Β.Ραφαηλίδης: » Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες»

«Οι λαοί των Βαλκανίων»:

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής

Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των λαών της Βαλκανικής, αν ήδη δεν έχει κατανοήσει την ιστορία των Μακεδόνων, του σπουδαιότερου λαού των Βαλκανίων. Άλλωστε, χωρίς τους Δωριείς Μακεδόνες είναι βέβαιο πως σήμερα δεν θα υπήρχε ίχνος ελληνικού πολιτισμού στη γεωγραφική περιοχή που λέγεται Ελλάδα. Διότι ο ελληνικός πολιτισμός, αφού έκανε το γύρο του τότε γνωστού κόσμου με τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επέστρεψε στην κοιτίδα του όχι ακριβώς ως ελληνικός, δηλαδή ιωνικός, αλλά ως ελληνιστικός.

Ήδη η γραμματολογική διαφορά ανάμεσα στις καταλήξεις -ικός (ελληνικός) και -ιστικός (ελληνιστικός) δηλώνει από μόνη της τη σημαντική διαφοροποίηση που υπέστη ο ελληνικός πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός δηλαδή που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο απ’ το ένα από τα τέσσερα ελληνικά φύλα, τους Ίωνες της Μικράς Ασίας και τους ομοφύλους τους της Αττικής. Αν, λοιπόν, ο ελληνικός πολιτισμός διά των Μακεδόνων «περιόδευσε» τουλάχιστον στο μισό του τότε γνωστού κόσμου και επηρέασε ένα μεγάλο πλήθος λαών πολύ απομακρυσμένων απ’ τη Μακεδονία, είναι φυσικό να επηρέασε ακόμα περισσότερο λαούς βαρβαρικούς, εγκαταστημένους κοντά στη Μακεδονία.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ελληνιστικό είναι κάτι που έχει καταγωγική σχέση με την Ελλάδα, το άμεσα εξαρτώμενο απ’ την Ελλάδα, χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Που, όμως, δεν είναι ευθέως εξαρτημένο απ’ την Ελλάδα, δεν είναι, θα λέγαμε, πρωτογενώς ελληνικό.

Η σχέση ημών των Νεοελλήνων με το (αρχαίο) ελληνικό ήθος και τον (αρχαίο) ελληνικό πολιτισμό δεν είναι ευθέως ελληνική, είναι ελληνιστική. Όχι μόνο γιατί ο ελληνικός πολιτισμός επέστρεψε στην κοιτίδα του (παραλλαγμένος) διά του χριστιανισμού, που δεν είναι τυπικά ελληνική αλλά ανατολίτικη πολιτιστική παράμετρος, αλλά και διότι ο χρόνος και οι αλλαγές που αυτός συνεπάγεται μας απομάκρυναν κατ’ ανάγκην απ’ την αρχική έννοια Έλλην.

Ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός, λοιπόν, είναι ελληνιστικός με μια έννοια πολλαπλή: Εξαιτίας μιας θρησκείας που εισήχθη στην Ελλάδα και τροποποίησε τα ήθη και την ηθική της, εξαιτίας μιας γλώσσας που δεν είναι η (αρχική) ελληνική, αλλά μια απλοποιημένη παραλλαγή της, αυτή που δημιούργησαν οι Αλεξανδρινοί γραμματοδιδάσκαλοι με τρόπον τέτοιο, που να γίνεται εύκολα κατανοητή και από βαρβάρους, και κυρίως εξαιτίας της δυναμικής της ιστορίας, που συνεχώς τροποποιεί τις κοινωνικές παραμέτρους και τα πολιτιστικά δεδομένα.

Άλλωστε, κανένας απόγονος δεν είναι κατ’ ανάγκην όμοιος με τον πρόγονο. Ο γιος ενός έξυπνου και πολιτισμένου πατέρα μπορεί κάλλιστα να είναι και βλαξ και απολίτιστος. Γιατί, λοιπόν, να μη συμβαίνει το ίδιο και με τους λαούς, όπου τα πράγματα είναι απ’ τη φύση τους ακόμα πιο χαοτικά και ακατάστατα, ακόμα πιο τυχαία απ’ όσο στη μείξη των χρωμοσωμάτων; Πάλι καλά, να λες, που διατηρούμε κάποια ελληνιστικά ίχνη, πράγμα που το οφείλουμε στους Μακεδόνες. Που σήμερα είναι το ένα πέμπτο του συνόλου των Ελλήνων. Και τούτο χάρη στους πρόσφυγες που αποτελούν το 45% του σημερινού πληθυσμού της Μακεδονίας. Πράγμα που σημαίνει πως χωρίς τους Έλληνες που ήρθαν απ’ τη Μικρά Ασία και τον Πόντο ανάμεσα στο 1910 και 1925 (σύνολο 1.221.849 ψυχές) ιδέα δεν έχω αν η Μακεδονία θα ήταν δυνατό να είναι σήμερα ελληνική. Είπαμε, τις εθνότητες και συνεπώς τα στηριγμένα σ’ αυτές εθνικά αλλά και πολυεθνικά κράτη τα δημιουργούν οι άνθρωποι και όχι τα εδάφη.

Ας δούμε, λοιπόν, τους Μακεδόνες από πιο κοντά. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Και οπωσδήποτε παραπάνω απ’ ότι θα το άξιζαν, ας πούμε οι Πελοποννήσιοι, οι μόνιμοι δυνάστες των υπολοίπων Ελλήνων απ’ το 1830 που υπάρχει νεοελληνικό κράτος και μέχρι σήμερα αδιαλείπτως. Άλλωστε, το είπαμε ήδη, η ιστορία των λαών της Βαλκανικής χωρίς τους Μακεδόνες δεν θα είχε το νόημα που έχει σήμερα. Από δω, και συγκεκριμένα από την πόλη του Φιλίππου, τη Φιλιππούπολη, ξεκινάει εκείνη η τρομερή χριστιανική αίρεση των βογόμιλων, που για πέντε αιώνες θα φέρει τα πάνω κάτω στη Βαλκανική κυρίως αλλά και σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή επικράτεια. Μιλήσαμε ήδη για τους βογόμιλους και το ρόλο τους στον κάρα πολύ ιδιόρρυθμο εξισλαμισμό, κυρίως των κατοίκων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Αλλά και των Ελλήνων της νότιας Μακεδονίας, των Βαλαάδων (ή Βαλαλάδων), που τους χαρακτηρίζουν ελληνόφωνους Τούρκους, ενώ είναι μάλλον εξισλαμισθέντες Έλληνες, μερικοί μόνο απ’ τις πολλές χιλιάδες εξισλαμισθέντων Ελλήνων, που μόνο η ελληνική μωρία θα ήταν δυνατό να τους χαρίσει στους Τούρκους, για μόνο το λόγο πως εξισλαμίστηκαν.

Τα πρώτα έγκυρα ντοκουμέντα για την ιστορία των Μακεδόνων χρονολογούνται από τον 7ο π.Χ. αιώνα, τότε που ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς, ο Περδίκκας Α’, ιδρύει το κράτος των Μακεδόνων υποτάσσοντας τους Παίονες, τους Βοττιαίους, τους Ηδώνες, τους Εορδαίους, τους Ιλλυριούς και πάρα πολλούς άλλους μικρότερους προμακεδονικούς, ας τους πούμε έτσι, λαούς, που θα αφομοιωθούν με τους Μακεδόνες για να δώσουν το πρώτο υπολογίσιμο εθνολογικό κράμα σε μια περιοχή που δε σταμάτησε ποτέ να αναμειγνύει τις πάμπολλες λαότητες που έζησαν στο πλούσιο έδαφος της.

Όμως, η κυρίως ιστορική περίοδος των Μακεδόνων αρχίζει τον 4ο π.Χ. αιώνα με τον βασιλιά Αλέξανδρο Α’ τον Φιλέλληνα (498-454 π.Χ.). Πολύ απασχόλησε τους ιστορικούς ο χαρακτηρισμός Φιλέλλην. Αλλά μπέρδεψε μόνο όσους αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν μια διαδοχή υιών καταγομένων από τον ίδιο πατέρα, και όχι σαν μια διαδοχή πολιτισμών. Το γεγονός πως οι Μακεδόνες είναι Δωριείς, δε σημαίνει απολύτως τίποτα από πολιτιστικής απόψεως. Σε σχέση με τους πρωτοπόρους Ίωνες, οι Δωριείς Μακεδόνες, όπως και όλοι οι Δωριείς, εκπολιτίζονται πάρα πολύ πιο αργά. Όχι μόνο γιατί τους χωρίζουν χίλια χρόνια από την λεγάμενη «κάθοδο των Αχαιών» και των Ιώνων που κατεβαίνουν σχεδόν μαζί με τους Αιολείς και τους Αχαιούς απ’ το Βορρά, αλλά και διότι βρίσκονται αρκετά μακριά απ’ το λίκνο του ελληνικού πολιτισμού, την Ιωνία (τα παράλια της Μικράς Ασίας) καθώς και απ’ την απέναντι Αττική, που κατοικείται από Ίωνες.

