Υποχρεωτικός έλεγχος πόθεν έσχες για όλους τους δικαστικούς

Τέλος στο παρατεταμένο αδιέξοδο που έχει προκύψει σχετικά με τις δηλώσεις «πόθεν έσχες» επιχειρεί να βάλει η κυβέρνηση, καθώς στο τέλος Αυγούστου κατατίθεται σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο λαμβάνει μεν υπόψη την τελευταία απόφαση του ΣτΕ, αλλά ορίζει νέο θεσμικό πλαίσιο για την ηλεκτρονική υποβολή των συγκεκριμένων δηλώσεων στο πλαίσιο της μεγαλύτερης δυνατής διαφάνειας.

Στο επικείμενο νομοσχέδιο προβλέπεται πως τα «πόθεν έσχες» των δικαστών δεν θα ελέγχονται πλέον από τη Γ’ Μονάδα της Αρχής για τη Νομιμοποίηση Ελέγχου των Περιουσιακών Δηλώσεων, αλλά από την αρμόδια Επιτροπή (3Α) της Βουλής, την Ειδική Υπηρεσία Επιτροπής Ελέγχου Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης, η οποία θα αποτελείται κατά πλειοψηφία από δικαστές, όπως προέβλεπε η απόφαση του ΣτΕ.

Αυτό συνεπάγεται πως όχι μόνο κανένας δικαστικός δεν απαλλάσσεται του ελέγχου, αλλά απεναντίας πλέον θα ελέγχονται όλες οι δηλώσεις μία προς μία, καθώς στην Επιτροπή της Βουλής είναι όλοι ελεγχόμενοι υποχρεωτικά.

Για όλους τους υπόχρεους (δικαστές, δημοσιογράφους, εκδότες, λιμενικούς, κτλ.) θα γίνει υποχρεωτική η δήλωση μετρητών άνω των 30.000 ευρώ (ήταν 15.000 πριν από την απόφαση του ΣτΕ) που δεν περιλαμβάνονται σε τραπεζικές καταθέσεις, καθώς και των κινητών περιουσιακών στοιχείων άνω των 40.000 ευρώ (ήταν 30.000 ευρώ).

Στη συγκεκριμένη επιτροπή της Βουλής ελέγχονται οι δηλώσεις του πρωθυπουργού, των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, των υπουργών, αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών, των βουλευτών και ευρωβουλευτών, των περιφερειαρχών, των δημάρχων, καθώς και όσων λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση.

Η Επιτροπή είναι εννεαμελής (και θα γίνει 11μελής) με προεδρεύουσα την πρόεδρο της Ειδικής Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και μέλη: έναν αρεοπαγίτη, έναν σύμβουλο της Επικρατείας, έναν σύμβουλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τον συνήγορο του Πολίτη, τον υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, τον πρόεδρο της Αρχής για το μαύρο χρήμα, έναν βουλευτή της μεγαλύτερης σε δύναμη κοινοβουλευτικής ομάδας που μετέχει στην κυβέρνηση και έναν βουλευτή της μεγαλύτερης σε δύναμη κοινοβουλευτικής ομάδας που δεν μετέχει στην κυβέρνηση.

Eιδικά για τους ελέγχους του «πόθεν έσχες» των δικαστών, η 11μελής Επιτροπή που θα οριστεί θα έχει πρόεδρο προερχόμενο από τον δικαστικό κλάδο.

Υπενθυμίζεται ότι τον Οκτώβριο του 2017 η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκανε δεκτή την αίτηση ακύρωσης δικαστικών ενώσεων κατά της απόφασης του υπουργού Οικονομικών και του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης για την υποβολή δήλωσης «πόθεν έσχες».

Ακολούθησε κόντρα μεταξύ του υπουργείου Δικαιοσύνης και του προέδρου του ΣτΕ, Νίκου Σακελλαρίου.

Ο Δ. Παπαγγελόπουλος χαρακτήρισε «έγκλημα» τη συγκεκριμένη απόφαση, ενώ ο πρόεδρος του ΣτΕ έφτασε να κάνει λόγο περί «ωμής παρέμβασης στη Δικαιοσύνη», επιτιθέμενος στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή.

