Τι είναι η νόσος των σπηλαίων από την οποία κινδυνεύουν τα εγκλωβισμένα παιδιά της Ταϊλάνδης

Με την επιχείρηση απεγκλωβισμού των παιδιών από το σπήλαιο στην Ταϋλάνδη να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ιατρικοί εμπειρογνώμονες έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την σωματική και πνευματική υγεία των αγοριών μετά τη δοκιμασία και την εκτεταμένη έκθεσή τους στο περιβάλλον των σπηλαίων.

Ο Δρ Πολ Άουερμπακ καθηγητής ιατρικής έκτακτης ανάγκης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, προειδοποίησε ότι τα αγόρια κινδυνεύουν να αναπτύξουν ιστοπλάσμωση ή «νόσο των σπηλαίων», που προκαλείται από την εισπνοή των σπόρων του μύκητα Histoplasma capsulatum.

Μιλώντας στο CTV News, είπε: «Πρόκειται για σπόρους που εντοπίζονται συχνά σε σπηλιές και βρίσκονται συνήθως στις εκκρίσεις των νυχτερίδων. Σε ένα άτομο με φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα, συνήθως εμφανίζεται ιστοπλάσμωση και ο ασθενής δεν το γνωρίζει καν ότι πάσχει. Μπορεί να έχουν λίγο πυρετό, λίγο βήχα και μοιάζει με μια ιογενή ασθένεια, η οποία απλά περνά. Αυτό συμβαίνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Σε λιγότερο συχνές περιπτώσεις, μπορεί να γίνει μια πιο σοβαρή ασθένεια, ιδιαίτερα σε ανθρώπους που πάσχουν από οποιαδήποτε σημαντική ανοσοκαταστολή».

Η ιστοπλάσμωση συνήθως επηρεάζει τους πνεύμονες και τα συμπτώματα εκδηλώνονται σε διάστημα τριών έως 17 ημερών μετά την έκθεση στον ιό. Τα κύρια συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, ρίγη, πονοκεφάλους, μυϊκούς πόνους, ξηρό βήχα και δυσφορία στο στήθος. Ενώ η κατάσταση είναι σχετικά αβλαβής στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μπορεί να είναι σοβαρή σε νεαρά και ηλικιωμένα άτομα ή σε άτομα με υποβαθμισμένο ανοσοποιητικό σύστημα.

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/ti-einai-h-nosos-twn-sphlaiwn-apo-thn-opoia-kindyneyoyn-ta-egklwbismena-paidia-ths-tailandhs  )

Τα παιδιά δεν είναι ντεκόρ σε εκκλησιαστικά δρώμενα (Έτος 2018 …)

«Πάσχα Ελλήνων» την περασμένη εβδομάδα και… ως είθισται το θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά και η θρησκοληψία χτύπησαν «κόκκινο». Σε πάρα πολλές περιοχές της χώρας πραγματοποιήθηκαν αναρίθμητες εκδηλώσεις, όμως στην Ανάβυσσο ξεπέρασαν  τα όρια.

Τα τελευταία χρόνια στο ναό των Αγίων Θεοδώρων της περιοχής, κάθε Μεγάλη Παρασκευή πραγματοποιείται αναπαράσταση σκηνών από την ιστορία της ζωής του Ιησού με τη συμμετοχή παιδιών από γυμνάσια, λύκεια, αλλά και μικρότερων ηλικιών, παράλληλα με την περιφορά του Επιταφίου.

Κάθε χρόνο, μάλιστα, όπως τονίζουν κάτοικοι και επισκέπτες το σόου γίνεται όλο και πιο «χολιγουντιανό», αλλά με την απαραίτητη… κατάνυξη και μεγάλη συμμετοχή του κόσμου.

Από την απλή παράθεση σκηνών από την Βίβλο, βέβαια, μέχρι να βάλουμε θηλιά στο λαιμό ενός μικρού παιδιού για να αναπαραστήσουμε τη στιγμή που ο Ιούδας μετανοεί και αυτοκτονεί σε ένα δέντρο, υπάρχει τεράστια απόσταση.

Η θηλιά, μαθαίνουμε, δεν ήταν δεμένη στο δέντρο, αλλά αυτό είναι το ζήτημα; Πώς ακριβώς επιτρέπει κάποιος ένα μικρό παιδί να πρωταγωνιστεί στην αναπαράσταση μίας αυτοκτονίας; Ποιος θα του εξηγήσει τα ανεξήγητα;

Εκτός από το μικρό παιδί που προσπαθούσε να ισορροπήσει πάνω σε ένα τραπέζι μέχρι να περάσει από μπροστά του επιτάφιος και να επιτελέσει τον «ρόλο» του ως μετανοημένου Ιούδα, οι εν λόγω εκδηλώσεις είχαν κι άλλους μικρούς πρωταγωνιστές.

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/ta-paidia-den-einai-ntekor-se-ekklisiastika-dromena)

Νιγηρία: Πάνω από 1.000 παιδιά έχει απαγάγει η Μπόκο Χαράμ από το 2013

Τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ έχουν απαγάγει πάνω από 1.000 παιδιά στο βορειοανατολικό τμήμα της Νιγηρίας από το 2013, τονίζει το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία (UNICEF) σε έκθεσή του που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα. Τα μέλη της οργάνωσης απάγουν πολύ συχνά αγόρια και κορίτσια για να ενσταλάξουν φόβο και για να κάνουν επίδειξη δύναμης, τόνισε η Γιούνισεφ, την παραμονή της τέταρτης επετείου από την απαγωγή 276 μαθητριών στο Τσιμπόκ, η οποία προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή.

«Τα παιδιά στη βορειοανατολική Νιγηρία συνεχίζουν να γίνονται στόχοι επιθέσεων μιας κλίμακας που συγκλονίζει», ανέφερε ο Μοχάμεντ Μαλίκ Φολ, ο επικεφαλής της Γιούνισεφ στη Νιγηρία. Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία τόνισε πως έχει επαληθεύσει πάνω από 1.000 απαγωγές. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η υπηρεσία του ΟΗΕ δίνει στη δημοσιότητα μια εκτίμηση. Αλλά ταυτόχρονα, επισήμανε ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ίσως είναι πολύ μεγαλύτερος.

Η Γιούνισεφ πήρε συνέντευξη από τη Χαντίτζα, σήμερα 17 ετών, η οποία είχε απαχθεί κατά τη διάρκεια επίθεσης της Μπόκο Χαράμ στο χωριό της. Οι τζιχαντιστές την κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο, την πάντρεψαν διά της βίας με έναν από τους μαχητές και η έφηβη βιάστηκε επανειλημμένα. Έμεινε έγκυος και σήμερα «ζει με τον μικρό της γιο σε καταυλισμό εσωτερικά εκτοπισμένων, όπου δυσκολεύεται να ενταχθεί (…) λόγω των φραγμών που δημιουργεί η γλώσσα που μιλάει και του στίγματος που φέρει διότι είναι “σύζυγος (μαχητή) της Μπόκο Χαράμ”», τονίζεται στην έκθεση.

Τουλάχιστον 2.295 δάσκαλοι έχουν δολοφονηθεί και πάνω από 1.400 σχολεία έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της σύρραξης.