Άλλωστε, πολλοί Αθηναίοι, με προεξάρχοντα τον φανατικό αντιμακεδόνα Δημοσθένη, δεν αναγνωρίζουν τους Μακεδόνες σαν Έλληνες. Όχι γιατί δεν είναι Έλληνες εκ καταγωγής (οι αρχαίοι Έλληνες μισούν θανάσιμα την καταγωγική αιματολογία και θα έσκαγαν στα γέλια αν μας άκουγαν να αιματολογούμε εθνολογικά) αλλά διότι δεν είναι ακόμα τόσο πολιτισμένοι, όσο οι νότιοι Έλληνες.

Ας μη μας διαφεύγει πως για τους αρχαίους Έλληνες, Έλληνες είναι οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες. Για τους Νεοέλληνες όμως, κυρίως Έλληνες είναι, πρώτον αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, δεύτερον αυτοί που παν συχνά στην εκκλησία, τρίτον αυτοί που αγαπούν τα στρατιωτικά θούρια, τέταρτον αυτοί που αγαπούν τους εκ στρατιωτικών δικτάτορες, πέμπτον αυτοί που έχουν κουμπάρο βουλευτή, έκτον αυτοί που κλέβουν συχνά το δημόσιο ταμείο, έβδομον αυτοί που φωνάζουν «ζήτω η Ελλάς» τρεις φορές την ημέρα, όγδοον αυτοί που δεν κοιμούνται όταν ακούν τους ρήτορες κατά τις δυο εθνικές επετείους, ένατον αυτοί που έχουν πιστοποιητικό από τον αιματολόγο που βεβαιώνει πως το αίμα τους είναι γνησίως ελληνικό, και δέκατον και τελευταίον αυτοί που πιστεύουν πως το «όνομά μας είναι η ψυχή μας» τη στιγμή που όλοι μας ξέρουμε πως το καλό κρασί δεν το κάνει η ετικέτα, αλλά τ’ αμπέλι.


Η Μακεδονία επί Φιλίππου Β’ του Μακεδόνος

Όπως και νάναι, οι εξ αίματος Έλληνες Μακεδόνες (άντε, να σας κάνουμε το χατίρι, εσάς τους αιμοβόρους, που αν δε δείτε αίματα δεν ηρεμείτε) ολοκληρώνουν τον σταδιακό (πολιτιστικό) εξελληνισμό τους κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Επί Περδίκκα Β’ (438-413) και επί Αρχελάου (413-399) αρχίζει πλέον να μη γίνεται διάκριση, από πολιτιστικής απόψεως, ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους Έλληνες. Πάντως, ο εξαιρετικά φιλόδοξος Φίλιππος Β’ (359-336), αφού τσαλαπάτησε όλους τους μνηστήρες του θρόνου, κατέβηκε κατά κάτω και υπέταξε στην εξουσία του όλους τους νότιους Έλληνες. Για να τους ενώσει, λεν οι εθνοκάπηλοι. Τρίχες. Απλώς τους κατάχτησε, έτσι απλά και καθαρά, αδιαφορώντας πλήρως για το αν είναι αδέρφια ή ξαδέρφια ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει. Καινούργια εδάφη για την επικράτειά του ήθελε ο άνθρωπος, και τα πήρε. Και στρατιώτες για την εκστρατεία του κατά των Περσών που ετοίμαζε. Και τους πήρε (ο γιος του Αλέξανδρος).

Κι έτσι αρχίζουν από τότε τα διλήμματα: Να πάρεις το μέρος των βορείων ή των νοτίων; Σκέτος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος μοιάζει το πράγμα. Πάντως εγώ, αν και βόρειος (Μακεδών) παίρνω σταθερά το μέρος των νοτίων Ιώνων, γιατί αυτοί είναι οι δημιουργοί του ελληνικού πολιτισμού της κλασικής περιόδου. Πάντως, ο γιος του Φίλιππου Β’, Αλέξανδρος, ο επονομασθείς ορθότατα Μέγας (356-323), δίνει μια γερή σπρωξιά στον ελληνικό πολιτισμό (των Ιώνων, το ξαναλέω) και τον μετατρέπει σε ελληνιστικό.

Όμως, το 148 π.Χ., μόνο 175 χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, όλα καταρρέουν και η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία. Το 395 μ.Χ., με το χωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Δυτική (Ρώμη) και Ανατολική (Βυζάντιο), μετά από 543 χρόνια ρωμαϊκής κυριαρχίας που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη, η Μακεδονία περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ανατολικού αυτοκράτορα Αρκάδιου, και σύντομα γίνεται το σημαντικότερο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Θεσσαλονίκη θα γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξης ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα. Την Κωνσταντινούπολη, να εξηγούμαστε. Γιατί η Θεσσαλονίκη ως συμπρωτεύουσα δίπλα στην πρωτεύουσα Αθήνα είναι μια συμπρωτεύουσα της πλάκας, όπως ακριβώς και η πρωτεύουσα (πόλη) της Ελλάδας, που σίγουρα είναι δευτερεύουσα κοντά στην πάντα όμορφη και πάντα «θηλυκιά» Θεσσαλονίκη.

Η Μακεδονία ανήκει στο θέμα (βυζαντινή διοικητική περιφέρεια) του Ιλλυρικού μαζί με την Ιλλυρία και την Δακία (αντιστοιχεί προς τη σημερινή Ρουμανία αλλά περιλαμβάνει και τμήμα της νότιας Ρωσίας). Οι Βυζαντινοί όπως και οι Ρωμαίοι, απ’ την Ιλλυρία (παράλια της σημερινής Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας) πηδούν κατ’ ευθείαν στη Δακία και δεν κάνουν λόγο για τη μεσολαβούσα Μοισία (σημερινή Βουλγαρία αλλά και μέρος της Σερβίας προς τα Σκόπια) που ορθότατα την αντιμετωπίζουν ως Μακεδονία τώρα πλέον.

Ήδη πριν απ’ την εμφάνιση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του κατοπινού θέματος του Ιλλυρικού έχουν εγκατασταθεί από πολύ παλιά και Γότθοι (αρχαίοι Γερμανοί, ας τους πούμε έτσι), αλλά και θύννοι (Μογγόλοι) τον 5ο και τον 6ο αιώνα, και Άβαροι (πάλι Μογγόλοι) τον 6ο και τον 7ο αιώνα. Όλοι αυτοί θ’ αφήσουν τα χνάρια τους στην περιοχή. Όλοι αυτοί θα ανακατωθούν με τους Σλάβους, που τον 6ο αιώνα ολοκληρώνουν την μακραίωνη διείσδυσή τους στην περιοχή όπου γυροφέρνουν ως νομάδες από πολύ νωρίτερα, για να συναποτελέσουν τελικά όλοι μαζί τους νοτιότερους απ’ τους Νότιους Σλάβους. Που κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εκτός από Σλάβοι είναι Γερμανοί και Μογγόλοι. Και Έλληνες. Και Βλάχοι. Και Αλβανοί. Στα Βαλκάνια είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν οι εθνότητες και οι πολιτισμοί. Το μόνο ενοποιητικό εθνολογικό δεδομένο των βαλκανικών λαών είναι η ορθοδοξία.

Τον 7ο αιώνα εμφανίζονται στην περιοχή και οι Βούλγαροι και τα πράγματα μπλέκουν ακόμα περισσότερο. Επί ενάμιση αιώνα οι δυναμικοί Βούλγαροι θα κάνουν τα πάντα άνω κάτω στη περιοχή του Ιλλυρικού και μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι που να γνωρίσουν την πρώτη τους σοβαρή ήττα από τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο (είναι πράγματι Αρμένιος) το 814.

Το 891 αρχίζουν οι επιδρομές των Αράβων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 911 οι πανίσχυροι αυτή την εποχή Άραβες μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη και τη ρημάζουν. Ακολουθούν οι εισβολές των Πετσενέγων (Μογγόλοι κι αυτοί) των Κουμάνων (Μογγόλοι κι αυτοί), των Φράγκων και των Νορμανδών (Βίκινγκς). Στο μεταξύ, τον 8ο αιώνα έχουν ήδη προωθηθεί και έχουν ήδη εγκατασταθεί στη Μακεδονία οι Βλάχοι, δηλαδή η εθνολογική πανσπερμία των εκλατινισθέντων επαγγελματιών στρατιωτών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι εγκαταστημένοι κάποτε ως φρουροί στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Τώρα που δεν έχουν να φυλάξουν τίποτα, αρχίζουν να περιφέρονται δώθε κείθε για να φτιάξουν τελικά κράτος στη Ρουμανία μαζί με τους αρχαίους Λάκες, ενώ άλλες ομάδες Βλάχων προωθούνται απ’ τη Μακεδονία στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία.

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί των Βαλκανίων»

(ΠΗΓΗ : https://www.anoixtoparathyro.gr/%ce%b2-%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5%ce%b4%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5/   )

Η συμφωνία είναι θετική

Η συμφωνία είναι θετική, δήλωσε ο βουλευτής Α’ Αθηνών με το Ποτάμι και αντιπρόεδρος της Βουλής Σπύρος Λυκούδης στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων “Πρακτορείο 104,9 FM”, εκτιμώντας πως η στάση αυτή, όπως εκφράστηκε και από τον επικεφαλής του κόμματος Σταύρο Θεοδωράκη, σε αντίθεση με τη θέση που διατύπωσε η Φώφη Γεννηματά, έχει δημιουργήσει κλίμα αβεβαιότητας για την προοπτική του Κινήματος Αλλαγής.

