Ιταλικό πρελούδιο μιας νέας κρίσης

O προϋπολογισμός για το επόμενο έτος δεν αλλάζει», λέει η κυβέρνηση της Ρώμης στην απαντητική της επιστολή προς τις Βρυξέλλες, απόφαση που οδηγεί σε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και προκαλεί την άμεση αντίδραση των αγορών. Η κυβέρνηση της Ιταλίας αποφάσισε τελικά να μην κάνει ούτε βήμα πίσω στις προβλέψεις  που περιέχονται στο προσχέδιο προϋπολογισμού της για το 2019 και μια νέα μεγάλη περιπέτεια φαίνεται πως ξεκινά στην Ευρώπη μετά την απόφασή της. Ένα πρελούδιο ρήξης….

Ο πόλεμος Ρώμης – Βρυξελλών ξεκίνησε πριν έναν μήνα περίπου όταν η Κομισιόν —για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ— απέρριψε το προσχέδιο του ιταλικού κρατικού προϋπολογισμού. Ο λόγος είναι ότι σε αυτόν διατυπώνονται προβλέψεις για αύξηση του ελλείμματος, αντί της μείωσής του, βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ), ενώ χαρακτήρισε την πρόβλεψη της κυβέρνησης στη Ρώμη για τον ρυθμό ανάπτυξης το 2019 υπερβολικά αισιόδοξη. Η ιταλική κυβέρνηση είχε προθεσμία ως χθες να απαντήσει στις ενστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αλλά σε μια ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά το πέρας συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, ο Ματέο Σαλβίνι, ο επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος της Λέγκας, ξεκαθάρισε ότι η πρόβλεψη για το έλλειμμα θα μείνει αμετάβλητη στο 2,4% του ΑΕΠ και αυτή για τον ρυθμό ανάπτυξης στο 1,5%, αν και σημείωσε ότι θα υπάρξουν περισσότερες αποκρατικοποιήσεις και στενή παρακολούθηση των δημοσίων δαπανών. «Ο προϋπολογισμός δεν αλλάζει, ούτε οι προβλέψεις για το έλλειμμα και την ανάπτυξη. Έχουμε την πεποίθηση ότι ο προϋπολογισμός είναι αυτός που χρειάζεται η χώρα για να ξαναμπεί στον σωστό δρόμο», ανέφερε από την πλευρά του ο Λουίτζι Ντι Μάιο, ο έτερος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, επικεφαλής του Κινήματος Πέντε Αστέρων.

Έτσι, ο υπουργός Οικονομίας Τζοβάνι Τρία έστειλε μια επιστολή στις Βρυξέλλες, στην οποία εξηγεί την απόφαση της κυβέρνησης της Ρώμης, συνοδεύοντάς τη με μια παρουσίαση μέτρων διαρθρωτικής προσαρμογής και επενδύσεων που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν, τα μέτρα που προβλέπονται στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης Λέγκας/M5S υπάρχει κίνδυνος να αυξήσουν το έλλειμμα στο 2,9% το 2019 και στο 3,1% το 2020, ενώ η ανάπτυξη δεν θα ξεπεράσει το 1,2%, θα είναι δηλαδή αισθητά κατώτερη της ιταλικής πρόβλεψης.

Απευθυνόμενη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ επανέλαβε ότι η ΕΕ θέλει να «τείνει το χέρι» στην Ιταλία, χώρα-ιδρυτικό της μέλος. «Ελπίζω ότι θα μπορέσει να βρεθεί μια λύση», είπε. Ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για τις Οικονομικές και τις Δημοσιονομικές Υποθέσεις Πιερ Μοσκοβισί απηύθυνε νέα έκκληση για διάλογο και σημείωσε ότι ελπίζει τα δύο μέρη να καταλήξουν σε έναν «συμβιβασμό». «Είναι μόνο ζήτημα χρόνου μέχρις ότου η ιταλική κυβέρνηση να υποχωρήσει στο θέμα του χρέους», τόνισε o υποψήφιος του ΕΛΚ για την προεδρία της Κομισιόν, Μάνφρεντ Βέμπερ, σε μια επίδειξη καταστροφικής αλαζονείας. «Θα ευχόμουν ο Ελληνας πρωθυπουργός, ο Ισπανός πρωθυπουργός, ο Πορτογάλος πρωθυπουργός να μιλήσουν με σαφείς κουβέντες με τον Ιταλό φίλο τους», πρόσθεσε.

Το ΔΝΤ από την πλευρά του σημειώνει ότι η όποια προσωρινή, βραχυπρόθεσμη τόνωση της ανάπτυξης από αυτό το δημοσιονομικό πακέτο υπερακοντίζεται από τον «σημαντικό κίνδυνο» ταχείας επιδείνωσης της κατάστασης των ιταλικών δημοσιονομικών.

