Ένα ταξίδι στον κινηματογραφικό κόσμου του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Μέσα από την πλούσια φιλμογραφία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (27 Απριλίου 1935 – 24 Ιανουαρίου 2012), βλέπουμε μια Ελλάδα αληθινή, μακριά από καρτ ποστάλ και τουριστικά αξιοθέατα. Μια γκρίζα Ελλάδα, ματωμένη από τον Εμφύλιο, με συννεφιασμένους ουρανούς, εγκαταλειμμένα χωριά και τους ατελείωτους ερειπωμένους δρόμους της φτωχικής επαρχίας. Επιχειρούμε ένα κινηματογραφικό ταξίδι μέσα από πέντε αγαπημένες ταινίες του.

«Η σχέση μου με τον κινηματογράφο άρχισε σχεδόν σαν εφιάλτης. Ήταν το ’46 ή ’47, δεν θυμάμαι. Πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, τότε που πήγαινε πολύς κόσμος στο σινεμά και εμείς μικροί τρυπώναμε ανάμεσα στον συνωστισμό των μεγάλων για να χαθούμε στο μαγικό σκοτάδι του εξώστη. Είδα πολλές ταινίες τότε, αλλά η πρώτη ήταν μια ταινία του Michael Curtiz, το «Angels With Dirty Faces». Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία «Η Σκόνη του Χρόνου», όπου ο ήρωας οδηγείται από δυο φύλακες στην ηλεκτρική καρέκλα. Καθώς προχωρούν, οι σκιές τους μεγαλώνουν στον τοίχο. Ξαφνικά μια κραυγή… Δεν θέλω να πεθάνω. Αυτή η κραυγή για καιρό μετά στοίχειωνε τις νύχτες μου. Ο κινηματογράφος μπήκε στη ζωή μου με μια σκιά που μεγάλωνε σ’ έναν τοίχο και μια κραυγή.» – Θόδωρος Αγγελόπουλος.

«Αναπαράσταση» (1970)

Μετά από χρόνια δουλειάς στη Γερμανία, ένας άντρας επιστρέφει στο χωριό του, Τυμφαία της Ηπείρου. Μια χούφτα πέτρινα σπίτια σε μια έρημη, τραχιά και αποδεκατισμένη περιοχή από τα τόσα χρόνια μετανάστευσης, όπου μετράνε τις μέρες τους οι λιγοστοί εναπομείναντες κάτοικοι – γέροι, γυναίκες και μικρά παιδιά. Κανένας δεν τον περιμένει, ενώ η κόρη του, στο κατώφλι του σπιτιού, δεν τον αναγνωρίζει. Λίγες μέρες αργότερα, η σύζυγος, με τη βοήθεια του εραστή της, τον σκοτώνει και τον θάβει στον κήπο, φυτεύοντας κρεμμυδάκια πάνω στον τάφο του. Καίει τα ρούχα και τα λιγοστά υπάρχοντά του, και διαδίδει στο χωριό ότι ο άντρας της ξαναέφυγε για τη Γερμανία. Για να κάνει ακόμα πιο πιστευτή την αναχώρησή του και για να δημιουργήσει ένα άλλοθι, φεύγει με τον εραστή της για τα Γιάννενα. Στο ξενοδοχείο δίνουν το όνομα του συζύγου και μιας άλλης γυναίκας. Στο χωριό όμως η ξαφνική αναχώρηση του μετανάστη δημιουργεί υποψίες και γρήγορα θα φθάσει η αστυνομία.

Αυτός είναι ο βασικός πυρήνας του θέματος που θα αναπτυχθεί μέσα από την «Αναπαράσταση», κάνοντας μας κοινωνούς στις έρευνες που διεξάγονται, προκείμενου να έρθει η αλήθεια στο προσκήνιο. Έχουμε λοιπόν, τη γραφειοκρατική διαδικασία της ανάκρισης, που αναζητά έναν ένοχο για να κλείσει την υπόθεση, αλλά κι εκείνην μίας ομάδας δημοσιογράφων, η οποία, καταγράφοντας τις μαρτυρίες των κατοίκων, αναδεικνύει το κοινωνιολογικό πλαίσιο, που υπέθαλψε αυτή την ιστορία. Το χρονικό του φόνου σηματοδοτείται με τη σύλληψη της γυναίκας, αλλά η δραματική κοινωνική πραγματικότητα του χωριού παραμένει ανοιχτή πληγή. Η ταινία ολοκληρώνεται σκόπιμα, με την επανάληψη της σκηνής του φόνου, θέλοντας να μας θυμίσει, πως η αμετάβλητη πραγματικότητα πάνω στην οποία ωρίμασε ο φόνος, παραμένει εκεί.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος παρουσιάζει ένα σκληρό, αλλά αυθεντικό πορτρέτο της ελληνικής κοινωνίας. Της Ελλάδας που ποδοπατήθηκε στην Κατοχή, που αναγκάστηκε σε μαζική μετανάστευση, που επέστρεψε απογοητευμένη, για να διαπιστώσει ότι είναι πιο μπερδεμένη παρά ποτέ. Ίσως για όλους αυτούς τους λόγους, το Σινεμά του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ειλικρινές και χωρίς φτιασίδια, αγαπήθηκε περισσότερο στο εξωτερικό, παρά στο εσωτερικό.

«Ο Θίασος» (1975)

Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση του βουκολικού δράματος του Περεσιάδη, Γκόλφω η βοσκοπούλα. Μπροστά μας ξεδιπλώνεται τόσο η πολιτική ιστορία της Ελλάδας όσο και η ιδιωτική των μελών του θιάσου, που είναι ταυτόχρονα και μέλη της ίδιας οικογένειας. Οι δύο αυτές συνιστώσες, πλέκονται αξεδιάλυτταινίεςα.

Στο ένα σκέλος, παρακολουθούμε όλη τη νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη, αποδομημένη και χτισμένη από την

Continue reading “Ένα ταξίδι στον κινηματογραφικό κόσμου του Θόδωρου Αγγελόπουλου”

Νέο διεθνές κινηματογραφικό στούντιο στη Θεσσαλονίκη

Επίσκεψη στην έδρα των Nu Boyana Film Studios στη Βουλγαρία, πραγματοποίησε ο υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Λευτέρης Κρέτσος. Τα Nu Boyana Film Studios αποτελούν μέλος του ομίλου Nu Image, στον οποίο ανήκει και η αμερικανική εταιρία παραγωγής Millenium Pictures. Ο υφυπουργός ξεναγήθηκε στις εγκαταστάσεις των στούντιο από τους επικεφαλής και ιδρυτές του Ομίλου, Avi και Yariv Lerner, και συνομίλησε με στελέχη της εταιρίας. Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η κατασκευή κινηματογραφικού στούντιο του Ομίλου Nu Image στη Θέρμη Θεσσαλονίκης και η ενίσχυση των δεσμών συνεργασίας μεταξύ του Ομίλου και του ΕΚΟΜΕ, η οποία και ανακοινώθηκε επίσημα στην 83η ΔΕΘ το 2018.

Ο υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Λευτέρης Κρέτσος, τόνισε: «Με τους ιδιοκτήτες των Nu Boyana Film Studios και της Millenium Pictures βρισκόμαστε σε επαφή εδώ και αρκετούς μήνες, τόσο στη Σόφια όσο και στο Λος Άντζελες. Σήμερα είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε τη δημιουργία ενός διεθνούς κινηματογραφικού στούντιο στη βιομηχανική περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Μετά την πρόσφατη δημιουργία δύο υπερσύγχρονων soundstages στο Μαρκόπουλο Αττικής από τα ΚΑΠΑ Studios με τη συνδρομή και των κινήτρων του Αναπτυξιακού Νόμου, η Θεσσαλονίκη αναμένεται σε λίγα χρόνια να γίνει ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην παραγωγή οπτικοακουστικού περιεχομένου στην Ευρώπη. Η ανάπτυξη της οπτικοακουστικής βιομηχανίας στη χώρα μας έχει ξεκινήσει. Είναι μια εθνική υπόθεση και απαιτείται συνέργεια δυνάμεων για να πάρει η Ελλάδα τη θέση που της αξίζει στη διεθνή βιομηχανία του κινηματογράφου και της οπτικοακουστικής βιομηχανίας».

Ο Διευθύνων Σύμβουλος των Nu Boyana studios, Yariv Lerner, δήλωσε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που τα Nu Boyana studios θα επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους στην Ελλάδα, κατασκευάζοντας κινηματογραφικό στούντιο στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης. Το νέο στούντιο στη Θεσσαλονίκη θα διαθέτει όλες τις απαραίτητες υποδομές και εξοπλισμό (π.χ. soundstages, postproduction και CGI), προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της Millennium films, αλλά και άλλων διεθνών εταιριών παραγωγής. Στο νέο στούντιο της Θεσσαλονίκης προγραμματίζεται να γυριστεί η ταινία “ ο Μύθος του Σεβάχ του Θαλασσινού”, συνεργασία της Millennium με την Eagle Films, ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές. Για τη συγκεκριμένη επένδυση τα Nu Boyana studios συνεργάζονται με τον Ελληνο-Αμερικάνο επιχειρηματία Ιωάννη Καλαφάτη, ιδιοκτήτη των κινηματογραφικών στούντιο York films στη Νέα Υόρκη».

(ΠΗΓΗ : https://www.amna.gr/home/article/355568/Neo-diethnes-kinimatografiko-stountio-sti-Thessalonikirn  )

Μέγαρα: το επόμενο κινηματογραφικό στούντιο!

Η αναζήτηση χώρου γυρισμάτων από τον κινηματογραφιστή Μιχάλη Καφαντάρη για την ταινία του «Ποιος επιτέλους είναι αυτός ο Τέλης Στεφανής;» οδήγησε στην ενεργοποίηση του Δήμου Μεγαρέων και των κατοίκων για να αξιοποιηθούν παλιά βιομηχανικά κτίρια

Πάνε τρία χρόνια από τότε που έπεσα πάνω σε φωτογραφίες από τα γυρίσματα μιας ταινίας που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Ο τίτλος της: «Ποιος επιτέλους είναι αυτός ο Τέλης Στεφανής;». Και δημιουργός της ο Μιχάλης Καφαντάρης που μέσω της προσωπικής του σελίδας στο facebook ενημέρωνε συχνά τους φίλους και συμμετέχοντες σ’ αυτήν για την πρόοδο των γυρισμάτων, ανεβάζοντας ταυτόχρονα πλάνα και μικρές σεκάνς στο Διαδίκτυο. Στην αρχή δεν είχα καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Κυρίως γιατί νόμιζα πως έβλεπα πλάνα κάποιας παλιάς, άγνωστης ελληνικής ταινίας του 1960. Και συνήθως καταλαβαίνεις τη διαφορά: όταν οι έλληνες σκηνοθέτες σήμερα ανατρέχουν εκεί σε μια ταινία «εποχής», όλα είναι μελιστάλαχτα και ραφινάτα. «Υπάρχει σκοτάδι εκείνη την εποχή» μου λέει ο Μιχάλης, και έχει τα δίκια του. Τα πρώτα δείγματα λοιπόν δεν είναι απλώς ενθαρρυντικά. Είναι απίστευτα. Και το πιο ενδιαφέρον ακόμα είναι πως μέσα από την περιπέτεια αυτή βρέθηκα σε έναν χώρο δέκα στρεμμάτων, που ανήκει στον Δήμο Μεγαρέων και θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα κινηματογραφικό στούντιο. Ισως και δημοτικό! Λέει ο ίδιος: «Πρόκειται για μια σπονδυλωτή ταινία, ένα είδος αρκετά δημοφιλές μέχρι και τη δεκαετία του 1960. Πέντε ιστορίες βασισμένες σε κάποιο αληθινό περιστατικό ή κάποια φήμη γύρω από ένα περιστατικό, που συνδέονται με ορισμένους τρόπους μεταξύ τους και που επικεντρώνονται όλες στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, στη λεγόμενη χρυσή εποχή του ελληνικού ασπρόμαυρου σινεμά. Οι βασικοί ήρωες του σεναρίου, φανταστικοί χαρακτήρες αλλά και υπαρκτά πρόσωπα, όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Βαμβακάρης, ο Χιώτης, σχετίζονται όλοι τους με τον χώρο του σινεμά» λέει ο ίδιος, και σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά στις σεκάνς του φιλμ που κυκλοφορούν στο ΥouΤube. «Εμαθα για τα γυρίσματα της ταινίας σχεδόν με την άφιξη του Μιχάλη Καφαντάρη στην πόλη και του προσέφερα ό,τι θα μπορούσε να προσφέρει ο δήμος» λέει απ’ την πλευρά του ο δήμαρχος Μεγαρέων Γρηγόρης Σταμούλης. «Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δείχνουμε ενδιαφέρον για το σινεμά: μια ματιά να ρίξει κανείς στις πολιτιστικές δράσεις αυτού του δήμου, θα το καταλάβει αμέσως. Εκεί άκουσα άλλωστε και για την ιδέα των κινηματογραφικών στούντιο. Φυσικά θα χρειαστεί η βοήθεια ιδιωτών για να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διεργασίες, αλλά είναι κατανοητή και συνάμα αδιανόητη η αλλαγή που θα επέφερε κάτι τέτοιο στον τόπο. Οι υποδομές σίγουρα υπάρχουν. Οι παλιές αυτές εγκαταστάσεις είναι ανεκμετάλλευτες εδώ και χρόνια. Και θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα. Το μόνο που χρειάζεται είναι κρατική μέριμνα και ενίσχυση. Ο κυριότερος στόχος είναι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές ώστε οι εγκαταστάσεις να προκαλέσουν το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών σε μια εποχή που η προσοχή προς τις κινηματογραφικές δυνατότητες της χώρας μας και κατ’ επέκταση η διάθεση των ξένων παραγωγών να επενδύσουν σ’ αυτές φαίνεται να αυξάνονται. Σκέφτομαι, πάντως, με αφορμή τα γυρίσματα, πόσο άγνωστη είναι η πολιτιστική ιστορία των Μεγάρων. Οτι εδώ ανακαλύφθηκε, για παράδειγμα, η κωμωδία από τον Σουσαρίωνα, γιο του Φιλίνου από την κώμη των Μεγάρων Τριποδίσκο. Ηταν ο πρώτος που έδωσε τακτικό μετρικό τύπο στους ιάμβους, στα χνάρια των παλιών, δημιουργώντας και παράδοση, αφού την εποχή του Πεισίστρατου στην Αθήνα ξακουστοί κωμωδιογράφοι ήταν οι Μεγαρίτες Μαίσων και Μύλλος».
Μιχάλης Καφαντάρης, ο σκηνοθέτης
«Μας βοήθησαν οι κάτοικοι»
Το μπακγκράουντ των ιστοριών αποτελούν η Δραπετσώνα και οι περιοχές γύρω από αυτήν. Ενας τόπος ο οποίος για διάφορους λόγους χρησιμοποιήθηκε από τον ελληνικό κινηματογράφο, με κάποιες λίγες εξαιρέσεις, κυρίως ως φολκλόρ ντεκόρ λαϊκής συνοικίας. Στην πραγματικότητα η Δραπετσώνα υπήρξε μια μεγάλη βιομηχανική συνοικία – γκέτο δίπλα σε ένα μεγάλο λιμάνι, με πολύ σκληρή αλλά ταυτόχρονα γοητευτικά μυθική ιστορία που θα μπορούσε να είχε εμπνεύσει πολύ δυνατά κινηματογραφικά σενάρια. Οπως συνέβη με τις αντίστοιχες περιοχές στην Ιταλία, τη

Continue reading “Μέγαρα: το επόμενο κινηματογραφικό στούντιο!”