Ο πόλεμος που ξέσπασε όταν η Μπόκο Χαράμ πήρε τα όπλα διανύει τη δέκατη χρονιά και ελάχιστες ενδείξεις υπάρχουν ότι πλησιάζει στο τέλος του. Τον Φεβρουάριο, μια φράξια των τζιχαντιστών απήγαγε πάνω από 100 μαθήτριες στην πόλη Ντάπτσι, που μέχρι τότε παρέμενε συγκριτικά αλώβητη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έναν μήνα αργότερα, οι τζιχαντιστές απελευθέρωσαν σχεδόν όλα τα κορίτσια, αλλά τουλάχιστον πέντε πέθαναν στα χέρια των απαγωγέων τους. Ένα, η Λία Σαρίμπου, παραμένει όμηρος διότι αρνήθηκε να προσηλυτιστεί στο ισλάμ, ανέφεραν συμμαθήτριές της οι οποίες αφέθηκαν ελεύθερες.

Η νιγηριανή κυβέρνηση ανέφερε ότι η απελευθέρωση των κοριτσιών αποτελούσε το προοίμιο της έναρξης ειρηνευτικών συνομιλιών. Αλλά ειδικοί διαφωνούν. Η δράση της Μπόκο Χαράμ συνεχίζει να αποτελεί εξαιρετικά φορτισμένο ζήτημα από πολιτική άποψη. Ο πρόεδρος Μουχαμαντού Μπουχάρι αναδείχθηκε στην εξουσία το 2015 υποσχόμενος να τερματίσει τον ανταρτοπόλεμο των τζιχαντιστών. Αλλά η κυβέρνησή του, παρότι ο στρατός εκδίωξε τη Μπόκο Χαράμ από πολλές περιοχές και κοινότητες ως το 2016, δεν έχει καταφέρει να βάλει τέλος στη δράση της ένοπλης εξτρεμιστικής οργάνωσης.

Τη Δευτέρα, ο Μπουχάρι ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει νέα θητεία το 2019.

Τέσσερα χρόνια μετά την απαγωγή των μαθητριών στο Τσιμπόκ, περίπου 100 από τα κορίτσια συνεχίζουν να αγνοούνται. Ορισμένα εκτιμάται ότι είναι νεκρά, βάσει όσων κατέθεσαν πρώην συμμαθήτριές τους που σώθηκαν και εκτιμήσεων ειδικών για τη δράση της Μπόκο Χαράμ. Εξάλλου, η οργάνωση τον Ιανουάριο δημοσιοποίησε ένα βίντεο που φέρεται να δείχνει κάποια από τα κορίτσια, υποστηρίζοντας πως θέλουν να μείνουν μαζί με τους απαγωγείς τους.

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ http://www.amna.gr/home/article/247506/Nigiria-Pano-apo-1000-paidia-echei-apagagei-i-Mpoko-Charam–apo-to-2013)

Τουλάχιστον 64 οι νεκροί από τη φωτιά σε εμπορικό κέντρο στη Ρωσία – Οι περισσότεροι παιδιά (Photos/Video)

Ο αριθμός των νεκρών από την πυρκαγιά που ξέσπασε σε εμπορικό κέντρο της ρωσικής πόλης Κεμέροβο έφθασε τους 64, ανακοίνωσε ο υπουργός Εκτάκτων Αναγκών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πουτσκόφ.

Τα περισσότερα θύματα είναι παιδιά. Σύμφωνα με τις αρχές, περισσότερα από δέκα παιδιά αγνοούνται. Η πυρκαγιά ξεκίνησε σε έναν από τους υψηλότερους ορόφους του εμπορικού κέντρου Zimnyaya Vishnya και πολλά από τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους βρίσκονταν σε κινηματογραφική αίθουσα.

Βίντεο που αναρτήθηκαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν ανθρώπους να πηδάνε από τα παράθυρα του κτιρίου για να γλιτώσουν από τις φλόγες.

“Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, κατέρρευσε η οροφή πάνω από δύο κινηματογραφικές αίθουσες”, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Επιτροπή Έρευνας της Ρωσίας. Όπως μετέδωσε το Sputnik, επικαλούμενο την Προεδρική Επίτροπο για τα Δικαιώματα των Παιδιών Αννα Κουζνετσόβα, η πυρκαγιά οφείλεται σε εγκληματική αμέλεια. Η Κουζνετσόβα έδωσε εντολή για τη διενέργεια ελέγχων σε όλα τα εμπορικά κέντρα της χώρας.

Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά ο διασώστες πρόλαβαν να απομακρύνουν με ασφάλεια περίπου 100 ανθρώπους από το εμπορικό κέντρο Ζίμναγια Βίσνια που στεγάζει κινηματογράφους, εστιατόρια, μια αίθουσα μπόουλινγκ, πάρκινγκ για 250 οχήματα, καθώς και πολλά καταστήματα.

Περίπου 660 μέλη των υπηρεσιών εκτάκτων αναγκών μετέβησαν επί τόπου, ενώ οι πυροσβέστες επιχειρούσαν επί 17 ώρες να θέσουν την πυρκαγιά υπό έλεγχο.

Το Κεμέροβο, μια περιοχή όπου υπάρχουν ανθρακωρυχεία, βρίσκεται σε απόσταση 3.600 χλμ ανατολικά της Μόσχας. Το εμπορικό κέντρο, το οποίο άνοιξε το 2013, διαθέτει κινηματογραφικές αίθουσες, εστιατόρια, μια σάουνα, μια αίθουσα μπόουλινγκ και έναν μικρό ζωολογικό κήπο.

 

Η πυρκαγιά φέρεται να ξέσπασε περίπου στις 17:00 τοπική ώρα χθες Κυριακή σε ένα τμήμα του κτιρίου όπου βρίσκονται οι αίθουσες ψυχαγωγίας, μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Γιεβγκένι Ντεντιουκίν της υπηρεσίας εκτάκτων καταστάσεων της περιοχής του Κεμέροβο, δήλωσε ότι η πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε μια έκταση περίπου 1.500 τμ. “Το εμπορικό κέντρο είναι μια πολύπλοκη κατασκευή. Υπάρχουν πολλά εύφλεκτα υλικά”.

 

Τέσσερις άνθρωποι συνελήφθησαν και ανακρίνονται, ανάμεσά τους και ο επικεφαλής της διαχειρίστριας εταιρείας του εμπορικού κέντρου, σύμφωνα με την Επιτροπή. Μεταξύ των συλληφθέντων είναι και ο ιδιοκτήτης του εμπορικού κέντρου.

Σύμφωνα με την Εθνική Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών, το κόστος της ζημιάς από την πυρκαγιά εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 52,6 εκατ. δολάρια.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ http://www.topontiki.gr/article/265689/toylahiston-64-oi-nekroi-apo-ti-fotia-se-emporiko-kentro-sti-rosia-oi-perissoteroi)

Αφρικανική σκόνη: Πόσο επικίνδυνη είναι για τα παιδιά;