Αρνούμενη να μεταβάλει τα στοιχεία που περιέχονται στον προϋπολογισμό της, η Ρώμη εκτίθεται στον κίνδυνο να κινηθεί «διαδικασία επί παραβάσει» για το υπερβολικό έλλειμμά της, η οποίαεπισύρει δυνητικά οικονομικές κυρώσεις που ισούνται με το 0,2% του ΑΕΠ της. Αυτό μεταφράζεται σε 3,4 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τον αναλυτή Λορέντσο Κοντόνιο, ιδρυτή της εταιρείας LC Macro Advisors, η Ιταλία κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με διαδικασία επί παραβάσει για το υπερβολικό δημόσιο έλλειμμα «ως τα τέλη Ιανουαρίου», όμως η προθεσμία των τριών ως έξι μηνών για να προετοιμαστεί ένα σχέδιο τροποποίησης του προϋπολογισμού της «θα επιτρέψει στην Ιταλία να φθάσει στις ευρωεκλογές ανεμπόδιστα» και κατόπιν «δεν θα γίνει τίποτα ωσότου να έχει αναλάβει τα καθήκοντά της η νέα Επιτροπή», το φθινόπωρο του 2019.

Για τον Κοντόνιο, αν δεν υπάρξει ταχεία ανάληψη δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα είναι οι κεφαλαιαγορές εκείνες που θα αναλάβουν τον ρόλο του «αληθινού φύλακα της δημοσιονομικής πειθαρχίας». Οι αγορές, όπως αναμενόταν, αντέδρασαν αρνητικά στις εξελίξεις με το σπρεντ του δεκαετούς ομολόγου να αυξάνεται, ενώ όλοι περιμένουν τις κινήσεις των Βρυξελλών για να καταλάβουν αν θα επιβληθούν τελικά κυρώσεις και εάν η Κομισιόν θα κινηθεί άμεσα ή θα περιμένει, με διάφορες γραφειοκρατικές καθυστερήσεις να περάσει πρώτα η ημερομηνία των Ευρωεκλογών ώστε να αποφύγει πιθανή εκμετάλλευση της σύγκρουσης από τις αντιευρωπαϊκές – εθνικιστικές δυνάμεις.

Τα κέρδη των αντιφρονούντων

Η σύγκρουση μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών όσον αφορά στον προϋπολογισμό θεωρούνταν δεδομένη εξέλιξη ήδη από τις ιταλικές εκλογές. Σύμφωνα με την ανάλυση του Politico, τα προηγούμενα χρόνια, οι ιταλικές κυβερνήσεις και η Επιτροπή απέφυγαν να ενεργοποιήσουν οποιαδήποτε διαδικασία που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε κυρώσεις. Αυτή τη φορά, η Ρώμη υπολογίζει ότι οι δύο πλευρές μπορούν τελικά να διαμορφώσουν μια συμφωνία ενώ ταυτόχρονα η ιταλική κυβέρνηση στοχεύει στα μέγιστα πολιτικά οφέλη από τη σύγκρουση με τις Βρυξέλλες.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας που έφερε στην εξουσία τον συνασπισμό του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και της ακροδεξιάς Λέγκας του Βορρά, οι εκπρόσωποι των δύο κομμάτων είχαν αμφισβητήσει τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ. Ο υπουργός Εργασίας Λουίτζι ντι Μάιο, ο επικεφαλής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων, υπονόησε ότι στόχος, μεταξύ άλλων, της κυβέρνησης για επιμονή στον προϋπολογισμό και ρήξη με τις Βρυξέλλες είναι να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του για τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον προσεχή Μάιο με επιδίωξη την ανατροπή του πολιτικού τοπίου της ΕΕ. «Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτή η ΕΕ θα έχει τελειώσει σε έξι μήνες», είπε στις αρχές Οκτωβρίου. «Όπως φέτος υπήρξε πολιτικός σεισμός στην Ιταλία, θα υπάρξει ένας σε επίπεδο ΕΕ τον Μάιο». Την ίδια στιγμή ο Ματέο Σαλβίνι, επικεφαλής της ακροδεξιάς Λέγκας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ιταλίας, βλέπει τη στήριξη για το κόμμα του να αυξάνεται, φθάνοντας το 34,7% σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση νωρίτερα αυτό το μήνα, σε σύγκριση με το 17,4% που έλαβε το κόμμα στις γενικές εκλογές τον Μάρτιο.