Στο πλευρό των δύο υπουργών στάθηκαν σημαντικοί συνταγματολόγοι, μεταξύ των οποίων και ο εκλιπών πλέον καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Σταύρος Τσακυράκης, που είχε γράψει:

«Στη διαμάχη Σακελλαρίου – Κοντονή νομίζω ότι ο υπουργός έχει δίκιο. Από πουθενά δεν προκύπτει αξίωση της δικαστικής εξουσίας να μένει η εκτελεστική εξουσία σιωπηλή, ακόμη και για υποθέσεις που εκκρεμούν».

Τι έλεγαν οι ανακοινώσεις

Η Ενωση Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ, σε ανακοίνωσή της, επισήμανε πως «όλοι οι δικαστές οφείλουν να υποβάλλουν ηλεκτρονικό πόθεν έσχες».

Στη συνέχεια η ανακοίνωση όμως διευκρίνιζε:

Οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών πρέπει να ελέγχονται από όργανο που αποτελείται κατά πλειοψηφία από δικαστικούς λειτουργούς και όχι από υπαλλήλους που υπάγονται στον εκάστοτε υπουργό, ώστε να διασφαλίζεται η δικαστική ανεξαρτησία. Η τελευταία τοποθέτηση προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων, καθώς μεταξύ άλλων η ίδια η Ανεξάρτητη Αρχή, βάσει των καλών πρακτικών της Ε.Ε., εξασφαλίζει την ανεξαρτησία των ελέγχων.

Ακολούθησε νέα υπουργική απόφαση η οποία ρύθμιζε λεπτομερώς τον τρόπο υποβολής του «πόθεν έσχες», αλλά οι δικαστές (το σύνολο των δικαστικών ενώσεων) προσέφυγαν πάλι, αποσπώντας σε χρόνο-ρεκόρ και προσωρινή διαταγή που «πάγωνε» την υποχρέωσή τους μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης.

Αυτή ήρθε τελικά στις 19 Δεκεμβρίου 2017 και έβαλε στον πάγο όλες τις υποβληθείσες δηλώσεις για όλους τους υπόχρεους.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», όλοι οι υπόχρεοι θα χρειαστεί να υποβάλουν εκ νέου δηλώσεις, ωστόσο για όσους έχουν ήδη καταθέσει, το σύστημα θα τους παρουσιάζει όλα τα στοιχεία που είχαν δώσει, τα οποία απλά θα χρειαστεί να επιβεβαιώσουν.

Σημειώνεται πως τα δύο χρόνια που ίσχυε η ηλεκτρονική υποβολή «πόθεν έσχες», σε σύνολο 4.500 δικαστών έχουν υποβάλει ηλεκτρονική δήλωση «πόθεν έσχες» μόλις 598 το 2016 και 605 το 2017. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έκθεση-καταπέλτης της GRECO (Ομάδα Κρατών κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης), η οποία υποστηρίζει κατηγορηματικά ότι στο επίκεντρο της εκτεταμένης διαφθοράς στην Ελλάδα βρίσκονται οι βουλευτές, οι δικαστές και οι εισαγγελείς.

Αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι αν τελικά θα επικρατήσουν για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια συντεχνιακές εξαιρέσεις που προκαλούν το κοινό αίσθημα, σε μια κοινωνία στην οποία, αν προχωρά συνεχώς με διαρκείς εξαιρέσεις, εκ των πραγμάτων θα καταστρατηγείται κάθε κανόνας ισονομίας.

(ΠΗΓΗ : https://www.efsyn.gr/arthro/ypohreotikos-eleghos-pothen-eshes-gia-oloys-toys-dikastikoys  )

Αλ. Τσίπρας: Η ασφάλεια είναι δικαίωμα που αφορά ανεξαιρέτως όλους τους πολίτες

Σήμερα κάνουμε ένα ουσιαστικό βήμα για την εδραίωση της ασφαλείας των πολιτών. Οδηγός μας ο σεβασμός αυτού του αγαθού, στο οποίο έχει δικαίωμα ο κάθε πολίτης ξεχωριστά και υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει ασφάλεια στον κάθε πολίτη ξεχωριστά, δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός, μιλώντας στα εγκαίνια του κτιρίου Ασφαλείας Δυτικής Αττικής, κατά την επίσκεψή του στη Φυλή.

Ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για στρεβλή αστυνόμευση του παρελθόντος, τονίζοντας: Στη χώρα μας παρατηρήθηκαν στρεβλώσεις,? όπως επιλεκτική αστυνόμευση με ολόκληρες περιοχές της χώρας να αγνοούνται. Ταυτόχρονα εφαρμόστηκε μια ?αναποτελεσματική κατασταλτική πολιτική, η οποία υιοθετούνταν μετά από τραγικά γεγονότα και ενοχοποιούσε συλλήβδην κοινωνικές κατηγορίες.

Ήταν συνειδητή επιλογή των εκάστοτε πολιτικών, οι οποίοι θεωρούσαν ότι η αστυνόμευση κάποιων περιοχών ήταν πιο σημαντική από την αστυνόμευση κάποιων άλλων περιοχών, ανέφερε ο πρωθυπουργός, για να υπογραμμίσει: Για εμάς δεν υπάρχουν πολίτες πολλών κατηγοριών.

Η εδραίωση του αισθήματος της ασφάλειας, στις περιοχές με υψηλά κρούσματα εγκληματικότητας, δεν είναι μόνο υπόθεση επιχειρησιακής επάρκειας, αλλά και κρίσιμο θέμα που αφορά την κοινωνική συνοχή, την ισότητα και τη δικαιοσύνη στο τόπο μας, τόνισε ο πρωθυπουργός .Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία εάν ο πολίτης δεν αισθάνεται ασφαλής, υπογράμμισε.

«Οι άνδρες και οι γυναίκες της ΕΛΑΣ διαθέτουν ?υψηλή αίσθηση καθήκοντος και ενεργούν καθημερινά με επαγγελματισμό, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πολιτών τόσο του δήμου Φυλής, όσο και ολόκληρης της Δυτικής Αττικής».

Οι περιπολίες στη Δυτική Αττική σχεδόν διπλασιάστηκαν το προηγούμενο διάστημα και περιορίστηκε η παραβατικότητα σημείωσε ο πρωθυπουργός, αναφέροντας επίσημα στοιχεία που συντείνουν στο γεγονός ότι γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια που αποδίδει αποτελέσματα.

«Σήμερα γίνεται μια σοβαρή και οργανωμένη προσπάθεια, με σχέδιο και ιεραρχήσεις, που πλέον αποδίδει αποτελέσματα» είπε και πρόσθεσε: «Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι στον ίδιο δρόμο θα προχωρήσουμε».

Είναι απαράδεκτο οι Ρομά να γίνονται αποδιοπομπαίος τράγος και ταυτόσημο της παραβατικότητα

Ο πρωθυπουργός τονισε ότι «οι Ρομά, που διαμένουν για δεκαετίες στην περιοχή, είναι απαράδεκτο να γίνονται αποδιοπομπαίος τράγος και ταυτόσημο της παραβατικότητας. Αυτή είναι μια λογική, η οποία -όπου ακολουθήθηκε- ιστορικά, έθρεψε γενιές με το δηλητήριο του μίσους και του ρατσισμού και οδήγησε σε εθνικές και κοινωνικές τραγωδίες».

Πρόσθεσε: «Είναι ντροπή, κατέχοντες δημόσιο αξίωμα όπως αυτό του βουλευτή και μάλιστα του πρώην υπουργού, να αναπαράγουν έναν τέτοιο διχαστικό και ρατσιστικό λόγο απέναντι στους Ρομά συμπολίτες μας. Και όταν αυτός ο λόγος δεν επιφέρει συνέπειες σε όσους τον παράγουν, η πολιτική ευθύνη και η ντροπή δε βαραίνει αποκλειστικά αυτούς, αλλά και την ηγεσία τους».

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ http://www.amna.gr/home/article/236895/Al-Tsipras-I-asfaleia-einaidikaioma-pou-afora-anexairetos-olous-tous-polites)

 

Νοικοκυριά απόρων για λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος επιδοτεί η Περιφέρεια Αττικής

Με αφετηρία το πρόγραμμα «ρεύμα για όλους» η Περιφέρεια Αττικής ενισχύει άπορους να πληρώσουν λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος. Κατά περίπτωση τα ποσά κυμαίνονται από 100 έως 150 ευρώ.