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο ακούγεται ότι μάζες σκόνης απο την Αφρική φτάνουν στην ατμόσφαιρα της Ελλάδας. Το φαινόμενο ειναι αρκετά παλιό. Ακόμη και στην αρχαιότητα αναφέρεται «κόκκινη σκόνη» που ερχόταν από την Αφρική σαν τιμωρία των θεών.
Σήμερα όμως το φαινόμενο είναι πολύ επικίνδυνο για την υγεία των παιδιών για δυο λόγους:
– Τα τελευταία είκοσι χρόνια η συχνότητα της εμφάνισης του εχει πολλαπλασιαστεί λόγω μεταβολής των κλιματολογικών συνθηκών.
– Η σκόνη πλέον περιέχει πολύ επικίνδυνα μέταλλα που παρασύρονται από τις βόρειες χώρες της Αφρικής οι οποίες έχουν βιομηχανοποιηθεί και η ατμόσφαιρα τους έχει εμπλουτισθεί με επικίνδυνους ρύπους.
Η σκόνη από την Σαχάρα μεταφέρει μαζί της εννέα επικίνδυνα και βαρέα μέταλλα οπως:
– μόλυβδο
– αρσενικό
– σίδηρο
– μαγγάνιο
– βανάδιο
– νικέλιο
– χρώμιο
– χαλκό
– ψευδάργυρο
Οι περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο είναι η Κρήτη και η Πελοπόννησος, αλλά και το λεκανοπέδιο Αττικής λόγω του εγκλωβισμού της σκόνης από τα βουνά που το περιβάλλουν.
Η σκόνη είναι επιβλαβής για όλους τους κατοίκους, αλλά ιδιαίτερα για τα παιδιά. Όσο μικρότερο είναι ένα παιδί τόσο μεγαλύτερη είναι η επίδραση στην υγεία του.
Οι επιπτώσεις στην υγεία ενός παιδιού ειναι πολλαπλές:
ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΕΣ: Είναι ανάλογο με το τι θα πάθει το δέρμα από την έκθεση σε χημικά και στην ακτινοβολία του ήλιου. Δηλαδή μπορεί να εμφανιστούν κοκκινίλες, φαγούρα, αλλεργία, έγκαυμα, μολύνσεις.
ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΑ: Όσο μικρότερα είναι τα σωματίδια της σκόνης τόσο πιο εύκολα τα εισπνέει το παιδί. Οι μικροί του πνεύμονες δέχονται την ρύπανση και αντιδρούν με βήχα, δύσπνοια, άσθμα, πνευμονία.
ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΑ: Τα σωματίδια έχουν τη δυνατότητα να περάσουν από τους πνεύμονες στην καρδιά και να προκαλέσουν ταχυκαρδία, αρρυθμία και γενικά καρδιακά επεισόδια.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Επειδή το φαινόμενο εμφανίζεται δεκάδες φορές το χρόνο είναι επικίνδυνο για εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου. Αυτό εξαρτάται από το χρονικό διάστημα που εκτίθεται το άτομο στα συστατικά της σκόνης.
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ: Εξαιρετικά επικίνδυνη είναι η σκόνη για μια έγκυος διότι μπορεί να προκαλέσει δύσπνοια, κόπωση και πρόωρο τοκετό.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Τις μέρες που το φαινόμενο είναι σε έξαρση θα πρέπει:
– να περιορίζουμε τις άσκοπες μετακινήσεις.
– να μην απλώνουμε τα ρούχα έξω από το σπίτι.
– να παραμένουμε σε καλά αερισμένους και κλιματισμένους χώρους.
– η χρήση ιονιστή στο σπίτι για καθαρισμό της ατμόσφαιρας είναι επιθυμητή.
– να καθαρίζουμε συχνά τα φίλτρα του κλιματιστικού.
– με τα πρώτα συμπτώματα ασθένειας να επικοινωνούμε με τον γιατρό.

Η ΛΥΣΗ: Στις φαβέλες της Νέας Ζωής Ασπρόπυργου υπάρχει ένα ΣΧΟΛΕΙΟ που τους δέχεται ΟΛΟΥΣ

Στο 7ο δημοτικό σχολείο Ασπροπύργου, δίπλα από τη χωματερή, σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της πρωτεύουσας, κάποιοι δάσκαλοι μαθαίνουν γράμματα σε μαθητές Ρομά
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ 16.2.2018
Πρωινό Δευτέρας στον Ασπρόπυργο. Η κίνηση στη λεωφόρο ΝΑΤΟ ήταν αυξημένη. Βιομηχανικοί εργάτες πήγαιναν στη δουλειά τους, πολυάριθμα εργοστάσια με ψηλές μάντρες περικυκλωμένα από συρματοπλέγματα, διυλιστήρια, τα φουγάρα της Χαλυβουργικής, βιοτεχνίες και, φυσικά, λίγα μέτρα πιο πέρα η χωματερή της Φυλής. Βρισκόμαστε μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας. Κατά μήκος της οδού Αγίου Γεωργίου, σε έναν παράλληλο στο γειτονικό ποτάμι δρόμο, βλέπεις αγελάδες να βόσκουν, ακούς κοκόρια, παρατηρείς τα χημικά απόβλητα, τα σκουπίδια που είναι διασκορπισμένα παντού και στο τέλος της διαδρομής ξεπροβάλει ένας απέραντος καταυλισμός.
Αυτοσχέδια σπίτια από χαρτόκουτα, τσαντίρια, μπάζα, καμένα λάστιχα, σκηνές ετοιμόρροπες, ξύλινα παραπήγματα, χωμάτινοι δρόμοι και πιτσιρίκια πάνω σε καρότσες αυτοκινήτων. Η καθημερινότητα εδώ περιλαμβάνει μολυσμένη ατμόσφαιρα, παραβατικότητα, ναρκωτικά, βία, δυσώδεις μυρωδιές, φωτιές, απρόσιτα σημεία, επικίνδυνες νύχτες, συμμορίες κι έναν κυρίαρχο φόβο. Έχουμε φτάσει στις φαβέλες της Νέας Ζωής, στην άκρη της πόλης. Εδώ οι κάτοικοι ζουν από τα σκουπίδια αλλά και δίπλα σ’ αυτά. Πρόκειται για μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της πρωτεύουσας. Έναν συνοικισμό όπου καταλύουν άνθρωποι ξεχασμένοι απ’ όλους. Μια παραγκούπολη των Ρομά που δημιουργήθηκε εξαιτίας της χωματερής.
Τον πρώτο καιρό, θυμάμαι, όταν διέσχιζα τη λεωφόρο ΝΑΤΟ για να έρθω στο σχολείο, νόμιζα ότι παρακολουθούσα διαφήμιση της UNICEF. Τσαντίρια, ξυπόλυτα παιδιά και αμέτρητα σκουπίδια. Είναι μεγάλο κέρδος γι’ αυτά τα παιδιά όταν έρχονται στο σχολείο, διότι τα γλιτώνεις από τον δρόμο .
Προορισμός μας ήταν το 7ο Δημοτικό Σχολείο Ασπροπύργου στην καρδιά του καταυλισμού. Ένα σχολείο στο οποίο πάνω από το 90% των μαθητών είναι Ρομά. Η Νέα Ζωή θεωρείται η πιο φτωχή περιοχή της Αττικής κι ένα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι το θέμα της σχολικής διαρροής, αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, συγκαταλέγεται στις τρεις πρώτες περιοχές όσον αφορά τη διαρροή μαθητών. Το σχολείο απέχει μόλις λίγα μέτρα από τη χωματερή.
Γύρω από τις σχολικές αίθουσες παρατηρώ Ρομά που μεταφέρουν κάδους, αδειάζουν τα σκουπίδια για να τα κάψουν, μαγειρεύουν σε πρόχειρες στόφες κι απλώνουν τα ρούχα τους. Την ίδια στιγμή κάποια άλλα παιδιά κάθονται έξω από το σχολείο και περιμένουν.