Ωστόσο αναλυτές εκτιμούν πως το επικίνδυνο σε αυτό το σενάριο, είναι ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές μπορούν να τιμωρήσουν την Ιταλία πολύ πριν από την ΕΕ. Την επόμενη Τετάρτη, στις 21 Νοεμβρίου, θα δημοσιεύσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τη θέση της για το σχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε η Ιταλία και τότε αναμένονται και οι πρώτες σημαντικές αντιδράσεις.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/h-italia-leei-oxi-sto-eyropaiko-telesigrafo-kai-prokalei-ekneyrismo  )

Π. Σκουρολιάκος: Κάνοντας επώδυνες για μας συμφωνίες καταφέραμε να έχουμε μπροστά μας ορατό πια το τέλος αυτής τη ζοφερής περιόδου της κρίσης…

Ποιος είναι ο Πάνος Σκουρολιάκος που από καταξιωμένη μορφή του Ελ­ληνικού θεάτρου τόσο σαν ηθοποιός όσο και σαν σκηνοθέτης, εκπροσωπεί στο κοινοβούλιο όλα αυτά που φαί­νεται να γκρέμισαν με το τείχος του Βερολίνου;

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι ένας πολίτης που πολιτικοποιήθηκε εν μέσω δικτατορίας εντάχθηκε στην αριστερά, γοητεύθηκε από τα ορά­ματά της και την ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια αγωνιζόμενος για μια ζωή καλύτερη που αξίζει ο λαός και η πατρίδα. Όσο για το τείχος του Βερολίνου, που πολλοί στενοχωριούνται που έπεσε ενώ όταν υπήρχε το πολεμούσαν, έχω να πω πως έπεσε «από τα μέσα».

Όπου δεν υπάρχει Δημοκρατία, δεν μπορεί να υπάρξει και Σοσιαλισμός.

Πολιτικός κατά βούληση ή κατά τύχη;

Σας είπα πως είμαι ενταγμένος από το 1974 στην αρχή στο ΚΚΕ και τη ΚΝΕ. Υπήρξα ιδρυτικό μέλος του Συνασπι­σμού και του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του. Η πολιτική μου παρουσία διαπερνά όλη μου τη ζωή και την συντροφεύει μαζί με την καλλιτεχνι­κή και προσωπική μου διαδρομή.

Εκπροσωπείτε την αγνότητα των ονειροπόλων τρομοκρατών» του Μαρά του χθες, ή έχετε μεταμορφωθεί στο παλιό διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ που καταγγέλλατε;

Η αριστερά έχει πληρώσει μεγάλο τί­μημα αγώνων και διώξεων για να εκφυλισθεί σε ένα διεφθαρμένο κόμμα έτσι αβασάνιστα. Το όραμα του σοσι­αλισμού είναι διαρκές. Κυνηγώντας το, πετυχαίνεις να βελτιώνεις τη ζωή του λαού, να διευρύνεις την Δημοκρατία, να αποκαθιστάς την διαφάνεια και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Που βρίσκεται η αλήθεια σας, σε όσα λέγα­τε χθες καταγγέλλοντας ένα σύστημα που σήμερα σας αγκαλιάζει προφανώς γιατί το εξυπηρετείτε καταλαγιάζοντας την οργή, όσων σας εμπιστεύτηκαν;

Η αλήθεια είναι πως κάνοντας επώδυ­νες για μας συμφωνίες, καταφέραμε να έχουμε μπροστά μας ορατό πια το τέλος αυτής της ζοφερής περιόδου της κρίσης. Αν μη τι άλλο, πετύχαμε με την δική μας συμφωνία, είκοσι δισεκατομμύρια λιγότερα σε μέτρα που φορτωνόταν ο λαός. Δεν είναι και λίγο το ποσόν. Απο­καταστήσαμε την πρόσβαση στην υγεία για δυόμισι εκατομμύρια συμπολίτες μας που οι προηγούμενες κυβερνήσεις τους είχαν θέσει εκτός. Μειώσαμε την ανεργία από *27% στο 20%. Και ακό­μα έχουμε πολύ δουλειά ως προς αυτό. Βγαίνουμε στις αγορές μέσα σε δύσκο­λες συνθήκες με μεγάλη επιτυχία: Να θυμίσω πως όταν η προηγούμενη κυ­βέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ το προσπάθησε, έφαγε τα μούτρα της. Τον Αύγουστο του 2018, βγαίνουμε οριστικά από τα μνημόνια και την σκληρή επιτροπεία, ενώ άρχισε ήδη να συζητείται. η ελά­φρυνση του χρέους. Αυτά δεν τα λέει ένας «Συριζαίος Βουλευτής». Αποτελούν επίσημες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένθε­σης και άποψη διεθνών παραγόντων.