Με αυτόν τον τρόπο η Περιφέρεια συμβάλλει στη στήριξη ομάδων πληθυσμού οι οποίες βρίσκονται σε ανάγκη.

Συνολικά, στην Περιφέρεια Αττικής επιδοτούνται 35.000 νοικοκυριά με ποσό πέντε εκατομμυρίων ευρώ.
Ειδικότερα για την Δυτική Αττική τα επιδοτούμενα για φέτος νοικοκυριά και στους πέντε Δήμους εμφανίζουν αύξηση κατά 24%, αφού από τα 1.060 έφτασαν τα 1.395.

(ΠΗΓΗ : https://www.megara.org/noikokyria-aporon-gia-logariasmous-ilektrikou-revmatos-epidotei-perifereia-attikis/)

«Ρεύμα για όλους»: επιδότηση σε 1395 νοικοκυριά στη Δυτική Αττική

Συνεχίζονται και φέτος να επιδοτούνται από την Περιφέρεια οι λογαριασμοί ρεύματος των ευαλωτων κοινωνικων ομαδων

Η καταβολή της επιδότησης, έχει ήδη ξεκινήσει και όπως αναγράφεται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ ανέρχεται σε 150 ή 100 ευρώ, ανάλογα με την περίπτωση, στα πλαίσια του προγράμματος «Ρεύμα για Όλους».

Επιδοτήσεις για την Δυτικη Αττικη:
Ελευσινα 232
Μεγαρα 345
Φυλη 532
Ασπροπυργος 156
Μανδρα 130
ΣΥΝΟΛΟ 1395


Επιπλεον, σύμφωνα με τον αντιπεριφερειάρχη Γιάννη Βασιλείου, σε εξελιξη βρισκονται οι προσπαθειες για προβλημα της ηλεκτροδοτησης στο Βλυχο Μεγαρων, σε συνεργασια με τον εκει συλλογο των Ρομα. «Το ρευμα δεν ειναι πολυτελεια αλλα κοινωνικο αγαθο!» δηλώνει ο ίδιος.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΘΡΙΑΣΙΟ http://thriassio.gr/%cf%81%ce%b5%cf%8d%ce%bc%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b4%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%ce%b5-1395-%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf/)

Η ΛΥΣΗ: Στις φαβέλες της Νέας Ζωής Ασπρόπυργου υπάρχει ένα ΣΧΟΛΕΙΟ που τους δέχεται ΟΛΟΥΣ

