«Μπάτσοι, Γ…, Δ…» – Η ιστορία του μακροβιότερου συνθήματος της μεταπολίτευσης

Σαν σήμερα το 1976 φέρεται να ακούστηκε για πρώτη φορά το σύνθημα «μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι»

Τάκης Καμπύλης 

Παρασκευή, 30 Απριλίου 1976. Ο μαθητής Σιδέρης Σιδηρόπουλος, 16 χρόνων, μέλος της «Μαθητικής Πρωτοπορίας», κολλούσε αφίσες της οργάνωσης «Κ.Ο. Μαχητής» για τη συγκέντρωση της επόμενης μέρας, της Πρωτομαγιάς, στην πλατεία Κοτζιά. Το τι ακριβώς έγινε δεν είναι γνωστό, πάντως ο μαθητής άφησε την τελευταία του πνοή στην Πειραιώς καταδιωκόμενος από αστυνομικούς και χτυπημένος από διερχόμενο αυτοκίνητο.

Η Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς είχε δύο νεκρούς, και οι δύο σε τροχαία δυστυχήματα. Τον Σιδέρη Σιδηρόπουλο και τον Αλέκο Παναγούλη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα Στέργιου Κατσαρού, πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που από ένα μικρό τμήμα του αναρχο-αυτόνομου και αντιεξουσιαστικού χώρου ακούστηκε το σύνθημα που έμελλε να γίνει το πιο γνωστό και μακροβιότερο της Μεταπολίτευσης: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Αν και το σύνθημα που κυριάρχησε εκείνη την Πρωτομαγιά ήταν «Ενας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» (συνέχεια των προδικτατορικών κινητοποιήσεων) καθώς και «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει», ωστόσο από τον «Μαχητή», αλλά και σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες και από μέλη της ΑΑΣΠΕ (φοιτητική νεολαία του ΕΚΚΕ), ακούγεται και το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Στα (ακόμη) θολά νερά εκείνης της περιόδου είναι μάλλον δύσκολο να αναζητηθεί η «πατρότητα», η προέλευση του συγκεκριμένου συνθήματος. Δεν υπάρχει κάποια δημοσιευμένη ιστορική έρευνα.

Σήμερα, μερικοί από τον αναρχικό χώρο εκτιμούν πως το σύνθημα ήταν απόδειξη της σαφούς επιρροής στην Ευρώπη από το αμερικανικό αναρχικό κίνημα και των φοιτητικών διαδηλώσεων κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Το «pigs» (γουρούνια) είχε χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από την αμερικανική Αριστερά, κι από κει πέρασε τον Ατλαντικό, και χρησιμοποιήθηκε και από τους «Γκοσιστές» (Αριστεριστές) του παρισινού Μάη.

(Μόνο για την ιστορία, καταγράφω και μία μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία το σύνθημα «μπάτσοι – γουρούνια» είχε ακουστεί και σε εκδήλωση της Νεολαίας Λαμπράκη, το 1966. Ωστόσο, αυτή δεν επιβεβαιώθηκε από άλλους «Λαμπράκηδες» της εποχής. Εκείνη την εποχή το «Πω-πω-πώ, μπατσαρία που ‘χει εδώ» ήταν από τα πλέον συνηθισμένα σε περιπτώσεις συγκρούσεων. Και πάντως αργότερα, στη Μεταπολίτευση, ειδικά από τον χώρο του ΚΚΕεσ. υπήρξε σφοδρή αντίδραση σε τέτοια «αριστερίστικα» συνθήματα, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του ’90. Αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα από τον επίσημο ΣΥΝ.) (σ.σ.: το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή το 2009)

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το συγκεκριμένο σύνθημα παρέμεινε στους θυλάκους του αναρχο-αυτονόμου χώρου. Μάλιστα, λίγο μετά τη δολοφονία του νεαρού Καλτεζά, όταν ομάδα «Ρηγάδων» σήκωσε πανό με τίτλο «Το Κράτος δολοφονεί», συνέβη επεισόδιο με τους κομματικούς οι οποίοι απαίτησαν -και πέτυχαν- την απόσυρση του πανό.

Ωστόσο, λίγους μήνες μετά, το σύνθημα «νομιμοποιήθηκε» έστω και μέσω του Αλέν Ντελόν. Ενα στέλεχος της ΟΚΔΕ (αριστερίστικη οργάνωση) συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη λόγω της εκφώνησης του συγκεκριμένου συνθήματος. Η Μάνια (δεν βρίσκεται στη ζωή) αθωώθηκε διότι ο δικηγόρος της (όπως θυμάται ο Στέργιος Κατσαρός) επικαλέστηκε την κυκλοφορία της ταινίας «Μπάτσος» με τον Αλέν Ντελόν!

Η ιστορία τόσο του «μπάτσου» όσο και του «γουρουνιού» έχει τη δική της περιπέτεια. Το «μπάτσος» σύμφωνα με την κυρίαρχη εκδοχή προκύπτει ετυμολογικά από τον ήχο του χαστουκιού. «Μπατς». Αντίθετα, το «μπασκίνας» δέχεται δύο εξηγήσεις, μία μάλλον τυχαία (από το «μπας κι είναι εδώ») και μία μάλλον πιο πιθανή, από το τουρκικό baskir (επιδράμω).

(Ο Μάρκος Βαμβακάρης χρησιμοποίησε και τη λέξη «μαύρος» για τους αστυνομικούς – πιθανότατα ως συνδυασμό της στολής και της ιδιότητας, τουλάχιστον εκείνα τα χρόνια.)

Ισως το πιο ενδιαφέρον, σημειολογικά, κομμάτι του συνθήματος έχει να κάνει με το «pigs». Μία εκδοχή αναφέρει πως όλα ξεκίνησαν το 1820, στο Λονδίνο, με τη γειτνίαση ενός αστυνομικού σταθμού (ιδιαίτερα σκληρού ως προς τις μεθόδους των αστυνομικών του) με μια μεγάλη χοιροτροφική μονάδα. Πιθανόν.

Ωστόσο, το 1492, εκτός από την ανακάλυψη της Αμερικής, οι (καθολικοί) Ισπανοί ανακάλυψαν και τους «Μαρράνος», τους «βρωμερούς» ή «ρυπαρούς» εκχριστιανισθέντες διά της βίας και απειλών Σεφαρδίτες Εβραίους. Οπως εξηγεί η ιστορικός Ρένα Μόλχο, το «Μαρράνος» ήταν η χειρότερη βρισιά για τους Εβραίους, αφού η ταύτισή τους με τα γουρούνια λειτουργούσε απολύτως απαξιωτικά για έναν λαό που είχε ως συνήθεια να ταυτίζει τον χοίρο με το ρυπαρό και το ανίερο.

Στην κοινωνική ανθρωπολογία η ιστορία του «γουρουνιού» δεν είναι απλή. Οπως εξηγεί ο Γιάννης Μάνος (λέκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας), «το γουρούνι αποτελεί ένα φυσικό σύμβολο, το οποίο αναφέρει η Βρετανίδα ανθρωπολόγος Mary Douglas στο κείμενό της «Purity and Danger» (1966) ως ένα παράδειγμα για τη μελέτη και την κατανόηση των εννοιών της φύσης, καθαρότητας και μιαρότητας σε διάφορες κοινωνίες. Συνοπτικά, οι «πολιτισμοί» ή οι «κοινωνίες» προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο ταξινομώντας τον. Στη διαδικασία ταξινόμησης τα ζώα ομαδοποιούνται κατά κοινά χαρακτηριστικά και κάποια από αυτά έχουν σημαντική θέση τόσο στη μυθολογία όσο και στην τελετουργική ζωή των κοινωνιών. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια ζώα που δεν μπορούν εύκολα να κατηγοριοποιηθούν. Οι άνθρωποι διακρίνουν με αυτούς τους τρόπους την τάξη από την αταξία, το μέσα από το έξω, το καθαρό από το μιαρό».

«Το γουρούνι θεωρείται στη Μέση Ανατολή ακάθαρτο ζώο και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ένα μη μηρυκαστικό ζώο που έχει δίχηλες οπλές και, ως εκ τούτου, δεν ταιριάζει με το σύστημα ταξινόμησης των ζώων. Οι «ανωμαλίες» αυτές συνδέονται συνήθως με τον κίνδυνο και τη μόλυνση. Η «ανωμαλία» απειλεί την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων».

«Σε αυτό το πλαίσιο», λέει ο Γιάννης Μάνος, «η χρήση του όρου στο σύνθημα μπορεί να αποτελεί, γι’ αυτούς που το διατυπώνουν, μια αντιμετάθεση νοημάτων και συμβόλων, όπου η συμπεριφορά της αστυνομίας νοείται ως μια βίαιη και «ζωώδης» συμπεριφορά που γι’ αυτόν το λόγο κατατάσσονται έξω από τον πολιτισμό. Πρόκειται για μία αντιπαράθεση (αστυνομία εναντίον αυτών που διατυπώνουν το σύνθημα) σε επίπεδο συμβόλων και λόγου, η οποία προκύπτει μέσα από κινηματική δράση, χρησιμοποιεί έναν κοινό κώδικα νοημάτων αντιστρέφοντας τις σημασίες τους, με σκοπό να καταγγείλει με τον ίδιο τρόπο αυτό που εισπράττει από την αστυνομία».