“Η συμφωνία είναι σε θετική κατεύθυνση, σε μεγάλο βαθμό καλύπτει τους προσανατολισμούς, που είχε η ελληνική πλευρά –και κάποτε στο σύνολό του ο πολιτικός κόσμος. Δυστυχώς τώρα δεν συνέπραξε σε μια κοινή εθνική γραμμή αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα”, είπε ο κ. Λυκούδης, διευκρινίζοντας σε σχέση με τη διαφωνία εντός του Κινήματος Αλλαγής ότι ο ίδιος δεν έβλεπε με μεγάλη αισιοδοξία τη μακροημέρευση του χώρου “και πριν από την ιστορία του ονοματολογικού”.

“Ο χώρος συγκροτήθηκε και άρχισε να λειτουργεί με βάση προδιαγραφές που ήταν έξω από την αντίληψη τη δική μου για το πώς πρέπει ένας σχηματισμός να λειτουργεί. Προβλήματα λειτουργικά, φυσιογνωμίας, πολιτικής συνεννόησης υπήρξαν από την αρχή και εμπόδιζαν από την αρχή την ομαλή προοπτική του σχήματος. Ήλθε και η σαφής διαφορά που υπήρξε και επί του ονοματολογικού και όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα που είναι αβέβαιο το πώς μπορεί να προχωρήσει το πράγμα”, είπε.

Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της συμφωνίας των Πρεσπών, ο βουλευτής εξέφρασε την άποψη πως “έχει και 2-3 μικρά ή μεγάλα -ανάλογα πώς το βλέπει καθένας- αγκάθια, τα οποία μπορεί να δημιουργήσουν ζητήματα για το μέλλον, είναι το ζήτημα της ιθαγένειας και το ζήτημα της γλώσσας, τα οποία θα έπρεπε να είχαν προσεχθεί περισσότερο”.

Αναφέρομαι σε αυτά τα ζητήματα, ότι δεν τα υποστηρίξαμε καλά, αλλά από εκεί και πέρα δεν παύω να υποστηρίζω ότι σε γενικές γραμμές αυτή η συμφωνία είναι σε θετική κατεύθυνση. Προφανώς τα ζητήματα είναι δύσκολα, προφανώς το πρόβλημα θέλει πολλή συζήτηση, έχουμε μήνες ακόμη για να το δούμε, ενδεχομένως να μπορέσουμε να παρέμβουμε”, είπε εκτιμώντας πως “έχουμε πάρα πολλά στάδια μέχρι να έλθει η Βουλή να κυρώσει τη συμφωνία”.

Αναφερόμενος στις αντιδράσεις εντός της κοινωνίας για τη συμφωνία σημείωσε: “Πιστεύω ότι όποιος περιφρονήσει το λαϊκό αίσθημα κάνει λάθος και όποιος αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις του κόσμου με έναν τρόπο αδιάφορο επίσης θα κάνει πάρα πολύ κακό συνολικά σε όλη την υπόθεση και στο πολιτικό κλίμα. Είναι προφανές ότι μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης αντιδρά και αντιδρά κυρίως με βάση την προσβολή που αισθάνεται ότι έχουν υποστεί τα εθνικά του αισθήματα”.

Επισήμανε, δε, πως “είναι άλλο πράγμα ο πολιτικός κόσμος, οι πολιτικές δυνάμεις να δημιουργούν κλίμα διχασμού, αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο” και πρόσθεσε ότι όσα ακούστηκαν στη Βουλή, “οι κατηγορίες απάτριδες, εθνομειοδότες από τη μια μεριά και πατριδοκάπηλοι από την άλλη, ήταν ένα κλίμα εξαιρετικά ζοφερό, το οποίο δημιουργεί ανάλογους διχασμούς και στην κοινωνία”.

Σχετικά με την υπερψήφιση από το Ποτάμι της πρότασης δυσπιστίας στην κυβέρνηση, ο κ. Λυκούδης εξήγησε: “Εμείς ψηφίσαμε κι εγώ ψήφισα υπέρ της πρότασης δυσπιστίας, επειδή διαφωνώ με τη συνολική πολιτική της κυβέρνησης. Η πρόταση δυσπιστίας αυτό το νόημα έχει με βάση το Σύνταγμα. Κατατίθεται από ένα πολιτικό κόμμα αμφισβητώντας την πολιτική της κυβέρνησης στο σύνολό της. Δεν κατατίθεται για επιμέρους ζητήματα. Επειδή λοιπόν η δική μας στάση είναι αντίθετη με τον τρόπο που πολιτικά λειτουργεί η κυβέρνηση ψηφίσαμε υπέρ της πρότασης δυσπιστίας, δεν δώσαμε δηλαδή ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Αυτό είναι ανεξάρτητο από το πώς ο καθένας βλέπει την ιστορία του ονοματολογικού ή κάποιο άλλο ζήτημα”.

Ερωτηθείς εάν ο ίδιος προτίθεται να υπερψηφίσει την συμφωνία με την ΠΓΔΜ όταν έλθει στη Βουλή, ανέφερε: “Δεν υπάρχει ψηφοφορία επικύρωσης. Θα έλθει μετά από 10 μήνες […] Μια σειρά ζητήματα δεν ξέρω αν θα έχουν λυθεί στο μεταξύ. Για να έλθει η συμφωνία στη Βουλή να κυρωθεί πρέπει να υπάρξει κύρωση από τη Βουλή των Σκοπίων, δημοψήφισμα, έγκριση από τον πρόεδρο, εξέλιξη σε σχέση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, μία σειρά από ζητήματα που θα φέρουν τη συμφωνία για κύρωση στη Βουλή μετά από πολλούς μήνες”.

*Τη συνέντευξη πήραν η Σοφία Παπαδούλου και ο Κώστας Παπαδάκης

(ΠΗΓΗ : http://www.amna.gr/home/article/268386/-I-sumfonia-einai-thetiki  )

 

Κυβερνητικές πηγές: Παίρνουμε πίσω το «Μακεδονία» και την ιστορία μας – Τα κέρδη της συμφωνίας

«Με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ, η Ελλάδα παίρνει πίσω την ιστορία της, την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας, την οποία είχαν καπηλευτεί παλαιότερες κυβερνήσεις της γείτονος», σημειώνουν πηγές της κυβέρνησης αποτιμώντας την συμφωνία που επιτεύχθηκε σήμερα.

Υπογραμμίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση καταφέρνει να επιλύσει ένα πρόβλημα που ταλάνιζε την ελληνική διπλωματία – αλλά και την ελληνική κοινωνία – για  πάνω από 25 χρόνια. Παράλληλα, προωθεί τη σταθερότητα και συνεργασία σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για την περιοχή, αναδεικνύοντας τον ρόλο της ως ευρωπαϊκό πυλώνα ειρήνης, ασφάλειας και ανάπτυξης στα Βαλκάνια.

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι ενδεχόμενη παραπομπή της λύσης σε μελλοντική συγκυρία:

  • θα οδηγούσε σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της χώρας (η οποία πέρυσι πέρασε σφοδρή κρίση) με επιπτώσεις στην ασφάλεια και της δικής μας χώρας
  • θα ενίσχυε των ρόλο τρίτων δυνάμεων στα βόρεια σύνορά μας
  • θα αποδυνάμωνε τις προοδευτικές δυνάμεις στην εν λόγω χώρα, που επιθυμούν λύση, ανοίγοντας το δρόμο εκ νέου για εθνικιστικές δυνάμεις της γείτονος που καπηλεύονται την ιστορία της Ελλάδας.

Ωστόσο, σημειώνουν, «η συμφωνία που πέτυχε η κυβέρνηση, δεν λύνει μόνο οριστικά και αμετάκλητα το πρόβλημα της ονομασίας, διασφαλίζοντας διπλωματικό κεφάλαιο για άλλα μείζονα εκκρεμή ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά το λύνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, υπηρετώντας στο έπακρο την εθνική γραμμή και διασφαλίζοντας ρητά και επίσημα πλέον τις θέσεις της χώρας».

Τα κέρδη από τη συμφωνία

Ειδικότερα, οι πηγές της ελληνικής κυβέρνησης εξηγούν αναλυτικά ποια είναι τα κέρδη από τη συμφωνία:

  1. Η συμφωνία ανταποκρίνεται απόλυτα στην εθνική γραμμή για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για χρήση erga omnes, που διατηρεί η χώρα εδώ και 20 χρόνια.
  2. Η αποδοχή της χρήσης erga omnes αποτελεί μεγάλη διπλωματική επιτυχία για την Ελλάδα, δεδομένου ότι στο παρελθόν, αυτό δεν είχε γίνει αποδεκτό, ούτε ως βάση συζήτησης. Αυτό σημαίνει ότι οι γείτονές μας, όχι μόνο θα χρησιμοποιούν το συμφωνηθέν όνομα στις διεθνείς τους σχέσεις, στους διεθνείς οργανισμούς, στα διεθνή fora και στα διεθνή έγγραφα, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας.
  3. Το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», που θα αναγνωρίζεται στη χώρα μας ως «Severna Makedonja» βάζει τέλος στον αλυτρωτισμό που ενείχε η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», το οποίο αποτελούσε τη συνταγματική ονομασία της γείτονος και με το οποίο είχε ήδη αναγνωριστεί από περισσότερα από 140 κράτη σε διμερές επίπεδο, μεταξύ των οποίων τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα.
  4. Η κυβέρνηση ωστόσο πέτυχε όχι μόνο την αποδοχή του erga omnes, αλλά και την υποχρέωση της γείτονος να προχωρήσει άμεσα σε συνταγματική αναθεώρηση.
  5. Η συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί τεράστια νίκη της Ελλάδας, δεδομένου ότι δεν περιλαμβανόταν στην εθνική γραμμή, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 χρόνια και ακολουθήθηκε από όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά αποτέλεσε κόκκινη γραμμή της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και ότι ουδέποτε στο παρελθόν έχει συμφωνήσει χώρα σε αλλαγή του συντάγματός της βάσει διεθνούς συμφωνίας.
  6. Η συμφωνία προβλέπει πως η Ελλάδα θα προχωρήσει σε κύρωση, μόνο αφού ολοκληρωθεί η συνταγματική αναθεώρηση στη γειτονική χώρα. Η μεν πρόσκληση στο ΝΑΤΟ και το άνοιγμα κεφαλαίων της ΕΕ θα πραγματοποιηθούν με την κύρωση από το κοινοβούλιο της πΓΔΜ της σύμβασης, η ένταξή της και στους δυο οργανισμούς θα γίνει όμως μετά τη συνταγματική αναθεώρηση, καθώς στην πρόσκληση θα προβλέπεται ρητά πως είναι άκυρη εάν δεν πληρωθεί ο όρος της αναθεώρησης.
  7. Με τη συμφωνία αυτή παίρνουμε πίσω την ιστορία μας, τα σύμβολα και την παράδοσή μας αφού στη συμφωνία η γειτονική χώρα αποδέχεται ρητά το διαχωρισμό μεταξύ των ελλήνων μακεδόνων, του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού τους, τη γλώσσα τους και την περιοχή στην οποία διαβιούν από τη μία, και του λαού της εν λόγω χώρας με τη δική του ιστορία, γλωσσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά από την άλλη (βλ. άρθρο 7 παρακάτω).
  8. Το όνομα θα εγγραφεί στο σύνταγμα της πΓΔΜ με την απαραίτητη αναθεώρηση. Παράλληλα, οι πάνω από 140 χώρες που αναγνωρίζουν σήμερα την εν λόγω χώρα με τον όρο Μακεδονία, θα την αναγνωρίζουν εφεξής ως Βόρεια Μακεδονία.
  9. Το όνομα διαχωρίζει απόλυτα την εν λόγω χώρα από την ελληνική Μακεδονία και τις τρεις περιφέρειές της (Ανατολική, Κεντρική, Δυτική).
  10. Το τέλος του αλυτρωτισμού επιβεβαιώνεται με τον πλέον επίσημο τρόπο, καθώς παρέχονται εγγυήσεις με τον πλέον ρητό και κατηγορηματικό τρόπο ως προς την εξάλειψη, πρόληψη και καταστολή πάσης φύσεως αλυτρωτικής ρητορικής και ενεργειών, είτε προέρχονται από δημόσιους, είτε από ιδιωτικούς φορείς.
  11. Εξασφαλίσθηκε η απαλειφή όλων των αλυτρωτικών αναφορών από το σύνταγμα της γείτονος. Για παράδειγμα, α) αντικαθιστούν το άρθρο για τη στήριξη της ομογένειάς τους, με πιστή αντιγραφή του αντίστοιχου κεφαλαίου στο ελληνικό σύνταγμα. Στο πλαίσιο αυτό αφαιρούνται οι αναφορές σε προστασία «μακεδονικών μειονοτήτων»’ σε γειτονικές χώρες β) αντικαθίσταται το άρθρο για την προστασία των συνόρων απαλείφοντας οποιεσδήποτε προβληματικές αναφορές, γ) αφαιρούνται οποιεσδήποτε ακόμα και έμμεσες ιστορικές αναφορές σε αλυτρωτικές βλέψεις στο προοίμιο του συντάγματος.
  12. Η συμφωνία προβλέπει πως η ιθαγένεια/υπηκοότητα στην Βόρεια Μακεδονία θα είναι Macedonian/citizen of the Republic of North Macedonia. Ο ανωτέρω ενιαίος όρος αντικαθιστά το σκέτο «Macedonian» που αναγράφεται σήμερα στα ταξιδιωτικά έγγραφα, άρα αποτελεί σαφή βελτίωση. Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την ιθαγένεια/υπηκοότητα ως «πολίτες της Severna Makedonja».Σημειώνεται ότι είναι διαφορετικός ο όρος «ιθαγένεια/υπηκοότητα» (nationality) από τον όρο εθνότητα (ethnicity). Συνεπώς, η συμφωνία δεν αναγνωρίζει εθνότητα/έθνος, αλλά το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των πολιτών της γείτονος. Mε το άρθρο 7 της συμφωνίας κατοχυρώνεται ότι οι πολίτες μας έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να προσδιορίζουν τους γείτονές μας με όποιο όρο χρησιμοποιούν. (βλ. άρθρο 7 παρακάτω).
  13. Οι γείτονές μας ήδη έχουν αλλάξει το όνομα του αεροδρομίου τους, του αυτοκινητοδρόμου τους και του σταδίου τους. Θα υπάρξει είτε ανταλλαγή αγαλμάτων με τον δήμο της Θεσσαλονίκης, ή σε περίπτωση που η ανταλλαγή δεν γίνει, η συμφωνία προβλέπει πως η γειτονική χώρα θα τοποθετήσει πλακέτες σε αγάλματα και μνημεία, ώστε να καθίσταται σαφές ότι αποτελούν σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού (π.χ ο ιππέας στην πλατεία των Σκοπίων,  θα έχει επιγραφή πως αναφέρεται στην ελληνιστική περίοδο και θα σημειώνεται ότι συμβολίζει τη φιλία Ελλάδας – πΓΔΜ).
  14. Παρά το γεγονός ότι η γλώσσα «Macedonian language» είχε αναγνωριστεί από την  Ελλάδα στο πλαίσιο του ΟΗΕ ήδη από το 1977, στη συμφωνία εμπεριέχεται η πρόσθετη σαφής διατύπωση ότι ανήκει στην οικογένεια των Νότιων Σλαβικών γλωσσών, καθώς και η ρητή καταγραφή ότι η γλώσσα αυτή διαχωρίζεται από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική-μακεδονική γλωσσική κληρονομιά.
  15. Όλοι οι επιθετικοί προσδιορισμοί κρατικών και ευρύτερα δημοσίων, οργάνων καθώς και ομογενειακών/πολιτιστικών οργανώσεων που χρηματοδοτούνται από το κράτος, θα καθορίζονται με τον όρο «της Βόρειας Μακεδονίας», με ταυτόχρονη κατάργηση του προσδιορισμού «της Μακεδονίας».
  16. Καθιερώνεται ομάδα εργασίας ειδικών η οποία από το 2019 και μέσα σε 3 χρόνια θα πρέπει να διευθετήσει θέματα εμπορικών σημάτων.

 

Το διεθνές περιβάλλον

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν και ποιο ήταν το διεθνές περιβάλλον εντός του οποίου ξεκίνησε η διαπραγμάτευση.

Συγκεκριμένα, τονίζουν πως η κυβέρνηση ξεκίνησε τη διαπραγμάτευση σε ένα διεθνές status quo στο οποίο ο όρος «Μακεδονία» ήδη περιλαμβανόταν στο όνομα της γείτονος όπως αυτό χρησιμοποιούνταν στους διεθνείς οργανισμούς και σε όλα τα διεθνή fora, όπως προέκυπτε εξάλλου και από τη δεσμευτική ενδιάμεση συμφωνία του 1995, σύμφωνα με την οποία η ονομασία της γείτονος ήταν Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Πέραν τούτου πάνω από 140 κράτη (της Κίνας, της Ρωσίας και των Η.Π.Α συμπεριλαμβανομένων) αναγνώριζαν την πΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα, δηλαδή Δημοκρατία της Μακεδονίας, τους δε πολίτες της πΓΔΜ ως Μακεδόνες.

Το Διεθνές Δικαστήριο του Ο.Η.Ε, το 2011 είχε εκδώσει μία απόφαση με δυσμενείς πτυχές για την Ελλάδα,  ως προς τις ενέργειες που οδήγησαν στην μη αποστολή πρόσκλησης στην πΓΔΜ για ένταξη στο ΝΑΤΟ.

«Αυτό το διεθνές περιβάλλον ήταν δυσμενέστερο από αυτό που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν προηγούμενες κυβερνήσεις στις όποιες απόπειρες διαπραγμάτευσης», υπογραμμίζουν.

Το άρθρο 7 της συμφωνίας

  1. Τα Μέρη αναγνωρίζουν ότι η εκατέρωθεν αντίληψή τους ως προς τους όρους «Μακεδονία» και «μακεδονικός/Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά.
  2. Αναφορικά με το Πρώτο Μέρος, με αυτούς τους όρους νοούνται όχι μόνο η περιοχή και ο πληθυσμός της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους, αλλά και τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και ο ελληνικός πολιτισμός, η ιστορία, η κουλτούρα και η κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα έως σήμερα.
  3. Αναφορικά με το Δεύτερο Μέρος, με αυτούς τους όρους νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 7(2).
  4. Το Δεύτερο Μέρος  σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα του, η μακεδονική γλώσσα, ανήκει στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών. Τα Μέρη σημειώνουν ότι η επίσημη γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά του Δεύτερου Μέρους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους.
  5. Τίποτα στην παρούσα συμφωνία δεν αποσκοπεί στο να υποτιμήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο, ή να τροποποιήσει ή να επηρεάσει τη χρήση από τους πολίτες εκάστου Μέρους.

(ΠΗΓΗ : http://www.amna.gr/home/article/266128/Kubernitikes-piges-Pairnoume-piso-to-Makedonia-kai-tin-istoria-mas—Ta-kerdi-tis-sumfonias  )

Όταν η ΝΔ εκχώρησε τη «Μακεδονική» γλώσσα και ο Σαμαράς αποκαλούσε τη ΠΓΔΜ «Μακεδονία»

Η στάση της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη όσον αφορά στο Μακεδονικό αναιρείται από τα ίδια τα γεγονότα, τα οποία η αξιωματική αντιπολίτευση δείχνει ότι θέλει να ξεχάσει.

H Ελλάδα αποδέχτηκε τη γλώσσα της ΠΓΔΜ τo 1977 επί κυβέρνησης ΝΔ. Αυτό επιβεβαιώνεται και από μια πρόσφατη, σχετικά, έκθεση που είχε στα χέρια της η ΝΔ. Δύο μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, οπότε είχε σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά και υπουργό Εξωτερικών τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών παρέλαβε μια αναλυτική έκθεση σχετικά με τις μέχρι τότε διαπραγματεύσεις για το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ.

Σύμφωνα με την «Εφημερίδα των Συντακτών», που δημοσιεύει και το σχετικό απόσπασμα, στην έκθεση, που αριθμεί εννέα σελίδες και παραδόθηκε αρμοδίως στις 23 Ιουλίου 2012, οι συντάκτες της, υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών και ο Ελληνας διαπραγματευτής, πρέσβης Αδαμάντιος Βασιλάκης, περιγράφουν μεταξύ άλλων, την κατάσταση που υπήρχε διαχρονικά και μέχρι τότε, σχετικά με το θέμα της γλώσσας της ΠΓΔΜ.

Ειδικότερα στην έκθεση αναφέρεται: «Για τη γλώσσα θα πρέπει να λεχθεί ότι το 1977 έγινε η διεθνής συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών για τα γεωγραφικά ονόματα. Τότε, υπό την πίεση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, δεχτήκαμε ότι στην εν λόγω χώρα υπήρχαν δύο γλώσσες με κυριλλική γραφή. Η Σερβική και η Makedonski, της οποίας η λατινική γραφή είναι Macedonian». Στην ίδια έκθεση επισημαίνεται ότι τόσο η εθνικότητα όσο και η γλώσσα δεν περιλαμβάνονται στην ενδιάμεση συμφωνία ούτε και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η συνέντευξη Σαμαρά το 1991

Εν τω μεταξύ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 12 Μαΐου του 1991, ως υπουργός Εξωτερικών του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο Αντώνης Σαμαράς αποκαλούσε «Μακεδονία» τη σημερινή ΠΓΔΜ και δη, χωρίς κανέναν προσδιορισμό, παρά το γεγονός ότι σήμερα, εμφανίζεται να  απορρίπτει τη χρήση του όρου «Μακεδονία» και άρα και την όποια λύση στο Μακεδονικό. Στη συνέντευξη αυτή, η οποία είναι αποδελτιωμένη και βρίσκεται και στο αρχείο του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης», ο Α. Σαμαράς καλείται να τοποθετηθεί σχετικά με τις εξελίξεις στην τότε Γιουγκοσλαβία.

Όταν ερωτάται «ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις από την επικίνδυνη αυτή αστάθεια στη γειτονική μας χώρα;», ο Α. Σαμαράς απαντά ότι «ουδείς γνωρίζει ποια θέση θα λάμβανε κάθε Δημοκρατία χωριστά μπροστά σε αποσχιστικές αποφάσεις», επισημαίνοντας ότι «ο Σέρβος ηγέτης Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς μας είπε ότι η Σλοβενία, η Κροατία και η Μακεδονία θα προχωρούσαν σε πλήρη αυτονομία».

Εν ολίγοις, παραμονές της κήρυξης της αυτονομίας της ΠΓΔΜ ο Α. Σαμαράς θεωρούσε αυτονόητο να αναφέρεται σ’ αυτή χωρίς κανέναν προσδιορισμό πέραν του «Μακεδονία», ενώ δεν χρησιμοποιεί ούτε καν τον επίσημο τότε όρο (Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας).

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/ellada/otan-i-nd-ekxorise-ti-makedoniki-glossa-kai-o-samaras-apokaloyse-ti-pgdm-makedonia   )

Πανηπειρωτικό συλλαλητήριο για την Μακεδονία

Σε εξέλιξη βρίσκεται συγκέντρωση για την ελληνικότητα της Μακεδονίας στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων. Πρόκειται για πανηπειρωτικό συλλαλητήριο, που διοργάνωσαν φορείς, σύλλογοι και σωματεία, στο οποίο έχει προσέλθει πλήθος κόσμου με ελληνικές σημαίες, από όλη την Ήπειρο ακόμη από το Αγρίνιο και την Πάτρα. Από νωρίς το απόγευμα στο χώρο της πλατείας υψώθηκε με γερανό μια τεράστια ελληνική σημαία από τους εθνοφύλακες της Θεσπρωτίας.

Χαιρετισμούς απεύθυναν μεταξύ άλλων εκπρόσωποι της Κύπρου, των Ποντίων και της Χειμάρας.

(ΠΗΓΗ  : http://www.amna.gr/home/article/264169/Panipeirotiko-sullalitirio-gia-tin-Makedonia )

 

Η Ντόρα Μπακογιάννη λέει απερίφραστα ΝΑΙ στο Νέα ή Βόρεια Μακεδονία (video)

Tην ώρα που το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, συνεπικουρούμενο από μεγάλο μέρος της Εκκλησίας και τη Χρυσή Αυγή, παίζουν επικίνδυνα εθνικιστικά παιχνίδια με το ονοματολογικό της πΓΔΜ, η αδερφή του προέδρου της ΝΔ, έχει απερίφραστα δηλώσει σε όλους τους τόνους στο παρελθόν πως αποδέχεται σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή ακόμα και χρονικό προσδιορισμό.

Το παρακάτω βίντεο είναι από συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη σε αγγλικό δίκτυο. Στη συνέντευξη αυτή πρώην υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Καραμανλή απαντάει με ένα μονοκόμματο “Ναι“, στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν αποδέχεται σύνθετη ονομασία με το όνομα Μακεδονία και μπροστά τον προσδιορισμό “Νέα” ή “Άνω“.

Κεντρική Μακεδονία: Πόλος Ανάπτυξης – Πύλη Συνεργασίας

Το νέο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο για την Κεντρική Μακεδονία θα βρεθεί στο επίκεντρο του τριήμερου Περιφερειακού Συνεδρίου για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση, που αρχίζει σήμερα και θα ολοκληρωθεί την Τετάρτη με ομιλία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, στο ξενοδοχείο Grand Hotel Palace, στη Θεσσαλονίκη.

Οι εργασίες του συνεδρίου «Κεντρική Μακεδονία: Πόλος Ανάπτυξης – Πύλη Συνεργασίας» ανοίγουν με ομιλία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Γιάννη Δραγασάκη, και θα ακολουθήσουν 15 θεματικές ενότητες το τριήμερο, στις οποίες θα κάνουν παρεμβάσεις 28 υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης (Μ. Κόλλια-Τσαρουχά, Γ. Σταθάκης, Σ. Φάμελλος, Αλ. Χαρίτσης, Κ. Παπανάτσιου, Λ. Κονιόρδου, Ελ. Κουντουρά, Στ. Πιτσιόρλας, Γ. Αμανατίδης, Ν. Παππάς, Ολ. Γεροβασίλη, Π. Σκουρλέτης, Λ. Κυρίζογλου, Αν. Ξανθός, Π. Πολάκης, Κ. Γαβρόγλου, Κ. Φωτάκης, Δ. Μπαξεβανάκης, Μ. Τζούφη, Χρ. Σπίρτζης, Ευ. Τσακαλώτος, Ε. Αχτσιόγλου, Θ. Φωτίου, Ν. Ηλιόπουλος, Ευ. Αποστόλου, Γ. Τσιρώνης, Β. Κόκκαλης, Αλ. Φλαμπουράρης). Θα παρέμβουν επίσης ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης και ο δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης & πρόεδρος ΠΕΔ, Λάζαρος Κυρίζογλου, γενικοί γραμματείς υπουργείων, εκπρόσωποι φορέων κ.ά.

Είναι το 11ο κατά σειρά Περιφερειακό Συνέδριο και η διάρκειά του είναι τρεις ημέρες, αντί για δύο που ήταν όλα τα προηγούμενα. Στόχος του είναι να γίνει καταγραφή των προτάσεων και απόψεων των εκπροσώπων παραγωγικών φορέων, εκπροσώπων της Αυτοδιοίκησης και άλλων κοινωνικών φορέων, που θα ληφθούν υπόψη για τη διαμόρφωση του στρατηγικού σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στη μεταμνημονιακή εποχή, το οποίο θα παρουσιάσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της «Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής 2012».

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ https://www.amna.gr/home/article/242391/Kentriki-Makedonia-Polos-Anaptuxis—Puli-Sunergasias)

 

Αδωνις: «Ο Καραμανλής ξεπούλησε τη Μακεδονία» (ΒΙΝΤΕΟ)

Τη δόξα του Γιώργου Καρατζαφέρη ζήλεψε, καθώς φαίνεται, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με την αντιπολιτευτική στάση του για το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ, μιμείται απολύτως τη γραμμή που είχε χαράξει ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ την περίοδο 2007-2008. Οσα είπε το Σάββατο ο κ. Μητσοτάκης μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, περί έλλειψης ενημέρωσης και αγνόησης του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, είναι κατά λέξη αυτά που έλεγαν ο Καρατζαφέρης και οι συνεργάτες του το 2007-2008 για την κυβέρνηση Καραμανλή.

«Ο κ. Τσίπρας δεν ενημέρωσε ποτέ ούτε το Κοινοβούλιο ούτε τον ελληνικό λαό», δήλωσε προχθές ο κ. Μητσοτάκης. «Ο κ. Καραμανλής δεν έχει ενημερώσει επαρκώς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό», έλεγε τον Απρίλιο του 2008 ο κ. Καρατζαφέρης. Για το ότι δεν έθεσε ως προϋπόθεση στις διαπραγματεύσεις την αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ κατηγορεί τον κ. Τσίπρα ο αρχηγός της Ν.Δ. Το ίδιο ακριβώς έλεγε για τον κ. Καραμανλή ο αρχηγός του ΛΑΟΣ.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο του 2007, όταν είχε διατυπωθεί ανοιχτά η επίσημη θέση της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών την Ντόρα Μπακογιάννη για μια σύνθετη ονομασία της ΠΓΔΜ, το ΛΑΟΣ είχε εξαπολύσει επίθεση εναντίον της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας, με βαριές εκφράσεις. Πρωταγωνιστής σ’ αυτή την επίθεση ήταν ο σημερινός αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος καταφερόταν εναντίον των δύο ηγετικών στελεχών της σημερινής παράταξής του με τον πιο ακραίο τρόπο.

Μιλά ο κ. Γεωργιάδης…

Αυτές οι θέσεις έχουν καταγραφεί στις καθημερινές εκπομπές του κ. Γεωργιάδη με τη γενική ονομασία «Ελλήνων Εγερσις» («Εγέρθητου» που λέει κι ο Καιάδας), όπου καταγγέλλεται ο Κ. Καραμανλής ως «κωλοτούμπας» και κατηγορείται ότι «ξεπούλησε τη Μακεδονία».

Διαλέγουμε στην τύχη την εκπομπή της 16.7.2007. Μιλά ο κ. Γεωργιάδης:

■ «Αυτή η απίστευτη υποχώρηση, για να μη χρησιμοποιήσω μια πιο βαριά έκφραση, αυτή η απίστευτη κωλοτούμπα του Μακεδόνος -τρομάρα του- πρωθυπουργού, του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος μπαίνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που ξεπούλησε τη Μακεδονία. Αυτή είναι η πραγματικότητα».

■ «Κατάλαβε κάθε καλοπροαίρετος πολίτης ότι η Νέα Δημοκρατία έχει αλλάξει στάση από την εθνική γραμμή του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών του 1992 και, όπως καταλαβαίνετε, αυτό σημαίνει -για να το πούμε με απλά ελληνικά- ότι ο Κώστας Καραμανλής και η Ντόρα Μπακογιάννη προσπάθησαν να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό και τους ψηφοφόρους τους. Πρέπει να σας πω ότι αυτή η πράξη της κωλοτούμπας έγινε ακόμα χειρότερη με την πρόστυχη πράξη τού να κάνουν το άσπρο μαύρο και να προσπαθήσουν να παρουσιάσουν την άτακτη υποχώρηση σε επιτυχία».

■ «Πρόκειται για μία πρόστυχη πράξη της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είναι ακόμα χειρότερη από την ίδια την πράξη της υποχωρήσεως. Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι η κυβέρνηση υποχώρησε, γιατί έχει ξεπουλήσει το θέμα του ονόματος στους Αμερικάνους και πλέον δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Αλλά αυτή η κυβέρνηση δεν είχε την ανδρεία και το θάρρος να πει στον ελληνικό λαό την αλήθεια, να πει την άποψή της, και προσπάθησε να κλέψει τις ψήφους των Ελλήνων πατριωτών με αυτό το απίστευτο ψεύδος».

Λίγο παρακάτω, ο κ. Γεωργιάδης θα διαβάσει ως αποκαλυπτικό το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα»: «Κομμάτι-κομμάτι πουλάνε τη Μακεδονία. Καραμανλής-Μπακογιάννη χαρίζουν το όνομα στα κρυφά. Λίγο-πολύ το άρθρο της εφημερίδος κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία ότι προσπάθησε να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό, κι αυτό προσπάθησε να κάνει, δεν είναι θέμα κατηγορίας, είναι δυστυχώς η πραγματικότητα. Και έχει σημασία ότι αυτό το έγραψε το “Θέμα”, η πρώτη σε κυκλοφορία κυριακάτικη εφημερίδα».

«Ελέγχει, εκβιάζει…»

Στη συνέχεια ο κ. Γεωργιάδης κατήγγειλε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ότι ελέγχει, μέσω των κρατικών διαφημίσεων, όλες τις εφημερίδες και εκβιάζει τους τηλεοπτικούς σταθμούς, γι’ αυτό και δεν πρόβαλαν τις απόψεις του ΛΑΟΣ για το ζήτημα. «Με ευθεία παρέμβαση της κυβερνήσεως, όλες οι άλλες εφημερίδες και όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν είχαν καμιά αναφορά σ’ αυτό το μείζον θέμα».

«Σας καλώ να πάρετε τηλέφωνο στον ραδιοφωνικό σταθμό “Σκάι”, ο οποίος το παρουσίασε ως μεγάλη επιτυχία. Πήρα εγώ τον κ. Πορτοσάλτε και του είπα, “καλέστε και την άλλη πλευρά”. Απάντησις: “Ναι, κ. Γεωργιάδη, θα το θέσω στη σύσκεψη”. Οσο κάλεσε ο κ. Πορτοσάλτε εσάς στον “Σκάι”, τόσο κάλεσε κι εμάς. Να πάρετε, λοιπόν, στον “Σκάι”. Είσαστε πολίτες. Οι ραδιοφωνικές συχνότητες είναι δημόσιες. Δεν είναι του κ. Αλαφούζου και του κ. Πορτοσάλτε».

Το αίτημα του κ. Γεωργιάδη έχει πλέον γίνει αποδεκτό. Και ο ίδιος έχει εξασφαλίσει σχεδόν καθημερινή παρουσία στις εκπομπές του σταθμού, όπου βέβαια λέει εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα όσα ακριβώς έλεγε εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή.

«Μία μικρή χούντα»

Κατά τον κ. Γεωργιάδη, η κυβέρνηση Καραμανλή είχε τότε προσπαθήσει να επιβάλει «μια μικρή χούντα» στα μέσα ενημέρωσης! «Αν δεν δώσουμε εμείς τώρα τη μάχη, τον Απρίλιο θα πουλήσουν τη Μακεδονία», πρόσθετε ο τότε υπαρχηγός του κ. Καρατζαφέρη και νυν υπαρχηγός του κ. Μητσοτάκη, αποκαλώντας τον Κώστα Καραμανλή και την Ντόρα Μπακογιάννη «ασήμαντους πολιτικούς ηγέτες». Παρόμοιες θέσεις διατύπωνε καθημερινά από τις εκπομπές του ο κ. Γεωργιάδης, με βαριές εκφράσεις κατά του Κώστα Καραμανλή («είναι σαν τον Μπάρμπα Στρουμφ») και της Ντόρας Μπακογιάννη («αυτή η γυναίκα είναι εθνικά επικίνδυνη ως υπουργός Εξωτερικών»).

Ολα αυτά που έλεγαν τότε ο Καρατζαφέρης και ο Γεωργιάδης για τον Καραμανλή, τα λέει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης για τον κ. Τσίπρα. Με τα ίδια ακριβώς λόγια. Η τακτική εκείνη επέτρεψε στον ΛΑΟΣ να μπει για πρώτη φορά στη Βουλή, συσπειρώνοντας την Ακροδεξιά. Η αντιγραφή όμως της ίδιας τακτικής από τη Ν.Δ. απλώς την απομακρύνει ακόμα περισσότερο από τον πολυπόθητο «μεσαίο χώρο» που την είχε φέρει στην εξουσία το 2004 και το 2007.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/adonis-o-karamanlis-xepoylise-ti-makedonia)

Και μια άλλη άποψη: Β. Ραφαηλίδης – Η ελληνικότητα της Μακεδονίας και οι Σκοπιανοί

Από ιστορικής απόψεως, την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς στα σοβαρά. Το αρχαίο και ένδοξο κράτος των Μακεδόνων ήταν όντως ελληνικό. Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.

Δηλαδή του ονόματος μιας περιοχής τα σαφή γεωγραφικά και εθνολογικά όρια της οποίας είναι απολύτως αδύνατο να καθοριστούν, δεδομένου ότι οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν σύνορα, με τη νομική έννοια που έχει ο όρος σήμερα.

Στην αρχαιότητα, τα σύνορα ήταν πάντα φυσικά: αδιάβατοι ποταμοί, απάτητα όρη και πάσης φύσεως φυσικά εμπόδια, που υποχρέωναν τους λαούς να αναπτύξουν τις πολιτιστικές τους ιδιομορφίες, και συνεπώς να εμφανιστούν ως ευδιάκριτες εθνότητες, κατ’ αρχήν εντός φυσικά καθορισμένων γεωγραφικών ορίων, απ’ τα οποία θα μπορούσαν, βέβαια, να ξεφύγουν με τους αποικισμούς και τις μεταναστεύσεις, αλλά όταν ήδη η εθνική συνείδηση είχε ήδη διαμορφωθεί στην αρχική εθνική κοιτίδα. Αν αυτό δε συμβεί, τότε μια ομάδα μεταναστών ή αποίκων, δημιουργεί καινούργια, δική της εθνική συνείδηση.

Όπου τα φυσικά εμπόδια δεν αποτελούσαν πρόβλημα είτε γιατί δεν υπήρχαν καν είτε γιατί η πείνα, η επιμονή, ή η ανάπτυξη του πολιτισμού τα καταργούσαν εύκολα, τα σύνορα ήταν εκεί που ήταν οι φρουροί των συνόρων: Οι Βόλχοι (Βλάχοι) κατά τα ύστερα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ακρίτες στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Κοζάκοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία των Τσάρων. Αν οι φρουροί των συνόρων υποχωρούσαν, υποχωρούσαν μαζί τους και τα σύνορα. Η νομική έννοια των συνόρων, δηλαδή οι συμφωνίες που γίνονται ανάμεσα σε γειτονικά κράτη για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο και η συνακόλουθη χάραξη διαχωριστικών γραμμών επί του χάρτου, είναι υπόθεση πάρα πολύ μεταγενέστερη.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απολύτως αδύνατο να οριστούν τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας. Η ιστορία της περιοχής που φέρει αυτό το ιστορικό όνομα είναι τόσο παλιά και τα φυσικά ή στρατιωτικά της όρια έχουν αλλάξει τόσες πολλές φορές απ’ το 1000 π.Χ. μέχρι σήμερα, που κανείς πια δεν ξέρει τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από γεωγραφικής και εθνολογικής απόψεως. Άλλα ήταν τα όριά της και οι λαοί της επί Φιλίππου, άλλα επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άλλα στα χρόνια της τουρκικής κατάχτησης, άλλα στην πριν τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) περίοδο, και άλλα σήμερα. Όπως όλα τα σύνορα, αλλά περισσότερο απ’ όλα στην Ευρώπη αυτά της Μακεδονίας είναι εξόχως «ελαστικά», και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια περιοχή θα ονομάζουν Μακεδονία οι γεωγράφοι της τρίτης χιλιετίας που έρχεται.

Τα παραπάνω σημαίνουν πως η σημερινή ελληνική Μακεδονία είναι μέρος μόνο μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνει και την περιοχή των Σκοπιών, αφού ήταν κι αυτή Μακεδονία, τόσο κατά την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την περίοδο της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων.

Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι να καταλάβουμε τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από ιστορικής και γεωγραφικής απόψεως (το πρώτο το ξέρουμε, το δεύτερο δε θα το μάθουμε ποτέ με ακρίβεια), αλλά ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι Μακεδόνες. Φυσικά, για τους σημερινούς Μακεδόνες της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας δε γεννάται πρόβλημα. Είναι Μακεδόνες γιατί είναι Έλληνες και γιατί κατοικούν σε μια περιοχή όπου πάντα υπήρχαν Έλληνες. Η λέξη Έλλην είναι έννοια γένους, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Η λέξη Μακεδών είναι έννοια είδους, πάλι κατά τον Αριστοτέλη. Μ’ άλλα λόγια η έννοια Έλλην είναι ευρύτερη της έννοιας Μακεδών. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες Μακεδόνες, αυτό είναι αυτονόητο.

Από πολιτιστικής και όχι γεωγραφικής ή ιστορικής απόψεως, οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες. Όσοι Μακεδόνες μετέχουν του ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορεί παρά να είναι και σήμερα Έλληνες, όπως ήταν πάντα από πολιτιστικής απόψεως, το τονίζω. Συνεπώς, Μακεδόνες δεν είναι αυτοί που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, τα όρια της οποίας είναι ευμετάβλητα κατ’ ανάγκην, αλλά αυτοί που μετέχουν σ’ έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, που λέγεται μακεδονικός, και που σαν τέτοιος δεν μπορεί παρά να είναι ελληνικός κατά κύριο λόγο.

Όμως, η λέξη Ελλάδα, με μια γεωγραφική έννοια, δεν είναι ούτε έννοια γένους ούτε έννοια είδους σε σχέση με τη λέξη Μακεδονία. Διότι, το είπαμε, καμιά γεωγραφική έννοια δεν παραμένει σταθερή. Αλλά και γιατί κανένας τόπος δεν γεννάει άλλον τόπο, έτσι αυτόματα και ερήμην των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν. Η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή ελληνική Μακεδονία, από γεωγραφικής απόψεως δεν είναι όμοιες με τις περιοχές που στην αρχαιότητα ονομάζονταν έτσι. Ενώ δεν έχουμε ιδέα ποια θα είναι η γεωγραφική τους μορφή στο μέλλον. Όμως, ξέρουμε σαφώς τι είναι η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός.

Και η απόφανσή μας για την ελληνικότητα μιας γεωγραφικής περιοχής δεν μπορεί παρά να γίνεται βάσει πολιτιστικών και όχι γεωγραφικών παραμέτρων. Άλλωστε, από εθνικής απόψεως συμφέρει να χρησιμοποιούμε μόνο τις πολιτισμικές παραμέτρους, διότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει στο μέλλον ο ελληνικός πολιτισμός. Εκτός κι αν αναμένουμε παραπέρα συρρίκνωσή του, οπότε για την υποστήριξη των «εθνικών μας συμφερόντων», καταφεύγουμε στα ασταθή γεωγραφικά και τα βλακώδη αιματολογικά επιχειρήματα.

Το όνομα Μακεδονία που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί για τη Δημοκρατία τους, δεν το πρωτοχρησιμοποίησε ο Τίτο. Μακεδονία ονόμαζαν οι Τούρκοι μια ευρύτατη περιοχή που εκτός της ελληνικής περιλάμβανε και την περιοχή των Σκοπιών, καθώς και ένα κομμάτι της Βουλγαρίας. Από την αρχαιότητα και μέχρι την επιτυχή για τους Έλληνες και τους Σέρβους έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων το 1913 δεν υπήρχε πρόβλημα ελληνικής, ή βουλγαρικής, ή σερβικής Μακεδονίας, για τον απλό λόγο πως ολόκληρη αυτή η περιοχή περνάει αδιαλείπτως απ’ τη μία (πολυεθνική) αυτοκρατορία στην άλλη. Από τη Ρωμαϊκή στη Βυζαντινή κι απ’ αυτήν στην Οθωμανική. Οι εν λόγω αυτοκρατορίες δεν είχαν κανέναν λόγο να καθορίσουν είτε τα ιστορικά, είτε τα γεωγραφικά, είτε τα πολιτιστικά όρια αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, όπως και οποιασδήποτε άλλης εντός των ορίων τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, προέκυψε με τον καθορισμό των συνόρων των βαλκανικών κρατών το 1913, ύστερα απ’ την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το κομμάτι της μέχρι τότε ενιαίας, ας την πούμε έτσι, «τουρκικής» Μακεδονίας που πέρασε στη Σερβία το 1913, ονομαζόταν από τότε, είτε Παλαιά Σερβία, είτε Άνω Μακεδονία. Και κανείς Έλληνας τότε δε διαμαρτυρήθηκε για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία, προκειμένου για την καινούργια επαρχία της ήδη αυτόνομης Σερβίας. Γιατί στη σέρβική πλευρά ζούσαν ακόμα πάρα πολλές χιλιάδες Ελλήνων. Συνεπώς, από πολιτιστικής απόψεως, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η σέρβική (γεωγραφικά) Μακεδονία ήταν ελληνική (πολιτιστικά), πράγμα που δημιουργούσε την ελπίδα πως θα ήταν δυνατό κάποτε να γίνει και γεωγραφικά ελληνική.

Όμως, με τον καθορισμό των συνόρων το 1913, οι ελληνικοί πληθυσμοί της Βουλγαρίας και της Σερβίας και οι σλαβικοί της Ελλάδας, είτε ανταλλάσσονται, είτε περνούν σιγά σιγά απ’ την άλλη πλευρά των συνόρων. Επί Οθωμανών, όλοι αυτοί ζούσαν σε μια ενιαία περιοχή, που ήταν τούρκικη. Με την μετακίνηση των πληθυσμών, το εθνολογικό πρόβλημα, εν πολλοίς αλλά όχι εντελώς, λύνεται αυτόματα, όπως γίνεται πάντα όταν προκύπτουν καινούργια σύνορα. Που, λίγο ως πολύ, είναι πάντα αυθαίρετα, γιατί είναι αδύνατο να χωριστεί ένας τόπος με ακρίβεια, βάσει εθνολογικών δεδομένων. Άλλωστε, πρόβλημα συνόρων προκύπτει μόνο όταν μια εθνότητα οργανώσει το δικό της κράτος, όπως έχει δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου, πράγμα που, ωστόσο, μπορεί να μην το διεκδικήσει ποτέ. (Η έννοια κράτος είναι νομική, η έννοια έθνος είναι πολιτιστική, η έννοια χώρα είναι γεωγραφική).

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το όνομα Μακεδονία υπάρχει απ’ το 1913 και όχι απ’ το 1945 που ο Τίτο εγκαθίσταται στην εξουσία και, για λόγους δικής του πολιτικής σκοπιμότητας, δημιουργεί την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, που μέχρι τότε ήταν περιφέρεια της Σερβίας και από πολλούς λεγόταν Μακεδονία. Οι Έλληνες δημαγωγοί ψεύδονται ασύστολα όταν λεν πως δεν μπορούσαν να θέσουν θέμα ονόματος ούτε το 1945 ούτε αργότερα. Διότι, λέει, ο Τίτο ήταν και κομμουνιστής και δικτάτωρ. Και διότι, επιπροσθέτως, ήταν ένας φιλοδυτικός που έπρεπε να τον καλοπιάνουμε και να του κάνουμε τα χατίρια, έτσι που μπήκε καρφί στο μάτι του Στάλιν.

Όμως, ξέρετε γιατί δεν μπήκε θέμα ονόματος τότε; Διότι η Ελλάδα, όπως και η Δύση άλλωστε, πίστευε πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου νάναι είτε καταρρέουν, είτε διαλύονται με επέμβαση έξωθεν, οπότε μια ανακατανομή των εδαφών στην περιοχή, σε όφελος της Ελλάδας, ήταν πολύ πιθανή. Δηλαδή, απ’ το 1945 και μετά η ελληνική διπλωματία σιωπά για το όνομα Μακεδονία ακριβώς για τον ίδιο λόγο που σιωπούσε από το 1913 μέχρι το 1945.

Πάντα καιροσκόποι οι Έλληνες διπλωμάτες και πάντα ανίκανοι να χαράξουν πολιτική που να ξεπερνάει πρόβλεψη εξαμήνου, κάνουν την πάπια και περιμένουν τις εξελίξεις. Που ήρθαν αλλά πάρα πολύ καθυστερημένα. Και το σημαντικότερο, με μια διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων από μέσα κι όχι απ’ έξω. Δηλαδή, όχι με μια άμεση επέμβαση των δυτικών, οπότε αυτοί θα μπορούσαν να επιβάλουν όρους και να κάνουν περίπου ό,τι θέλουν με την ανακατανομή των εδαφών, όπως γίνεται πάντα με τους νικητές, αλλά με μια καπιταλιστική διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών χωρών.

Τώρα τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους δυτικούς. Που τρέχουν να επωφεληθούν κατ’ αρχήν διά της διπλωματικής οδού και μετά, διά της στρατιωτικής. Μπορεί τα πράγματα να διαφοροποιηθούν κυρίως διά της στρατιωτικής οδού στο προσεχές μέλλον, αλλά προς το παρόν βρισκόμαστε στο κλασικό στάδιο του καθορισμού ζωνών επιρροής στην ευρύτατη περιοχή των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Όσο για την Ελλάδα, αυτή περιμένει τον επόμενο ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο για να πάρει κανένα κοψίδι δίκην δώρου για την, μάλλον συμβολική συμμετοχή της σ’ αυτόν. Που, βέβαια, δεν είναι για αύριο, είναι για μετά το 2000 υποθέτω.

Θα πείτε ίσως, πώς θα ήταν δυνατό να προβλέψει η ελληνική διπλωματία τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία; Το πρόβλημα είναι σχετικά απλό, με την προϋπόθεση πως οι διπλωμάτες μας θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την ιστορία της Γιουγκοσλαβίας με τα εθνολογικά και ιστορικά δεδομένα ενός κράτους κατά το μάλλον ή ήττον τεχνητού, που προέκυψε το 1918, κατ’ αρχήν ως βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων που μόνο το 1929 θα πάρει το όνομα Γιουγκοσλαβία. Που, άλλωστε, το σοφίστηκαν Γερμανοί και όχι Γιουγκοσλάβοι ιστορικοί. Και που σημαίνει Νοτιοσλαβία, δηλαδή χώρα των Νότιων Σλάβων. Αυτό το όνομα το επεξεργάστηκαν εθνολογικά και ιστορικά πρώτοι οι Κροάτες απ’ τους Νότιους Σλάβους, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως όλοι οι σλάβικοι πληθυσμοί της περιοχής πρέπει να ενωθούν σε ένα κράτος, προκειμένου να γλυτώσουν από τις εναλλασσόμενες κατακτήσεις της Κροατίας και της Σλοβενίας κυρίως από τους γείτονες κεντροευρωπαίους.

Όμως οι Νότιοι Σλάβοι (Γιουγκοσλάβοι) δεν είναι μια σαφής, ενιαία εθνότητα, είναι μια ομάδα υποεθνοτήτων, που οι σλαβολόγοι τους λεν έτσι για να τους ξεχωρίζουν από τους ανατολικούς (Ρώσοι κ.λπ.) και από τους κεντρώους, ή βορειοδυτικούς Σλάβους (Τσεχοσλοβάκοι, Πολωνοί). Δεν υπήρξε ποτέ στην περιοχή αυτή ενιαία εθνική συνείδηση, και τα προβλήματα φάνηκαν με τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Που ευθύς αμέσως υποχρεώνεται να καταφύγει στη βασιλική δικτατορία για να διατηρήσει τη συνοχή της, που παίζονταν κάθε μέρα, κυρίως εξαιτίας των αποσχιστικών τάσεων των Κροατών, δηλαδή αυτών ακριβώς που έκαναν τα περισσότερα για την ένωση των Νότιων Σλάβων. Στους οποίους εντελώς λανθασμένα συναριθμούσαν οι φρέσκοι τότε Γιουγκοσλάβοι και τους Βούλγαρους, που όμως την κοπάνησαν απ’ τις διασκέψεις πριν παρθούν οι τελικές αποφάσεις για την ένωση των Νότιων Σλάβων σε ένα ενιαίο κράτος υπό το όνομα Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία).

Τη δικτατορία του βασιλιά, που θα πληρώσει με τη ζωή του την ένωση των Νότιων Σλάβων, διαδέχεται ατάκα η δικτατορία του Τίτο. Μετά το θάνατό του όλοι πια ξέρουν πως η Γιουγκοσλαβία θα διαλυθεί. Και όλοι πλην των Ελλήνων σχεδιάζουν την πολιτική τους πολύ έγκαιρα με βάση τη σίγουρη διάλυση. Που η Ελλάδα, απλώς την απεύχεται. Ίσως να έγιναν και δεήσεις για να βάλει ο Θεός (των Ελλήνων) το χέρι του ώστε να προκόψει καμιά μετατιτοϊκή στρατιωτική δικτατορία. Αλλά, δυστυχώς για την ελληνική διπλωματία, δεν προέκυψε. Για την ελληνική διπλωματία προέκυψε το διπλωματικό πρόβλημα του ονόματος! Που η ίδια δημιούργησε. Αν όχι απ’ το 1913 που η Σερβία ενσωματώνει την περιοχή των Σκοπιών, αν όχι απ’ το 1918 που εμφανίζεται η ένωση, τουλάχιστον απ’ το 1929 που εμφανίζεται το όνομα Γιουγκοσλαβία και μαζί του η δικτατορία, η ελληνική διπλωματία, αν υπήρχε, θα έπρεπε να ξέρει πως η Γιουγκοσλαβία θα καταρρεύσει μαζί με τη δικτατορία, είτε τη βασιλική, είτε την τιτοϊκή.

Άλλωστε, όλος ο κόσμος ήξερε πως τα Σκόπια δεν είναι Γιουγκοσλα-βία, είναι Βουλγαρία κατ’ ουσίαν, και συνεπώς θά δημιουργηθεί εκεί μια ιδιάζουσα κατάσταση μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η Σερβία ούτε καν κουνήθηκε να περισώσει τα Σκόπια. Και έτσι, οι Σκοπιανοί δεν ξέμειναν μόνο από προστάτη, όπως ήταν ο Σέρβος βασιλιάς ή ο Τίτο, ξέμειναν και από όνομα. Το όνομά τους είναι η ψυχή τους! Διότι οι πολλές εθνότητες (Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Έλληνες) που κατοικούν στην περιοχή θα βολεύονταν μόνο κάτω από ένα «εθνικό» όνομα που κατ’ ουσίαν θα ήταν γεωγραφικό. Δώστους, λοιπόν, ένα ενοποιητικό των ποικίλων εθνοτήτων γεωγραφικό όνομα και πάρτους το βρακί.

Να γιατί οι Ευρωπαίοι θα ήθελαν να τους κάνουν δώρο ένα ηχηρό όνομα. Για να μη συνεχιστεί η πολυδιάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και όσον αφορά τις επιμέρους πρώην ομόσπονδες και νυν αυτόνομες δημοκρατίες.

***

Β. Ραφαηλίδης – «Οι λαοί των Βαλκανίων»

(ΠΗΓΗ : http://antikleidi.com/2018/01/22/rafailidis_makedonia_skopja/)