Στο 7ο δημοτικό σχολείο Ασπροπύργου, δίπλα από τη χωματερή, σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της πρωτεύουσας, κάποιοι δάσκαλοι μαθαίνουν γράμματα σε μαθητές Ρομά
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ 16.2.2018
Πρωινό Δευτέρας στον Ασπρόπυργο. Η κίνηση στη λεωφόρο ΝΑΤΟ ήταν αυξημένη. Βιομηχανικοί εργάτες πήγαιναν στη δουλειά τους, πολυάριθμα εργοστάσια με ψηλές μάντρες περικυκλωμένα από συρματοπλέγματα, διυλιστήρια, τα φουγάρα της Χαλυβουργικής, βιοτεχνίες και, φυσικά, λίγα μέτρα πιο πέρα η χωματερή της Φυλής. Βρισκόμαστε μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας. Κατά μήκος της οδού Αγίου Γεωργίου, σε έναν παράλληλο στο γειτονικό ποτάμι δρόμο, βλέπεις αγελάδες να βόσκουν, ακούς κοκόρια, παρατηρείς τα χημικά απόβλητα, τα σκουπίδια που είναι διασκορπισμένα παντού και στο τέλος της διαδρομής ξεπροβάλει ένας απέραντος καταυλισμός.
Αυτοσχέδια σπίτια από χαρτόκουτα, τσαντίρια, μπάζα, καμένα λάστιχα, σκηνές ετοιμόρροπες, ξύλινα παραπήγματα, χωμάτινοι δρόμοι και πιτσιρίκια πάνω σε καρότσες αυτοκινήτων. Η καθημερινότητα εδώ περιλαμβάνει μολυσμένη ατμόσφαιρα, παραβατικότητα, ναρκωτικά, βία, δυσώδεις μυρωδιές, φωτιές, απρόσιτα σημεία, επικίνδυνες νύχτες, συμμορίες κι έναν κυρίαρχο φόβο. Έχουμε φτάσει στις φαβέλες της Νέας Ζωής, στην άκρη της πόλης. Εδώ οι κάτοικοι ζουν από τα σκουπίδια αλλά και δίπλα σ’ αυτά. Πρόκειται για μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της πρωτεύουσας. Έναν συνοικισμό όπου καταλύουν άνθρωποι ξεχασμένοι απ’ όλους. Μια παραγκούπολη των Ρομά που δημιουργήθηκε εξαιτίας της χωματερής.
Τον πρώτο καιρό, θυμάμαι, όταν διέσχιζα τη λεωφόρο ΝΑΤΟ για να έρθω στο σχολείο, νόμιζα ότι παρακολουθούσα διαφήμιση της UNICEF. Τσαντίρια, ξυπόλυτα παιδιά και αμέτρητα σκουπίδια. Είναι μεγάλο κέρδος γι’ αυτά τα παιδιά όταν έρχονται στο σχολείο, διότι τα γλιτώνεις από τον δρόμο .
Προορισμός μας ήταν το 7ο Δημοτικό Σχολείο Ασπροπύργου στην καρδιά του καταυλισμού. Ένα σχολείο στο οποίο πάνω από το 90% των μαθητών είναι Ρομά. Η Νέα Ζωή θεωρείται η πιο φτωχή περιοχή της Αττικής κι ένα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι το θέμα της σχολικής διαρροής, αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, συγκαταλέγεται στις τρεις πρώτες περιοχές όσον αφορά τη διαρροή μαθητών. Το σχολείο απέχει μόλις λίγα μέτρα από τη χωματερή.
Γύρω από τις σχολικές αίθουσες παρατηρώ Ρομά που μεταφέρουν κάδους, αδειάζουν τα σκουπίδια για να τα κάψουν, μαγειρεύουν σε πρόχειρες στόφες κι απλώνουν τα ρούχα τους. Την ίδια στιγμή κάποια άλλα παιδιά κάθονται έξω από το σχολείο και περιμένουν.

