Πίσω ολοταχώς και στη παιδεία-Το αφήγημα της Κεραμέως για την Ιστορία και την «εθνική συνείδηση»

Στόχος της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι η Ιστορία «να πάψει να είναι κοινωνικού χαρακτήρα» αλλά «να αναπτύσσει την εθνική συνείδηση» σύμφωνα με τη Νίκη Κεραμέως.

Επίσης, η υπουργός Παιδείας προανήγγειλε ότι στις παρελάσεις «ο καλύτερος θα σηκώνει τη σημαία», προαναγγέλοντας ότι αλλαγή σε σχέση με το ισχύον καθεστώς της κλήρωσης για τα Δημοτικά θα ισχύσει από την 28η Οκτωβρίου.

Ο ακραίος συντηρητισμός σημαδεύει την πολιτική της νέας κυβέρνησης σε μία σειρά από κρίσιμα πεδία της κοινωνικής ζωής

(ΠΗΓΗ : https://www.presspublica.gr/piso-olotachos-kai-sti-paideia-to-afigima-tis-kerameos-gia-tin-istoria-kai-tin-quot-ethniki-syneidisi-quot/ )

Και οι επιτυχίες της Κεραμέως συνεχίζονται: Εμπρός… πίσω στα βιβλία της Ιστορίας

Με μία δήλωση που δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις της κυβέρνησης να γυρίσει τη χώρα σε… άλλες εποχές, η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, σε συνέντευξή που παραχώρησε, συνέδεσε τη σχολική ιστορία με την «εθνική διαπαιδαγώγηση».

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, στόχος της είναι η σχολική ιστορία «να πάψει να είναι κοινωνικού χαρακτήρα» αλλά «να αναπτύσσει την εθνική συνείδηση». Μία αναχρονιστική άποψη που αν τεθεί σε εφαρμογή θα γυρίσει τη χώρα σε εποχές ’60.

Ίσως θα πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι ο ακραίος συντηρητισμός θα είναι η «σφραγίδα» της νέας κυβέρνησης σε μία σειρά από κρίσιμα πεδία της κοινωνικής ζωής.

Προφανώς στο μυαλό της κ. Κεραμέως η ελληνική παιδεία θα πρέπει να γυρίσει στις εποχές των «ιεροδιδασκάλων» -όπως έχει αναφέρει και η ίδια- ενώ όσον αφορά συγκεκριμένα την ιστορία, πλέον δεν θα πρέπει να αποτελεί καταγραφή γεγονότων αλλά διαστρέβλωση για να συμφέρει εθνικά…

Επίσης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο του Alpha, η υπουργός Παιδείας προανήγγειλε ότι στις παρελάσεις «ο καλύτερος θα σηκώνει τη σημαία», προαναγγέλλοντας ότι αυτή η αλλαγή σε σχέση με το ισχύον καθεστώς της κλήρωσης για τα Δημοτικά θα ισχύσει από την ερχόμενη 28η Οκτωβρίου.

(ΠΗΓΗ : https://www.documentonews.gr/article/kai-oi-epityxies-ths-keramews-synexizontai-empros-pisw-sta-biblia-ths-istorias  )

Ιστορία και μ@@@κίες… Μόνο προπαγάνδα

Με μια δήλωση ενδεικτική των προθέσεων να αμφισβητήσει τις βασικές αρχές ενός σύγχρονου δυτικού κοσμικού κράτους και να στρέψει την Ελληνική Παιδεία σε υπερσυντηρητικά μονοπάτια, η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως σε συνέντευξή της συνέδεσε τη σχολική ιστορία με την «εθνική διαπαιδαγώγηση».

Όπως ανέφερε στόχος της είναι η σχολική ιστορία  «να πάψει να είναι κοινωνικού χαρακτήρα» αλλά «να αναπτύσσει την εθνική συνείδηση». Η φράση της προδίδει υποτιμητικό τόνο για την Ιστορία ως κοινωνική επιστήμη και πρόθεση εργαλειοποίησής της ως μέσο μετάδοσης ενός βολικού εθνικοπατριωτικού αφηγήματος. Δεν έχει ξεχαστεί ότι η  Υπουργός Παιδείας, με την ανάληψη των καθηκόντων της είχε αναφερθεί με νοσταλγία στο κατηχητικό και τον ενισχυμένο ρόλο της θρησκείας στην ελληνική εκπαίδευση, μιλώντας για επαναφορά «ιεροδιδασκάλων» στα σχολεία.

Η σχολική ιστορία σήμερα, ούτως ή άλλως, συνεχίζει να καλλιεργεί μια εθνική ταυτότητα που εδράζεται στην υπερηφάνεια για του “αρχαίους ημών προγόνους” αλλά και σε ορισμένες υπεραπλουστεύσεις ή εθνικούς μύθους, προκειμένου να προκύψει η εκρηκτική ταύτιση του έθνους με τη θρησκεία. Αντί λοιπόν η σχολική ιστορία να εκσυγχρονιστεί και να απαλλαγεί σταδιακά από τους μύθους, η Υπουργός κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση.

Πρόκειται για την φιλοδοξία της η Παιδεία να υπηρετήσει ένα αφήγημα αντιεπιστημονικό, στο βαθμό που υποβαθμίζει την ιστορική σκέψη και συνείδηση όσο και παρωχημένο καθώς ανάγεται στην εποχή του 19ου αιώνα, όταν η εθνική χειραφέτηση επέβαλε την καλλιέργεια μιας συλλογικής εθνικής ταυτότητας που να συνέχει το νεοσύστατο τότε κράτος.

Κινείται γύρω από το γενικότερο οπισθοδρομικό αφήγημα της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας κόντρα σε κάθε ορθολογισμό και σύγχρονη επιστημονική αντίληψη και αναβιώνει στρεβλώσεις και δογματισμούς από τους οποίους η χώρα είχε απαλλαγεί, αν όχι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σίγουρα μετά τη μεταπολίτευση. Μια κυβέρνηση που προσπαθεί να ορίσει το παρελθόν για να ελέγξει το παρόν και το μέλλον, όπως θα διαπίστωνε ο Όργουελ.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/i-apopsi-mas/istoria-kai-mkies-mono-propaganda?fbclid=IwAR1Fo-7oi4NbKw4ALT8kf5abjDG51zL9rPog_Mx_TAMbGOrQ1kRVwb3q-F4  )

Η μητέρα του πέθανε μόλις τον γέννησε και ο πατέρας του «έφυγε» από καρκίνο στα 17 – Η συγκλονιστική ιστορία του Κριστιάν Γκολομέεβ

Ο Γκολομέεβ δεν γνώρισε ποτέ τη μητέρα του. Άφησε την τελευταία της πνοή, κατά τη διάρκεια του τοκετού, μόλις τον έφερε στη ζωή.

Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1993, στο Βέλινγκραντ της Βουλγαρίας, από την Κριστίνα και τον Τσβετάν, οι οποίοι υπήρξαν οι πλέον πετυχημένοι κολυμβητές της χώρας.

Ο πατέρας του πήρε τον νεογέννητο Κριστιάν και τα δυο μεγαλύτερα παιδιά του, Ιβάν και Νίκολα, και μετακόμισε στην Κρήτη αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο όπου ξεκίνησε το δικό του αγώνα για να προσφέρει τα πάντα στα παιδιά του.

Ο Τσβετάν Γκολομέεβ ήταν ένας από τους πλέον πετυχημένους κολυμβητές της Βουλγαρίας, κυρίως στα αγωνίσματα του ελεύθερου και είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς του 1980 και του 1988. Στην Κρήτη εργάστηκε ως προπονητής κολύμβησης. Η τοπική κοινωνία τον αγκάλιασε, και τον ίδιο και τα παιδιά του, καθώς προσέφερε σημαντικό έργο στον τοπικό κολυμβητικό Όμιλο.

Ονειρό του ένα από τα παιδιά του να ακολουθήσει το δρόμο του. Και έτσι έγινε! Ο μικρός του γιος, ο Κριστιάν Γκολομέεβ δεν άργησε να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στην πισίνα.

Έχασε τον πατέρα του από καρκίνο στα 17

Το δεύτερο χτύπημα για τον Κριστιάν Γκολομέεβ ήρθε στα 17 του χρόνια, όταν ο πατέρας του έχασε τη ζωή του ύστερα από 8μηνη μάχη με τον καρκίνο.

Η εξέλιξη αυτή τον ανάγκασε να μετακομίσει στον Πειραιά όπου εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό του Εθνικού.