Τα χρόνια πέρασαν. Μετά το 1985 – 1986 και ιδίως μετά τις μαθητικές καταλήψεις του 1990 – 1991 το σύνθημα έγινε περισσότερο σλόγκαν. Δεν ήταν πλέον η καταγγελία των «αγώνων που δεν δικαιώθηκαν». Δεν ακούστηκε για τους νεκρούς μετανάστες (ειδικά στα βουνά της βόρειας Ελλάδας και στα ναρκοπέδια του Εβρου), αλλά μάλλον περιορίστηκε σε καθαρά αστικό φαινόμενο αλλά -το οξύμωρο- με όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βεντέτας (πολλοί από τους συγκρουόμενους έχουν «συναντηθεί» κάμποσες φορές). Ούτε είναι τυχαίο πως για μεγάλο διάστημα, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το σύνθημα ακουγόταν περισσότερο στα γήπεδα.

Και -η μεγάλη διαφορά- το σύνθημα τώρα είναι εξατομικευμένο. Με στιχάκια. Αναρίθμητα στιχάκια που σχεδόν μετατόπισαν το κεντρικό βάρος από το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» στον δεύτερο στίχο.

Είναι η ώρα της φάρσας; Ή ένας νέος τρόπος για να συνεχιστεί η εξέγερση; Μια ψηφιακή μετάλλαξη του πιο γνωστού μεταπολιτευτικού συνθήματος; Ή μήπως είναι η ώρα της τραγωδίας, αν θεωρήσουμε πως το χιούμορ απηχεί τη βαθιά πίστη ότι τίποτε δεν αλλάζει;

Είναι αστείο να κατηγορούνται όσοι το φωνάζουν ως ρατσιστές ή λαϊκιστές. Ενα σύνθημα είναι. Ομως, τι πραγματικά φώναζαν τον Δεκέμβριο οι μαθητές, μ’ αυτό το σύνθημα;

Καταγγέλλοντας με ευκολία και σχεδόν βαριεστημένα (ενίοτε και ανέξοδα) την κατανάλωση, ίσως παραβλέψαμε ότι ανάμεσα σ’ αυτά που καταναλώνονται είναι και η πολιτική (ή -έστω- ένα είδωλό της).

Και σ’ αυτό το περιβάλλον το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι το σύνθημα που, όπως όλα τα αγαθά σήμερα, επίσης καταναλώνεται. Παράγει νέα «προϊόντα», όσα και τα στιχάκια. Δεν είναι πλέον ένα σύνθημα κοινό σε όλους, έστω ξύλινο ή αντιαισθητικό, αλλά πάντως ένα και μοναδικό σύνθημα που εκφράζει συλλογικότητες. Είναι, τώρα, η φάρσα. Ως φάρσα καταναλώνεται (η αμέσως προηγούμενη συνέβη με τον Κούγια).

Ενα σύνθημα που ήρθε από ένα κοντινό παρελθόν, αλλά που στο παρόν δεν είναι παρά μόνον η βάση για να «στραβώνει το τιμόνι – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Δεν λέω, γελάς.

Info: 1. Jean-Paul Colleyn «Στοιχεία Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας», Αθήνα 2005, εκδ. Πλέθρον. 2. Marc Ferro «Εξηγώντας τον 20ό αιώνα στα παιδιά μου», Αθήνα 2008, εκδ. Πολύτροπον. 3. Ελλης Παππά «Η Κομμούνα του 1871», Αθήνα 2006, εκδ. Αγρα. 4. Eric Hobsabawm «Επαναστάτες», Αθήνα 2008, εκδ. Θεμέλιο.

Πηγή: kathimerini.gr

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/mpatsoi-g-d-i-istoria-toy-makrobioteroy-synthimatos-tis-metapoliteysis   )

Η ιστορία της Πρωτομαγιάς όπως πραγματικά συνέβη

Η Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα – ορόσημο για τους αγώνες των εργαζομένων στην ουσία είναι ένας φόρος τιμής στην εξέγερση των εργατών του Σικάγου του  1886 που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές του αγώνα των καταπιεσμένων στη νεότερη εποχή.

Ποια ήταν λοιπόν τα γεγονότα που ακολούθησαν το συλλαλητήριο της Πρωτομαγιάς του 1886 που συνέβη στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της χώρας; Και τί πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα, όχι της 1ης Μαΐου, αλλά της 4ης Μαΐου;

Το αμερικανικό TIME θυμίζει δικό του δημοσίευμα του 1929 (το περιοδικό κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1923), στο οποίο αναφέρεται ότι, για τους Αμερικανούς συντηρητικούς η Πρωτομαγιά σήμαινε λουλούδια, πικνίκ στο γρασίδι, παιδιά που παίζουν και μαγιάτικα στεφάνια. Αλλά, για τους Σοσιαλιστές και τους Κομουνιστές σήμαινε ομιλίες και διαδηλώσεις, που κατέληγαν σε συγκρούσεις. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά την Πρωτομαγιά του 1886, όταν 200.000 Αμερικανοί εργάτες κατέβηκαν σε απεργία οκτώ ημερών.

Η Πρωτομαγιά του 1886 δεν ήταν μία «απλή» απεργία, αλλά μέρος της τραγωδίας στο Haymarket (The Haymarket Affair). Την ημέρα εκείνη στο Σικάγο, όπως και σε όλη τη χώρα, τα εργατικά συνδικάτα βγήκαν να διαδηλώσουν ζητώντας την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών. Ωστόσο, το σχέδιο δεν ήταν να γίνει ένα και μόνο συλλαλητήριο, αλλά η διαμαρτυρία να επεκταθεί χρονικά, να διαρκέσει ημέρες. Στις 3 Μαΐου, η απεργία στο εργοστάσιο της McCormick Reaper κατέληξε βίαια. Η Αστυνομία συνοδευόμενη από μπράβους της επιχείρησης (συχνό φαινόμενο εκείνη την περίοδο) επενέβησαν για να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους απεργούς και να επιτρέψουν σε απεργοσπάστες να μπουν στο χώρο του εργοστασίου. Συνολικά σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισαν πολλούς ακόμη.

 Διαβάστε ακόμα: 1886 Σικάγο: Ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς

Ως απάντηση, την επομένη οργανώνεται μια ειρηνική συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, ο οποία τελικά πνίγηκε στο αίμα.

Το TIME έγραφε…

«Λίγα λεπτά μετά τις 10 το βράδυ της 4ης Μαΐου 1886, στο Σικάγο ξέσπασε καταιγίδα. Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία άρχισε να διαλύεται. Δύο ώρες πριν, περίπου 3.000 άτομα, άκουγαν τους ομιλητές που κατήγγειλαν  την αστυνομική βία, αλλά μέχρι τις 10 μ.μ., δεν είχαν μείνει παρά μερικές εκατοντάδες άνθρωποι. Ήσυχος ο δήμαρχος -που αγωνιούσε ότι θα ξεσπάσουν επεισόδια- πήγε για ύπνο.

Την ώρα που στο βήμα ήταν ο τελευταίος ομιλητής, μία ομάδα 180 οπλισμένων αστυνομικών έφτασε στην πλατεία με σκοπό να διαλύσει ό,τι είχε απομείνει από τη συγκέντρωση. Ο επικεφαλής διέταξε τους συγκεντρωμένους να πάνε στο σπίτι τους, ο ομιλητής φώναξε ότι η συγκέντρωση είναι ειρηνική όταν ξαφνικά έσκασε μία χειροβομβίδα. Η έκρηξη έγινε στο σημείο όπου ήταν οι αστυνομικοί.

Ο απολογισμός ήταν 67 τραυματίες, εκ των οποίων οι 7 κατέληξαν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους σκοτώνοντας ανθρώπους και τραυματίζοντας 200 άτομα (σ.σ. ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, παραμένει ακόμη άγνωστος. Η επίσημη καταγραφή ανέφερε μόνο τέσσερις νεκρούς διαδηλωτές).

Η τραγωδία στο Haymarket έγινε μέρος της αμερικανικής ιστορίας. Για τη χειροβομβίδα, χωρίς κανένα στοιχείο, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Κοινό στοιχείο των περισσότερων…. ήταν γερμανοί μετανάστες.

Η δίκη παρωδία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1886 και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάστηκαν σε θάνατο για συνωμοσία, όλοι εκτός του Νίμπι, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών. Από την πλευρά τους, οι κατηγορούμενοι αλλά και άλλοι απεργοί κατήγγειλαν προβοκάτσια από τους μπράβους του γραφείου «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό.

Τελικά μετά από τη σχετική έφεση που έγινε, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα».

Η δίκη των οκτώ θεωρείται ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις «κακοδικίας» στην ιστορία των ΗΠΑ. Επτά χρόνια αργότερα, το 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι, έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.

Το 1889, η Σοσιαλιστική Διεθνής τιμώντας την τραγωδία στο Haymarket, ανακήρυξε την Πρωτομαγιά ως ημέρα αργίας και Διεθνή Ημέρα Εργατών.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ειδικά την εποχή της αντικουμουνιστικής υστερίας, η Πρωτομαγιά ήταν στις ΗΠΑ απαξιωμένη. 

Τον Ιούλιο του 1958, ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπέγραψε διάταγμα με το οποίο η Πρωτομαγιά οριζόταν ως «Ημέρα Αφοσίωσης» σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί οιαδήποτε ένδειξη αλληλεγγύης στους «εργάτες του κόσμου».

Σύμφωνα με το διάταγμα η Πρωτομαγιά θεωρούνταν «μια ξεχωριστή ημέρα για την επιβεβαίωση της πίστης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και την αναγνώριση της κληρονομιάς της αμερικανικής ελευθερίας» (…)

Πρωτομαγιά: Αμερικανική όσο το μπέιζμπολ και η μηλόπιτα 

Το γεγονός ότι όσα έγραφε το Time ως προς το τι γνωρίζει /γνώριζε η πλειοψηφία των πολιτών στις ΗΠΑ για την Εργατική Πρωτομαγιά αναφέρονται και στο iww.org (Industrial Workers of the World), παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, μια και η αιματοβαμμένη κατάληξη της απεργίας των εργατών του Σικάγο δεν συνέβη σε κάποιο μακρινό μέρος του κόσμου, αλλά στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Οι περισσότεροι στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ελάχιστα για την Εργατική Πρωτομαγιά. Πολλοί υποθέτουν ότι πρόκειται για αργία που γιορτάζεται σε κομουνιστικές χώρες όπως η Κούβα ή η πρώην Σοβιετική Ένωση. Οι περισσότεροι δε, Αμερικανοί δεν συνειδητοποιούν ότι η Πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της εδώ, σε αυτή τη χώρα και είναι τόσο «αμερικανική» όπως το μπέιζμπολ και η μηλόπιτα και ότι αναφέρεται στις  προχριστιανικές τελετές της Beltane, που γιόρταζαν την αναγέννηση και τη γονιμότητα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εργατική τάξη βρισκόταν σε συνεχή αγώνα για την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών. Οι συνθήκες εργασίας ήταν τραγικές, οι άνθρωποι δούλευαν 10 έως 16 ώρες την ημέρα, ενώ τα εργατικά ατυχήματα, ο θάνατος και οι τραυματισμοί ήταν συνηθισμένοι.

Οι συνθήκες ενέπνευσαν βιβλία, όπως «Η Ζούγκλα» του βραβευμένου με Πούλιτζερ Άπτον Σίνκλερ (μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων) και το «Το σιδερένιο τακούνι» του Τζακ Λόντον (πρόκειται για το όνομα που έδωσε ο συγγραφέας στην πλουτοκρατία).

Ήδη από τη δεκαετία του 1860, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να μειώσουν την εργάσιμη ημέρα χωρίς να μειωθεί την αμοιβή τους, αλλά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1880 τα συνδικάτα κατάφεραν να διεκδικήσουν την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών.

[…] Η ειρωνεία είναι ότι, παρότι η Εργατική Πρωτομαγιά εορτάζεται σε περισσότερες από 66 χώρες -και ανεπίσημα τιμάται σε πολλές ακόμη- η αναγνώριση της στη χώρα που τη γέννησε είναι περιορισμένη, όπως γράφει το iww.org το οποίο επίσης σημειώνει: «Στις αρχές του 20ού αιώνα η αμερικανική κυβέρνηση προσπάθησε να αποδυναμώσει τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς και να τη σβήσει από τη μνήμη των πολιτών καθιερώνοντας την 1η Μαΐου ως ‘Law and Order Day’…»

Tips

• Στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1790, η 4η Ιουλίου, ημέρα της Ανεξαρτησίας γιορταζόταν από τους εργαζόμενους, κυρίως από τα πρώτα συνδικάτα που έθεταν την ίδια εποχή το πρώτο εργατικό αίτημα, αυτό της δεκάωρης εργασίας.

• Από τη δεύτερη χρονιά καθιέρωσης του εορτασμού, το 1891, καταγράφεται η μεγάλη απεργία των υφαντουργών στη Γαλλία και τα πρώτα θύματα μεταξύ των απεργών στη διάρκεια ταραχών που επακολούθησαν.

• Στην Ελλάδα, το 1892 ο σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης οργάνωσε την πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Η συγκέντρωση είχε περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα καθώς συμμετείχαν σ’ αυτή 30 πολιτικοί του φίλοι που συσπειρώνονταν γύρω από τον Σοσιαλιστικό Όμιλο.

• Το 1893 όμως 2.000 άτομα συμμετείχαν στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση με αιτήματα: Κυριακή αργία, οκτάωρο, κρατική ασφάλιση στους «παθόντες εν τη εργασία».

• Το 1894 μια ογκώδης συγκέντρωση διεκδικεί τα παραπάνω αιτήματα. Η αστυνομία θα συλλάβει 10 στελέχη του Σοσιαλιστικού Ομίλου, ενώ τον Αύγουστο φυλακίζεται ο Σταύρος Καλλέργης.

• Από τότε και έπειτα η αστυνομική βία συνοδεύει τις απόπειρες των εργατικών οργανώσεων να γιορτάσουν αγωνιστικά την Πρωτομαγιά. Το 1936 ο Μάης βρίσκει τους εργάτες της Θεσσαλονίκης ξεσηκωμένους. Μετά από μια σειρά κινητοποιήσεων που αρχίζουν από τον Φλεβάρη, στις 4 Μαΐου, 5.000 καπνεργάτες ξεκινούν πορεία στο κέντρο της πόλης. Στη διαδρομή γίνονται 10.000 και τα καταστήματα κλείνουν σε ένδειξη συμπαράστασης. Στις 8 Μαΐου γίνεται καθολική απεργία στη Θεσσαλονίκη, που εξαπλώνεται σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες, Ελευσίνα. Στις 9 Μαΐου, ημέρα Σάββατο, 50.000 λαού διαδηλώνει.

• Κάτω από τα γραφεία των αυτοκινητιστών στη Θεσσαλονίκη η αστυνομία σκοτώνει τον εργάτη Τάσο Τούση. Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, εμπνεύστηκε από τη δολοφονία του εργάτη και από τη συγκλονιστική φωτογραφία που έδειχνε τη μητέρα του γονατιστή να κλαίει πάνω από το νεκρό γιό της και γράφει το ποίημα «Επιτάφιος».

• Το 1944 η μέρα της Πρωτομαγιάς λαμβάνει μια άλλη διάσταση για την Ελλάδα : οι γερμανικές αρχές Κατοχής εκτελούν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 πατριώτες για την αντιστασιακή τους δράση.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/san-simera/i-istoria-tis-protomagias-opos-pragmatika-synebi  )

Η πραγματική ιστορία των Βίκινγκς

Όταν τον Ιανουάριο του 2018 ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, εξέφρασε την προτίμησή του για μετανάστες από «εύπορα μέρη», όπως η Νορβηγία, σε αντίθεση με τις «βρόμικες χώρες» – κατά τη γνωστή «αβρή» ρητορική του – προκάλεσε παγκόσμια αγανάκτηση, με φωτογραφίες από όμορφα αφρικανικά ηλιοβασιλέματα και άγρια φύση να γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα. Μια Νορβηγίδα, μάλιστα, «τουίταρε» με αποδέκτη τον Τραμπ: «Δεν ερχόμαστε. Χαιρετίσματα από τη Νορβηγία».

Ωστόσο, η αναφορά του Τραμπ δεν είχε καμία γραφικότητα, έστω και για τα δικά του μέτρα. Ξεχείλιζε ρατσισμό και θύμισε, αν δεν αποτελούσε συνέχεια, το ναζιστικό ιδεολόγημα της Άρειας «ανωτερότητας», το οποίο βασιζόταν ακριβώς στο «αξίωμα» της «ανωτερότητας» της σκανδιναβικής φυλής.

Η ναζιστική διαστρέβλωση

Πάνω σε αυτό το ιδεολόγημα και το «αξίωμά» του στηρίχθηκε η ναζιστική οργάνωση και το πρόγραμμα«Lebensborn» («Πηγή ζωής») που έστησε ο επικεφαλής των SS, Χάινριχ Χίμλερ, για να εξασφαλίσει τη «φυλετική καθαρότητα» του Τρίτου Ράιχ.

Το «Lebensborn» ιδρύθηκε το 1935 στο πλαίσιο της ναζιστικής γενικής διεύθυνσης «Φυλής και Οικισμών» για τη δημιουργία νέων «φυλετικά καθαρών» μητέρων και τη διαπαιδαγώγηση «άρειων» μωρών, καταρχήν των παιδιών των SS.

Το πρόγραμμα ήταν ιδιαίτερα δραστήριο στη Νορβηγία, όπου περίπου 12.000 παιδιά γεννήθηκαν από Νορβηγίδες μητέρες και Γερμανούς πατέρες. Οι ρίζες αυτής της ιδεολογίας βρίσκονταν στις ναζιστικές αντιλήψεις για το παρελθόν της Σκανδιναβίας. Όταν η Νορβηγία και η Δανία καταλήφθηκαν από τους ναζί, εμφανίστηκαν αφίσες των SS, που απεικόνιζαν πολεμιστές Βίκινγκπάνω στα γνωστά πλοία τους με το κεφάλι δράκου στην πλώρη. Ο Τόλκιν, ο δημιουργός του λογοτεχνικού σύμπαντος του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», οργισμένος με αυτήν την στρέβλωση, έγραψε στον γιο του ότι ο Χίτλερ, «αυτός ο βλάκας», κατέστρεψε και διαστρέβλωσε πλήρως, «αυτό το ευγενές πνεύμα του Βορρά, την ύψιστη συμβολή στην Ευρώπη, που αγάπησα κάποτε πάρα πολύ και προσπάθησα να το παρουσιάσω μέσα στο αληθινό του φως».

Ωστόσο, οι σκιές του παρελθόντος επιμένουν. Η σύγχρονη ανάπτυξη του Οντινισμού και του Ασατρού (Ásatrú) – η σύγχρονη λατρεία των νορβηγικών ειδωλολατρικών θεών όπως οι ΟντίνΘορκαι Φρέγια – καλύπτεται από μια ιδεολογική υποκουλτούρα που δίνει έμφαση στη φυλετική «κληρονομιά» και τον εθνοτικό διαχωρισμό.

Φυσικά, ως είθισται με τους ναζί και κάθε είδους φασίστα και ρατσιστή, η ιστορική πραγματικότητα είναι αμείλικτη ενάντια στις νοσηρές και απάνθρωπες «θεωρίες» τους. Διότι τέτοιες ιδέες φυλετικής και πολιτιστικής «αγνότητας» θα ήταν ξένες στους κατοίκους του μεσαιωνικού σκανδιναβικού κόσμου.

«Ξανθοί άνδρες σε πλοία»

Ένα ανθεκτικότατο στερεότυπο που «χτίστηκε» από τα «χρονικά» ιερέων του Μεσαίωνα και επιβίωσε μέχρι σήμερα με τη λογοτεχνία, τα κινούμενα σχέδια και τις ταινίες, «θέλει» τους Βίκινγκ ως τους «ξανθούς» άνδρες με τις μεγάλες γενειάδες και τα σπαθιά, να διασχίζουν τις γκρίζες θάλασσες κάτω από τον σκοτεινό ουρανό του Βορρά.

Σύμφωνα με το History Today υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό το αφήγημα. Το «βίκινγκ» σημαίνει απλώς «επιδρομέας» και από τα τέλη του 8ου αιώνα, οι Βρετανικές και βορειοευρωπαϊκές ακτές δέχονταν επιθέσεις από τους θαλασσοπόρους Σκανδιναβούς. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά, η αλήθεια είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη μυθοπλασία. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, άνδρες και γυναίκες  ξεκινούσαν από την Νορβηγία για μακρινές χώρες. Μέσα από το εμπόριο, τις επιδρομές, τις συγκρούσεις, την αποικιοποίηση, τα ταξίδια τους οδήγησαν δυτικά στη Γροιλανδία και στην άκρη της Βόρειας Αμερικής, βόρεια πέρα ​​από τον Αρκτικό Κύκλο, ανατολικά κάτω από τους ρωσικούς θαλάσιους δρόμους και νότια προς τη Μεσόγειο και τους Αγίους Τόπους.

Ως χρονολογία της «αυγής» της «εποχής» των Βίκινγκ θεωρείται η επίθεση στο μοναστήρι του βρετανικού νησιού Lindisfarne το 793. Ωστόσο έχουν καταγραφεί πειρατικές επιθέσεις στις παρυφές του βασιλείου του Καρλομάγνου από το 800 μ.Χ., πιθανώς από Δανούς. Οι επιθέσεις εξαπλώθηκαν στην καρδιά της δυτικής Ευρώπης, με τους επιδρομείς να χρησιμοποιούν τα μεγάλα ποτάμια για να φτάσουν μέχρι εκεί, όπως τον Σηκουάνα, τον Λίγηρα, τον Έλβα και τον Ρήνο. Στην πρώτη πολιορκία του Παρισιού το 845, 120 πλοία έπλεαν στον Σηκουάνα. Τα χρονικά αναφέρουν ότι οι Βίκινγκς νίκησαν το στρατό του βασιλιά και κρεμάσαν 111 από τους άντρες του ως θυσίες στον Οντίν, πριν καταλάβουν την πόλη.

Οι κεντροευρωπαίοι ηγεμόνες προσπάθησαν να απαντήσουν με διαφορετικές τακτικές: Να εξαγοράσουν τους Βίκινγκς, να τους προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό, να συμμαχήσουν με τους ηγέτες τους, να στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου, ακόμη και να τους αγνοήσουν με την ελπίδα ότι… θα προσπεράσουν. Τελικά, το 911, ένας Νορβηγός επιδρομέας που ονομαζόταν Ρόλοδέχθηκε να του παραχωρηθούν εκτάσεις στα βορειοδυτικά της Γαλλίας, σε αντάλλαγμα να ασπαστεί τον χριστιανισμό και να ορκιστεί πίστη στον Κάρολο τον Γ΄. Λέγεται, ότι παρά το ότι έγινε χριστιανός, ο Ρόλο, ενώ ήταν ετοιμοθάνατος, θυσίασε τους δούλους στους θεούς Οντίν και Θορ… για κάθε ενδεχόμενο.

Οι νεοφερμένοι «Βόρειοι άνδρες», γνωστοί ως Nordmanni («Northmen») αφομοιώνονται, παντρεύονται ντόπιες γυναίκες και αρχίζουν να μιλάνε την τοπική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι οι Νορβηγοί ήταν μειονότητα, η περιοχή έγινε γνωστή ως Normannia («Γη των Βόρειων ανδρών»), ή όπως την γνωρίζουμε σήμερα, Νορμανδία. Αλλά τα στοιχεία για τις νορβηγικές πολιτιστικές ρίζες των Νορμανδών είναι σχετικά περιορισμένα. Τα νορβηγικά τοπωνύμια τείνουν να συγκεντρώνονται γύρω από την ακτή, όπου οι Σκανδιναβοί ήταν πιο συγκεντρωμένοι. Όπως και να έχει, από τις αρχές του 11ου αιώνα, θα ήταν ασυνήθιστο να ακουστεί κάποιος κάτοικος της περιοχής να μιλάει νορβηγικά.

Πολιτισμική ευελιξία

Μέχρι τη στιγμή που ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής διέσχισε τη Μάγχη για να υποτάξει την αγγλοσαξονική Βρετανία το 1066, οι Νορμανδοί ήταν «Βόρειοι Άνθρωποι» μόνο στο όνομα.

Μάλιστα, η πολιτισμική αφομοίωση των Σκανδιναβών ήταν τόσο έντονη, που στα γεγονότα του 1066 και οι τρεις κύριοι «παίκτες» ήταν σκανδιναβικής καταγωγής. Ο Χάρολντ Γκοντγουίνσον, ο τελευταίος Αγγλοσάξωνας βασιλιά της Αγγλίας ήταν σκανδιναβικής καταγωγής, ενώ ο ίδιος ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής ήταν απόγονος του Ρόλο.

Όταν επρόκειτο για χρυσό και άλλα πολύτιμα δώρα, οι Νορβηγοί δεν είχαν ιδεολογικά ζητήματα ή θέματα πίστης να τους εμποδίζουν, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτο πραγματισμό σε σχέση με την κουλτούρα τους και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Οι παγανιστές Νορβηγοί έμποροι δεν είχαν κανένα πρόβλημα ακόμη και να προχωρήσουν σε μια βάπτιση – «εξπρές», αν έτσι μπορούσε να προχωρήσει η δουλειά με τους χριστιανούς εμπόρους.

Ένας χρονικογράφος του 880 γράφει πως οι Δανοί κατέφθαναν ανά μεγάλες ομάδες στην αυλή του Λουδοβίκου, γιου του Καρλομάγνου, για να βαπτιστούν χριστιανοί, όχι λόγω της ευσέβειάς τους αλλά λόγω των δώρων που συνόδευαν την τελετή: Ακριβά ρούχα και όπλα.

Ακόμα και στις περιπτώσεις όμως που η επαφή των Βίκινγκς με άλλους λαούς ήταν περισσότερο αιματηρή – όπως με τους Ινουίτ – η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει το ναζιστικό αφήγημα, αλλά και την χολιγουντιανή εκδοχή. Οι Βίκινγκς ήταν βίαιοι, σκληροί πολεμιστές, αλλά όχι περισσότερο από άλλους λαούς της εποχής, αλλά, ταυτόχρονα και «μάστορες» της πολιτιστικής προσαρμογής και της πολιτικής.

Οι «φυλετικά καθαροί» Βίκινγκ του στερεοτύπου ήταν, στην πραγματικότητα, πολιτιστικοί χαμαιλέοντες που υιοθετούσαν τοπικές συνήθειες, γλώσσες και θρησκείες, σε μια διαρκή προσπάθεια να επιβιώσουν.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/istoria/bikingks-polemistes-xoris-ethnos  )

Έψιλον: Στην παραγωγή το τρίτο κοίτασμα πετρελαίου στην ιστορία της Ελλάδας

Μετά από 23 χρόνια που τέθηκε σε λειτουργία ο Βόρειος Πρίνος, η εξόρυξη στο Κοίτασμα Έψιλον αυξάνει την παραγωγική δυναμικότητα πετρελαίου της χώρας

Συγκεκριμένα, η Energean ολοκλήρωσε με επιτυχία την οριζόντια γεώτρηση ΕΑ-Η3, η οποία παράγει καθημερινά περισσότερα από 1.000 βαρέλια πετρελαίου. H γεώτρηση EAH3 εκτελέσθηκε από το ιδιόκτητο γεωτρύπανο της εταιρείας, το “Energean Force”.

Έψιλον: Στην παραγωγή το τρίτο κοίτασμα πετρελαίου στην ιστορία της Ελλάδας

Η γεώτρηση έφθασε σε μήκος 5.679 μέτρων και διείσδυσε κατά 689 μέτρα στον ψαμμιτικό ταμιευτήρα του κοιτάσματος Έψιλον, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η εταιρρεία Energean, θα συνεχίσει να παρακολουθεί και να προσαρμόζει τις παραμέτρους της γεώτρησης, ώστε να επιτυγχάνει τις βέλτιστες συνθήκες παραγωγής.

(ΠΗΓΗ : https://www.news247.gr/energia/epsilon-stin-paragogi-trito-koitasma-petrelaioy-stin-istoria-tis-elladas.6710710.html  )

Ο πρώτος κομμουνιστής δήμαρχος στην ιστορία της Τουρκίας

Μια ιστορική στιγμή για το κομμουνιστικό κίνημα της Τουρκίας κατέγραψαν οι δημοτικές εκλογές της Κυριακής, αφού, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, ο υποψήφιος του τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος,Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου, κερδίζει το δήμο του Ντερσίμ, στα ανατολικά της χώρας.

«Θα δείξουμε σε ολόκληρη τη χώρα ότι ένα σοσιαλιστικό μοντέλο είναι δυνατό», ήταν τα πρώτα του λόγια.

Σύμφωνα με την αριστερή ιστοσελίδα news.sol.org.tr, σε 56.943 ψηφοφόρους (σε συνολικό πληθυσμό άνω των 86.000) ο Ματσίγλου κερδίζει με 32,41% και ακολουθεί το κουρδικό HDP, το κεμαλικό CHP και το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ του Ερντογάν, με ποσοστά 27,97%, 20,95% και 14,76% αντίστοιχα.

Η τουρκική στατιστική υπηρεσία το Ντερσίμ κατατάσσεται στην κορυφή του δείκτη ποιότητας ζωής για το 2016. Συγκαταλέγεται στις κορυφαίες πόλεις με τον πιο μορφωμένο πληθυσμό. Το 2017, κατέλαβε την πέμπτη θέση μεταξύ των τουρκικών πόλεων με τους περισσότερους αναγνώστες βιβλίων.

Ο Ματσόγλου ήταν προηγουμένως δήμαρχος του Οβατσίκ και κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν ήδη γνωστός ως ο «κομμουνιστής δήμαρχος», ενώ είχε γίνει αντικείμενο συζήτησης το 2015, όταν αποφάσισε να κρεμάσει ένα πανό στο δημαρχείο της πόλης με τον πίνακα εσόδων-εξόδων του δήμου.

Είχε απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης για το συνεταιριστικό μοντέλο αγροτικής παραγωγής, μέσω του οποίου η πόλη και γενικότερα η επαρχία της παρήγαγαν όσπρια και μέλι.Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλο συνεταιριστικής γεωργικής παραγωγής, ο δήμος παρείχε επίσης γεωργικές επιδοτήσεις, συμπεριλαμβανομένων των σπόρων, του πετρελαίου, και εγγυήσεων αγοράς των προϊόντων.

Σύμφωνα με την τουρκική στατιστική υπηρεσία, το Ντερσίμ κατατάσσεται στην κορυφή του δείκτη ποιότητας ζωής για το 2016, ενώ συγκαταλέγεται στις κορυφαίες πόλεις με τον πιο μορφωμένο πληθυσμό. Το 2017, κατέλαβε την πέμπτη θέση μεταξύ των τουρκικών πόλεων με τους περισσότερους αναγνώστες βιβλίων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/o-protos-kommoynistis-dimarxos-stin-istoria-tis-toyrkias  )

Αλιβιζάτος: Μεγάλη τομή η καταδίκη του Αμβρόσιου – «Πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους»

«Μεγάλη τομή, που δημιουργεί ένα σημαντικό δικαστικό προηγούμενο», θεωρεί την καταδίκη του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος. Όπως τόνισε, μιλώντας στον ραδιοσταθμό Νews 24/7 στους 88,6, «είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που καταδικάζεται από πολιτικό δικαστήριο μητροπολίτης». Υπογράμμισε, μάλιστα, ότι «καταδικάστηκε όχι μόνο για ρατσιστικό λόγο, αλλά και για κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος», ενώ υποστήριξε ότι υπάρχουν κι άλλοι μητροπολίτες που εκφράζουν τέτοιες αντιλήψεις.

Ναι στις Πρέσπες

Στη συνέντευξή του στους δημοσιογράφους Βασίλη Σκουρή και Αγγελική Σπανού, ο κ. Αλιβιζάτος σημείωσε ότι υπερασπίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί «ικανοποιεί κατά το 80% τις ελληνικές θέσεις.

«Υπερασπίστηκα», σημείωσε, «το δικαίωμα του βουλευτή να μην ακολουθεί την κομματική γραμμή σε θέματα συνείδησης. Θεωρώ απαράδεκτους τους χαρακτηρισμούς για σούργελα και γυρολόγους. Ο κόσμος κρίνει αν καθένας κάνει μια επιλογή για λόγους σκοπιμότητας ή για λόγους αρχής. Είναι λάθος να προτάσσει κανείς το πρέπει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να απορρίψει τη συμφωνία των Πρεσπών. Πρέπει κανείς να υπερασπίζεται το σωστό, ακόμη και όταν το κάνει ένας αντίπαλος..»

Σχετικά με το Κίνημα Αλλαγής, ο καθηγητής εξέφρασε την άποψη ότι ο νέος φορέας «δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στην προσδοκία των 210.000 πολιτών που πήγαν στις κάλπες για την εκλογή ηγεσίας».

Το ΚΙΝΑΛ, είπε, δεν μπόρεσε να αναγεννήσει την προοδευτική δημοκρατική παράταξη και το κενό αξιοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/307213/alivizatos-megali-tomi-i-katadiki-toy-amvrosioy-proti-fora-stin-istoria-toy-ellinikoy  )

Ντροπιαστική ιστορία με φακελάκι – Για κάθε κιλό του μωρού ο γιατρός ζήταγε 1.000€

Μία ντροπιαστική για το σύστημα υγείας και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, ιστορία, δημοσιοποίησε με επιστολή του στην «Καθημερινή» .

Σε αυτή περιγράφει πώς ο γιατρός – μαιευτήρας ζήτησε φακελάκι από μεροκαματιάρη άνθρωπο, ζητώντας 1.000€ ανά κιλό του παιδιού.

Αναλυτικά η επιστολή:

«Σάββατο 22/12, περίπου 12 το μεσημέρι. Βρίσκομαι στο σαλονάκι του 4ου ορόφου κρατικού νοσοκομείου περιμένοντας με την αδελφή μου κάποια αποτελέσματα εξετάσεων. Πλάι μου κάθεται ένας φτωχός, μεροκαματιάρης άνθρωπος από την επαρχία, ο οποίος ήταν εκεί με τη γυναικαδέλφη του, αγωνιώντας για τη γυναίκα του που βρισκόταν στην Εντατική έπειτα από σοβαρότατη επιπλοκή τοκετού (αφαίρεση μήτρας). Τον ρώτησα από περιέργεια τι συνέβη και πώς. Και μου διηγήθηκε την εξής απίστευτη ιστορία, η οποία με εξόργισε, με έκανε να νιώσω ντροπή για τη συμπεριφορά ορισμένων γιατρών προς απλούς συμπολίτες μας και με οδήγησε στην απόφαση ότι η ιστορία αυτή έπρεπε να δημοσιοποιηθεί.

Ο άνθρωπος αυτός, κ. Χ, από επαρχιακή πόλη, αναζήτησε νοσοκομείο και γιατρό στην Αθήνα για να γεννήσει η γυναίκα του, που αντιμετώπιζε προβλήματα εγκυμοσύνης. Δεν ζήτησα να μάθω πώς επέλεξε τον συγκεκριμένο γιατρό, διευθυντή κλινικής σε κρατικό νοσοκομείο. Εκείνο όμως που μου είπε ήταν ότι ο γιατρός τού ζήτησε προκαταβολικά 1.000 ευρώ για την εισαγωγή και μετά τον τοκετό ένα ποσό ίσο με «τα κιλά του νεογέννητου».

Εμεινα εμβρόντητος από τον ομολογουμένως πρωτότυπο τρόπο καθορισμού του ποσού για το «φακελάκι»! Το μωρό γεννήθηκε 2,1 κιλά και ο κ. Χ ήταν μάλλον ευχαριστημένος, θεωρώντας ότι το επιπλέον «φακελάκι» θα του κόστιζε 2×100 = 200 ευρώ, μέχρι που ο γιατρός τού έκανε σαφές ότι δεν παίζει με πενταροδεκάρες και εννοούσε το βάρος του μωρού σε χιλιάρικα – 2.000 ευρώ! Ο κ. Χ αντέδρασε κάπως αλλά τελικά συμφώνησε, δεδομένου ότι υπήρξαν σοβαρές επιπλοκές στη γέννηση, οπότε αναγκάστηκαν να κρατήσουν τη σύζυγό του στην Eντατική για κάποιες ημέρες. Προσπάθησα να τον πείσω να καταγγείλει το συμβάν στην αστυνομία, αλλά ο κ. Χ ούτε που το συζήτησε, φοβούμενος για τυχόν επιπτώσεις στη φροντίδα της συζύγου του.

Ενώ γινόταν η σχετική συζήτηση, βλέπω τον κ. Χ και τη γυναικαδέλφη του να σηκώνονται και να αρχίζουν να συνομιλούν με αγωνία με κάποιον, ο οποίος μόλις είχε εμφανιστεί στο σαλονάκι αναμονής. Ο ίδιος άκουσα τον κύριο αυτό να λέει στον κ. Χ: «Πάμε καλά, η γυναίκα σου θα βγει από την Eντατική». Ο κ. Χ μίλησε χαμηλόφωνα και δεν μπόρεσα να ακούσω τι είπε. Μόλις απομακρύνθηκε ο εν λόγω «γιατρός», ο κ. Χ επέστρεψε στο κάθισμα πλάι μου και μου λέει: «Τον βλέπετε; Αυτός είναι ο γιατρός που ενώ ποτέ δεν τον βρίσκεις τα Σάββατα, σήμερα ήρθε και με αναζήτησε για να εισπράξει! Του είπα ότι δεν κατάφερα να συγκεντρώσω το ποσό επειδή ήταν μεγάλο, αλλά σε 2-3 ημέρες θα το έχω να του το δώσω και ο γιατρός συμφώνησε και έφυγε». Ο φτωχός αυτός άνθρωπος, έρμαιο των απάνθρωπων απαιτήσεων του «γιατρού», ήταν έτοιμος να χρεωθεί για να τις ικανοποιήσει. Την ίδια στιγμή η γυναίκα του κινδύνευε στην Eντατική, ενώ ταυτόχρονα κινδύνευε και το νεογέννητο στη θερμοκοιτίδα.