Φτάνοντας στην εξώπορτα του 7ου Δημοτικού έρχονται δύο τσιγγανάκια για να μας ανοίξουν, ο Βασίλης και ο Γιάννης. Αφού μας καλημερίσουν ευδιάθετα, μας οδηγούν στο γραφείο των καθηγητών.
Στο προαύλιο τα παιδιά κινούνται, παίζουν και φωνάζουν διαρκώς ένα ατελείωτο «κύριε». Μικροί Ρομά με σκισμένες τσάντες και παπούτσια, λερωμένα ρούχα, τραγουδούν στίχους γνωστών ράπερ, γελάνε και μας καλωσορίζουν. Όση ώρα βρίσκομαι εκεί αναρωτιέμαι γιατί η περιοχή ονομάζεται «Νέα Ζωή» ‒ στέκομαι στο αντιφατικό του πράγματος.
Στο σχολείο αυτό υπάρχουν δάσκαλοι που επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο, αφού διδάσκουν σε παιδιά που δεν έχουν ευκαιρίες στη ζωή τους. Η Δήμητρα Κωνσταντίνου είναι 30 ετών κι έχει έρθει στο σχολείο με απόσπαση από τις Σέρρες. «Τα παιδιά με θεωρούν μεγάλη ηλικιακά. Όταν τους εξηγώ ότι είμαι νέα, μου θυμίζουν τους γονείς τους, που σπάνια ξεπερνούν την ηλικία των 24 ετών. Έχεις να κάνεις με δύσκολα και κλειστά παιδιά, πρέπει πρώτα να σε εμπιστευτούν για να σου ανοιχτούν και να σε ακούσουν» υποστηρίζει.
Όπως μου λένε, στο σχολείο αυτό δάσκαλοι και μαθητές είναι μια οικογένεια. Τα προβλήματα, οι δυσκολίες και τα ανυπέρβλητα εμπόδια είναι γνωστά, αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει αναπτυχθεί μια γερή σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους.
Στον τοίχο μιας αίθουσας είναι ζωγραφισμένη μια γαλλική σημαία. Η δασκάλα γαλλικών Πέπη Μπανιώκου αφηγείται: «Διδάσκω εδώ για δεύτερη χρονιά. Η εμπειρία του να είσαι μέρος του σχολείου αυτού έγκειται στο ότι πρώτα μάς εμπλουτίζει ως ανθρώπους κι έπειτα ως δασκάλους. »Αναμφίβολα, δεν είναι το πιο εύκολο σχολείο όπου μπορείς να διδάξεις, όμως, μετά από ένα θολό περσινό πρώτο τρίμηνο, βρήκα έναν δίαυλο επικοινωνίας, ώστε να δημιουργήσω μια ξεχωριστή σχέση με τα παιδιά, μια σχέση που μας οδήγησε στο να λάβουμε το Βραβείο Γαλλοφωνίας. »Θυμάμαι, οι πρώτες μέρες ήταν εξαντλητικές. Έπρεπε να τους μάθω τι είναι η Γαλλία, πού βρίσκεται ο Πύργος του Άιφελ ή ποιος είναι ο Αστερίξ. »Προκειμένου, λοιπόν, να τους τραβήξω το ενδιαφέρον, τους μίλησα για ένα παραμύθι που αναφερόταν σε μια φυλή των Τσιγγάνων η οποία είχε εκδιωχθεί από τη Σκωτία και βρήκε καταφύγιο στη Γαλλία. Μόλις τους το διάβασα, θυμάμαι πόσο πολύ τους άγγιξε.
Κάπως έτσι χτίσαμε την εμπιστοσύνη μεταξύ μας. »Ξέρετε, το βραβείο που λάβαμε ήταν μια καλή ευκαιρία γι’ αυτά τα παιδιά να ξεφύγουν για λίγο από την περιοχή τους. Τα παιδιά αυτά κάθισαν για πρώτη φορά στην πρώτη σειρά και γύρισαν τότε να μου πουν το εξής: “Πρώτη φορά μας σηκώνουν για να μας πουν μπράβο”. »
Η Νέα Ζωή είναι μια δύσκολη περιοχή, η οποία όμως κρύβει πολλές εκπλήξεις και θησαυρούς. Παντού υπάρχουν μικροί θησαυροί, αρκεί να θέλουμε να τους ανακαλύψουμε».

Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος συναντώ τον Γιάννη Γιάλη, 30 ετών. Εννέα χρόνια δουλεύει ως αναπληρωτής και αυτό το σχολικό έτος βρέθηκε να διδάσκει στο 7ο Δημοτικό Ασπροπύργου. «Έχω περάσει από πολλά σχολεία, Κρήτη, Κάλυμνο, Μέτσοβο και Ξάνθη. Το σχολείο αυτό προσφέρει πολλά μόρια, παρόλο που βρίσκεται εντός Αττικής. Διδάσκω στη Δ’ Δημοτικού, αν και είναι μόνο κατ’ όνομα, διότι το επίπεδο είναι πολύ χαμηλότερο. »Στην τάξη έχω 16 παιδιά, εκ των οποίων τα 12 έρχονται κάθε μέρα.
Τα παιδιά αυτά είναι μεγάλο σχολείο γι’ εμάς. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τις κοινωνικές ανισότητες, τη βία και την παιδική εκμετάλλευση. Μαθαίνεις πώς να αντιμετωπίζεις δύσκολες καταστάσεις: μικρά παιδιά που έρχονται με σκισμένα ρούχα και παπούτσια, που δεν έχουν μπάνιο ή δεν μπορούν να πλύνουν τα ρούχα τους. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν όρια. Εκπαιδεύεσαι στο πώς πρέπει να αντιδράσεις σε καβγάδες οι οποίοι δεν είναι εύκολοι.