Με καθοδηγητή τον προπονητή Άκη Οικονόμου, κέρδισε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα.

Γκολομέεβ το νέο ταλέντο της πισίνας

Το 2011, ο Κριστιάν έγινε χάλκινος παγκόσμιος πρωταθλητής εφήβων στη Λίμα, σε ηλικία 18 ετών στα 50 μέτρα ελεύθερο.

Παράλληλα και στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων στο Βελιγράδι κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.

Έκτος στους Ολυμπιακούς του Ρίο

Στους Μεσογειακούς Αγώνες που έγιναν στην Μερσίνη της Τουρκίας το 2013, ο Κριστιάν κατέκτησε ένα ασημένιο και δυο χάλκινα, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο έφτασε ως τα ημιτελικά, όπου κατετάγη 6ος.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης (2017), ο Γκολομέεβ έσπασε το πανελλήνιο ρεκόρ των 50 μέτρων ελεύθερων από τα προκριματικά της διοργάνωσης (21,69) και σχεδόν επανέλαβε την ίδια επίδοση στα ημιτελικά (21,71), λίγο πριν βρεθεί για πρώτη φορά στην πορεία του, στον τελικό μιας παγκόσμιας διοργάνωσης.

Το καλοκαίρι που ακολούθησε είχε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μια ακόμα σειρά επικών ρεκόρ για τον Κριστιάν, αρχικά στα ημιτελικά (21,52) και στη συνέχεια στον τελικό (21,44) όπου και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/334298/i-mitera-toy-pethane-molis-ton-gennise-kai-o-pateras-toy-efyge-apo-karkino-sta-17-i  )

Το σκοτεινό δοσιλογικό παρελθόν της οικογένειας Πικραμμένου και η αληθινή ιστορία του (μικρού) Παναγιώτη

 Θα σας διηγηθούμε την ιστορία του μικρού Παναγιώτη *  και του πατέρα του

Στην Γερμανία, ένας σύγχρονος πολιτικός, ο αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πριν από μερικά χρόνια, χωρίς φόβο, είχε αναφερθεί στον ναζί πατέρα του. Είχε εκμυστηρευτεί πως έμαθε σε ηλικία 18 ετών ότι ο πατέρας του, Βάλτερ Γκάμπριελ, ήταν ένας αμετανόητος Ναζί. Από τότε διέκοψε κάθε επαφή μαζί του.

Στην Ελλάδα, ένας πρώην πρωθυπουργός, δεν αποκήρυξε ποτέ δημόσια τη δοσιλογική δραστηριότητα του πατέρα του. Τον είδαμε τις προάλλες να δακρύζει μιλώντας στο βήμα της Βουλής ως εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Novartis. Και πράγματι, εμείς που οι παππούδες μας είχαν αγωνιστεί μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους ναζί κατακτητές,… “συγκινηθήκαμε” πάρα πολύ με τους απογόνους των Γερμανόφιλων και δοσίλογων που – σε αντίθεση με τους δικούς μας παππούδες οι οποίοι βρέθηκαν στη συνέχεια στα ξερονήσια-  έγιναν πρωθυπουργοί και συγκροτούν σήμερα την εγχώρια ελίτ. Φυσικά δεν πιστεύουμε στην οικογενειακή ευθύνη, αλλά δεν είδαμε μέχρι σήμερα τον ευσυγκίνητο πρώην πρωθυπουργό να κάνει αυτό που έκανε στην Γερμανία ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ωστόσο, η ντόπια ελίτ συγκινήθηκε και συγκλονίστηκε κι εκείνη με το δράμα του πρώην πρωθυπουργού και κυρίως συγκινήθηκαν και συγκλονίστηκαν διάφοροι γελωτοποιοί του Χριστοφοράκου της Siemens. Άλλη “γερμανική” ιστορία αυτή…

Ο λόγος φυσικά για τον Παναγιώτη Πικραμμένο, που εκτός από πρωθυπουργός και εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Novartis υπήρξε σύμβουλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1991-1993.

Να θυμίζουμε επίσης πως πριν από λίγο καιρό, στο Αγιον Όρος κατά την προσκυνηματική επίσκεψη του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης  είχε μαζί του, τους στενούς του συνεργάτες, Μακάριο Λαζαρίδη (διευθυντή του γραφείου τύπου της ΝΔ) και Κώστα Τσιάρα (γραμματέα της Κ.Ο.της Ν.Δ.), ενώ μαζί τους ήταν και ο κ. Πικραμμένος.

Πριν… δακρύσει για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο Novartis, ο Πάνος Πικραμμένος, θα έπρεπε να έχει αποκηρύξει το παρελθόν του πατέρα του. Δεν το έκανε ποτέ. Έτσι, θα σας διηγηθούμε μία ιστορία. Την ιστορία του μικρού Παναγιώτη, αλλά και του πατέρα του.

Και ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα: 

Ποιος είχε αναλάβει την αποκλειστική διακίνηση των προπαγανδιστικών εντύπων του Γκεμπελς στην κατεχόμενη Ελλάδα και θησαύριζε;

Στο βιβλίο του με τίτλο “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια”,  ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα, κάνει αποκαλύψεις και για την οικογένεια του Παναγιώτη Πικραμμένου.

Ο Πάνος Πικραμένος στα δώδεκά του, το 1957, γράφτηκε στο γυμνάσιο της Γερμανικής Σχολής Αθηνών. Γιατί συνέβη αυτό; Ο πατέρας του ήταν φανατικός θαυμαστής των Γερμανών. Μετά το τέλος της Κατοχής πέρασαν δώδεκα χρόνια μέχρι να ξανανοίξει η Γερμανική Σχολή και ένας από τους πρώτους μαθητές της ήταν ο μικρός Παναγιώτης. Εντελώς συμπτωματικά το νέο κτίριο της σχολής (το κατοχικό στην οδό Αραχώβης είχε περιέλθει στο Γαλλικό Ινστιτούτο) χωριζόταν από μια μεσοτοιχία με την κλινική του πατέρα Χριστοφοράκου, ο γιος του οποίου φοίτησε κι αυτός στην ίδια σχολή.

Ο μικρός Παναγιώτης ξεκινούσε με τα πόδια από το αριστοκρατικό σπίτι του με τα 18 δωμάτια στην οδό Ακαδημίας 52 για να φτάσει στην περιοχή Μουσείου. Κάθε πρωί πήγαινε στη Γερμανική Σχολή.

Το σπίτι αυτό των 450 τ.μ. ανήκε στην οικογένειά του πριν ο ίδιος γεννηθεί το 1945, όταν ο κόσμος άλλαζε με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είχε αγοραστεί λίγες μέρες αφότου άρχισε η Κατοχή με γερμανικά χρήματα. Από που προέρχονταν αυτά τα χρήματα;  Ο πατέρας του Παναγιώτη Πικραμμένου, στενού συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη, Όθωνας μόλις είχε αναλάβει την αποκλειστική πώληση σε όλη την κατεχόμενη Ελλάδα των προπαγανδιστικών εντύπων του κατακτητή, των Γερμανών ναζί.

Στενός συνεργάτης του Γκέμπελς, λοιπόν, ο πατέρας του Πικραμμένου, ο οποίος είχε κάνει χοντρές μπίζνες με τους Γερμανούς, αναλαμβάνοντας τη διακίνηση όλων των προπαγανδιστικών εντύπων του εχθρού σε όλο το διάστημα της Κατοχής.

Διαβάζουμε σε σχετικό δημοσίευμα: 

Επί Κατοχής, το μοναδικό πρακτορείο που είχε την αποκλειστικότητα όλων των εφημερίδων και περιοδικών που έβγαιναν υπό καθεστώς λογοκρισίας ήταν η «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου» Α.Ε. Η εταιρία αυτή ιδρύθηκε λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της Κατοχής, αφού προηγουμένως έφτασε από το Βερολίνο στην Αθήνα ειδικός απεσταλμένος του Γκαίμπελς, υπουργού Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ. Αυτός είχε την ιδιότητα του πληρεξουσίου της εταιρίας «Mundus», που ανήκε εξ ημισείας στα γερμανικά υπουργεία Προπαγάνδας και Εξωτερικών. Εγκαταστάθηκε σ’ ένα γραφείο της γερμανικής πρεσβείας, στον τρίτο όροφο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας 4, και άρχισε τις επαφές του.

Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ Σβέρμπελ, ο οποίος μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε διοριστεί ακόλουθος Τύπου στην Αθήνα, αλλά από πολλών ετών είχε πλούσιες διασυνδέσεις με παράγοντες του ελληνικού Τύπου, ο Μάουραχ, ο εκπρόσωπος του Γκαίμπελς στην Αθήνα, εκτός άλλων προσώπων, είχε μακρές συζητήσεις με τον Όθωνα Πικραμένο. Κατέληξαν στην απόφαση να ιδρύσουν από κοινού μια νέα εταιρία, την Α.Ε. «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου». Συμφώνησαν ότι η γερμανική κρατική εταιρία θα διατηρούσε το 51%, ενώ πλην του Πικραμένου ποσοστά δόθηκαν και στους ανταγωνιστές του, τους κληρονόμους του Σπύρου Τσαγγάρη, αλλά και σε μια στενή συνεργάτιδα και συνεταίρο του, την Ελισάβετ Τσιβόγλου, η οποία μέχρι τότε διαχειριζόταν όλες τις ξένες εφημερίδες και περιοδικά.

Ο Όθων Πικραμμένος διορίστηκε γενικός διευθυντής της νέας εταιρίας, που δημιούργησε ο ίδιος με τους εκπροσώπους του Γκαίμπελς, με τους οποίους και συνεταιρίστηκε, έχοντας ένα σημαντικό ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο και φυσικά στα τεράστια κέρδη του μονοπωλιακού πρακτορείου. Ο ίδιος κέρδισε πολλά, όχι μόνον από την αποκλειστική διακίνηση των ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων (κυρίως γερμανικών και ιταλικών) προπαγανδιστικών εντύπων και βιβλίων, αλλά και με τις εκτυπώσεις διαφόρων εντύπων για λογαριασμό του κατακτητή, ως ένας από τους βασικούς μετόχους της εταιρίας «Πυρσός» που ήταν.

Το παλαιό πρακτορείο που είχε μέχρι την αρχή της Κατοχής και που το είχε ιδρύσει ο πατέρας του Τάκης Πικραμένος το 1927 στεγαζόταν σε τετραώροφο ακίνητο, στην οδό Σωκράτους 43. Βάσει της συμφωνίας που έκανε ο Όθων Πικραμένος με τους Γερμανούς, ο Πικραμένος θα εγκατέλειπε την ιδιοκτησία του ακινήτου για να το ρευστοποιήσει. Το αγόρασε μια εταιρία που μόλις είχε περιέλθει υπό τον έλεγχο των Γερμανών, η ΑΕΜ «Βωξίται Παρνασσού», και πλήρωσε 22 εκατομμύρια δραχμές στον μέχρι τότε ιδιοκτήτη του (την οικογένεια Πικραμένου, που χρησιμοποιούσε τους δύο ορόφους για κατοικία της), αναλαμβάνοντας στη συνέχεια να το ενοικιάσει στη νέα εταιρία, της οποίας γενικός διευθυντής ήταν ο Όθων Πικραμένος.

* Ο μικρός Παναγιώτης είναι ο Π.Πικραμένος , ο επί κεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ..

(ΠΗΓΗ : http://www.periodista.gr/cover-stories/article/88339/to-skoteino-dosilogiko-parelthon-tis-oikogeneias-pikrammenou-kai-i-alithini-istoria-tou-mikrou-panagioti  )

Αυτο είναι το νέο ήθος : Στέλεχος Πατούλη σε δημοσιογράφο της ΕΡΤ “Τους προδότες η Ιστορία τους στήνει στα 11 μέτρα”

Νέο κρούσμα ρεβανσιστικής διάθεσης αλλά και απειλών-μετά από τις δηλώσεις Αϊβαλιώτη για «αιχμάλωτους πολέμου»– από «γαλάζιο» στέλεχος.

Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος Στέλιος Νικητόπουλος με ανάρτησή του στο Twitter καταγγέλλει τον υποψήφιο του συνδυασμού του Γιώργου Πατούλη, Θεόδωρο Γιάνναρο (μέλος της ΝΔ), πως τον απειλούσε. Ο ίδιος μάλιστα ο Θεόδωρος Γιάνναρος στοχοποίησε σήμερα και τη Ρένα Δούρου χρησιμοποιώντας σεξιστικούς χαρακτηρισμούς.

«Σε λίγο θα ψάχνεις δουλειά κάπου ψηλά στις Άνδεις που θα κρύβεσαι, παρέα με πράσινες μαϊμούδες… Get ready…

Προς πληροφόρησή σου πάντως… τους προδότες τύπου Μαδούρου και τους ντόπιους ή ”αλλοδαπούς” φίλους του, η ιστορία τους στήνει στα 11 βήματα και πατάει τη σκανδάλη!»

Σεξιστική επίθεση κατά της Ρένας Δούρου

Σε καταγγελία κατά του ίδιου υποψηφίου του Γιώργου Πατούλη, Θεόδωρου Γιάνναρου για σεξιστική συμπεριφορά, προχώρησε ο εκπρόσωπος Τύπου του συνδυασμού Δύναμη Ζωής της Περιφερειάρχη Ρένας Δούρου, Γιάννης Μοίρας.

Στη δήλωση του ο Γιάννης Μοίρας κάνει λόγο για χυδαία προσωπική επίθεση και αναρωτιέται αν ο Γιώργος Πατούλης θα πάρει θέση ή θα επιλέξει να καλύψει τον υποψήφιό του.

«Ντροπή για τον κ. Πατούλη, ντροπή και για τη Νέα Δημοκρατία!

Ο υποψήφιος του κ. Πατούλη στον Νότιο Τομέα Θεόδωρος Γιάνναρος, Μοριακός Βιολόγος και μέλος του Τομέα Υγείας της ΝΔ όπως δηλώνει, κάνει στο Twitter μία χυδαία προσωπική επίθεση, με βαριά σεξιστικό – και όχι πολιτικό – περιεχόμενο, στην Περιφερειάρχη Αττικής και επικεφαλής του συνδυασμού Δύναμη Ζωής Ρένα Δούρου.

Ο κ. Πατούλης δεν πήρε θέση όταν ο υποψήφιός του στην Ανατολική Αττική Αναστάσιος Καρασαρλής έστελνε SMS κατά της Περιφερειάρχου στους συγγενείς των θυμάτων της εθνικής τραγωδίας στο Μάτι.

Ο κ. Πατούλης δεν πήρε θέση όταν χρυσαυγίτες επιχείρησαν πρόκληση επεισοδίου κατά της Περιφερειάρχου στα Καμίνια, στις 24/5, ούτε όταν 45’ αργότερα, ο υποψήφιος του στον Πειραιά Σαράντος Ευσταθόπουλος, στο τοπικό σάιτ που διατηρεί, περιέγραψε τους χρυσαυγίτες ως τάχα «οργισμένο κόσμος» και με μία προκλητική επιχειρηματολογία, δικαιολόγησε τη στάση τους.

Ο κ. Πατούλης δεν πήρε θέση όταν τον ρωτήσαμε στις 24/5, όχι μόνο για τη στάση του κ. Ευσταθόπουλου, αλλά και για έτερο υποψήφιό του στον Πειραιά ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν, είχε βρεθεί ως πολιτικά εναγκαλιζόμενος με τη Χρυσή Αυγή.

 

Τώρα θα πάρει θέση για τον κ. Γιάνναρο ο κ. Πατούλης;

Αμφιβάλλουμε!!!

Γιατί ο κ. Πατούλης είναι ο κ. Γιάνναρος του Νότιου Τομέα, είναι ο κ. Καρασαρλής της Ανατολικής Αττικής, είναι ο κ. Ευσταθόπουλος του Πειραιά, είναι ο εναγκαλιζόμενος με τη Χ.Α. έτερος υποψήφιος στον Πειραιά.

Καλύπτοντάς τους πλήρως πολιτικά όλους αυτούς, ο κ. Πατούλης και το κόμμα του η ΝΔ, είναι οι ίδιοι ηθικοί αυτουργοί και συνάμα εντολείς: στην ακραία χυδαιότητα και στον ακραίο σεξισμό, στην πολιτική τυμβωρυχία σε βάρος νεκρών και συγγενών, στον ακραίο πολιτικό λόγο και στο φιλοχρυσαυγιτισμό.

Και πάλι ντροπή!

Αλήθεια, οι κάτοικοι της Περιφέρειας Αττικής θέλουν έναν Περιφερειάρχη τέτοιου πολιτικού ήθους και τέτοιας πολιτικής ηθικής;»

Η ανάρτηση του Θεόδωρου Γιάνναρου κατά της Δούρου:

«Τώρα με αυτά τα σκέρτσα, ζητάς απ’ τους πολίτες να σε ψηφίσουν ή έχεις κάτι άλλο στο μυαλό σου… πιο σόκιν?»