Φτάνοντας στην εξώπορτα του 7ου Δημοτικού έρχονται δύο τσιγγανάκια για να μας ανοίξουν, ο Βασίλης και ο Γιάννης. Αφού μας καλημερίσουν ευδιάθετα, μας οδηγούν στο γραφείο των καθηγητών.
Στο προαύλιο τα παιδιά κινούνται, παίζουν και φωνάζουν διαρκώς ένα ατελείωτο «κύριε». Μικροί Ρομά με σκισμένες τσάντες και παπούτσια, λερωμένα ρούχα, τραγουδούν στίχους γνωστών ράπερ, γελάνε και μας καλωσορίζουν. Όση ώρα βρίσκομαι εκεί αναρωτιέμαι γιατί η περιοχή ονομάζεται «Νέα Ζωή» ‒ στέκομαι στο αντιφατικό του πράγματος.
Στο σχολείο αυτό υπάρχουν δάσκαλοι που επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο, αφού διδάσκουν σε παιδιά που δεν έχουν ευκαιρίες στη ζωή τους. Η Δήμητρα Κωνσταντίνου είναι 30 ετών κι έχει έρθει στο σχολείο με απόσπαση από τις Σέρρες. «Τα παιδιά με θεωρούν μεγάλη ηλικιακά. Όταν τους εξηγώ ότι είμαι νέα, μου θυμίζουν τους γονείς τους, που σπάνια ξεπερνούν την ηλικία των 24 ετών. Έχεις να κάνεις με δύσκολα και κλειστά παιδιά, πρέπει πρώτα να σε εμπιστευτούν για να σου ανοιχτούν και να σε ακούσουν» υποστηρίζει.
Όπως μου λένε, στο σχολείο αυτό δάσκαλοι και μαθητές είναι μια οικογένεια. Τα προβλήματα, οι δυσκολίες και τα ανυπέρβλητα εμπόδια είναι γνωστά, αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει αναπτυχθεί μια γερή σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους.
Στον τοίχο μιας αίθουσας είναι ζωγραφισμένη μια γαλλική σημαία. Η δασκάλα γαλλικών Πέπη Μπανιώκου αφηγείται: «Διδάσκω εδώ για δεύτερη χρονιά. Η εμπειρία του να είσαι μέρος του σχολείου αυτού έγκειται στο ότι πρώτα μάς εμπλουτίζει ως ανθρώπους κι έπειτα ως δασκάλους. »Αναμφίβολα, δεν είναι το πιο εύκολο σχολείο όπου μπορείς να διδάξεις, όμως, μετά από ένα θολό περσινό πρώτο τρίμηνο, βρήκα έναν δίαυλο επικοινωνίας, ώστε να δημιουργήσω μια ξεχωριστή σχέση με τα παιδιά, μια σχέση που μας οδήγησε στο να λάβουμε το Βραβείο Γαλλοφωνίας. »Θυμάμαι, οι πρώτες μέρες ήταν εξαντλητικές. Έπρεπε να τους μάθω τι είναι η Γαλλία, πού βρίσκεται ο Πύργος του Άιφελ ή ποιος είναι ο Αστερίξ. »Προκειμένου, λοιπόν, να τους τραβήξω το ενδιαφέρον, τους μίλησα για ένα παραμύθι που αναφερόταν σε μια φυλή των Τσιγγάνων η οποία είχε εκδιωχθεί από τη Σκωτία και βρήκε καταφύγιο στη Γαλλία. Μόλις τους το διάβασα, θυμάμαι πόσο πολύ τους άγγιξε.
Κάπως έτσι χτίσαμε την εμπιστοσύνη μεταξύ μας. »Ξέρετε, το βραβείο που λάβαμε ήταν μια καλή ευκαιρία γι’ αυτά τα παιδιά να ξεφύγουν για λίγο από την περιοχή τους. Τα παιδιά αυτά κάθισαν για πρώτη φορά στην πρώτη σειρά και γύρισαν τότε να μου πουν το εξής: “Πρώτη φορά μας σηκώνουν για να μας πουν μπράβο”. »
Η Νέα Ζωή είναι μια δύσκολη περιοχή, η οποία όμως κρύβει πολλές εκπλήξεις και θησαυρούς. Παντού υπάρχουν μικροί θησαυροί, αρκεί να θέλουμε να τους ανακαλύψουμε».

Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος συναντώ τον Γιάννη Γιάλη, 30 ετών. Εννέα χρόνια δουλεύει ως αναπληρωτής και αυτό το σχολικό έτος βρέθηκε να διδάσκει στο 7ο Δημοτικό Ασπροπύργου. «Έχω περάσει από πολλά σχολεία, Κρήτη, Κάλυμνο, Μέτσοβο και Ξάνθη. Το σχολείο αυτό προσφέρει πολλά μόρια, παρόλο που βρίσκεται εντός Αττικής. Διδάσκω στη Δ’ Δημοτικού, αν και είναι μόνο κατ’ όνομα, διότι το επίπεδο είναι πολύ χαμηλότερο. »Στην τάξη έχω 16 παιδιά, εκ των οποίων τα 12 έρχονται κάθε μέρα.
Τα παιδιά αυτά είναι μεγάλο σχολείο γι’ εμάς. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τις κοινωνικές ανισότητες, τη βία και την παιδική εκμετάλλευση. Μαθαίνεις πώς να αντιμετωπίζεις δύσκολες καταστάσεις: μικρά παιδιά που έρχονται με σκισμένα ρούχα και παπούτσια, που δεν έχουν μπάνιο ή δεν μπορούν να πλύνουν τα ρούχα τους. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν όρια. Εκπαιδεύεσαι στο πώς πρέπει να αντιδράσεις σε καβγάδες οι οποίοι δεν είναι εύκολοι.

»Τον πρώτο καιρό, θυμάμαι, όταν διέσχιζα τη λεωφόρο ΝΑΤΟ για να έρθω στο σχολείο, νόμιζα ότι παρακολουθούσα διαφήμιση της UNICEF. Τσαντίρια, ξυπόλυτα παιδιά και αμέτρητα σκουπίδια. Είναι μεγάλο κέρδος γι’ αυτά τα παιδιά όταν έρχονται στο σχολείο, διότι τα γλιτώνεις από τον δρόμο.
Η εμπειρία στο σχολείο μού έχει μάθει ότι δεν είναι αλήθεια πως τα παιδιά αυτά δεν θέλουν να αλλάξουν. Δεν μπορούν, δεν ξέρουν και δεν τους αφήνει το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο να γίνουν καλύτεροι. Λίγοι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον, κι αυτοί όχι τόσο συχνά. »Το σημαντικό όμως είναι πως εδώ τα παιδιά σού λένε απλόχερα “καλημέρα”, εν αντιθέσει με άλλα, καλά σχολεία στα οποία έχω διδάξει και πρέπει να τους πιέσεις για να σε καλημερίσουν. »
Εδώ, λοιπόν, όλα διπλασιάζονται. Ακούς τις ιστορίες τους. Έρχονται κοιμισμένα επειδή το προηγούμενο βράδυ ήταν στο νοσοκομείο εξαιτίας ενός τροχαίου, διαπληκτισμών ή θανάτου. Το πιο σκληρό, πάντως, είναι όταν λες σε παιδιά ότι πρέπει να διαβάζουν κι εκείνα σου απαντούν: “Κύριε, δεν πρόλαβα, γιατί όλη τη μέρα ήμουν στον δρόμο και ζητιάνευα”» λέει ο Γιάννης.

Στη συνέχεια συνομιλώ με την κ. Ματίνα Βαβούλη, διευθύντρια του σχολείου. και τον υποδιευθυντή κ. Κώστα Σαπουντζή, δύο ανθρώπους που γνωρίστηκαν στο σχολείο κι έγιναν ζευγάρι. Είναι κάτι όμορφο, θα μου πουν, διότι ο ένας στηρίζει και εμψυχώνει τον άλλο.
Η κ. Βαβούλη εργάζεται ακατάπαυστα στο σχολείο 28 ολόκληρα χρόνια. «Όταν ήρθα στο σχολείο ήταν τριθέσιο και βρισκόταν σ’ ένα σπιτάκι, λίγα μέτρα πιο κάτω, τρία δωμάτια με μια σόμπα. Τότε μαθήτευαν 68 παιδιά, εκ των οποίων τα 4 ήταν τσιγγανάκια. »Ήταν μια περίοδος που έβλεπα καθημερινά πολλά παιδιά με τα χέρια πιασμένα στα κάγκελα να έρχονται και να μας κοιτούν. Όταν τους πρότεινα να έρθουν στο σχολείο, μου απαντούσαν ότι δεν τους άφηναν οι γονείς τους. »Κάπως έτσι ξεκίνησα τις επισκέψεις στα σπίτια τους, συνομιλώντας με τους γονείς και προσπαθώντας να αντιμετωπίσω όλες τις γραφειοκρατικές δυσκολίες, αφού μιλάμε για παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν “αόρατα”.
»Σήμερα έχουμε 310 μαθητές και το 91% είναι Ρομά. Με τον δικό μας μαθητικό πληθυσμό, το θέμα της διαρροής είναι φλέγον. Γι’ αυτό και τα παρακολουθούμε πολύ, ενδιαφερόμαστε και τα αναζητούμε όταν λείπουν.
»Όμως, η πιο σημαντική επιτυχία του σχολείου είναι οι ευκαιρίες που προσφέρει σε παιδιά τα οποία πριν βρίσκονταν στον δρόμο. Τους δίνεις έναν χώρο στον οποίο αισθάνονται ασφάλεια, έρχονται σε επαφή με μια άλλη όψη της ζωής και, προπάντων, γνωρίζουν τον κόσμο» τονίζει.
Στο γραφείο της η κ. Βαβούλη μου δείχνει τη φωτογραφία ενός κοριτσιού και μου εξηγεί γιατί την έχει κρεμασμένη στο πίνακα ανακοινώσεων. «Η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν μία από τις καλύτερες μαθήτριές μου. Κάποια μέρα η παράγκα όπου έμενε έπιασε φωτιά. Κρύφτηκε, λοιπόν, κάτω από τον νεροχύτη, γιατί έτσι πίστευε ότι θα προστατευόταν, με αποτέλεσμα ο πατέρας του να μην τη δει ποτέ και το κορίτσι να καεί.
»Άλλη μια δύσκολη στιγμή ήταν όταν με κάλεσαν στο τηλέφωνο για να μου πουν ότι ένας μαθητής μας δεν θα ερχόταν στο σχολείο γιατί χτυπήθηκε σε τροχαίο στη λεωφόρο ΝΑΤΟ, επειδή ερχόταν μόνος του.
»Εισπράττουμε καθημερινά πολλή αγάπη. Τρέχουν να μας αγκαλιάσουν και να μας πουν μια γλυκιά κουβέντα. Η μόνη μας σταθερή αξία είναι η ελπίδα. Αν δεν ελπίζαμε, δεν θα ήμασταν εδώ».

Δίπλα της, ο κ. Σαπουντζής μου αναφέρει ότι εργάζεται στο σχολείο είκοσι χρόνια. «Μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στην άκρη της πόλης, με παιδιά που ζουν σε παραπήγματα και παράγκες, δίπλα σε εργοστάσια και μ’ ένα πλήθος που η ζωή του ξεκινά και τελειώνει στα σκουπίδια. »Στο σχολείο έρχονται σε επαφή με τον μπαλαμό, δηλαδή τον ξένο, τον άγνωστο. Είναι ο τρόπος ζωής εδώ τέτοιος, που, δυστυχώς, ως σχολείο, βιώνουμε πολλές απώλειες.
»Δεν θα ξεχάσω ποτέ το “Σκέπτομαι και Γράφω” ενός μαθητή μου, ο οποίος έκανε λογοπαίγνιο με το όνομα της περιοχής, γράφοντας: “Σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις σκουπίδια και ανθρώπους να πεθαίνουν από ναρκωτικά. Εύχομαι να μην υπάρχει άλλος τόπος στον κόσμο, εκτός από τη Νέα Ζωή”.
»Παράλληλα, ήταν πολύ θλιβερό το ότι υπήρξαν φορές που χτυπούσε ο συναγερμός του σχολείου στις δύο και τρεις τα ξημερώματα. Τρέχαμε να σώσουμε ό,τι μπορούσαμε από τα πράγματα του σχολείου που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του. Άλλες φορές μάς έχουν σπάσει παράθυρα. Μας ρίχνει λίγο όλο αυτό, αλλά μετά συνεχίζουμε.
»Πριν από κάποια χρόνια ξεκινούσαμε έχοντας στο μυαλό μας την επόμενη γενιά. Αυτήν τη στιγμή, που έχουμε στα χέρια μας την επόμενη γενιά, αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα άλλαξαν κι έχουν γίνει λίγο καλύτερα».
Πριν φύγω, βγάζουμε με τα παιδιά πολλές φωτογραφίες. Χαίρονται, χαμογελούν και ποζάρουν με τους φίλους τους. Το κουδούνι έχει χτυπήσει κι έχει έρθει η ώρα να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Λιγοστοί γονείς περιμένουν στην έξοδο και τα παιδιά δεν βιάζονται να φύγουν.
Οι δάσκαλοι θα μου υπενθυμίσουν ότι: «Αυτά τα τσιγγανάκια είναι ήρωες. Μια ισότιμη θέση δίπλα μας ζητούν. Είναι παιδιά που έχουν όνειρα, απλώς, το μόνο που χρειάζονται, είναι κάποιος να τους βοηθήσει ώστε να ανοίξουν οι ορίζοντές τους.
»Για εμάς το σχολείο αυτό είναι η ζωή μας και το δεύτερο σπίτι μας. Γι’ αυτό και το βασικό μας σύνθημα είναι “κανένα παιδί στο δρόμο, είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλων”».
Έξω από το σχολείο, σ’ ένα πεταμένο χαρτόκουτο, μια φράση μού κεντρίζει την προσοχή: «Η μόρφωση είναι το μόνο όπλο του φτωχού».
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

«Νηπιαγωγοί βασάνιζαν τα παιδιά μας»: Καταγγελίες- σοκ γονιών στον Ασπρόπυργο

Κατεπείγουσα εισαγγελική έρευνα έχει διαταχθεί μετά τις καταγγελίες περί κακοποίησης παιδιών σε βρεφικό σταθμό του δήμου Ασπροπύργου.

Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας κ. Ηλίας Ζαγοραίος ενημερώθηκε για τα όσα είχαν καταγγείλει γονείς που πήγαιναν τα παιδιά τους στον Β’ βρεφικό σταθμό Ασπροπύργου, σύμφωνα με τα οποία υπήρξαν καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών και για το λόγο αυτό παρήγγειλε τη διενέργεια προκαταρκτικής εισαγγελικής έρευνας, διαβιβάζοντας τη δικογραφία στο τμήμα Ανηλίκων του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Γονείς μίλησαν για τα όσα συνέβαιναν εξηγώντας λεπτομερώς τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί από συγκεκριμένη δασκάλα:

«Αυτό το περιστατικό είχε ξεκινήσει τέλη του 2015. Όταν πήγαινε η κόρη μου εκεί. Το παιδί μου κάθε πρωί έκλαιγε και μου έλεγε “μαμά δεν θέλω να πάω σχολείο” και εγώ την πήγαινα με το ζόρι. Στην αρχή πίστευα ότι το παιδί προσπαθεί να προσαρμοστεί αλλά πού να πάει το μυαλό μου ότι του έφταιγε άλλη προσαρμογή. Θυμάμαι, ήταν το αποκριάτικο πάρτι στο σχολείο και το πρωί που έστειλα το παιδί μου στο σχολείο δεν είχε τίποτα στο πρόσωπό της, το μεσημέρι όμως που πήγε να την πάρει η μητέρα μου είχε μελανιά στη μύτη. Ρώτησε η μητέρα μου τη διευθύντρια του σχολείου “τι είναι αυτό στο πρόσωπο του παιδιού” και της λέει “έτσι τη φέρατε, δεν έχει γίνει κάτι εδώ, έτσι μας τη φέρατε”. Η μύτη του παιδιού ήταν μελανιασμένη στο κόκαλο επάνω, αλλά δεν πήγε το μυαλό μου σε κάτι κακό και το άφησα. Δυστυχώς αυτό ήταν λάθος μου μεγάλο που δεν το έψαξα παραπάνω».

«Από άλλους γονείς είχα ακούσει ότι η συγκεκριμένη δασκάλα μιλούσε πολύ άσχημα στα παιδιά τους, τους φώναζε με βρισιές, τα χτύπαγε στο κεφαλάκι με το χέρι. Εμείς, αρχές του 2016 το αναφέραμε στον δήμαρχο, εγώ μαζί με άλλους γονείς και με δύο κυρίες που δούλευαν τότε στο βρεφικό σταθμό και αυτός δεν μας πίστεψε. Είπε ξεκάθαρα: “ποιον θα πιστέψω, εσένα που είσαι ένα χρόνο ή τη διευθύντρια που είναι είκοσι χρόνια. Θα το διερευνήσω το θέμα” και ακόμα το διερευνά».

Οι συνεχείς καταγγελίες των γονέων στον Δήμο δεν έβρισκαν ανταπόκριση, μέχρι που το θέμα δημοσιοποιήθηκε στην ιστοσελίδα «ΓΟΝΕΙΣ» όπου μίλησαν και πρώην εργαζόμενοι στο συγκεκριμένο βρεφικό σταθμό.

Η Σοφία Μουρατίδη αναφέρει: «Έκανα την πρακτική μου εκεί και δεν άντεχα αυτά που έβλεπα. Μίλησα και με έβγαλαν τρελή επισκέφθηκα τον δήμαρχο μίλησα μαζί του αλλά δεν έδωσε σημασία».

Σύμφωνα με το «ΓΟΝΕΙΣ» πολλά ερωτήματα προκαλεί η στάση του πρώην προέδρου ΚΕΔΑ Ασπροπύργου στον οποίο απευθύνθηκαν γονείς και μέλη του προσωπικού του Β’ βρεφικού ενημερώνοντάς τον για το θέμα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες δεν έπραξε απολύτως τίποτα αντιθέτως επέπληξε μέλος του προσωπικού απαξιώνοντας παράλληλα και τους ίδιους του γονείς που έφτασαν στο γραφείο του. Για τον πρώην πρόεδρο η κυρία Σοφία Μουρατίδη που έκανε την πρακτική της στο σταθμό και «έσπασε» τη σιωπή της για τα όσα συνέβαιναν εκεί είπε στο «ΓΟΝΕΙΣ» ότι: «Από το ΚΕΔΑ Ασπροπύργου με απείλησαν λέγοντας μου ότι αν δεν υπογράψω υπεύθυνη δήλωση αποσύροντας τις καταγγελίες μου, θα μου κόψουν τη σχολή και θα σταματήσω τη φοίτηση επειδή όταν δούλευα και έκανα πρακτική ταυτόχρονα πήγαινα και σχολείο. Πρόλαβα και έβγαλα φωτογραφία την υπεύθυνη δήλωση. Όταν μίλησα στη συγκέντρωση των γονέων και τα είπα όλα ο Γιώργος Φίλης -πρώην πρόεδρος ΚΕΔΑ- μου έκοψε το μισθό μου επειδή όπως είπε δεν έλαβα την άδειά του και πήρα πρωτοβουλία να μιλήσω χωρίς την έγκρισή του».

Σύμφωνα με όσα αναφέρει το δημοσίευμα υπήρξαν καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών από τη διευθύντρια αλλά και άλλες δασκάλες όπως ότι χτύπαγαν στα κεφάλια τα παιδιά, τα έσπρωχναν τους φώναζαν και τα έβριζαν ή ακόμη όταν εκείνα έκλαιγαν τα σκέπαζαν με μαξιλάρια. Σύμφωνα με πληροφορίες ο δήμαρχος Ασπροπύργου κ. Νίκος Μελετίου αγνοούσε τις καταγγελίες και απέφευγε να δώσει επίσημα εξηγήσεις διαρρέοντας ότι δεν γνώριζε κάτι.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του προσωπικού η δράση των τριών υπευθύνων δεν σταματούσε μόνο στις κακοποιήσεις. Λάτρεις του καλού καφέ καθημερινά άφηναν τα παιδιά και επισκέπτονταν πότε το φούρνο και πότε τις καφετέριες του Ασπροπύργου για να απολαύσουν τον πρωινό καφέ τους. Όσο οι τρεις χαλάρωναν 30 με 40 παιδάκια βρίσκονταν στον βρεφικό με μία κοπέλα η οποία μάλιστα έκανε την πρακτική της.

Οι καταγγελίες γονέων είναι συγκλονιστικές.

«Ήμασταν στις κούνιες μίλαγα με το παιδί για τη σχολική χρονιά. Το παιδί μου είπε ότι η δασκάλα το χτυπούσε, του τραβούσε τα μαλλιά και το έβριζε. Έβλεπα αλλαγή στη συμπεριφορά του καθημερινά όταν τον πήγαινα σχολείο κάθε πρωί έκλαιγε και δεν ήθελε να μπει στον παιδικό. Απόρησα διότι το παιδί μου είναι ένα πολύ κοινωνικό αγόρι. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι συνέβαινε κάτι τόσο τραγικό σε βάρος του. Το παιδί μου μίλησε και μου είπε ότι η δασκάλα το χτυπούσε. Όταν το παιδί άλλαξε τάξη το παιδί και πλέον το ανέλαβε άλλη δασκάλα τότε μου μίλησε γιατί του έκανε εντύπωση ότι πια δεν το χτυπάνε. Μπροστά μου είδα την καθαρίστρια (ΑΜΕΑ) να βρίσκεται εντός της τάξης του γιου μου ενώ δεν θα έπρεπε, κρατούσε ένα παιδάκι από τα χέρια και το χαστούκιζε. Έβαλα τις φωνές και η υπεύθυνη την απομάκρυνε προσπαθώντας να τη δικαιολογήσει» είπε μια μητέρα στο «ΓΟΝΕΙΣ».

Πατέρας τεσσάρων παιδιών ζήτησε εγγράφως από το Δήμο να απαντήσει στις καταγγελίες που ακούγονταν, αλλά ο Δήμος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν απάντησε ποτέ. Ο συγκεκριμένος πατέρας προχώρησε και σε μήνυση κατά παντός υπευθύνου στο ΑΤ. Ασπροπύργου.

(ΠΗΓΗ : https://thecaller.gr/ellada/nipiagogoi-vasanizan-ta-piadia-mas-kataggelies-sok-gonion-ston-aspropyrgo/)

Πρωτοχρονιά πίσω από τα κάγκελα

«Γιατί είμαι στη φυλακή αφού δεν έχω κάνει κανένα έγκλημα;». «Γιατί είμαστε φυλακισμένοι;» διερωτώνται τα νεαρά παιδιά ηλικίας 13, 14, 15,16, 17 ετών, από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το Μαρόκο.

«Γιατί;» ρωτάει και το δεκάχρονο παιδί που εντοπίστηκε από τη ΜΚΟ «Αρσις» στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης της Αμυγδαλέζας.

Πίσω τους, στην πατρίδα από την οποία προέρχονται, έχουν αφήσει για πάντα την παιδική τους ηλικία. Ο πόλεμος και ο προσφυγικός δρόμος τα οδήγησαν σε βίαιη ενηλικίωση.