Είχα ακούσει διάφορες ιστορίες, αλλά ποτέ δεν έζησα από τόσο κοντά αυτή τη βρώμικη ιστορία με τα φακελάκια και το μέγεθος της απανθρωπιάς και ασυνειδησίας που τη συνοδεύει. Καταλαβαίνω ότι για να επέμβουν οι διοικήσεις των νοσοκομείων, οι ιατρικοί σύλλογοι και η Δικαιοσύνη χρειάζονται επώνυμες καταγγελίες και αποδείξεις. Ομως, αν δεν κάνω λάθος, οι επιβαλλόμενες ποινές, αν και όταν υπάρξουν, είναι κατά γενική ομολογία ελαφρύτατες. Κατά τη γνώμη μου, σε περίπτωση καταδίκης θα έπρεπε η ποινή να είναι φυλάκιση άνευ αναστολής, οριστική αφαίρεση άδειας άσκησης επαγγέλματος και επιβολή αυστηρότατου χρηματικού προστίμου. Μόνο με παραδειγματικές τιμωρίες υπάρχει ελπίδα να ξεριζωθεί αυτή η γάγγραινα της ελληνικής κοινωνίας. Πιστεύω, δε, ότι οι γιατροί μας στην πλειονότητά τους είναι έντιμοι και αξιοπρεπείς και πως και οι ίδιοι θα ήθελαν, όσο και οι απλοί πολίτες, να εξαλειφθεί το θλιβερό αυτό φαινόμενο που δυσφημίζει τη χώρα μας και το ιατρικό λειτούργημα. (Το παρόν θα σταλεί στη διοίκηση του νοσοκομείου, τα δε πλήρη στοιχεία είναι στη διάθεση του εισαγγελέα.)»

* Ο κ. Σταύρος Αναγνωστόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/303646/ntropiastiki-istoria-me-fakelaki-gia-kathe-kilo-toy-moroy-o-giatros-zitage-1000eu?fbclid=IwAR3pw-tu6hl5XTJ3loH1inap-W3Uzmd61g4GrJSF2RyP-CTvPP91OOD7fH0#.XDMVyEofZSs.facebook   )

Απίστευτη ιστορία στην Αυστραλία: Έσωσε 2,4 εκατ. μωρά, δωρίζοντας το αίμα του για 60 χρόνια

Ο Αυστραλός James Harrison δώριζε το αίμα του κάθε εβδομάδα επί 60 χρόνια.

Πλέον, είναι 74 χρονών και αποφάσισε να πάρει «σύνταξη» από αυτή του τη συνήθεια, σηματοδοτώντας το τέλος ενός ιστορικού κεφαλαίου στη ζωή του.

Σύμφωνα με τον Αυστραλιανό Ερυθρό Σταυρό, η αδιάκοπη αιμοδοσία του για έξι δεκαετίες έσωσε τη ζωή περισσότερων από 2,4 εκατ. μωρών.

«Θαυματουργά» αντισώματα

Όταν ήταν 14 ετών, ο Harrison υποβλήθηκε σε ένα σοβαρό χειρουργείο στο στήθος. Αυτό ήταν και η αφορμή να ψάξει λίγο περισσότερο το ζήτημα της αιμοδοσίας και της δωρεάς οργάνων. Καθώς η αιμοδοσία ήταν εκείνη που του έσωσε τη ζωή, αποφάσισε να γίνει αιμοδότης και ο ίδιος.

Όπως αναφέρουν οι γιατροί με τους οποίους έχει συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια ο Harrison, το αίμα του φέρει μοναδικά αντισώματα που πολεμούν τις ασθένειες και έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι και για την ανάπτυξη του εμβολίου Anti-D, το οποίο βάλλει κατά της ασθένειας rhesus. Πρόκειται για μία κατάσταση κατά την οποία το αίμα της εγκύου ουσιαστικά «επιτίθεται» στα κύτταρα του αίματος του εμβρύου. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, η ασθένεια αυτή μπορεί να καταλήξει σε εγκεφαλική βλάβη του μωρού ή ακόμη και θάνατο.

Οι γιατροί δεν μπορούν να πουν με βεβαιότητα πώς ο Harrison έχει τα συγκεκριμένα αντισώματα όμως εικάζουν ότι τα έλαβε στη διάρκεια του χειρουργείου του στα 14 του από το αίμα που του χορηγήθηκε. Σήμερα, είναι ένας από τους 50 ανθρώπους στην Αυστραλία που έχουν τα συγκεκριμένα αντισώματα.

Ένας «εθνικός ήρωας»

Το να σώζεις περισσότερες από δύο εκατομμύρια ζωές δεν είναι και μικρό πράγμα, γι’ αυτό και ο James Harrison έχει αντιμετώπιση εθνικού ήρωα στην Αυστραλία.

Έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία για τη γενναιοδωρία του, μεταξύ αυτών το Μετάλλιο της Τιμής, μία από τις πιο ξεχωριστές διακρίσεις στη χώρα, κάτι που όπως λέει του φαίνεται περίεργο: «Είναι κάτι που μπορώ να κάνω. Είναι ένα από τα ταλέντα μου, πιθανώς το μόνο μου ταλέντο, ότι μπορώ να είμαι αιμοδότης».

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/kosmos/apisteyti-istoria-stin-aystralia-esose-2-4-ekat-mora-dorizontas-to-aima-toy-gia-60-chronia/  )

Η Ιστορία στο εδώλιο: Αγωγή κατά του Τ. Μηταφίδη από τους απογόνους του δοσίλογου Α. Χρυσοχόου

Τα παιδιά του συνταγματάρχη Αθανάσιου Χρυσοχόου κατέθεσαν αγωγή σε βάρος του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και εναντίον των πρώην πολιτικών κρατουμένων της χούντας Σπύρου Σακέττα και Αλέκου Γρίμπα, οι οποίοι μεταξύ άλλων πρωτοστάτησαν ώστε να μετονομαστεί η οδός Χρυσοχόου σε σε Αλβέρτου Ναρ – «Η προκλητικότητα των εναγόντων ξεπερνά κάθε όριο» αναφέρουν σε δήλωσή τους μέλη του ΣΦΕΑ

Τα παιδιά του συνταγματάρχη Αθανάσιου Χρυσοχόου κατέθεσαν αγωγή σε βάρος του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης και εναντίον των πρώην πολιτικών κρατουμένων της χούντας Σπύρου Σακέττα και Αλέκου Γρίμπα, οι οποίοι μεταξύ άλλων πρωτοστάτησαν ώστε να μετονομαστεί η οδός Χρυσοχόου σε  σε Αλβέρτου Ναρ – «Η προκλητικότητα των εναγόντων ξεπερνά κάθε όριο» αναφέρουν σε δήλωσή  τους μέλη του ΣΦΕΑ, μεταξύ των οποίων και ο Τρ. Μηταφίδης, και τονίζουν ότι «την αγωγή θα την αντικρούσουμε όχι μόνο με τα συντριπτικά στοιχεία και έγγραφα στα οποία στηρίχτηκε και η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, αλλά και με όσα νεότερα στοιχεία έφερε στο φως η ιστορική έρευνα»

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Dailythess.gr, α παιδιά του συνταγματάρχη Αθανάσιου Χρυσοχόου κατέθεσαν αγωγή σε βάρος του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης και εναντίον των πρώην πολιτικών κρατουμένων της χούντας Σπύρου Σακέττα και Αλέκου Γρίμπα, οι οποίοι μεταξύ άλλων πρωτοστάτησαν ώστε να μετονομαστεί η οδός Χρυσοχόου σε  σε Αλβέρτου Ναρ.

Τα δύο παιδιά του Αθανάσιου Χρυοχόου με την αγωγή που κατέθεσαν ζητούν να τους επιδικαστεί αποζημίωση συνολικού ύψους 600.000 ευρώ (!) για προσβολή μνήμης νεκρού. Μάλιστα οι ενάγοντες ζητούν σε περίπτωση που γίνει δεκτή η αγωγή τους και την προσωπική κράτηση, διάρκειας έξι μηνών, για τον καθένα από τους τρεις εναγόμενους ως μέσο εκτέλεσης της επόφασης!

Στην αγωγή μεταξύ άλλων οι απόγονοι του συνταγματάρχη επικαλούνται δικαστικές αποφάσεις με τις οποίες ο Αθανάσιος Χρυσοχόου «απαλλάχτηκε όλων των κατηγοριών που του απέδωσαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για δωσιλογισμό και συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις».

Επιπλέον στην αγωγή τονίζεται ότι ο Αθανάσιος Χρυσοχόου συμμετείχε στην κατασκοπευτική αντιστασιακή οργάνωση «ΖΕΥΣ» και οι απόγονοι του Αθανάσιου Χρυσοχόου επικαλούνται δηλώσεις και επίσημα έγγραφα που υπογράφει ο αρχηγός της παραπάνω οργάνωσης Γεώργιος Μαργέτης.

Η Ιστορία στο εδώλιο

«Η προκλητικότητα των εναγόντων ξεπερνά κάθε όριο» αναφέρουν σε δήλωσή τους μέλη του ΣΦΕΑ, μεταξύ των οποίων και ο Τρ. Μηταφίδης, και τονίζουν ότι «την αγωγή θα την αντικρούσουμε όχι μόνο με τα συντριπτικά στοιχεία και έγγραφα στα οποία στηρίχτηκε και η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, αλλά και με όσα νεότερα στοιχεία έφερε στο φως η ιστορική έρευνα».

Δήλωση των πολιτικών κρατουμένων της δικτατορίας των συνταγματαρχών – μελών του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (Σ.Φ.Ε.Α.) 1967-1974:

– Γρίμπα Αλέξανδρου

– Μηταφίδη Τριαντάφυλλου

– Σακέττα Σπύρου

Τα παιδιά του Αθανάσιου Χρυσοχόου, κατοχικού φρουράρχου Θεσσαλονίκης και, εν συνεχεία, Γενικού Διοικητή Μακεδονίας, άσκησαν αγωγή για προσβολή μνήμης νεκρού, εναντίον μας  με την αιτιολογία ότι, με ανοικτή επιστολή μας προς το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, συκοφαντήσαμε και δυσφημήσαμε τον πατέρα τους: ως συνεργάτη των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες τον διόρισαν Φρούραρχο της πόλης, ως δεξί χέρι του Μάξ Μέρτεν, του δήμιου της Θεσσαλονίκης, ως επίορκο ανώτατο αξιωματικό που, αντί να αντισταθεί στους κατακτητές, εντασσόμενος είτε στον Ελληνικό Στρατό της Μέσης Ανατολής είτε στις ανταρτικές δυνάμεις της Εθνικής Αντίστασης, όπως έπραξε η πλειοψηφία των μονίμων αξιωματικών, ότι, ακόμη, υπηρέτησε τον εχθρό, αναμείχθηκε και ανέχθηκε τα εγκλήματα των κατακτητών, με τον αφανισμό του 1/5 του πληθυσμού της πόλης -με την εξόντωση των εβραϊκής καταγωγής συμπολιτών μας στα καταναγκαστικά έργα και στα χιτλερικά στρατόπεδα θανάτου – με τις εκτελέσεις 1500 αντιστασιακών και πολιτών στο Επταπύργιο και το στρατόπεδο Παύλου Μελά, με τους χιλιάδες θανάτους από πείνα.

Κι όλα αυτά μετά τη μετονομασία της οδού που έφερε το όνομά του Αθ. Χρυσοχόου – μετά από απόφαση του διορισμένου από τη χούντα ΔΣΘ το 1971, που στηρίχτηκε στο καταργημένο το 1982 κατάπτυστο ΝΔ 179/1969 της δικτατορίας – σε οδό Αλμπέρτου Ναρ, η οποία έγινε με απόφαση της αρμόδιας Επιτροπής της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης και του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης.

Η αγωγή αυτή πέραν της προκλητικότητάς της, έχει και ιστορικό και πολιτικό συμβολισμό διότι στρέφεται κατά τριών αντιστασιακών –δεσμωτών της Χούντας- αλλά ταυτοχρόνως και παιδιών αντιστασιακών της Κατοχής: ο σιδηροδρομικός πατέρας του Αλέξανδρου Γρίμπα εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, ενώ του Σπύρου Σακέττα ήταν ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού και του ΕΛΑΣ. Και είναι προκλητική, διότι ζητούν με την αγωγή τους ποσό 600.000 ευρώ επ’ απειλή προσωπικής κράτησης, δηλαδή φυλακίσεως μας και πάλι(!!!). Έτσι η αγωγή τους δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία προσπάθεια εξιλέωσης των συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων και προσβολής της ιστορικής μνήμης, μέσα στο γενικότερο διεθνές κλίμα αναθεώρησης της Ιστορίας και της αντιφασιστικής νίκης: εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού, μετατροπή των θυτών σε θύματα – τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας διεκδικεί την απόδοση των γερμανικών οφειλών και την αποζημίωση των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας – αλλά και με τη «συντριβή της Αριστεράς για ό,τι πράττει και πιστεύει».

Η προκλητικότητα όμως των εναγόντων ξεπερνά κάθε όριο, όταν επικαλούνται ότι ο Χρυσοχόου «τοποθετήθηκε με την σύμφωνη γνώμη των Άγγλων και την κάλυψη (sic) της εξόριστης Ελληνικής κυβέρνησης ως Φρούραρχος από τους Γερμανούς του καλοκαίρι του 41…». Αλήθεια τί «φρουρούσε» για λογαριασμό των Ναζί; Πέρα από αυτή την τερατώδη αναλήθεια προχωρούν στην περαιτέρω κακοποίηση της Ιστορίας, ισχυριζόμενοι ότι ο Χρυσοχόου ανέπτυξε «το σημαντικότερο κατασκοπευτικό δίκτυο της κατοχής…», ζητούν δηλ., ούτε λίγο ούτε πολύ… «προστιθέμενη αξία» αντιστασιακού για τον συγγενή τους (!)

Την αγωγή θα την αντικρούσουμε όχι μόνο με τα συντριπτικά στοιχεία και έγγραφα στα οποία στηρίχτηκε και η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, αλλά και με όσα νεώτερα στοιχεία έφερε στο φως η ιστορική έρευνα.

Η ανοιχτή επιστολή Σακέττα – Γρίμπα

Στην επιστολή που υπογράφουν οι δύο πρώην πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας Σπύρος Σακέττας και Αλέκος Γρίμπας μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Είναι ιστορική βεβήλωση, άγος, ασέλγεια και τερατώδης απρέπεια να υπάρχουν ακόμα σε δρόμους της μαρτυρικής Θεσσαλονίκης τα ονόματα του κατοχικού φρούραρχου στρατηγού Αθ. Χρυσοχόου και του καθηγητή του Ρωμαϊκού Δικαίου «φον» Βυζουκίδη, όπως τον αποκαλούσαν οι φοιτητές του…
Ο Χρυσοχόου υπήρξε το δεξί χέρι του σφαγέα της πόλης Μαξ Μέρτεν, που εξολόθρευσε το ένα τρίτο του πληθυσμού της, τους εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες μας, στέλνοντάς τους στο Άουσβιτς, και λίγο πριν σε εξοντωτική καταναγκαστική εργασία, ενώ καταδίκασε σε θάνατο από πείνα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της.

Τα περί «εθνικής» δράσης του στη βουλγαρική ζώνη κατοχής είναι μυθεύματα και απόπειρα να φιλοτεχνήσει ένα κατόπιν εορτής «πατριωτικό» προφίλ, όταν είναι πασίγνωστο και ιστορικά καταγεγραμμένο ότι αποτράπηκε η επέκταση της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία χάρη στη γενική απεργία στην πόλη μας, από 5-10 Ιουλίου 1943, στα συλλαλητήρια που έγιναν στο Κιλκίς, το Λαγκαδά, την Έδεσσα, τη Βέροια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά. Προπαντός στη μεγαλειώδη διαδήλωση του λαού της Αθήνας στις 22 Ιουλίου 1943, που κόστισε 17 νεκρούς. Το όνομά τους δεν θα το βρείτε σε κανένα δρόμο αυτής της πόλης. Αντίθετα εξακολουθούν να υπάρχουν στους δρόμους της πόλης τα ονόματα των κατοχικών δημάρχων και των τότε ταγών της πόλης, που την επομένη της κατάληψής της από τους Ναζί κάλεσαν με διάγγελμά τους το λαό της να αφοσιωθεί στα ειρηνικά του έργα, «διότι ήτο υπό την προστασίαν ενός ιπποτικού και γενναιόφρονος λαού»!»

Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης κατηγορείται από τα παιδιά του Αθανάσιου Χρυσοχόου ότι… κοινοποίησε στο Facebook την παραπάνω επιστολή «διευρύνοντας τον κύκλο των προσώπων που έλαβαν γνώση των ψευδών, ανυπόστατων, συκοφαντικών και προσβλητικών για την τιμή και την υπόληψη του πατέρα μας, χαρακτηρισμών και κρίσεων» όπως σημειώνεται μεταξύ άλλων στην αγωγή.

Ποιος ήταν ο Αθανάσιος Χρυσοχόου

Τι ακριβώς έκανε, όμως, ο συνταγματάρχης Χρυσοχόου στη διάρκεια της τριπλής Κατοχής;

Όπως αναφέρεται σε αναλυτικό δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών για τη σκιαγράφηση των πεπραγμένων του δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στα εχθρικά προς αυτόν κείμενα της ΕΑΜικής αντίστασης, που τον στολίζουν με όλα τα κοσμητικά επίθετα, αποδίδοντάς του τη συγκρότηση και δράση κάθε είδους αντίπαλων σχηματισμών – προκειμένου, κατά κανόνα, να πείσουν για τον δωσιλογισμό (αποδεδειγμένο ή απλώς εικαζόμενο) αυτών των τελευταίων. Απείρως πιο εύγλωττα, και κυρίως πειστικά, αποδεικνύονται επ’ αυτού τα κείμενα του ίδιου και των συνεργατών του εκείνης της εποχής.

Επιτελάρχης του στρατηγού Τσολάκογλου κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ο συνταγματάρχης Χρυσοχόου διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στη συνθηκολόγηση του 1941.

Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο προϊστάμενός του, κατοχικός πρωθυπουργός πλέον, τον διόρισε γενικό επιθεωρητή Νομαρχιών της Μακεδονίας (όσης είχε απομείνει μετά τον ακρωτηριασμό της από τους νικητές), με αποστολή την καταπολέμηση της εκεί βουλγαρικής και ρουμανικής προπαγάνδας.

Στα απομνημονεύματά του ο ίδιος ισχυρίζεται ότι οργάνωσε μιαν«ευρείαν υπηρεσίαν, εκτεινομένην μέχρι του απωτάτου μακεδονικού χωρίου, διά την συστηματικήν παρακολούθησιν» των ξένων προπαγανδιστών «και την διαφώτισιν του λαού περί της επιβαλλομένης στάσεως αυτού» («Η Κατοχή εν Μακεδονία», τ. Β1, Θεσ/νίκη 1950, σ. 6).

Στην πράξη ωστόσο αυτός ο μηχανισμός ταυτιζόταν με τις υφιστάμενές του αστυνομικές και διοικητικές αρχές.

Κεντρικό πυλώνα της δραστηριότητάς του αποτέλεσε η πλήρης ταύτιση με τις γερμανικές κατοχικές αρχές, με αμείλικτη καταστολή κάθε αντιστασιακής ενέργειας που έθετε σε κίνδυνο αυτή την ισορροπία.

Οι «οδηγίες» του

Το γεγονός αυτό πιστοποιούν, μεταξύ άλλων, οι αναλυτικές «οδηγίες» του προς τους νομάρχες και επάρχους.

Ο Χρυσοχόου απαιτεί εκεί όχι μόνον «απολύτως νομοταγή στάσιν» απέναντι στα γερμανοϊταλικά στρατεύματα κατοχής, αλλά και «πλήρη ικανοποίησιν των πολεμικών αναγκών» τους, με πλειοδοσία δουλοπρέπειας έναντι των Βουλγάρων συμμάχων τους:

«Χρειάζεται η επίδρασις ημών προς τας ανθελληνικάς προπαγάνδας ουχί μόνον να μη θίγη τα πολεμικά συμφέροντα τούτων, αλλά και ει δυνατόν να τα ικανοποιή εφ’ όσον και οι άλλοι εκμεταλλεύονται το στοιχείον τούτον. Εάν οι Βούλγαροι προπαγανδισταί π.χ. κατορθώσωσι να συγκεντρώσωσι 1.000 ζεύγη μαλλίνων καλτσών υπέρ του Γερμανικού στρατού, είναι λίαν ευχερές να συγκεντρωθώσι προς αντίδρασιν 1.500 υπό του Ελληνικού πληθυσμού» αναφέρει ο ίδιος ο Χρυσοχόου σε επιστολή του.

Η κατάθεση του Χρυσοχόου στη δίκη του εγκληματία πολέμου Μαξ Μέρτεν

Κύκνειο άσμα του Χρυσοχόου, οκτώ χρόνια πριν από τον θάνατό του, υπήρξε η κατάθεσή του ως «μάρτυρα κατηγορίας» στην πολύκροτη δίκη του Γερμανού εγκληματία πολέμου Μαξ Μέρτεν (17/2/1959).

Ολες ανεξαίρετα οι εφημερίδες αποτύπωσαν στους τίτλους τους την απροσδόκητη συνηγορία του υπέρ του κατηγορουμένου«Ο κ. Χρυσοχόου καταθέτει υπέρ του Μέρτεν» («Μακεδονία»)· «Η κατάθεσις του στρατηγού Χρυχοχόου ελαφρυντική διά τον κατηγορούμενον» («Καθημερινή»)· «Ελλην στρατηγός μεταβάλλεται σε υπερασπιστήν του Μαξ Μέρτεν» («Αυγή»)· «Ο στρατηγός κ. Χρυσοχόου καταθέτει ότι ο Μέρτεν ήτο ξένος προς τους διωγμούς των Ισραηλιτών» («Εθνικός Κήρυξ»)· «Αι αντιφάσεις του κ. Χρυσοχόου διά τον Μαξ Μέρτεν. Φιλέλλην και κύριος…» («Εθνος»)· «Ελαφρυντικά διά τον Μέρτεν καταθέτει μάρτυς κατηγορίας» («Ελευθερία»)· «Ελλην μάρτυς λέγει ότι ο Μέρτεν ήτο επιεικής, αντιφάσκων με την πρώτη του κατάθεσιν» («Νέα»).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες λεπτομέρειες αυτής της συνηγορίας, όπως καταγράφηκαν στον Τύπο της επομένης:

● Για τα βασανιστικά ομαδικά καψώνια σε βάρος χιλιάδων Εβραίων στην πλατεία Ελευθερίας (10/11/1942), ο Χρυσοχόου ισχυρίστηκε «ότι δεν διετάχθησαν αλλά τα έκαμαν στρατιώται με ιδικήν των πρωτοβουλίαν» και τα σταμάτησε αυτοπροσώπως ο Μέρτεν, που εμφανιζόταν «ως σωτήρ των δοκιμαζομένων Ισραηλιτών».

● Για τον ρόλο του Μέρτεν στις κατοχικές διώξεις, υποστήριξε: «Δεν νομίζω ότι έστειλε στα στρατόπεδα, διότι δεν είχε την δύναμιν. Πολλοί πάντως τον εξυμνούν, διότι τους έδωσε εβραϊκά καταστήματα».

● Στο ενεργητικό του Μέρτεν καταλόγισε, τέλος, «την εξυγίανσιν του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης», ότι «ήνοιξε το Εθνικόν Θέατρον Θεσσαλονίκης» και κυρίως την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: «Ηταν γενικόν αίτημα των χριστιανών της Θεσσαλονίκης να φύγη από το κέντρον της πόλεως το νεκροταφείον […]. Ελέχθη ότι αυτό που θέλαμε να κάνουμε το εκάναμε διά του Μέρτεν».

Η οδός “Στρατηγού Αθ. Χρυσοχόου”, στην περιοχή του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, μετονομάστηκε σε οδό “Αλμπέρτου Ναρ”, στις 22 Αυγούστου 2018, σύμφωνα με την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης που επικύρωσε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας-Θράκης.

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/agogi-kata-toy-t-mitafidi-katethesan-oi-apogonoi-toy-dosilogoy-hrysohooy  )

AEK: Οι σκηνές βίας προσβάλλουν βάναυσα την ιστορία της ομάδας μας (Photos + Video)

Ανακοίνωση, με την οποία καταδικάζει τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στον χθεσινοβραδυνό αγώνα με τον Άγιαξ για το Champions League, εξέδωσε η ΠΑΕ ΑΕΚ.

Η «κιτρινόμαυρη» εταιρεία τονίζει ότι οι σκηνές βίας στο ΟΑΚΑ «προσβάλλουν βάναυσα την ίδια την ιστορία της ομάδας μας» και υπογραμμίζουν πως τα όσα έλαβαν χώρα στην αναμέτρηση με τον «Αίαντα» «δεν εκφράζουν τη διαχρονική ποδοσφαιρική φιλοσοφία του συλλόγου και είναι παντελώς ξένα με τις αρχές και τις αξίες που υπηρετούμε». Επίσης, η ΠΑΕ ΑΕΚ επισημαίνει ότι «δεν αποποιήθηκε ποτέ των δικών της ευθυνών», δηλώνει ότι «το αυτονόητο για εμάς είναι η καταδίκη των συμβάντων και προτεραιότητα η δρομολόγηση όλων των απαιτούμενων ενεργειών προκειμένου να μην συμβούν ξανά τέτοια γεγονότα», ενώ καταλήγει: «Και έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας».

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΚ:

«Η ΠΑΕ ΑΕΚ απερίφραστα και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο καταδικάζει τις σκηνές βίας που εκτυλίχτηκαν χθες το βράδυ στο Ολυμπιακό Στάδιο και, εκτός του ότι έλαβαν χώρα σε έναν αγώνα στο πλαίσιο της διοργάνωσης του UEFA Champions League, προσβάλλουν βάναυσα την ίδια την ιστορία της ομάδας μας.

Δουλέψαμε πολύ σκληρά σε όλα τα επίπεδα για να επιστρέψουμε στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση και τα όσα συνέβησαν στον αγώνα με τον Αγιαξ δεν εκφράζουν τη διαχρονική ποδοσφαιρική φιλοσοφία του συλλόγου και είναι παντελώς ξένα με τις αρχές και τις αξίες που υπηρετούμε.

Η ΠΑΕ ΑΕΚ δεν αποποιήθηκε ποτέ των δικών της ευθυνών, δεν την απασχολεί καν στην παρούσα φάση ο επιμερισμός των ευθυνών και το ακριβές χρονικό των χθεσινών συμβάντων και δεν σκοπεύει να αναζητήσει εύκολες δικαιολογίες και άλλοθι.

Αντιλαμβανόμαστε πλήρως την άμεση αντίδραση και τον αποτροπιασμό, που από την πρώτη στιγμή λαμβάνουμε από τη συντριπτική πλειοψηφία των υγιών φιλάθλων μας, οι οποίοι είναι για εμάς οι πιο σκληροί κριτές.

Είναι αυτό που περισσότερο μας πληγώνει, γιατί ο κόσμος της ΑΕΚ, που περιμένει από εμάς όλες τις απαιτούμενες ενέργειες ενόψει και της επιστροφής μας στο δικό μας γήπεδο, δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτές τις συμπεριφορές και το έχει επανειλημμένως εκφράσει και αποδείξει.

Το αυτονόητο για εμάς είναι η καταδίκη των συμβάντων και προτεραιότητα η δρομολόγηση όλων των απαιτούμενων ενεργειών προκειμένου να μην συμβούν ξανά τέτοια γεγονότα.

Και έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας».

Page 1 of 3
1 2 3