένα εκατομμύριο πενήντα χιλιάδες ευρώ, το οποίο απορροφάται προοδευτικά».

Τα έργα που παρουσιάστηκαν από τις 21 έως τις 23 Σεπτεμβρίου ήταν η «Ελένη» του Ευριπίδη, ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή και οι «Πέρσες» του Αισχύλου, στο πλαίσιο του πιλοτικού φεστιβάλ αρχαίου δράματος, που έγινε με πρωτοβουλία του Κέντρου Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου.

Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν στο θέατρο «Ροές» της Αθήνας και στο θέατρο Μοσχοποδίου στη Θήβα. Ακολουθεί το πρόγραμμα.

3 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Ελένη»

Από το Θέατρο Χαλκίδας σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία Γιάννη Κατσάνου.

Μουσική-διδασκαλία χορικών: Κώστας Κουρμπέτης, Σκηνικά-διαμόρφωση χώρου: Μαίρη Μουρσελά, Χορογραφία: Αργυρώ Μαγκοπούλου, Δραματουργική επεξεργασία- Κοστούμια: Βάσω Λευκούδη. Μουσικοί: πιάνο: Νικηφόρος Κουρμπέτης, ακορντεόν: Κώστας Κουρμπέτης, κρουστά: Κώστας Κακαβούλης

Διανομή: Ελένη-είδωλο Α’: Μαρία Καράκωστα, Ελένη-είδωλο Β’: Μάχη Ακριώτου, Ελένη-είδωλο Γ’: Βάσια Σκούρα, Τεύκρος: Νίκος Αγγελάκης, Μενέλαος: Παναγιώτης Τζαφέρης, Θυρωρός: Έστερ Λουκά, Άγγελος Α’: Χαράλαμπος Παναγιώταρης, Θεονόη: Μίνα Βαμβάκου, Θεοκλύμενος: Ηλίας Τσώλης, Άγγελος-Θεράπων: Γιώργος Ανδριώτης, Διόσκουροι: Νίκος και Νικηφόρος Κουρμπέτης

Χορός: Κορυφαία: Άντα Αραβίδου, Μέλη: Μάχη Ακριώτου, Μίνα Βαμβάκου, Μαρία Καράκωστα, Βούλα Κοκονού, Εύη Κονοβέση, Βασιλική Κοτσανταμπάση, Έστερ Λουκά, Νάνσυ Μακρή, Μαρία Μεταξούλη, Κική Παπαδημητρίου, Ζωή Πολυχρόνου, Βάσια Σκούρα, Βίκυ Τσιλιγιάννη, Ελένη Φωτιά

29 Σεπτεμβρίου – «Ροές», 1 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Οιδίποδας Τύραννος»

Από τον Σύλλογο «Λάιος» της Θήβας, τον Σύλλογο «Δήλια Δρώμενα» της Τανάγρας και την θεατρική ομάδα «Σχήμα Αλιάρτου», σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη και σκηνοθεσία Θανάση Αντωνίου.

Διδασκαλία φωνητικής: Ελένη Οικονομίδου, Χορογραφία: Φάνης Καφούσιας, Κοστούμια: Ελπίδα Βαρθολομάτου Γεωργοπούλου, Σκηνικά: Αλέκος Τσαμάτης, Αμπιγιέζ: Παρασκευή Ηρακλέους, Ψιμυθιολόγος: Καρίν Φιοριντόρ, Φωτισμοί-Ήχος: Θοδωρής Στέφας, Μουσική: Πάν Καπερνέκα

Διανομή: Οιδίποδας: Γιάννης Χαρμπάτσης, Ιοκάστη: Βάνα Αποστολοπούλου, Τειρεσίας: Δημήτρης Γατής, Κρέων: Γιώργος Λουρωτός, Άγγελος: Κυριάκος Τσαμπάς, Εξάγγελος: Σοφία Τριπερίνα, Θεράπων: Αναστάσιος Φρούσιος, Ιερέας: Κωνσταντίνος Ντούμπας, Ισμήνη: Δέσποινα Λουκαδή, Αντιγόνη: Μαρία Καβούρη, Οδηγός Τειρεσία: Μαρία Καβούρη, Κορυφαία: Έθελ Παναγιώτα Λουκαδή, Χορός: Ευδοκία Τσάπρα, Μαρία Ανδριανού, Μαρία Ξύδη, Σοφία Λακιώτη, Γεωργία Φρούσιου, Αργυρώ Αναστασίου, Σοφία Τριπερίνα, Κυριάκος Τσαμπάς, Αναστάσιος Φρούσιος

28 και 30 Σεπτεμβρίου – Θέατρο «Ροές», 2 Οκτωβρίου – Θέατρο Μοσχοποδίου: «Πέρσες»

Από το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάγκου Ανδρεάδη.

Δραματουργία: Γιάγκος Ανδρεάδης, Πέπη Ρηγοπούλου, Μουσική σύνθεση: Αλίκη Μαρκαντωνάτου, Χορογραφία : Φάνης Καφούσιας, Κρουστά: Νίκος Τουλιάτος, Σιμόνε Μογγέλι

Διανομή: Δαρείος, χορός: Χρήστος Γλυκός, Άτοσσα, χορός: Ισαβέλλα Μαργαρά, Ξέρξης, χορός: Θαλής Πολίτης, Μαντατοφόρος, χορός: Γιώργος Ρουσάκης, Α’ Κορυφαία: Αλίκη Στενού, Α΄Κορυφαίος: Αλέξιος Βιδαλάκης, Β’ Κορυφαία: Αφροδίτη Βάσου, Β΄Κορυφαία: Βίκη Μαϊδάνογλου, Β Κορυφαίος: Κωνσταντίνος Ζερβός

Κρατήσεις θέσεων:

Θήβα: 2262023393. Προπώληση: γραφεία Συλλόγου Πολιτιστικής Ανάπτυξης Θήβας «Λάιος» (Πινδάρου 12, Θήβα).
Αθήνα: Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16 στο Γκάζι, τηλέφωνο: 210 3474312

(ΠΗΓΗ :  http://www.efsyn.gr/arthro/anoixe-arhaio-theatro-eretrias-meta-apo-40-hronia   )

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος*

Ένα θέατρο από τα βάθη του χρόνου και μόλις λίγο κάτω από την επιφάνεια της Μενιδιάτικης γης, αποκαλύπτεται στο Μενίδι, τις ιστορικές Αχαρνές! Η χαρά και η συγκίνηση, δεν αφορά μόνον τη συντεχνία του Θεάτρου στην οποία έχω την τιμή να ανήκω, αλλά και όλους τους Έλληνες,  όλη την ανθρωπότητα  που κληρονόμησε το πνεύμα και τις   κατακτήσεις  του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.

Η  αποκάλυψη αυτού του θεάτρου, έγινε τον Φεβρουάριο του 2007. Ο χρόνος όμως για την προώθηση μιας τέτοιας υπόθεσης είναι πάντα μακρύς. Επί τέλους ήρθε η ώρα που Υπουργείο Πολιτισμού και Δήμος Αχαρνών κινούν τις διαδικασίες ώστε να οργανωθεί η ανάδειξη και η αποκατάσταση του θεάτρου. Αυτή τη στιγμή, ένα μικρό μόνον μέρος έχει αποκαλυφθεί. Ήρθε στο φως τυχαία, κατά την θεμελίωση μιας οικοδομής. Έχει ήδη αποκαλυφθεί μια ολόκληρη κερκίδα πλάτους 5μ. δυτικά και 22 μ. ανατολικά με 10 σειρές καθισμάτων σε ημικυκλική διάταξη. Πολλά συμπεράσματα εξάγουν οι αρχαιολόγοι από αυτή την αποκάλυψη. Κατ΄ αρχήν ταυτοποίησαν το κέντρο της αρχαίας πόλης. Είναι διαχρονικά στο ίδιο σημείο, κατατάσσοντας τις Αχαρνές μεταξύ των ελαχίστων πόλεων που κατοικούνται επί χιλιάδες έτη αδιαλείπτως. Υπήρχαν ήδη από παλιότερα, πληροφορίες για την ύπαρξη του θεάτρου από δύο επιγραφές του β΄ μισού του τέταρτου αιώνα π.Χ.  Ο  Αριστοφάνης, γράφει την κοσμαγάπητη  κωμωδία του «Αχαρνείς» το 475 π. Χ. Παίχθηκε στα Λήναια και πήρε το πρώτο βραβείο. Αποκλείεται να ανέβηκε ξανά ως επιτυχία έχουσα σχέση με την πόλη,  στο υπό ανάδειξη θέατρο; Είναι σίγουρο πως οι αρχαίοι κάτοικοι των Αχαρνών θα αναγνώρισαν σε αυτό τους εαυτούς τους και θα είδαν δραματοποιημένα τα σημαντικά προβλήματα του καιρού τους. Στους «Αχαρνείς» ο Αριστοφάνης παρουσιάζει έναν χορό γέρων Αχαρνέων, που επιτίθεται στον Αθηναίο Δικαιόπολη, ο οποίος κουρασμένος από τον πολυετή πόλεμο με τους πελοποννησίους , ζητά να κλείσει ιδιωτική ειρήνη. Η πυκνοκατοικημένη πόλη των Αχαρνών, είχε καταστραφεί από την πρώτη πελοποννησιακή εισβολή και οι κάτοικοί της, ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον πόλεμο αντιποίνων έως την τελική νίκη. Κάτω από τα λόγια του κωμικού συγγραφέα, υπάρχουν πολλά που αφορούσαν την επικαιρότητα, και τα οποία  αποκωδικοποιούσαν οι θεατές εκείνης της εποχής. Στοιχεία που δεν μπορούν να «διαβαστούν» από τον σύγχρονο θεατή. Έχει ενδιαφέρον όμως να δει κανείς  σε αυτή την κωμωδία και το πως παρελαύνουν οι γείτονες του ευρύτερου χώρου με τους οποίους γειτνιάζει η περιοχή των Αχαρνών. Βοιωτοί,  Μεγαρείς, Αθηναίοι. Ακόμη, στο ίδιο έργο σημειώνεται και η στρατηγική θέση της πόλης των Αχαρνών. Σε κάποιο σημείο της εξέλιξης της κωμωδίας έρχεται απεσταλμένος από  τον  στρατηγό Λάμαχο που φέρνει διαταγή από το συμβούλιο των στρατηγών, πως πρέπει να φυλαχθούν τα χιονισμένα περάσματα της Πάρνηθας ώστε να αποτραπεί ενδεχόμενη επιδρομή των Βοιωτών.

Στην εποχή της οικονομικής στενότητας την οποία βιώνουμε, ανάγκη ζωής είναι η προβολή και η διατήρηση των εθνικών μας θησαυρών, όπως είναι ένα αρχαίο θέατρο  σε μια περιοχή με τόσο μεγάλη ιστορία. Απαιτούνται χρήματα για  μελέτες, για αντισταθμιστικά οφέλη που πρέπει να δοθούν στους κατοίκους και ακόμα  ένας σχεδιασμός που θα συνοδεύσει το εγχείρημα σε αρκετό βάθος χρόνου. Θυμάμαι την περίπτωση του αρχαίου θεάτρου στο κέντρο της Λάρισας. Το 1983 είχε αποκαλυφθεί  ένα πολύ μικρό μέρος, στον πιο κεντρικό εμπορικό δρόμο της πόλης. Πάνω του χτισμένα καταστήματα, εργαστήρια, σπίτια,  αποθήκες. Απαλλοτριώθηκαν σιγά σιγά, έγινε έργο υπεύθυνο και αυτή τη στιγμή, ολόκληρο το θέατρο έχει αναδειχθεί, έτοιμο να δεχθεί στην ορχήστρα και στις κερκίδες του θεατρίνους και θεατρόφιλους.

Είθε ο Διόνυσος, ο θεός του θεάτρου να λειτουργήσει ξανά σε έναν παλιό ναό του, μετά την αποκάλυψή του, στις Αχαρνές του  εικοστού πρώτου αιώνα. Είθε το Αρχαίο Θέατρο των Αχαρνών, να έρθει στο φως  και να αποκατασταθεί στην πραγματική διάστασή του, το συντομότερο δυνατό!

(Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ)

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

Page 1 of 2
1 2