Ο δε εγκλεισμός τους σε προαναχωρησιακά κέντρα και σε κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων για μεγάλα χρονικά διαστήματα, που ενίοτε αγγίζουν τους έξι μήνες, οδηγεί τους ασυνόδευτους ανηλίκους με το γερασμένο βλέμμα σε ξεσπάσματα βίας, αυτοτραυματισμούς και απεργίες πείνας.

«Οι συνθήκες κράτησης στα Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης της Αμυγδαλέζας και του Ταύρου παρουσιάζουν σοβαρότατες πλημμέλειες και ελλείψεις, με αποτέλεσμα να σημειώνονται καθημερινά συστηματικές παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων των διοικητικά κρατουμένων πολιτών τρίτων χωρών και συνιστούν, συχνά, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση» υπογραμμίζει η «Αρσις» που καθ’ όλη τη διάρκεια του 2017 υλοποίησε πρόγραμμα νομικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης των ασυνόδευτων ανηλίκων στα ανωτέρω κέντρα, διοργανώνοντας παράλληλα ημερίδα στις 21 Δεκεμβρίου με θέμα «Κράτηση ασυνόδευτων ανηλίκων: αδιέξοδες πρακτικές, ολέθριες συνέπειες. Δρόμοι και πλαίσια προστασίας».

Μια εποχή στην κόλαση

«Ο χρόνος κράτησης των ως άνω ανηλίκων πριν από την τοποθέτησή τους σε δομές φιλοξενίας, κυμάνθηκε κατά τη διάρκεια του 2017 από μερικές ημέρες έως 2 μήνες μέχρι τον μήνα Σεπτέμβριο του 2017, ενώ, μετά τον μήνα Οκτώβριο, σε κάποιες περιπτώσεις υπερβαίνει και το δίμηνο. Κάποιοι ανήλικοι πριν από τη μεταγωγή τους στο ΠΡΟΚΕΚΑ Αμυγδαλέζας διαπιστώθηκε ότι κρατήθηκαν για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κορίνθου και σε κρατητήρια περιφερειακών αστυνομικών τμημάτων. Ο χρόνος κράτησης καθώς και ο αριθμός των ασυνόδευτων ανήλικων κρατουμένων παρουσιάζουν αυξητική τάση κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2017, η οποία ανεβαίνει ανησυχητικά από τον μήνα Ιούλιο του 2017» υπογραμμίζει με έμφαση στην ετήσια έκθεσή της η «Αρσις».

Ενδεικτική ήταν η περίπτωση ανηλίκου που κρατήθηκε στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κορίνθου επί έξι μήνες και 13 ημέρες, για να μεταφερθεί στη συνέχεια στο Αστυνομικό Τμήμα Λουτρακίου όπου κρατήθηκε επιπλέον 24 ημέρες για να καταλήξει στην Αμυγδαλέζα, από όπου επιτέλους μεταφέρθηκε σε δομή φιλοξενίας.

Μάλιστα, «στον τομέα της Αμυγδαλέζας που προορίζεται για την κράτηση οικογενειών, κρατούνται οικογένειες προς “επιστροφή” στα νησιά. Το κλιμάκιο της “Αρσις” κατέγραψε και παρείχε συνδρομή σε 5 μονογονεϊκές οικογένειες, πολίτες Ιράν, Συρίας, Ιράκ και Γουινέας, αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Τα τέκνα των οικογενειών ήταν νήπια και παιδιά προσχολικής ηλικίας κρατούμενα σε εντελώς ακατάλληλες και απάνθρωπες συνθήκες. Κρατούνται, δε, άτομα από εθνικότητες (Συρία, Ιράκ), για τις οποίες προβλέπεται άμεση προστασία από επαναπροώθηση».

Οι συνθήκες κράτησης και υγιεινής χαρακτηρίζονται απαράδεκτες, «αφού, μέχρι τον Νοέμβριο, στην Αμυγδαλέζα δεν υπήρχε καν συνεργείο καθαρισμού, ενώ οι ανήλικοι, λόγω ανεπάρκειας κρεβατιών συχνά κοιμούνται σε στρώματα ή κουβέρτες που δεν απολυμαίνονται, με αποτέλεσμα τη μετάδοση νοσημάτων. Σοβαρές ελλείψεις καταγράφονται επίσης σε είδη ρουχισμού, προσωπικής υγιεινής και υπόδησης».

Και όλα αυτά εις βάρος ιδιαίτερα ευάλωτων προσώπων και δη ασυνόδευτων ανηλίκων, ασθενών, ψυχικά ασθενών, θυμάτων κακοποίησης, θυμάτων βασανιστηρίων, θυμάτων trafficking…

Αύξηση ροών

Τα μέλη της «Αρσις» έγιναν αποδέκτες των διαμαρτυριών των κρατουμένων για απαξιωτική συμπεριφορά εις βάρος τους από τα αστυνομικά όργανα καθώς και για άσκηση βίας εναντίον δυο ανηλίκων που περιελάμβανε ξυλοδαρμό και ξεγύμνωμα.

Από το σύνολο των 166 ασυνόδευτων ανηλίκων στους οποίους η μη κυβερνητική οργάνωση παρείχε τη συνδρομή της διαπιστώθηκε ότι 24 παιδιά είχαν καταγραφεί ως ενήλικες και κρατούνταν στον τομέα ενηλίκων.

Ιδιαίτερες ευάλωτες περιπτώσεις ασθενών εντοπίστηκαν στους νέους άνδρες ηλικίας έως 22 ετών, ενώ ο χρόνος κράτησής τους υπερβαίνει κατά πολύ τους έξι με οκτώ μήνες, με διαφοροποιήσεις δε ως προς τη διάρκεια της κράτησης ανάλογα με την εθνικότητα.

Μεγάλος αριθμός γυναικών κρατείται παράλληλα στο Προαναχωρησιακό Κέντρο του Ταύρου και για μεγάλα χρονικά διαστήματα που φτάνουν έως τους τέσσερις μήνες.

Μεταξύ των γυναικών περιλαμβάνονται αρκετές γυναίκες θύματα κακοποίησης που πάσχουν από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το ΕΚΚΑ, ο εκτιμώμενος αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων στην Ελλάδα ανέρχεται στους 3.300, με τις διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας να περιορίζονται στις 1.104.

Ο αριθμός των παραπομπών σε λίστα αναμονής για τοποθέτηση σε δομή φιλοξενίας είναι 2.200, από τις οποίες οι 425 διαμένουν σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης, οι 80 σε καθεστώς προστατευτικής φύλαξης, οι 254 σε Safe Zones και οι 204 σε ανοιχτές δομές φιλοξενίας.

Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, Μιλτιάδης Κλάπας, απέδωσε την αύξηση του χρόνου παραμονής των ασυνόδευτων παιδιών σε κράτηση στο γεγονός ότι «από την 1η Αυγούστου ώς τις 30 Νοεμβρίου 2017 ήρθαν στη χώρα 1.100 ασυνόδευτα παιδιά που πίεσαν το, έτσι και αλλιώς ανεπαρκές από πλευράς υποδομών, σύστημα προστασίας».

Οπως είπε, «δεν τηρούνται οι χρόνοι και οι προϋποθέσεις για την κράτηση. Και αυτό είναι κάτι «που δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε να συνεχίζεται και με μόνιμες λύσεις να ανατρέψουμε την κατάσταση». Εως τότε, η κράτηση των ασυνόδευτων ανηλίκων θα συνεχίζεται…

Αισθήματα απελπισίας και μοναξιάς

«Τα παιδιά πρόσφυγες παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα κατάθλιψης, διαταραχών άγχους και μετατραυματικού στρες. Ιδιαίτερα όσον αφορά τους ασυνόδευτους ανηλίκους, φαίνεται να διατρέχουν ακόμα υψηλότερο κίνδυνο για την ψυχική υγεία και την ψυχοκοινωνική ευεξία τους λόγω των συνθηκών που τα οδηγούν στο να εγκαταλείψουν τη χώρα προέλευσής τους (όπως, για παράδειγμα, ένοπλη σύρραξη, εκτόπιση, θάνατος μελών της οικογένειας, δίωξη, βία και σεξουαλική βία, αναγκαστική στρατολόγηση σε στρατιωτικές ή παραστρατιωτικές ομάδες), των αντιξοοτήτων κατά τη διάρκεια του ταξιδιού (όπως η έκθεση σε διακινητές και πιθανή βία, εκμετάλλευση) και των συνθηκών στην τρέχουσα κατάστασή τους (όπως οι μεγάλες καθυστερήσεις στις διαδικασίες χορήγησης ασύλου, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η απουσία οικογενειακού δικτύου)» σημειώνει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού που διενήργησε τον περασμένο Οκτώβριο έρευνα σε δομές φιλοξενίας για τις ψυχοκοινωνικές ανάγκες των ασυνόδευτων ανηλίκων.

«Το προσωπικό των ξενώνων ανέφερε ότι πολλοί ασυνόδευτοι ανήλικοι δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν το άγχος ή τον θυμό που απορρέει από την αβεβαιότητα και το φόβο για το μέλλον τους, καθώς και αισθήματα απελπισίας και μοναξιάς μετά τον αποχωρισμό από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους. Στην αύξηση της ψυχοκοινωνικής πίεσης των παιδιών συμβάλλουν επίσης άμεσα ή έμμεσα οι συνθήκες στις οποίες βρέθηκαν μετά την άφιξή τους στην Ελλάδα, όπως οι μεγάλες καθυστερήσεις στις διαδικασίες χορήγησης ασύλου και η επακόλουθη κατάσταση αδράνειας στην οποία περιέρχονται, η απουσία ενός ατόμου (ενός επιτρόπου, για παράδειγμα) για να τα συμβουλεύσει και να τους παρέχει συνεχή στήριξη κατά την παραμονή τους στην Ελλάδα, το άγχος της συγκατοίκησης με έως και 30 άλλα παιδιά στους ξενώνες, οι περιορισμένες ευκαιρίες αυτονομίας, οι περιορισμένες ευκαιρίες πρόσβασης σε κατάλληλη εκπαίδευση».

Τα ασυνόδευτα ανήλικα υποφέρουν από εφιάλτες και αδυναμία νυχτερινού ύπνου, κλαίνε και φωνάζουν, αυτοτραυματίζονται, είναι θλιμμένα, αποσύρονται, παθαίνουν κρίσεις πανικού, έχουν βίαιη συμπεριφορά στα άτομα της δομής και στα άλλα παιδιά, έχουν αποπροσανατολισμένη συμπεριφορά και ενίοτε προβαίνουν και σε απόπειρα αυτοκτονίας…

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/protohronia-piso-apo-ta-kagkela)

Σύλλογος Περαμίων Κυζικηνών: Τα παιδιά του συλλόγου είπαν κάλαντα του δωδεκαημέρου

Με κάλαντα του δωδεκαημέρου τα μικρά παιδιά του Συλλόγου Περαμίων Κυζικηνών αποχαιρέτισαν, στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Περάμου, το 2018 την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου.

Για μια ακόμα φορά ο δημοφιλής σύλλογος συντόνισε τις προσπάθειες των μελών και των φίλων του σε μια εκδήλωση, από τις πολλές, προς την διατήρηση της παράδοσης και της μνήμης των αλησμόνητων πατρίδων.
Η εκδήλωση περιείχε κάλαντα από πολλές περιοχές της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένων και των περιοχών της Περάμου και της Κυζίκου.
Περιείχε επίσης αφήγηση και παραδοσιακούς χορούς.

Τους προσκεκλημένους καλωσόρισε εκ μέρους του διοικητικού συμβουλίου η πρόεδρος κ. Ελπίδα Χονδρίδου η οποία αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο πώς γιορτάζονταν η περίοδος του δωδεκαημέρου στην Μικρά Ασία, τις προετοιμασίες, τα κάλαντα, τα γλυκά, τα δώρα την βασιλόπιτα και άλλα.
Ακολούθησαν κάλαντα και χοροί από τα μικρά παιδιά του συλλόγου ενώ στο τέλος ο «Άγιος Βασίλης» μοίρασε δώρα στα μικρά παιδιά.

Εκ μέρους του Δήμου παρευρέθηκε ο Αντιδήμαρχος Στάυρος Φωτίου.

(ΠΗΓΗ : https://www.megara.org/syllogos-peramion-kyzikinon-ta-paidia-tou-syllogou-eipan-kalanta-tou-dodekaimerou/)

Φεστιβάλ ταινιών για παιδιά στο 1ο-3ο Γυμνάσιο Ελευσίνας 9 – 10 Δεκεμβρίου

Το CineDoc σε συνεργασία με την Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Ελευσίνας (ΚΕΔΕ) διοργανώνει το διήμερο αφιέρωμα παιδικού και νεανικού κινηματογράφου CineDoc Elefsina. Πρόκειται για ταινίες ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας που απευθύνονται σε παιδιά και νέους ηλικίας 8-15 ετών, τις οικογένειές τους καθώς και σε εκπαιδευτικούς, οι οποίες δείχνουν τη ζωή μέσα από τα μάτια παιδιών απ’ όλο τον κόσμο.
Το CineDoc Elefsina ξεκινάει το ταξίδι του στις χώρες του μεταξιού, από το Κιργιστάν μέχρι το Μπαγκλαντές, με ιστορίες παιδιών που κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα μέσα από αντίξοες κοινωνικές συνθήκες. Στη Γιάφα, ο διάσημος χορευτής Pierre Dulaine, προσπαθεί να διδάξει σε παιδιά από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη πώς να χορεύουν μαζί χορούς ballroom. Στο Πακιστάν, γνωρίζουμε την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης, Malala Yousafzai, η οποία τραυματίστηκε όταν οι Ταλιμπάν άνοιξαν πυρ εναντίον του σχολικού λεωφορείου στο οποίο επέβαινε με τις φίλες της. Στη Νορβηγία, ο Μόντουλφ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον εκφοβισμό που δέχεται από τους «σκληρούς» του σχολείου.
Οι προβολές συνοδεύονται από παράλληλες δράσεις και συζητήσεις, καθώς και κινηματογραφικό εργαστήριο που θα πραγματοποιηθεί από την βραβευμένη σκηνοθέτιδα Αγγελική Αριστομενοπούλου δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να έρθει πιο κοντά στην τέχνη του κινηματογράφου. Επιπλέον, παιδιά από σχολεία της Ελευσίνας, θα συμμετέχουν ενεργά στην παρουσίαση και αξιολόγηση των ταινιών ψηφίζοντας την καλύτερη ταινία του αφιερώματος. Παράλληλα, το αφιέρωμα θα δώσει τη δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς της ευρύτερης περιοχής της Ελευσίνας να αποκτήσουν ένα εκπαιδευτικό εργαλείο που μπορεί να ενθαρρύνει τον διάλογο μεταξύ των μαθητών στην τάξη.
το αναλυτικό πρόγραμμα του διημέρου:
Page 1 of 2
1 2