»Τον πρώτο καιρό, θυμάμαι, όταν διέσχιζα τη λεωφόρο ΝΑΤΟ για να έρθω στο σχολείο, νόμιζα ότι παρακολουθούσα διαφήμιση της UNICEF. Τσαντίρια, ξυπόλυτα παιδιά και αμέτρητα σκουπίδια. Είναι μεγάλο κέρδος γι’ αυτά τα παιδιά όταν έρχονται στο σχολείο, διότι τα γλιτώνεις από τον δρόμο.
Η εμπειρία στο σχολείο μού έχει μάθει ότι δεν είναι αλήθεια πως τα παιδιά αυτά δεν θέλουν να αλλάξουν. Δεν μπορούν, δεν ξέρουν και δεν τους αφήνει το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο να γίνουν καλύτεροι. Λίγοι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον, κι αυτοί όχι τόσο συχνά. »Το σημαντικό όμως είναι πως εδώ τα παιδιά σού λένε απλόχερα “καλημέρα”, εν αντιθέσει με άλλα, καλά σχολεία στα οποία έχω διδάξει και πρέπει να τους πιέσεις για να σε καλημερίσουν. »
Εδώ, λοιπόν, όλα διπλασιάζονται. Ακούς τις ιστορίες τους. Έρχονται κοιμισμένα επειδή το προηγούμενο βράδυ ήταν στο νοσοκομείο εξαιτίας ενός τροχαίου, διαπληκτισμών ή θανάτου. Το πιο σκληρό, πάντως, είναι όταν λες σε παιδιά ότι πρέπει να διαβάζουν κι εκείνα σου απαντούν: “Κύριε, δεν πρόλαβα, γιατί όλη τη μέρα ήμουν στον δρόμο και ζητιάνευα”» λέει ο Γιάννης.

Στη συνέχεια συνομιλώ με την κ. Ματίνα Βαβούλη, διευθύντρια του σχολείου. και τον υποδιευθυντή κ. Κώστα Σαπουντζή, δύο ανθρώπους που γνωρίστηκαν στο σχολείο κι έγιναν ζευγάρι. Είναι κάτι όμορφο, θα μου πουν, διότι ο ένας στηρίζει και εμψυχώνει τον άλλο.
Η κ. Βαβούλη εργάζεται ακατάπαυστα στο σχολείο 28 ολόκληρα χρόνια. «Όταν ήρθα στο σχολείο ήταν τριθέσιο και βρισκόταν σ’ ένα σπιτάκι, λίγα μέτρα πιο κάτω, τρία δωμάτια με μια σόμπα. Τότε μαθήτευαν 68 παιδιά, εκ των οποίων τα 4 ήταν τσιγγανάκια. »Ήταν μια περίοδος που έβλεπα καθημερινά πολλά παιδιά με τα χέρια πιασμένα στα κάγκελα να έρχονται και να μας κοιτούν. Όταν τους πρότεινα να έρθουν στο σχολείο, μου απαντούσαν ότι δεν τους άφηναν οι γονείς τους. »Κάπως έτσι ξεκίνησα τις επισκέψεις στα σπίτια τους, συνομιλώντας με τους γονείς και προσπαθώντας να αντιμετωπίσω όλες τις γραφειοκρατικές δυσκολίες, αφού μιλάμε για παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν “αόρατα”.
»Σήμερα έχουμε 310 μαθητές και το 91% είναι Ρομά. Με τον δικό μας μαθητικό πληθυσμό, το θέμα της διαρροής είναι φλέγον. Γι’ αυτό και τα παρακολουθούμε πολύ, ενδιαφερόμαστε και τα αναζητούμε όταν λείπουν.
»Όμως, η πιο σημαντική επιτυχία του σχολείου είναι οι ευκαιρίες που προσφέρει σε παιδιά τα οποία πριν βρίσκονταν στον δρόμο. Τους δίνεις έναν χώρο στον οποίο αισθάνονται ασφάλεια, έρχονται σε επαφή με μια άλλη όψη της ζωής και, προπάντων, γνωρίζουν τον κόσμο» τονίζει.
Στο γραφείο της η κ. Βαβούλη μου δείχνει τη φωτογραφία ενός κοριτσιού και μου εξηγεί γιατί την έχει κρεμασμένη στο πίνακα ανακοινώσεων. «Η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν μία από τις καλύτερες μαθήτριές μου. Κάποια μέρα η παράγκα όπου έμενε έπιασε φωτιά. Κρύφτηκε, λοιπόν, κάτω από τον νεροχύτη, γιατί έτσι πίστευε ότι θα προστατευόταν, με αποτέλεσμα ο πατέρας του να μην τη δει ποτέ και το κορίτσι να καεί.
»Άλλη μια δύσκολη στιγμή ήταν όταν με κάλεσαν στο τηλέφωνο για να μου πουν ότι ένας μαθητής μας δεν θα ερχόταν στο σχολείο γιατί χτυπήθηκε σε τροχαίο στη λεωφόρο ΝΑΤΟ, επειδή ερχόταν μόνος του.
»Εισπράττουμε καθημερινά πολλή αγάπη. Τρέχουν να μας αγκαλιάσουν και να μας πουν μια γλυκιά κουβέντα. Η μόνη μας σταθερή αξία είναι η ελπίδα. Αν δεν ελπίζαμε, δεν θα ήμασταν εδώ».