Παραμένει πιστεύετε ο παράδεισος που ευαγγελίζεται η Αριστερά σαν εφικτός στόχος ή δεν είναι παρά μια δογματική ουτοπία, προκειμένου να χαλιναγωγείται η αγανάκτηση που προκαλεί η ταξική ανι­σότητα μιας πλέον παγκοσμιοποιημένης οικονομίας;

Όσο κυνηγάς τα οράματα του Παραδείσου, τόσο περισσότερο ανακουφίζεις τον λαό. Το όραμα αυτό δεν έχει ορατό τέρμα: Είναι μια αέναη προσπάθεια να κερδίζεις ευημερία για τους φτωχούς, να δημιουργείς θέσεις εργασίας για τους ανέργους, να φροντίζεις τον αγρότη, τον επαγγελματία, αυτόν που επιχειρεί, οποιονδήποτε μέσα στην κοινωνία που ζούμε εργάζεται και είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, αλλά και απολαμβά­νει τα δικαιώματα του.

Γενάρης 15 με Γενάρη 18! Τρία χρόνια πρώτη φορά αριστερά! Τι ήταν εκείνο που έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα έκανε η Δεξιά , ποια πιστεύετε ότι εί­ναι τα λάθη της τριετίας και ποια η πιο σωστή κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από τις ανά­γκες των πολλών και φρόντισε σε αυτό το δύσκολο τοπίο να ικανο­ποιήσει μέρος τους έστω. Οι απο­καλύψεις των σκανδάλων (Ζίμενς , Νοβάρτις κλπ), οι λίστες με τις offshore συγγενών και κολλητών των κομμάτων που κυβέρνησαν και μας έφεραν ως εδώ, θα ήταν καταχωνιασμένες σε συρτάρια και διπλοκλειδωμένες. Οι αποκαλύψεις φέρνουν κλεμμένα πίσω. Και το πιο σπουδαίο, αποδίδεται δικαιο­σύνη. Τώρα, ο Ελληνικός Λαός ξέ­ρει ποιος πλούτισε όταν αυτός στέναζε και κατέφευγε στα κοινωνικά παντο­πωλεία και τα συσσίτια για το καθη­μερινό φαγητό του.

Έχουμε σήμερα μια Αριστερά η οποία «κυ­βερνά» ή πιο ρεαλιστικά διαχειρίζεται μια «τύποις» εξουσία, μέσα σε έναν ωκεανό νεοφιλελευθερισμού. Σύμφωνα με τη κλα­σική ανάλυση ηγείται ενός κράτους που το συν ιστού ν ταξικές δυνάμεις «φύση και θέση» αντίπαλες. Είναι πιστεύετε ικανός ο ΣΥΡΙΖΑ να συνθέσει τις υπαρκτές ευρωπαϊκές αλλά εσωτερικές αντιθέσεις φιλε­λευθερισμού και αριστεράς, σε μια γόνιμη αφετηρία για ένα καλύτερο αύριο των πλη­βείων που ιδεολογικά εκπροσωπεί;

Αυτή την στιγμή, στην Ευρωπαϊκή Ένθεση, ο νεοφιλελευθερισμός κυριαρ­χεί. Αυτός έφερε σε μια σειρά από χώρες με πρώτη τη δική μας, την οικονομική κατάρρευση, τη λιτότητα, τα μνημό­νια, την δυστυχία. Ήδη προωθούνται συμμαχίες και σε γεωγραφικό επίπεδο, στο Νότο δηλαδή, αλλά και ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις πανευρωπαϊκά. Αριστεροί, Σοσιαλδημοκράτες και Πρά­σινοι, έχουν καθήκον» να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη στην Ευρώπη και να προωθήσουν το κοινωνικό κράτος που είναι η μόνη λύση για την ευημερία των ευρωπαίων πολιτών.

Έχει τη δυνατότητα η γενιά που εκπροσω­πείτε και δεν είναι παρά η συνέχεια εκείνης των γονιών της δηλαδή της ΕΑΜικής Αντί­στασης που έχασε τη μάχη πριν προλάβει καν να τη δώσει, να υλοποιήσει τα μαρξι­στικά οράματα φορτωμένη με τη πικρή διάψευση και τις ιδεολογικές εμμονές του παρελθόντος;

Νομίζω πως και τη βούληση και την δυνατότητα έχουμε. Τα τρία χρόνια δι­ακυβέρνησης το έχουν αποδείξει. Δεν ήρθαμε να πάρουμε καμία ρεβάνς. Εί­μαστε εδώ για να ενώσουμε το λαό και για να αγωνιζόμα­στε για τα συμφέ­ροντα του.

Βορειοανατολική
Αττική:

  1. Ασωπός – Βιομη­χανική ρύπανση! Τρία χρόνια τώρα εγκαταλείψατε κάθε παρέμ­βαση είτε στη δεξιά (Μπακογιάννης) είτε στην Εκκλησία (Πα­τριάρχης), δεν έχετε δείξει κανένα ενδια­φέρον κι εν τω μετα­ξύ ο καρκίνος συνε­χίζει να θερίζει στη περιοχή που έχει την ατυχία να είναι αποδέκτης μιας ασύδοτης, άναρχης και παντελώς ανεξέλεγκτης βιο­μηχανικής ρύπανσης, η ευθύνη της οποίας ναι μεν δεν σας καταλογίζεται, αλλά δεν φαίνεται να έχετε κάνει και κάποια ενέρ­γεια στη κατεύθυνση της χαλιναγώγησης της.

Κύριε Τσακάλη η ρύπανση του Ασω­πού δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι αποτέλεσμα άσκησης πολιτικών των κυβερνήσεων και της αυτοδιοίκη­σης διαχρονικά, όλοι και ειδικότερα οι κάτοικοι της Βορειοανατολικής Αττικής γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. II ρύπανση του Ασωπού έχει συγκεκρι­μένα ονοματεπώνυμα το οποία κάποια στιγμή πρέπει να οδηγηθούν στην δι­καιοσύνη και πιστέψτε με θα οδηγη­θούν και κάποια έχουν οδηγηθεί ήδη. Αλλά πριν προχωρήσω στην απάντηση μου σχετικά με τις πρωτοβουλίες που έχει λάβει η Κυβέρνηση για την απορ­ρύπανση του Ασωπού θέλω να σας πως ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός οργανισμός πρωτοστάτησε στην ανάδειξη το προβλήματος θυμηθείτε πως ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε πρώτη φορά τον Ασωπό στις 5 Ιουνίου του 2009 σχε­δόν 10 χρόνια πριν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα μικρό κόμμα στο Κοινοβούλιο και τότε είχε καταγγείλει το περιβαλλοντολογικό έγκλημα που έχει τελεστεί στον Ασωπό.

Τώρα όσον αφορά της πρωτοβουλίες που έχει πάρει η Κυβέρνηση και το αρ­μόδιο Υπουργείο Περιβάλλοντος για την αποκατάσταση του Ασωπού ήδη στην περιοχή έχουν ξεκινήσει τα ακόλουθα μέτρα. Πρώτον έχουν εντατικοποιηθεί οι έλεγχοι στην περιοχή με σχεδόν κα­θημερινή παρουσία των επιθεωρητών περιβάλλοντος, δεύτερον πραγματο­ποιείται έλεγχος παλαιών και νέων παράτυπων απορρίψεων με αποτέλε­σμα την άμεση απομάκρυνσή τους, τρί­τον έχει ξεκινήσει η απορρύπανση των υπόγειων υδροφορέων όπως και η οριοθέτηση του Ασωπού. Τέλος έχει γίνει προώθηση έργων για την ασφαλή δια­χείριση των υδατικών πόρων όπως και των στερεών αποβλήτων. Άρα όπως αντιλαμβάνεσθε ήμασταν, είμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε δίπλα στους πολίτες και στην αυτοδιοίκηση για την επίλυση ενός τόσο σημαντικού προβλή­ματος της περιοχής.

  1. Βιολογικός Καθαρισμός των οικιακών λυμάτων! Μας θυμίζει το γεφύρι της Άρτας, που ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν! Η υλοποίηση του μοιάζει με γραμμή του ορίζοντα που όσο τη πλησιά­ζει κανείς τόσο φεύγει μακριά. Σκοπεύετε με την υποτυπώδη διαχειριστική πάντα εξουσία που σας επιτρέπουν να έχετε, να κάνετε κάποια ουσιαστική παρέμβαση, προκειμένου να προστατευθεί η υγεία των πολιτών από την συ­νεχή ρύπανση του περιβάλλοντος;

Η διαχείριση οικιακών λυμάτων είναι ίσως το μεγαλύτε­ρο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της Ανα­τολικής Αττικής. Δεν γίνεται εν έτη 2018 στην Αττική να υπάρχουν ακόμα βόθροι. II κυβέρνη­ση σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς (τοπική αυ­τοδιοίκηση και ΕΤ­ΔΑΠ) έχει ξεκινήσει την χωροθέτηση βι­ολογικών καθαρι­σμών (όπου αυτοί χρειάζονται) ώστε επιτέλους να δοθεί οριστική λύση στο σύνολο της Ανατο­λικής Αττικής.

Όσον αφορά τους βιολογικούς καθα­ρισμούς του Καλλικρατικού Δή­μου Ωρωπού (γιατί υπάρχει ανάγκη δύο βιολογικών καθαρισμού στον Δήμο Ωρωπού ένα στον Ωρωπό και έναν στην Δημοτική Κοινότητα Κάλαμου) είμαι σε θέση να γνωρίζω πως ο Δήμος Ωρωπού σε συνεργασία με την ΕΤΔΑΠ κινούνται προς την κατεύθυνση εκπόνη­σης μελετών και χωροθέτησης των βιο­λογικών.

  1. «Χρυσή Αυγή»: Πρόκειται για εγκλη­ματική οργάνωση όπως την κατηγορείτε ή όπως εκείνη ισχυ­ρίζεται για κραυγή θυμού και απελπισίας μισού εκατομμυρίου Ελλήνων ενάντια σε ένα πολιτικό σύστημα εντελώς διεφθαρμέ­νο;

Πολλές φορές η ανέχεια και η από­γνωση οδηγεί τους πολίτες σε επιλογές που κολακεύουν αυ­τιά και θυμικό. Επιλογές που κάτω από τον μανδύα ενός ψεύτικου πατριωτι­σμού, κρύβουν το μίσος, τον ρατσισμό, τον φασισμό και τον ναζισμό. Ο λαός μας ένιωσε στο πετσί του αυτές τις ιδε­ολογίες στην κατοχή. Θρήνησε θύματα. Δίστομο, Καλάβρυτα, , Κομμένο και τό­σοι άλλοι τόποι μαρτυρίου. Χιλιάδες τα θύματα, με τελευταίο τον Παύλο Φύσσα στις μέρες μας . Ήταν και είναι ακόμα και σήμερα όλοι αυτοί εγκληματίες. Ας ελπίσουμε πως η δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της όπως αυτή ξέρει.

Συνέντευξη στην εφημερίδα Ασωπός

(ΠΗΓΗ : https://www.ecoleft.gr/2018/03/28/skouroliakos-telos-tis-krisis/)

Νέες, αφόρητες πιέσεις οδηγούν τους εκπαιδευτικούς στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Η γνωστοποίηση των πιέσεων του λεγόμενου κουαρτέτου για νέα αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, αύξηση των μαθητών ανά τμήμα και αξιολόγηση, δημιούργησε μεγάλη ανησυχία και αναβρασμό σε ένα κλάδο που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε συνεχή -και με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενη- επιβάρυνση των όρων εργασίας του στο σχολείο, καθώς και σε απογείωση της ανασφάλειας.

Αν και ο επίσημος κρατικός λόγος χέρι χέρι με τις ηλεκτρονικές μας κουβερνάντες, τα ΜΜΕ και τους παλατιανούς δημοσιογράφους πασχίζουν, χρόνια τώρα, να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», ότι εργάζονται ελάχιστες ώρες την ημέρα και λίγους μήνες τον χρόνο, όλες οι έρευνες, στην Ευρώπη, στην Αμερική και στη χώρα μας αποδεικνύουν εδώ και πολλά χρόνια ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων.

Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο «σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης».

Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, στο πλαίσιο του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης.

Στη Γερμανία, το ένα τρίτο των εκπαιδευτικών αισθάνεται επαγγελματικά ακρωτηριασμένο, ενώ ένα δεύτερο τρίτο αισθάνεται παραγνωρισμένο και κουρασμένο. Αιτίες είναι οι πολυάριθμες τάξεις, οι αυξανόμενες απαιτήσεις του επαγγέλματος και η συμπεριφορά των μαθητών. Το άγχος, οι απαιτήσεις, ο φόρτος εργασίας και η πίεσης από τον έλεγχο των σχολικών επιθεωρητών είναι κάποιοι από τους λόγους που ωθούν πολλούς εκπαιδευτικούς σε παραίτηση, όπως έγραφε η εφημερίδα Guardian.

Στη Γαλλία, οι εκπαιδευτικοί έχουν περισσότερο άγχος συγκριτικά με άλλα επαγγέλματα, όπως αναφέρεται στην εφημερίδα Times Educational Supplement, ενώ κατά την ίδια εφημερίδα και στον Καναδά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω του άγχους και του υπερβολικού φόρτου εργασίας.

Τέλος, η αύξηση του αριθμού των μαθητών στις ΗΠΑ, χωρίς την απαιτούμενη υποδομή στα σχολεία, δημιουργεί αγχωγόνες καταστάσεις, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Los Angeles Times.

Ας έρθουμε τώρα στη χώρα μας.

Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εκπαιδευτικών «θερίζεται» από εγκεφαλικά και καρδιακά νοσήματα, καρκίνο και σκλήρυνση κατά πλάκας, ενώ την ίδια στιγμή διάφορες μορφές κατάθλιψης έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε αυξημένο αριθμό, ιδιαίτερα καθηγητών και καθηγητριών.

Στην Ελλάδα, διάφορες έρευνες  συγκλίνουν ότι ένα ποσοστό των εκπαιδευτικών που φτάνει περίπου το 25%  βιώνει υψηλή ή μεσαία συναισθηματική εξάντληση, ενώ καταγράφεται επίσης ότι ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα εκπαιδευτικών αισθάνεται ότι δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη δουλειά του.

Σύμφωνα με έρευνα που παρουσίασε το Ελληνικό Ινστιτούτο Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας (ΕΛΙΝΥΑΕ) αναφέρεται ότι από τα πλέον συνήθη προβλήματα που σχετίζονται με την εργασία είναι το άγχος σε ποσοστό 28% και η επαγγελματική εξουθένωση σε ποσοστό 23%.

Σε άλλη έρευνα αναφέρονται ως κυριότερες πηγές άγχους, ο υπερβολικός φόρτος εργασίας, το ατελείωτο τρέξιμο σε 2,3,4 ακόμη και 5 σχολεία, η έλλειψη κονδυλίων, η απειλή της αξιολόγησης, η οργανωτική και διοικητική αυταρχική δομή του σχολείου, ο χαμηλός μισθός, η έλλειψη σεβασμού από μαθητές, γονείς και υπηρεσιακούς παράγοντες, η έλλειψη ευκαιριών για επιμόρφωση κ.λπ.

Όλα αυτά τα βλέπει ως πηγή επαγγελματικού άγχους πάνω από το 70% των εκπαιδευτικών.

Το έδαφος της επαγγελματικής εξουθένωσης

 Όταν δεν βλέπεις νόημα στη δουλειά σου – όταν δεν νιώθεις ικανοποίηση από τη δουλειά σου

Ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά: η αναμονή του διορισμού, συνήθως πολύχρονη, η αλλεπάλληλη τοποθέτηση σε θέσεις «αναπληρωτή», και οι μετακινήσεις σε διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου λιπαίνουν το έδαφος της επαγγελματικής εξουθένωσης του εκπαιδευτικού.

Ας έρθουμε τώρα στους εκπαιδευτικούς που έχουν 5 ή 10 ή 20 χρόνια υπηρεσίας. Σε ποιο ακριβώς περιβάλλον ζουν και εργάζονται; Ποιο είναι το υπαρκτό σχολείο;

Μιλάμε για το σχολείο των δυσαρεστημένων. Αυτή είναι η σωστή ονομασία του σημερινού σχολείου που βιώνει ο εκπαιδευτικός.

Ας προσέξουμε:

Οι γονείς είναι δυσαρεστημένοι καθώς πληρώνουν πολύ ακριβά τη φοίτηση των παιδιών τους  στην κατ’ επίφαση δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

Μάλιστα η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται δικαίως, ακόμη περισσότερο σήμερα, αφού η «επένδυση» στο σχολικό των παιδιών τους, έχει όλο και λιγότερη «απόδοση» όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία και τα στατιστικά στοιχεία με τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους, ετεροαπασχολούμενους και υποαπασχολούμενους πτυχιούχους.

Ας τους ρωτήσουμε ποιος νομίζουν ότι φταίει: ο εκπαιδευτικός.

Οι μαθητές είναι δυσαρεστημένοι γιατί «ροκανίζουν» την εφηβεία τους στο τρίγωνο σχολείο – φροντιστήριο – ιδιαίτερο, σ’ ένα «εκπαιδευτικό σύστημα αμάθειας».

Περισσότερο από ποτέ το σχολείο βιώνεται από τους πρωταγωνιστές του ως χώρος «εξεταστικής θυσίας», σαν μια άχαρη και ψυχρή «αίθουσα αναμονής» στην οποία αναγκαστικά περιμένει ο μαθητής μέχρι να έρθει η ώρα του μοιράσματος των τίτλων.
Ας τους ρωτήσουμε τι νομίζουν ότι ευθύνεται για την άχαρη ζωή τους: ο εκπαιδευτικός.

Οι εκπαιδευτικοί είναι δυσαρεστημένοι, γιατί παράλληλα με τα οικονομικά προβλήματα που τους οδηγούν στην αναζήτηση δεύτερης δουλειάς, βαραίνουν και τα βαριεστημένα μάτια των μαθητών που προγυμνάζονται στο διπλανό φροντιστήριο, ενώ από την άλλη «πλακώνονται» από το εχθρικό υπονοούμενο της κοινής γνώμης που έντεχνα κατευθύνεται να τους θεωρεί μοναδικούς υπεύθυνους.

Ας δούμε τώρα ορισμένες πιο χειροπιαστές αιτίες που συσχετίζονται με την οργάνωση, τις συνθήκες εργασίας και το περιβάλλον στο σχολείο και αποτελούν πηγές δυσαρέσκειας και άγχους για τους εκπαιδευτικούς:

⇒ Η ελλιπής υλικοτεχνική υποδομή μαζί με το σχολικό κτίριο (μέγεθος, προσανατολισμός, φωτισμός, επίπεδα θορύβου, θερμοκρασίες, υγιεινή και ασφάλεια, ύπαρξη γυμναστηρίου και αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, κατάλληλης αυλής, βιβλιοθήκης, εργαστηρίων, γραφείων αλλά και η συνολική αισθητική καθώς και η τοπογραφία του) δομούν ένα κοινωνικό ψυχολογικό περιβάλλον που επηρεάζει καταλυτικά τη σχολική κουλτούρα.

⇒ Οι απαράδεκτα χαμηλές δαπάνες για την παιδεία, επηρεάζουν αρνητικά το έργο σε ποσοστό 80% των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι κακές εργασιακές σχέσεις (εργασιακή ανασφάλεια, μισθός, εξέλιξη, η αίσθηση μη ελέγχου εργασιακών γεγονότων, η εργασία στο σπίτι, ο επιπλέον φόρτος εργασίας με διοικητικές εργασίες, ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα, η προοπτική αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης και η παραμονή στην πρώτη γραμμή της εκπαιδευτικής διαδικασίας πάνω από τριάντα χρόνια εργασίας).

⇒ Η καλλιέργεια ανταγωνιστικού κλίματος μεταξύ των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι προσπάθειες ενίσχυσης των διαδικασιών ελέγχου και χειραγώγησης του εκπαιδευτικού, η σύνδεση της αξιολόγησης με αριθμητικούς δείκτες αλλά και με  την επιτυχία ή μη των μαθητών μας στις εξετάσεις, οδηγεί στον ανταγωνισμό με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στην κατηγοριοποίηση και στη συντριβή της προσωπικότητας αλλά και της παιδαγωγικής ελευθερίας των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι εκπαιδευτικές αλλαγές που συντελούνται στη χώρα μας που συνοψίζονται σε περικοπές, αύξηση του εκπαιδευτικού και εργασιακού χρόνου, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, συνεχείς μετακινήσεις.

⇒ Οι συνεχείς αλλαγές στις οργανωτικές δομές και στους στόχους, οι οργανωτικές απαιτήσεις της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα η ανάγκη συνεχούς παρακολούθησης και ολοκλήρωσης του αναλυτικού προγράμματος σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια. Για παράδειγμα στα Λύκεια με τις πανελλαδικές το σχολείο και η μαθησιακή διαδικασία αντιμετωπίζεται σαν μια εταιρεία τρένων που το μόνο που ενδιαφέρει είναι να τηρηθούν τα ωράρια.

⇒ Η διάψευση των προσδοκιών για τον ρόλο του στην εκπαίδευση, η αίσθηση της εγκατάλειψης και ο συμβιβασμός με την υπάρχουσα κατάσταση.

⇒ Τα βιβλία τα οποία είναι αναχρονιστικά ή δεν συνάδουν με το ηλικιακό επίπεδο των μαθητών, το φορτωμένο ωρολόγιο πρόγραμμα και το αναλυτικό που σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, της αυτενέργειας και των δημιουργικών ικανοτήτων των μαθητριών και μαθητών.

⇒ Η συμπεριφορά των μαθητών. Όσο το σχολείο απαξιώνεται, όσο ο νέος άνθρωπος απομακρύνεται έντεχνα από την αντίληψη ότι η γνώση είναι δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αρκεί να κάνει συλλογικά όνειρα, όσο οι επαγγελματικές προοπτικές στενεύουν, όσο ο εκπαιδευτικός σπρώχνεται να αντιμετωπίσει το μαθητή χωρίς τη λογική της διαπαιδαγώγησης, τόσο θα αυξάνουν τα φαινόμενα της αδιαφορίας, της επιθετικότητας και της σχολικής παραβατικότητας.

(ΠΗΓΗ  :ΕΦΗΜ.ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/nees-aforites-pieseis-odigoyn-toys-ekpaideytikoys-sta-prothyra-neyrikis-krisis)