Για να συμπληρώσει:

«Θα προτιμούσα να μη με επιλέξει»

Πατούλης: Δεν έχουν θέση τέτοιου είδους συμπεριφορές

Σε ανακοίνωση της παράταξης του Γιώργου Πατούλη, αργά απόψε καταδικάζεται η ανάρτηση του υποψηφίου του συνδυασμού του.

Όπως αναφέρει καταδικάζει «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, κάθε σχόλιο ή προσβλητική αναφορά με σεξιστικό περιεχόμενο, από όποιον κι αν προέρχεται» και στο πλαίσιο αυτό «ζητήθηκε από μέλος της παράταξής μας να κατεβάσει προσβλητικές αναρτήσεις σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης για την κα Δούρου, το οποίο και έπραξε άμεσα».

«Στο δικό μας πολιτικό πολιτισμό, δεν έχουν θέση τέτοιου είδους συμπεριφορές», σημειώνεται στην ανακοίνωση.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/ellada/stelexos-patoyli-se-dimosiografo-tis-ert-toys-prodotes-i-istoria-toys-stinei-sta-11-metr  )

«Μπάτσοι, Γ…, Δ…» – Η ιστορία του μακροβιότερου συνθήματος της μεταπολίτευσης

Σαν σήμερα το 1976 φέρεται να ακούστηκε για πρώτη φορά το σύνθημα «μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι»

Τάκης Καμπύλης 

Παρασκευή, 30 Απριλίου 1976. Ο μαθητής Σιδέρης Σιδηρόπουλος, 16 χρόνων, μέλος της «Μαθητικής Πρωτοπορίας», κολλούσε αφίσες της οργάνωσης «Κ.Ο. Μαχητής» για τη συγκέντρωση της επόμενης μέρας, της Πρωτομαγιάς, στην πλατεία Κοτζιά. Το τι ακριβώς έγινε δεν είναι γνωστό, πάντως ο μαθητής άφησε την τελευταία του πνοή στην Πειραιώς καταδιωκόμενος από αστυνομικούς και χτυπημένος από διερχόμενο αυτοκίνητο.

Η Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς είχε δύο νεκρούς, και οι δύο σε τροχαία δυστυχήματα. Τον Σιδέρη Σιδηρόπουλο και τον Αλέκο Παναγούλη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα Στέργιου Κατσαρού, πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που από ένα μικρό τμήμα του αναρχο-αυτόνομου και αντιεξουσιαστικού χώρου ακούστηκε το σύνθημα που έμελλε να γίνει το πιο γνωστό και μακροβιότερο της Μεταπολίτευσης: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Αν και το σύνθημα που κυριάρχησε εκείνη την Πρωτομαγιά ήταν «Ενας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» (συνέχεια των προδικτατορικών κινητοποιήσεων) καθώς και «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει», ωστόσο από τον «Μαχητή», αλλά και σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες και από μέλη της ΑΑΣΠΕ (φοιτητική νεολαία του ΕΚΚΕ), ακούγεται και το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Στα (ακόμη) θολά νερά εκείνης της περιόδου είναι μάλλον δύσκολο να αναζητηθεί η «πατρότητα», η προέλευση του συγκεκριμένου συνθήματος. Δεν υπάρχει κάποια δημοσιευμένη ιστορική έρευνα.

Σήμερα, μερικοί από τον αναρχικό χώρο εκτιμούν πως το σύνθημα ήταν απόδειξη της σαφούς επιρροής στην Ευρώπη από το αμερικανικό αναρχικό κίνημα και των φοιτητικών διαδηλώσεων κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Το «pigs» (γουρούνια) είχε χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από την αμερικανική Αριστερά, κι από κει πέρασε τον Ατλαντικό, και χρησιμοποιήθηκε και από τους «Γκοσιστές» (Αριστεριστές) του παρισινού Μάη.

(Μόνο για την ιστορία, καταγράφω και μία μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία το σύνθημα «μπάτσοι – γουρούνια» είχε ακουστεί και σε εκδήλωση της Νεολαίας Λαμπράκη, το 1966. Ωστόσο, αυτή δεν επιβεβαιώθηκε από άλλους «Λαμπράκηδες» της εποχής. Εκείνη την εποχή το «Πω-πω-πώ, μπατσαρία που ‘χει εδώ» ήταν από τα πλέον συνηθισμένα σε περιπτώσεις συγκρούσεων. Και πάντως αργότερα, στη Μεταπολίτευση, ειδικά από τον χώρο του ΚΚΕεσ. υπήρξε σφοδρή αντίδραση σε τέτοια «αριστερίστικα» συνθήματα, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του ’90. Αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα από τον επίσημο ΣΥΝ.) (σ.σ.: το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή το 2009)

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το συγκεκριμένο σύνθημα παρέμεινε στους θυλάκους του αναρχο-αυτονόμου χώρου. Μάλιστα, λίγο μετά τη δολοφονία του νεαρού Καλτεζά, όταν ομάδα «Ρηγάδων» σήκωσε πανό με τίτλο «Το Κράτος δολοφονεί», συνέβη επεισόδιο με τους κομματικούς οι οποίοι απαίτησαν -και πέτυχαν- την απόσυρση του πανό.

Ωστόσο, λίγους μήνες μετά, το σύνθημα «νομιμοποιήθηκε» έστω και μέσω του Αλέν Ντελόν. Ενα στέλεχος της ΟΚΔΕ (αριστερίστικη οργάνωση) συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη λόγω της εκφώνησης του συγκεκριμένου συνθήματος. Η Μάνια (δεν βρίσκεται στη ζωή) αθωώθηκε διότι ο δικηγόρος της (όπως θυμάται ο Στέργιος Κατσαρός) επικαλέστηκε την κυκλοφορία της ταινίας «Μπάτσος» με τον Αλέν Ντελόν!

Η ιστορία τόσο του «μπάτσου» όσο και του «γουρουνιού» έχει τη δική της περιπέτεια. Το «μπάτσος» σύμφωνα με την κυρίαρχη εκδοχή προκύπτει ετυμολογικά από τον ήχο του χαστουκιού. «Μπατς». Αντίθετα, το «μπασκίνας» δέχεται δύο εξηγήσεις, μία μάλλον τυχαία (από το «μπας κι είναι εδώ») και μία μάλλον πιο πιθανή, από το τουρκικό baskir (επιδράμω).

(Ο Μάρκος Βαμβακάρης χρησιμοποίησε και τη λέξη «μαύρος» για τους αστυνομικούς – πιθανότατα ως συνδυασμό της στολής και της ιδιότητας, τουλάχιστον εκείνα τα χρόνια.)

Ισως το πιο ενδιαφέρον, σημειολογικά, κομμάτι του συνθήματος έχει να κάνει με το «pigs». Μία εκδοχή αναφέρει πως όλα ξεκίνησαν το 1820, στο Λονδίνο, με τη γειτνίαση ενός αστυνομικού σταθμού (ιδιαίτερα σκληρού ως προς τις μεθόδους των αστυνομικών του) με μια μεγάλη χοιροτροφική μονάδα. Πιθανόν.

Ωστόσο, το 1492, εκτός από την ανακάλυψη της Αμερικής, οι (καθολικοί) Ισπανοί ανακάλυψαν και τους «Μαρράνος», τους «βρωμερούς» ή «ρυπαρούς» εκχριστιανισθέντες διά της βίας και απειλών Σεφαρδίτες Εβραίους. Οπως εξηγεί η ιστορικός Ρένα Μόλχο, το «Μαρράνος» ήταν η χειρότερη βρισιά για τους Εβραίους, αφού η ταύτισή τους με τα γουρούνια λειτουργούσε απολύτως απαξιωτικά για έναν λαό που είχε ως συνήθεια να ταυτίζει τον χοίρο με το ρυπαρό και το ανίερο.

Στην κοινωνική ανθρωπολογία η ιστορία του «γουρουνιού» δεν είναι απλή. Οπως εξηγεί ο Γιάννης Μάνος (λέκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας), «το γουρούνι αποτελεί ένα φυσικό σύμβολο, το οποίο αναφέρει η Βρετανίδα ανθρωπολόγος Mary Douglas στο κείμενό της «Purity and Danger» (1966) ως ένα παράδειγμα για τη μελέτη και την κατανόηση των εννοιών της φύσης, καθαρότητας και μιαρότητας σε διάφορες κοινωνίες. Συνοπτικά, οι «πολιτισμοί» ή οι «κοινωνίες» προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο ταξινομώντας τον. Στη διαδικασία ταξινόμησης τα ζώα ομαδοποιούνται κατά κοινά χαρακτηριστικά και κάποια από αυτά έχουν σημαντική θέση τόσο στη μυθολογία όσο και στην τελετουργική ζωή των κοινωνιών. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια ζώα που δεν μπορούν εύκολα να κατηγοριοποιηθούν. Οι άνθρωποι διακρίνουν με αυτούς τους τρόπους την τάξη από την αταξία, το μέσα από το έξω, το καθαρό από το μιαρό».

«Το γουρούνι θεωρείται στη Μέση Ανατολή ακάθαρτο ζώο και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ένα μη μηρυκαστικό ζώο που έχει δίχηλες οπλές και, ως εκ τούτου, δεν ταιριάζει με το σύστημα ταξινόμησης των ζώων. Οι «ανωμαλίες» αυτές συνδέονται συνήθως με τον κίνδυνο και τη μόλυνση. Η «ανωμαλία» απειλεί την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων».

«Σε αυτό το πλαίσιο», λέει ο Γιάννης Μάνος, «η χρήση του όρου στο σύνθημα μπορεί να αποτελεί, γι’ αυτούς που το διατυπώνουν, μια αντιμετάθεση νοημάτων και συμβόλων, όπου η συμπεριφορά της αστυνομίας νοείται ως μια βίαιη και «ζωώδης» συμπεριφορά που γι’ αυτόν το λόγο κατατάσσονται έξω από τον πολιτισμό. Πρόκειται για μία αντιπαράθεση (αστυνομία εναντίον αυτών που διατυπώνουν το σύνθημα) σε επίπεδο συμβόλων και λόγου, η οποία προκύπτει μέσα από κινηματική δράση, χρησιμοποιεί έναν κοινό κώδικα νοημάτων αντιστρέφοντας τις σημασίες τους, με σκοπό να καταγγείλει με τον ίδιο τρόπο αυτό που εισπράττει από την αστυνομία».

Τα χρόνια πέρασαν. Μετά το 1985 – 1986 και ιδίως μετά τις μαθητικές καταλήψεις του 1990 – 1991 το σύνθημα έγινε περισσότερο σλόγκαν. Δεν ήταν πλέον η καταγγελία των «αγώνων που δεν δικαιώθηκαν». Δεν ακούστηκε για τους νεκρούς μετανάστες (ειδικά στα βουνά της βόρειας Ελλάδας και στα ναρκοπέδια του Εβρου), αλλά μάλλον περιορίστηκε σε καθαρά αστικό φαινόμενο αλλά -το οξύμωρο- με όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βεντέτας (πολλοί από τους συγκρουόμενους έχουν «συναντηθεί» κάμποσες φορές). Ούτε είναι τυχαίο πως για μεγάλο διάστημα, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το σύνθημα ακουγόταν περισσότερο στα γήπεδα.

Και -η μεγάλη διαφορά- το σύνθημα τώρα είναι εξατομικευμένο. Με στιχάκια. Αναρίθμητα στιχάκια που σχεδόν μετατόπισαν το κεντρικό βάρος από το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» στον δεύτερο στίχο.

Είναι η ώρα της φάρσας; Ή ένας νέος τρόπος για να συνεχιστεί η εξέγερση; Μια ψηφιακή μετάλλαξη του πιο γνωστού μεταπολιτευτικού συνθήματος; Ή μήπως είναι η ώρα της τραγωδίας, αν θεωρήσουμε πως το χιούμορ απηχεί τη βαθιά πίστη ότι τίποτε δεν αλλάζει;

Είναι αστείο να κατηγορούνται όσοι το φωνάζουν ως ρατσιστές ή λαϊκιστές. Ενα σύνθημα είναι. Ομως, τι πραγματικά φώναζαν τον Δεκέμβριο οι μαθητές, μ’ αυτό το σύνθημα;

Καταγγέλλοντας με ευκολία και σχεδόν βαριεστημένα (ενίοτε και ανέξοδα) την κατανάλωση, ίσως παραβλέψαμε ότι ανάμεσα σ’ αυτά που καταναλώνονται είναι και η πολιτική (ή -έστω- ένα είδωλό της).

Και σ’ αυτό το περιβάλλον το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι το σύνθημα που, όπως όλα τα αγαθά σήμερα, επίσης καταναλώνεται. Παράγει νέα «προϊόντα», όσα και τα στιχάκια. Δεν είναι πλέον ένα σύνθημα κοινό σε όλους, έστω ξύλινο ή αντιαισθητικό, αλλά πάντως ένα και μοναδικό σύνθημα που εκφράζει συλλογικότητες. Είναι, τώρα, η φάρσα. Ως φάρσα καταναλώνεται (η αμέσως προηγούμενη συνέβη με τον Κούγια).

Ενα σύνθημα που ήρθε από ένα κοντινό παρελθόν, αλλά που στο παρόν δεν είναι παρά μόνον η βάση για να «στραβώνει το τιμόνι – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Δεν λέω, γελάς.

Info: 1. Jean-Paul Colleyn «Στοιχεία Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας», Αθήνα 2005, εκδ. Πλέθρον. 2. Marc Ferro «Εξηγώντας τον 20ό αιώνα στα παιδιά μου», Αθήνα 2008, εκδ. Πολύτροπον. 3. Ελλης Παππά «Η Κομμούνα του 1871», Αθήνα 2006, εκδ. Αγρα. 4. Eric Hobsabawm «Επαναστάτες», Αθήνα 2008, εκδ. Θεμέλιο.

Πηγή: kathimerini.gr

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/mpatsoi-g-d-i-istoria-toy-makrobioteroy-synthimatos-tis-metapoliteysis   )

Η ιστορία της Πρωτομαγιάς όπως πραγματικά συνέβη

Η Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα – ορόσημο για τους αγώνες των εργαζομένων στην ουσία είναι ένας φόρος τιμής στην εξέγερση των εργατών του Σικάγου του  1886 που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές του αγώνα των καταπιεσμένων στη νεότερη εποχή.

Ποια ήταν λοιπόν τα γεγονότα που ακολούθησαν το συλλαλητήριο της Πρωτομαγιάς του 1886 που συνέβη στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της χώρας; Και τί πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα, όχι της 1ης Μαΐου, αλλά της 4ης Μαΐου;

Το αμερικανικό TIME θυμίζει δικό του δημοσίευμα του 1929 (το περιοδικό κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1923), στο οποίο αναφέρεται ότι, για τους Αμερικανούς συντηρητικούς η Πρωτομαγιά σήμαινε λουλούδια, πικνίκ στο γρασίδι, παιδιά που παίζουν και μαγιάτικα στεφάνια. Αλλά, για τους Σοσιαλιστές και τους Κομουνιστές σήμαινε ομιλίες και διαδηλώσεις, που κατέληγαν σε συγκρούσεις. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά την Πρωτομαγιά του 1886, όταν 200.000 Αμερικανοί εργάτες κατέβηκαν σε απεργία οκτώ ημερών.

Η Πρωτομαγιά του 1886 δεν ήταν μία «απλή» απεργία, αλλά μέρος της τραγωδίας στο Haymarket (The Haymarket Affair). Την ημέρα εκείνη στο Σικάγο, όπως και σε όλη τη χώρα, τα εργατικά συνδικάτα βγήκαν να διαδηλώσουν ζητώντας την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών. Ωστόσο, το σχέδιο δεν ήταν να γίνει ένα και μόνο συλλαλητήριο, αλλά η διαμαρτυρία να επεκταθεί χρονικά, να διαρκέσει ημέρες. Στις 3 Μαΐου, η απεργία στο εργοστάσιο της McCormick Reaper κατέληξε βίαια. Η Αστυνομία συνοδευόμενη από μπράβους της επιχείρησης (συχνό φαινόμενο εκείνη την περίοδο) επενέβησαν για να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους απεργούς και να επιτρέψουν σε απεργοσπάστες να μπουν στο χώρο του εργοστασίου. Συνολικά σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισαν πολλούς ακόμη.

 Διαβάστε ακόμα: 1886 Σικάγο: Ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς

Ως απάντηση, την επομένη οργανώνεται μια ειρηνική συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, ο οποία τελικά πνίγηκε στο αίμα.

Το TIME έγραφε…

«Λίγα λεπτά μετά τις 10 το βράδυ της 4ης Μαΐου 1886, στο Σικάγο ξέσπασε καταιγίδα. Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία άρχισε να διαλύεται. Δύο ώρες πριν, περίπου 3.000 άτομα, άκουγαν τους ομιλητές που κατήγγειλαν  την αστυνομική βία, αλλά μέχρι τις 10 μ.μ., δεν είχαν μείνει παρά μερικές εκατοντάδες άνθρωποι. Ήσυχος ο δήμαρχος -που αγωνιούσε ότι θα ξεσπάσουν επεισόδια- πήγε για ύπνο.

Την ώρα που στο βήμα ήταν ο τελευταίος ομιλητής, μία ομάδα 180 οπλισμένων αστυνομικών έφτασε στην πλατεία με σκοπό να διαλύσει ό,τι είχε απομείνει από τη συγκέντρωση. Ο επικεφαλής διέταξε τους συγκεντρωμένους να πάνε στο σπίτι τους, ο ομιλητής φώναξε ότι η συγκέντρωση είναι ειρηνική όταν ξαφνικά έσκασε μία χειροβομβίδα. Η έκρηξη έγινε στο σημείο όπου ήταν οι αστυνομικοί.

Ο απολογισμός ήταν 67 τραυματίες, εκ των οποίων οι 7 κατέληξαν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους σκοτώνοντας ανθρώπους και τραυματίζοντας 200 άτομα (σ.σ. ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, παραμένει ακόμη άγνωστος. Η επίσημη καταγραφή ανέφερε μόνο τέσσερις νεκρούς διαδηλωτές).

Η τραγωδία στο Haymarket έγινε μέρος της αμερικανικής ιστορίας. Για τη χειροβομβίδα, χωρίς κανένα στοιχείο, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Κοινό στοιχείο των περισσότερων…. ήταν γερμανοί μετανάστες.

Η δίκη παρωδία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1886 και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάστηκαν σε θάνατο για συνωμοσία, όλοι εκτός του Νίμπι, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών. Από την πλευρά τους, οι κατηγορούμενοι αλλά και άλλοι απεργοί κατήγγειλαν προβοκάτσια από τους μπράβους του γραφείου «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό.

Τελικά μετά από τη σχετική έφεση που έγινε, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα».

Η δίκη των οκτώ θεωρείται ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις «κακοδικίας» στην ιστορία των ΗΠΑ. Επτά χρόνια αργότερα, το 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι, έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.

Το 1889, η Σοσιαλιστική Διεθνής τιμώντας την τραγωδία στο Haymarket, ανακήρυξε την Πρωτομαγιά ως ημέρα αργίας και Διεθνή Ημέρα Εργατών.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ειδικά την εποχή της αντικουμουνιστικής υστερίας, η Πρωτομαγιά ήταν στις ΗΠΑ απαξιωμένη. 

Τον Ιούλιο του 1958, ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπέγραψε διάταγμα με το οποίο η Πρωτομαγιά οριζόταν ως «Ημέρα Αφοσίωσης» σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί οιαδήποτε ένδειξη αλληλεγγύης στους «εργάτες του κόσμου».

Σύμφωνα με το διάταγμα η Πρωτομαγιά θεωρούνταν «μια ξεχωριστή ημέρα για την επιβεβαίωση της πίστης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και την αναγνώριση της κληρονομιάς της αμερικανικής ελευθερίας» (…)

Πρωτομαγιά: Αμερικανική όσο το μπέιζμπολ και η μηλόπιτα 

Το γεγονός ότι όσα έγραφε το Time ως προς το τι γνωρίζει /γνώριζε η πλειοψηφία των πολιτών στις ΗΠΑ για την Εργατική Πρωτομαγιά αναφέρονται και στο iww.org (Industrial Workers of the World), παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, μια και η αιματοβαμμένη κατάληξη της απεργίας των εργατών του Σικάγο δεν συνέβη σε κάποιο μακρινό μέρος του κόσμου, αλλά στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Οι περισσότεροι στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ελάχιστα για την Εργατική Πρωτομαγιά. Πολλοί υποθέτουν ότι πρόκειται για αργία που γιορτάζεται σε κομουνιστικές χώρες όπως η Κούβα ή η πρώην Σοβιετική Ένωση. Οι περισσότεροι δε, Αμερικανοί δεν συνειδητοποιούν ότι η Πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της εδώ, σε αυτή τη χώρα και είναι τόσο «αμερικανική» όπως το μπέιζμπολ και η μηλόπιτα και ότι αναφέρεται στις  προχριστιανικές τελετές της Beltane, που γιόρταζαν την αναγέννηση και τη γονιμότητα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εργατική τάξη βρισκόταν σε συνεχή αγώνα για την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών. Οι συνθήκες εργασίας ήταν τραγικές, οι άνθρωποι δούλευαν 10 έως 16 ώρες την ημέρα, ενώ τα εργατικά ατυχήματα, ο θάνατος και οι τραυματισμοί ήταν συνηθισμένοι.

Οι συνθήκες ενέπνευσαν βιβλία, όπως «Η Ζούγκλα» του βραβευμένου με Πούλιτζερ Άπτον Σίνκλερ (μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων) και το «Το σιδερένιο τακούνι» του Τζακ Λόντον (πρόκειται για το όνομα που έδωσε ο συγγραφέας στην πλουτοκρατία).

Ήδη από τη δεκαετία του 1860, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να μειώσουν την εργάσιμη ημέρα χωρίς να μειωθεί την αμοιβή τους, αλλά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1880 τα συνδικάτα κατάφεραν να διεκδικήσουν την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών.

[…] Η ειρωνεία είναι ότι, παρότι η Εργατική Πρωτομαγιά εορτάζεται σε περισσότερες από 66 χώρες -και ανεπίσημα τιμάται σε πολλές ακόμη- η αναγνώριση της στη χώρα που τη γέννησε είναι περιορισμένη, όπως γράφει το iww.org το οποίο επίσης σημειώνει: «Στις αρχές του 20ού αιώνα η αμερικανική κυβέρνηση προσπάθησε να αποδυναμώσει τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς και να τη σβήσει από τη μνήμη των πολιτών καθιερώνοντας την 1η Μαΐου ως ‘Law and Order Day’…»

Tips

• Στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1790, η 4η Ιουλίου, ημέρα της Ανεξαρτησίας γιορταζόταν από τους εργαζόμενους, κυρίως από τα πρώτα συνδικάτα που έθεταν την ίδια εποχή το πρώτο εργατικό αίτημα, αυτό της δεκάωρης εργασίας.

• Από τη δεύτερη χρονιά καθιέρωσης του εορτασμού, το 1891, καταγράφεται η μεγάλη απεργία των υφαντουργών στη Γαλλία και τα πρώτα θύματα μεταξύ των απεργών στη διάρκεια ταραχών που επακολούθησαν.

• Στην Ελλάδα, το 1892 ο σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης οργάνωσε την πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Η συγκέντρωση είχε περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα καθώς συμμετείχαν σ’ αυτή 30 πολιτικοί του φίλοι που συσπειρώνονταν γύρω από τον Σοσιαλιστικό Όμιλο.

• Το 1893 όμως 2.000 άτομα συμμετείχαν στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση με αιτήματα: Κυριακή αργία, οκτάωρο, κρατική ασφάλιση στους «παθόντες εν τη εργασία».

• Το 1894 μια ογκώδης συγκέντρωση διεκδικεί τα παραπάνω αιτήματα. Η αστυνομία θα συλλάβει 10 στελέχη του Σοσιαλιστικού Ομίλου, ενώ τον Αύγουστο φυλακίζεται ο Σταύρος Καλλέργης.

• Από τότε και έπειτα η αστυνομική βία συνοδεύει τις απόπειρες των εργατικών οργανώσεων να γιορτάσουν αγωνιστικά την Πρωτομαγιά. Το 1936 ο Μάης βρίσκει τους εργάτες της Θεσσαλονίκης ξεσηκωμένους. Μετά από μια σειρά κινητοποιήσεων που αρχίζουν από τον Φλεβάρη, στις 4 Μαΐου, 5.000 καπνεργάτες ξεκινούν πορεία στο κέντρο της πόλης. Στη διαδρομή γίνονται 10.000 και τα καταστήματα κλείνουν σε ένδειξη συμπαράστασης. Στις 8 Μαΐου γίνεται καθολική απεργία στη Θεσσαλονίκη, που εξαπλώνεται σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες, Ελευσίνα. Στις 9 Μαΐου, ημέρα Σάββατο, 50.000 λαού διαδηλώνει.

• Κάτω από τα γραφεία των αυτοκινητιστών στη Θεσσαλονίκη η αστυνομία σκοτώνει τον εργάτη Τάσο Τούση. Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, εμπνεύστηκε από τη δολοφονία του εργάτη και από τη συγκλονιστική φωτογραφία που έδειχνε τη μητέρα του γονατιστή να κλαίει πάνω από το νεκρό γιό της και γράφει το ποίημα «Επιτάφιος».

• Το 1944 η μέρα της Πρωτομαγιάς λαμβάνει μια άλλη διάσταση για την Ελλάδα : οι γερμανικές αρχές Κατοχής εκτελούν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 πατριώτες για την αντιστασιακή τους δράση.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/san-simera/i-istoria-tis-protomagias-opos-pragmatika-synebi  )

Η πραγματική ιστορία των Βίκινγκς

Όταν τον Ιανουάριο του 2018 ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, εξέφρασε την προτίμησή του για μετανάστες από «εύπορα μέρη», όπως η Νορβηγία, σε αντίθεση με τις «βρόμικες χώρες» – κατά τη γνωστή «αβρή» ρητορική του – προκάλεσε παγκόσμια αγανάκτηση, με φωτογραφίες από όμορφα αφρικανικά ηλιοβασιλέματα και άγρια φύση να γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα. Μια Νορβηγίδα, μάλιστα, «τουίταρε» με αποδέκτη τον Τραμπ: «Δεν ερχόμαστε. Χαιρετίσματα από τη Νορβηγία».

Ωστόσο, η αναφορά του Τραμπ δεν είχε καμία γραφικότητα, έστω και για τα δικά του μέτρα. Ξεχείλιζε ρατσισμό και θύμισε, αν δεν αποτελούσε συνέχεια, το ναζιστικό ιδεολόγημα της Άρειας «ανωτερότητας», το οποίο βασιζόταν ακριβώς στο «αξίωμα» της «ανωτερότητας» της σκανδιναβικής φυλής.

Η ναζιστική διαστρέβλωση

Πάνω σε αυτό το ιδεολόγημα και το «αξίωμά» του στηρίχθηκε η ναζιστική οργάνωση και το πρόγραμμα«Lebensborn» («Πηγή ζωής») που έστησε ο επικεφαλής των SS, Χάινριχ Χίμλερ, για να εξασφαλίσει τη «φυλετική καθαρότητα» του Τρίτου Ράιχ.

Το «Lebensborn» ιδρύθηκε το 1935 στο πλαίσιο της ναζιστικής γενικής διεύθυνσης «Φυλής και Οικισμών» για τη δημιουργία νέων «φυλετικά καθαρών» μητέρων και τη διαπαιδαγώγηση «άρειων» μωρών, καταρχήν των παιδιών των SS.

Το πρόγραμμα ήταν ιδιαίτερα δραστήριο στη Νορβηγία, όπου περίπου 12.000 παιδιά γεννήθηκαν από Νορβηγίδες μητέρες και Γερμανούς πατέρες. Οι ρίζες αυτής της ιδεολογίας βρίσκονταν στις ναζιστικές αντιλήψεις για το παρελθόν της Σκανδιναβίας. Όταν η Νορβηγία και η Δανία καταλήφθηκαν από τους ναζί, εμφανίστηκαν αφίσες των SS, που απεικόνιζαν πολεμιστές Βίκινγκπάνω στα γνωστά πλοία τους με το κεφάλι δράκου στην πλώρη. Ο Τόλκιν, ο δημιουργός του λογοτεχνικού σύμπαντος του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», οργισμένος με αυτήν την στρέβλωση, έγραψε στον γιο του ότι ο Χίτλερ, «αυτός ο βλάκας», κατέστρεψε και διαστρέβλωσε πλήρως, «αυτό το ευγενές πνεύμα του Βορρά, την ύψιστη συμβολή στην Ευρώπη, που αγάπησα κάποτε πάρα πολύ και προσπάθησα να το παρουσιάσω μέσα στο αληθινό του φως».

Ωστόσο, οι σκιές του παρελθόντος επιμένουν. Η σύγχρονη ανάπτυξη του Οντινισμού και του Ασατρού (Ásatrú) – η σύγχρονη λατρεία των νορβηγικών ειδωλολατρικών θεών όπως οι ΟντίνΘορκαι Φρέγια – καλύπτεται από μια ιδεολογική υποκουλτούρα που δίνει έμφαση στη φυλετική «κληρονομιά» και τον εθνοτικό διαχωρισμό.

Φυσικά, ως είθισται με τους ναζί και κάθε είδους φασίστα και ρατσιστή, η ιστορική πραγματικότητα είναι αμείλικτη ενάντια στις νοσηρές και απάνθρωπες «θεωρίες» τους. Διότι τέτοιες ιδέες φυλετικής και πολιτιστικής «αγνότητας» θα ήταν ξένες στους κατοίκους του μεσαιωνικού σκανδιναβικού κόσμου.

«Ξανθοί άνδρες σε πλοία»

Ένα ανθεκτικότατο στερεότυπο που «χτίστηκε» από τα «χρονικά» ιερέων του Μεσαίωνα και επιβίωσε μέχρι σήμερα με τη λογοτεχνία, τα κινούμενα σχέδια και τις ταινίες, «θέλει» τους Βίκινγκ ως τους «ξανθούς» άνδρες με τις μεγάλες γενειάδες και τα σπαθιά, να διασχίζουν τις γκρίζες θάλασσες κάτω από τον σκοτεινό ουρανό του Βορρά.

Σύμφωνα με το History Today υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό το αφήγημα. Το «βίκινγκ» σημαίνει απλώς «επιδρομέας» και από τα τέλη του 8ου αιώνα, οι Βρετανικές και βορειοευρωπαϊκές ακτές δέχονταν επιθέσεις από τους θαλασσοπόρους Σκανδιναβούς. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά, η αλήθεια είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη μυθοπλασία. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, άνδρες και γυναίκες  ξεκινούσαν από την Νορβηγία για μακρινές χώρες. Μέσα από το εμπόριο, τις επιδρομές, τις συγκρούσεις, την αποικιοποίηση, τα ταξίδια τους οδήγησαν δυτικά στη Γροιλανδία και στην άκρη της Βόρειας Αμερικής, βόρεια πέρα ​​από τον Αρκτικό Κύκλο, ανατολικά κάτω από τους ρωσικούς θαλάσιους δρόμους και νότια προς τη Μεσόγειο και τους Αγίους Τόπους.

Ως χρονολογία της «αυγής» της «εποχής» των Βίκινγκ θεωρείται η επίθεση στο μοναστήρι του βρετανικού νησιού Lindisfarne το 793. Ωστόσο έχουν καταγραφεί πειρατικές επιθέσεις στις παρυφές του βασιλείου του Καρλομάγνου από το 800 μ.Χ., πιθανώς από Δανούς. Οι επιθέσεις εξαπλώθηκαν στην καρδιά της δυτικής Ευρώπης, με τους επιδρομείς να χρησιμοποιούν τα μεγάλα ποτάμια για να φτάσουν μέχρι εκεί, όπως τον Σηκουάνα, τον Λίγηρα, τον Έλβα και τον Ρήνο. Στην πρώτη πολιορκία του Παρισιού το 845, 120 πλοία έπλεαν στον Σηκουάνα. Τα χρονικά αναφέρουν ότι οι Βίκινγκς νίκησαν το στρατό του βασιλιά και κρεμάσαν 111 από τους άντρες του ως θυσίες στον Οντίν, πριν καταλάβουν την πόλη.

Οι κεντροευρωπαίοι ηγεμόνες προσπάθησαν να απαντήσουν με διαφορετικές τακτικές: Να εξαγοράσουν τους Βίκινγκς, να τους προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό, να συμμαχήσουν με τους ηγέτες τους, να στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου, ακόμη και να τους αγνοήσουν με την ελπίδα ότι… θα προσπεράσουν. Τελικά, το 911, ένας Νορβηγός επιδρομέας που ονομαζόταν Ρόλοδέχθηκε να του παραχωρηθούν εκτάσεις στα βορειοδυτικά της Γαλλίας, σε αντάλλαγμα να ασπαστεί τον χριστιανισμό και να ορκιστεί πίστη στον Κάρολο τον Γ΄. Λέγεται, ότι παρά το ότι έγινε χριστιανός, ο Ρόλο, ενώ ήταν ετοιμοθάνατος, θυσίασε τους δούλους στους θεούς Οντίν και Θορ… για κάθε ενδεχόμενο.

Οι νεοφερμένοι «Βόρειοι άνδρες», γνωστοί ως Nordmanni («Northmen») αφομοιώνονται, παντρεύονται ντόπιες γυναίκες και αρχίζουν να μιλάνε την τοπική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι οι Νορβηγοί ήταν μειονότητα, η περιοχή έγινε γνωστή ως Normannia («Γη των Βόρειων ανδρών»), ή όπως την γνωρίζουμε σήμερα, Νορμανδία. Αλλά τα στοιχεία για τις νορβηγικές πολιτιστικές ρίζες των Νορμανδών είναι σχετικά περιορισμένα. Τα νορβηγικά τοπωνύμια τείνουν να συγκεντρώνονται γύρω από την ακτή, όπου οι Σκανδιναβοί ήταν πιο συγκεντρωμένοι. Όπως και να έχει, από τις αρχές του 11ου αιώνα, θα ήταν ασυνήθιστο να ακουστεί κάποιος κάτοικος της περιοχής να μιλάει νορβηγικά.

Πολιτισμική ευελιξία

Μέχρι τη στιγμή που ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής διέσχισε τη Μάγχη για να υποτάξει την αγγλοσαξονική Βρετανία το 1066, οι Νορμανδοί ήταν «Βόρειοι Άνθρωποι» μόνο στο όνομα.

Μάλιστα, η πολιτισμική αφομοίωση των Σκανδιναβών ήταν τόσο έντονη, που στα γεγονότα του 1066 και οι τρεις κύριοι «παίκτες» ήταν σκανδιναβικής καταγωγής. Ο Χάρολντ Γκοντγουίνσον, ο τελευταίος Αγγλοσάξωνας βασιλιά της Αγγλίας ήταν σκανδιναβικής καταγωγής, ενώ ο ίδιος ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής ήταν απόγονος του Ρόλο.

Όταν επρόκειτο για χρυσό και άλλα πολύτιμα δώρα, οι Νορβηγοί δεν είχαν ιδεολογικά ζητήματα ή θέματα πίστης να τους εμποδίζουν, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτο πραγματισμό σε σχέση με την κουλτούρα τους και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Οι παγανιστές Νορβηγοί έμποροι δεν είχαν κανένα πρόβλημα ακόμη και να προχωρήσουν σε μια βάπτιση – «εξπρές», αν έτσι μπορούσε να προχωρήσει η δουλειά με τους χριστιανούς εμπόρους.

Ένας χρονικογράφος του 880 γράφει πως οι Δανοί κατέφθαναν ανά μεγάλες ομάδες στην αυλή του Λουδοβίκου, γιου του Καρλομάγνου, για να βαπτιστούν χριστιανοί, όχι λόγω της ευσέβειάς τους αλλά λόγω των δώρων που συνόδευαν την τελετή: Ακριβά ρούχα και όπλα.

Ακόμα και στις περιπτώσεις όμως που η επαφή των Βίκινγκς με άλλους λαούς ήταν περισσότερο αιματηρή – όπως με τους Ινουίτ – η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει το ναζιστικό αφήγημα, αλλά και την χολιγουντιανή εκδοχή. Οι Βίκινγκς ήταν βίαιοι, σκληροί πολεμιστές, αλλά όχι περισσότερο από άλλους λαούς της εποχής, αλλά, ταυτόχρονα και «μάστορες» της πολιτιστικής προσαρμογής και της πολιτικής.

Οι «φυλετικά καθαροί» Βίκινγκ του στερεοτύπου ήταν, στην πραγματικότητα, πολιτιστικοί χαμαιλέοντες που υιοθετούσαν τοπικές συνήθειες, γλώσσες και θρησκείες, σε μια διαρκή προσπάθεια να επιβιώσουν.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/istoria/bikingks-polemistes-xoris-ethnos  )

Έψιλον: Στην παραγωγή το τρίτο κοίτασμα πετρελαίου στην ιστορία της Ελλάδας

Μετά από 23 χρόνια που τέθηκε σε λειτουργία ο Βόρειος Πρίνος, η εξόρυξη στο Κοίτασμα Έψιλον αυξάνει την παραγωγική δυναμικότητα πετρελαίου της χώρας

Συγκεκριμένα, η Energean ολοκλήρωσε με επιτυχία την οριζόντια γεώτρηση ΕΑ-Η3, η οποία παράγει καθημερινά περισσότερα από 1.000 βαρέλια πετρελαίου. H γεώτρηση EAH3 εκτελέσθηκε από το ιδιόκτητο γεωτρύπανο της εταιρείας, το “Energean Force”.

Έψιλον: Στην παραγωγή το τρίτο κοίτασμα πετρελαίου στην ιστορία της Ελλάδας

Η γεώτρηση έφθασε σε μήκος 5.679 μέτρων και διείσδυσε κατά 689 μέτρα στον ψαμμιτικό ταμιευτήρα του κοιτάσματος Έψιλον, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η εταιρρεία Energean, θα συνεχίσει να παρακολουθεί και να προσαρμόζει τις παραμέτρους της γεώτρησης, ώστε να επιτυγχάνει τις βέλτιστες συνθήκες παραγωγής.

(ΠΗΓΗ : https://www.news247.gr/energia/epsilon-stin-paragogi-trito-koitasma-petrelaioy-stin-istoria-tis-elladas.6710710.html  )

Ο πρώτος κομμουνιστής δήμαρχος στην ιστορία της Τουρκίας

Μια ιστορική στιγμή για το κομμουνιστικό κίνημα της Τουρκίας κατέγραψαν οι δημοτικές εκλογές της Κυριακής, αφού, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, ο υποψήφιος του τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος,Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου, κερδίζει το δήμο του Ντερσίμ, στα ανατολικά της χώρας.

«Θα δείξουμε σε ολόκληρη τη χώρα ότι ένα σοσιαλιστικό μοντέλο είναι δυνατό», ήταν τα πρώτα του λόγια.

Σύμφωνα με την αριστερή ιστοσελίδα news.sol.org.tr, σε 56.943 ψηφοφόρους (σε συνολικό πληθυσμό άνω των 86.000) ο Ματσίγλου κερδίζει με 32,41% και ακολουθεί το κουρδικό HDP, το κεμαλικό CHP και το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ του Ερντογάν, με ποσοστά 27,97%, 20,95% και 14,76% αντίστοιχα.

Η τουρκική στατιστική υπηρεσία το Ντερσίμ κατατάσσεται στην κορυφή του δείκτη ποιότητας ζωής για το 2016. Συγκαταλέγεται στις κορυφαίες πόλεις με τον πιο μορφωμένο πληθυσμό. Το 2017, κατέλαβε την πέμπτη θέση μεταξύ των τουρκικών πόλεων με τους περισσότερους αναγνώστες βιβλίων.

Ο Ματσόγλου ήταν προηγουμένως δήμαρχος του Οβατσίκ και κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν ήδη γνωστός ως ο «κομμουνιστής δήμαρχος», ενώ είχε γίνει αντικείμενο συζήτησης το 2015, όταν αποφάσισε να κρεμάσει ένα πανό στο δημαρχείο της πόλης με τον πίνακα εσόδων-εξόδων του δήμου.

Είχε απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης για το συνεταιριστικό μοντέλο αγροτικής παραγωγής, μέσω του οποίου η πόλη και γενικότερα η επαρχία της παρήγαγαν όσπρια και μέλι.Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλο συνεταιριστικής γεωργικής παραγωγής, ο δήμος παρείχε επίσης γεωργικές επιδοτήσεις, συμπεριλαμβανομένων των σπόρων, του πετρελαίου, και εγγυήσεων αγοράς των προϊόντων.

Σύμφωνα με την τουρκική στατιστική υπηρεσία, το Ντερσίμ κατατάσσεται στην κορυφή του δείκτη ποιότητας ζωής για το 2016, ενώ συγκαταλέγεται στις κορυφαίες πόλεις με τον πιο μορφωμένο πληθυσμό. Το 2017, κατέλαβε την πέμπτη θέση μεταξύ των τουρκικών πόλεων με τους περισσότερους αναγνώστες βιβλίων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/o-protos-kommoynistis-dimarxos-stin-istoria-tis-toyrkias  )

Page 1 of 3
1 2 3