Δίπλα της, ο κ. Σαπουντζής μου αναφέρει ότι εργάζεται στο σχολείο είκοσι χρόνια. «Μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στην άκρη της πόλης, με παιδιά που ζουν σε παραπήγματα και παράγκες, δίπλα σε εργοστάσια και μ’ ένα πλήθος που η ζωή του ξεκινά και τελειώνει στα σκουπίδια. »Στο σχολείο έρχονται σε επαφή με τον μπαλαμό, δηλαδή τον ξένο, τον άγνωστο. Είναι ο τρόπος ζωής εδώ τέτοιος, που, δυστυχώς, ως σχολείο, βιώνουμε πολλές απώλειες.
»Δεν θα ξεχάσω ποτέ το “Σκέπτομαι και Γράφω” ενός μαθητή μου, ο οποίος έκανε λογοπαίγνιο με το όνομα της περιοχής, γράφοντας: “Σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις σκουπίδια και ανθρώπους να πεθαίνουν από ναρκωτικά. Εύχομαι να μην υπάρχει άλλος τόπος στον κόσμο, εκτός από τη Νέα Ζωή”.
»Παράλληλα, ήταν πολύ θλιβερό το ότι υπήρξαν φορές που χτυπούσε ο συναγερμός του σχολείου στις δύο και τρεις τα ξημερώματα. Τρέχαμε να σώσουμε ό,τι μπορούσαμε από τα πράγματα του σχολείου που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του. Άλλες φορές μάς έχουν σπάσει παράθυρα. Μας ρίχνει λίγο όλο αυτό, αλλά μετά συνεχίζουμε.
»Πριν από κάποια χρόνια ξεκινούσαμε έχοντας στο μυαλό μας την επόμενη γενιά. Αυτήν τη στιγμή, που έχουμε στα χέρια μας την επόμενη γενιά, αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα άλλαξαν κι έχουν γίνει λίγο καλύτερα».
Πριν φύγω, βγάζουμε με τα παιδιά πολλές φωτογραφίες. Χαίρονται, χαμογελούν και ποζάρουν με τους φίλους τους. Το κουδούνι έχει χτυπήσει κι έχει έρθει η ώρα να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Λιγοστοί γονείς περιμένουν στην έξοδο και τα παιδιά δεν βιάζονται να φύγουν.
Οι δάσκαλοι θα μου υπενθυμίσουν ότι: «Αυτά τα τσιγγανάκια είναι ήρωες. Μια ισότιμη θέση δίπλα μας ζητούν. Είναι παιδιά που έχουν όνειρα, απλώς, το μόνο που χρειάζονται, είναι κάποιος να τους βοηθήσει ώστε να ανοίξουν οι ορίζοντές τους.
»Για εμάς το σχολείο αυτό είναι η ζωή μας και το δεύτερο σπίτι μας. Γι’ αυτό και το βασικό μας σύνθημα είναι “κανένα παιδί στο δρόμο, είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλων”».
Έξω από το σχολείο, σ’ ένα πεταμένο χαρτόκουτο, μια φράση μού κεντρίζει την προσοχή: «Η μόρφωση είναι το μόνο όπλο του φτωχού».
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO