O Ρονάλντο και η οικονομία του ποδοσφαίρου

Το ένα μετά το άλλο τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κάνουν τις πρώτες τους σέντρες, με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Ρωσία να μοιάζει με μακρινή ανάμνηση.

Η ιταλική serie A, που ξεκινά σήμερα (18/8) έχει αυτή την σεζόν ένα επιπλέον σημαντικό λόγο να τραβήξει πάνω της, προσοχή και δημοσιότητα, τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Το καλοκαιρινό Colpo Grosso, μία μετακίνηση που η Γιουβέντους πλήρωσε με 112 εκατ. ευρώ, κάνοντας την  έκτη πιο ακριβή μεταγραφή όλων των εποχών. Μία κίνηση που αποτέλεσε αιτία για την έναρξη συζητήσεων που εμπεριέχουν εκτός από μπάλα και πολύ οικονομία.

Ανάμεσά τους και αυτή που άνοιξε πρόσφατα στο world economic forum, σχετικά με τι είναι αυτό «που μας λέει ο Κριστιάνο Ρονάλντο για την οικονομία του ποδοσφαίρου».

Ο διάσημος Πορτογάλος θεωρείται ένας από τους πιο εμπορεύσιμους αθλητές του κόσμου και μόλις τις πρώτες ημέρες μετά τη μετακίνησή του, η ομάδα του Τορίνο πούλησε φανέλες αξίας 52 εκατ. ευρώ, δείχνοντας ότι αυτό το τεράστιο ποσό που δαπανήθηκε θα επιστραφεί στη «μεγάλη κυρία» σε χρόνο μηδέν.

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να αγνοεί κάποιος την οικονομική λειτουργία ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Πράγματι, όπως έχει διαπιστωθεί από σχετικές έρευνες η  Γιουβέντους θα λάβει μόνο το 10-15% των εσόδων από τις πωλήσεις των φανέλων, πράγμα που σημαίνει ότι η ιταλική ομάδα θα πρέπει να πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια φανέλες του Ρονάλντο πριν κάνει απόσβεση των χρημάτων της μεταγραφής και των μισθών του.

Η πραγματικότητα είναι ότι η εξεύρεση χρήματος για έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο βασίζεται σε ένα περίπλοκο συνδυασμό επιδόσεων, δικαιωμάτων και συμφωνιών εκτός γηπέδων. Και αυτό είναι που κάνει τον Κριστιάνο Ρονάλντο μία τόσο καλή περίπτωση μελέτης για τα οικονομικά του ποδοσφαίρου σήμερα.

Είναι ανάγκη να σκεφτεί κάποιος τις επαγγελματικές αθλητικές ομάδες ως εταιρείες ψυχαγωγίας. Αν και αυτό δεν θα ευχαριστήσει κάποιους, η πραγματικότητα είναι ότι όσο περισσότερα μάτια στρέφονται στο προϊόν, τόσο περισσότερα χρήματα μπορούν να διακινηθούν. Γενικά δεν υπάρχουν περισσότερες από πέντε εισοδηματικές ροές για μια ομάδα: ραδιοτηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγία, έσοδα από εισιτήρια αγώνων, εμπορευματοποίηση και πωλήσεις παικτών.

Τα ραδιοτηλεοπτικά δικαιώματα είναι το μεγαλύτερο στοιχείο που δημιουργεί έσοδα στον ισολογισμό ενός συλλόγου. Αυτό περιλαμβάνει τη μετάδοση εγχώριων παιχνιδιών, ακόμα και στο εξωτερικό. Τα έσοδα από τα ραδιοτηλεοπτικά δικαιώματα διαπραγματεύονται συλλογικά από τη διοργανώτρια αρχή, τα οποία στη συνέχεια κατανέμονται στους συλλόγους ανάλογα με τις επιδόσεις τους. Κατά μέσο όρο, σύμφωνα με την Deloitte, οι αγγλικοί, γαλλικοί και ιταλικοί σύλλογοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 50% των εσόδων τους από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δικαιώματα στα παιχνίδια τους.

Η χορηγία αντιπροσωπεύει το 20-30% των εσόδων ενός συλλόγου και μπορεί να προέλθει από συμφωνίες με εταιρίες αθλητικών ειδών ή δικαιώματα ονομασίας των σταδίων. Τα έσοδα από τα εισιτήρια των αγώνων ακολουθούν τη λίστα εσόδων και στη συνέχεια βρίσκονται εμπορικά και μη αθλητικά έσοδα (εκμίσθωση του γηπέδου ή διοργάνωση περιηγήσεων στον σύλλογο), τα οποία όλα μαζί αντιπροσωπεύουν συνήθως λιγότερο από το 5-10% των εσόδων ενός συλλόγου.

Η μεγαλύτερη διακύμανση χρημάτων γίνεται από τις αγοροπωλησίες παικτών. Για τους μικρότερους συλλόγους σε κατώτερα πρωταθλήματα, η πώληση ταλαντούχων παικτών σε μεγαλύτερες ομάδες μπορεί να είναι μια σημαντική ροή εσόδων, ενώ οι πιο διάσημοι σύλλογοι σπάνια κερδίζουν χρήματα από τις μεταγραφές, επειδή μπορούν να διατηρήσουν τους παίκτες έως ότου δεν αξίζουν τόσα χρήματα  πλέον.

Ωστόσο, το κόστος στο ποδόσφαιρο φαίνεται να είναι πολύ πιο εύκολο από την εισροή  χρημάτων. Εκτός από τις λειτουργικές δαπάνες για τη οργάνωση ενός συλλόγου, αφού δαπανούν σημαντικά ποσά για την αγορά παικτών, πρέπει να πληρώσουν τους μισθούς τους. Πράγματι είναι κάτι που προκαλεί μια αυξανόμενη ανησυχία στο ποδόσφαιρο. Ο συνολικός αριθμός μισθών σε σύγκριση με τα έσοδα στα κύρια ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ανέρχεται σήμερα στο 58%, ένα λειτουργικό κόστος που καθιστά δύσκολο ένα ποδοσφαιρικό σωματείο να είναι κερδοφόρο. Ακόμη και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ομάδα με τα μεγαλύτερα έσοδα στον πλανήτη, σημείωσε κέρδη 63 εκατ. Ευρώ, παρά το γεγονός ότι είχε έσοδα 600 εκατ. ευρώ! Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, το 45% των εσόδων του συλλόγου χρησιμοποιήθηκε για να πληρώσει τους μισθούς.

Υπογράφοντας έτσι έναν σούπερ σταρ όπως ο Ρονάλντο φαίνεται ότι δεν μπορεί άμεσα να αποφέρει κέρδη και να βάλει… γκολ στην οικονομία. Αντίθετα, θα πρέπει να θεωρείται ως παιχνίδι συγκέντρωσης πραγμάτων που θα οδηγήσουν σε μια σειρά από καλές ευκαιρίες. Και με την πάροδο του χρόνου, η Γιουβέντους θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι τα έξοδα αγοράς του Ρονάλντο θα ξεπεραστούν από τα χρήματα που μπορεί να φέρει.

Ο Ρονάλντο θεωρείται ευρέως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες και εκτός από την επιτυχία που αναμένεται να φέρει, έρχεται επίσης με περισσότερα από 300 εκατομμύρια οπαδούς σε διάφορες πλατφόρμες κοινωνικών μέσων, κάτι που η Γιουβέντους θα επιχειρήσει  και να κερδίσει χρήματα απευθυνόμενη σε φιλάθλους και σε νέες αγορές.

Μια ομάδα που παίζει με συνέπεια σε όσο το δυνατόν περισσότερες διοργανώσεις θα είναι σε θέση να διοικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από τα έσοδα από ραδιοτηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες και αγώνες. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να βοηθήσει στην προσέλκυση καλύτερων παικτών, οι οποίοι  θα μπορέσουν να ενισχύσουν αυτόν τον κερδοφόρο κύκλο, βοηθώντας το σύλλογο να γίνει μηχανή παραγωγής χρημάτων.

Πάντως, η Γιουβέντους μπορεί να είναι ο πλουσιότερος ιταλικός σύλλογος με έσοδα άνω των 400 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά εξακολουθεί να παραμένει πίσω από άλλους ευρωπαϊκούς γίγαντες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (676 εκατομμύρια ευρώ), η Ρεάλ Μαδρίτης (674 εκατομμύρια ευρώ) και η Μπάγερν (588 εκατομμύρια ευρώ). Μπορεί όμως η άφιξη του Ρονάλντο στο Τορίνο να καταφέρει να κλονίσει τη σειρά αυτής της κατάταξης.

(ΠΗΓΗ :  http://www.amna.gr/sport/article/285023/O-Ronalnto-kai-i-oikonomia-tou-podosfairou  )

 

Βασιλειάδης: Διακόπτεται το πρωτάθλημα επ’αόριστον

Την επ’ αόριστον διακοπή του πρωταθλήματος ανακοίνωσε ο υπουργός Αθλητισμού μετά την συνάντηση με Τσίπρα στο Μαξίμου – Έκανε λόγο για αυστηρότερες ποινές

Αμέσως μετά τη συνάντησή του στο Μέγαρο Μαξίμου με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ο υφουπουργός αθλητισμού ανακοίνωσε την επ’ αόριστον διακοπή του πρωταθλήματος.

 Μιλώντας προς τους δημοσιογράφους δήλωσε πως: “Η κυβέρνηση έχει δώσει μάχες, μένουν περισσότερα να γίνουν. Δεν θα επιτρέψουμε να διακινδυνεύσει η προσπάθεια να αναστηθούν φαινόμενα του παρελθόντος αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος”

“Το πιο σημαντικό είναι οι κανόνες που ισχύουν έναντι όλων”, πρόσθεσε και ανακοίνωσε:

Αποφασίσαμε να διακόψουμε το πρωτάθλημα. Τις επόμενες ώρες θα γίνουν συναντήσεις με τους αρμόδιους εμπλεκόμενους φορείς, τη Λίγκα, ενώ είμαστε σε ανοιχτή επικοινωνία με την UΕFΑ και δεν θα εκκινήσει αν δεν υπάρξει κοινό συμφωνημένο πλαίσιο από όλους”.

Ερωτηθείς για το πότε θα ξεκινήσει το πρωτάθλημα μετά το περιστατικό εισβολής του Ιβάν Σαββίδη με όπλο μέσα στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας στην αναμέτρηση με την ΑΕΚ, δήλωσε:

“Τα πάντα είναι στο τραπέζι τις επόμενες ώρες θα κάνουμε τις συζητήσεις. Όλα είναι στο τραπέζι εφόσον δεν κάνουν όσοι πρέπει τις κινήσεις τους. Πάμε σε μια επ’ αόριστον διακοπή και βλέπουμε”.

Για το τί πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα, για να ξεκινήσει και πάλι το πρωτάθλημα, είπε: “Χρειάζεται ένα νέο πλαίσιο κανόνων συμφωνημένο απ’ όλους, ένα νέο πλαίσιο με αυστηρότερους κανόνες. Οι ποινές θα είναι αυστηρότερες για όλους”.

(ΠΗΓΗ : http://news247.gr/eidiseis/koinonia/vasileiadhs-diakoptetai-to-prwtathlhma-ep-aoriston.5118039.html)

Στημένα παιχνίδια: Η γάγγραινα του ποδοσφαίρου

Πολύς θόρυβος έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες γύρω από το παράνομο ποδοσφαιρικό στοίχημα και την υπόθεση «στημένων» αγώνων στην Ελλάδα… Η παραπομπή 28 «ποδοσφαιρανθρώπων» στην Δικαιοσύνη, είναι το τελευταίο «επεισόδιο» σε ένα «σίριαλ» που, ναι μεν, απασχολεί σε αραιά διαστήματα τα πρωτοσέλιδα του Τύπου, παραμένει όμως διαρκώς στην πρώτη γραμμή της… αφανούς επικαιρότητας. Πρόκειται για ένα ζήτημα που βρίσκεται στην… ημερήσια διάταξη κάθε χώρου ποδοσφαιρικής συνάθροισης, δεδομένου ότι από τον Αύγουστο μέχρι και τον Μάιο κάθε χρονιάς, η «στρογγυλή θεά» δεν σταματά να κυλά στα γήπεδα του πλανήτη…

Καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια διαλεύκανσης της υπόθεσης έχουν διαδραματίσει δύο άνθρωποι. Πρόκειται για τον υφυπουργό, αρμόδιο για θέματα Αθλητισμού, Γιώργο Βασιλειάδη, αλλά και τον προκάτοχο του και νυν υπουργό Δικαιοσύνης, Σταύρο Κοντονή, που με ενέργειες ουσιαστικού περιεχομένου, κατάφεραν σε -πολιτικά- σύντομο χρονικό διάστημα, να παράξουν αποτελέσματα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, πως αμφότεροι έδειξαν πολιτική βούληση χωρίς να υπολογίσουν το προσωπικό κόστος.

Από τον Χόιτσερ στην Θεσσαλονίκη

Το πρόσωπο που αποτελεί σημείο αναφορά σε διεθνές επίπεδο για το φαινόμενο των στημένων αγώνων, είναι χωρίς αμφιβολία, ο διαβόητος, πλέον, Γερμανός διαιτητής, Ρόμπερτ Χόιτσερ. Ήταν Αύγουστος του 2004, όταν ο -τότε- 25χρονος Χόιτσερ, παραδέχθηκε ότι είχε «στήσει» έναν αγώνα για το κύπελλο Γερμανίας, προκειμένου το Αμβούργο να ηττηθεί από ομάδα των ερασιτεχνικών κατηγοριών. Στην πορεία της ανάκρισης και όπως συμβαίνει συνήθως όταν κάποιος πέφτει στα χέρια των αρχών, ο Χόιτσερ άρχισε να… κελαηδάει, η υπόθεση ξεπέρασε τα σύνορα της Γερμανίας και αφού πέρασε σχεδόν απ΄ ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη, έφτασε… μέσω Κροατίας και στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Χόιτσερ, το «ελληνικό κέντρο» είχε έδρα την Θεσσαλονίκη, με βασικούς διαχειριστές έναν νεαρό που σπούδασε στο Ζάγκρεμπ κι έναν μάνατζερ. Αμφότεροι αντάλλασαν πληροφορίες με τα… αντίστοιχα κέντρα της αλλοδαπής και καθώς οι «προβλέψεις» τους επαληθεύονταν σε ποσοστό άνω του 90%, θησαύρισαν μέσω του στοιχηματισμού.

Πώς και γιατί «στήνεται» ένας αγώνας;

Τι είναι όμως το παράνομο στοίχημα και γιατί έχει τέτοια απήχηση στο ευρύ κοινό; Ποιοί και με ποιούς τρόπους το ελέγχουν; Και τελικά ποιοί και από ποιούς ζητούν τις όποιες ευθύνες;
Η επιστήμη έχει αποδείξει διαχρονικά, πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρωπίνων δράσεων, γίνεται με σκοπό κάποιου είδους κέρδος. Η ανιδιοτέλεια σπάνιζε και προϊόντος του χρόνου, τείνει να γίνει… είδος προς εξαφάνιση. Αυτή η συνθήκη, αποτελεί και τα «θεμέλια» πάνω στα οποία στηρίζεται το συγκεκριμένο κοινωνικό φαινόμενο, που συναποτελείται από τα «συγκοινωνούντα δοχεία», του προσφερόμενου γεγονότος, του παράνομου στοιχηματισμού σε αυτό και της διανομής του χρήματος, ανάλογα με την επιτυχία ή την αποτυχία της εκάστοτε πρόβλεψης.

Για να «στηθεί» ένας αγώνας, αναγκαία και ικανή συνθήκη, είναι η συμμετοχή ενός ή περισσοτέρων εκ των πρωταγωνιστών. Με πιο απλά λόγια, χρειάζεται η συμβολή και η συναίνεση ενός διαιτητή ή/και ενός ή περισσοτέρων ποδοσφαιριστών. Το ιδανικό σενάριο περιλαμβάνει και τον διαιτητή και τους ποδοσφαιριστές. Για να προσεγγίσει κάποιος «τρίτος» διαιτητή ή ποδοσφαιριστή, είναι υποχρεωτικό το δέλεαρ ή το αντίτιμο. Και για να καταστεί δυνατή η προσέγγιση ενός ατόμου, απαραίτητη προϋπόθεση, είναι πως ο «προσεγγιζόμενος» έχει ανάγκη, χρειάζεται το δέλεαρ. Δεδομένου λοιπόν, πως ένας παίκτης έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο -λόγου χάρη- για 15.000 ευρώ ετησίως και μέχρι την ώρα του αγώνα, έχει εισπράξει μετά βίας το 1/10 των υποσχεθέντων από την διοίκηση της ομάδας, είναι πολύ πιθανόν -αν «το ‘χει» βέβαια και στο χαρακτήρα του- να δεχθεί ένα οποιοδήποτε ποσό για να επιδείξει παραβατική ή έστω αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Όπως αντίστοιχα μπορεί να συμβεί και με έναν διαιτητή, ο οποίος δεν εξασφαλίζει τα προς το ζην από την «σφυρίχτρα». Και στις περισσότερες περιπτώσεις, το δέλεαρ είναι – εκτός από την άμεση καταβολή του προσυμφωνηθέντος ποσού-προώθηση για την ανέλιξη της καριέρας του.

Τα υποψήφια… θύματα

Η άποψη πως ο ποδοσφαιριστής είναι ένα «κωλόπαιδο» που «κλωτσάει ένα πετσί» και παίρνει εκατομμύρια, απέχει παρασάγγες από την πραγματικότητα. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, οι ποδοσφαιριστές ζουν σε δυσμενείς συνθήκες, σε ποσοστό που ξεπερνά το 70%. Από τους υπόλοιπους ένα 25% ζει αξιοπρεπώς και μόλις το υπόλοιπο 5% ανήκει στην «αφρόκρεμα» που απολαμβάνει προκλητικές ανέσεις και έσοδα. Για παράδειγμα, ένας παίκτης στην Ασία ή στην Αφρική, που δεν είναι «πρώτο όνομα», δεν έχει σταθερό εισόδημα. Συνήθως, καταφέρνει να εξασφαλίζει τα έξοδα διαβίωσης -κι αυτά σε περιορισμένο βαθμό- και κατά συνέπεια, καθίσταται εξαιρετικά «ευάλωτος» σε «αετονύχηδες» που θα τον προσεγγίσουν για να «στήσει» ένα ματς. Ανάλογες είναι οι συνθήκες στις «μικρομεσαίες» κατηγορίες, των δυτικών πρωταθλημάτων, με εξαίρεση τις χώρες όπου το ποδόσφαιρο, αποτελεί βιομηχανία παραγωγής προϊόντων και μάλιστα εντυπωσιακής υπεραξίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως και σε αυτές τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες, δεν παρατηρούνται ανάλογα φαινόμενα.

Πέραν πάσης αμφιβολίας, ο λόγος που υπάρχουν οι «στημένοι» αγώνες, είναι το κέρδος των διοργανωτών παράνομου στοιχηματισμού («μπουκ» στη συνέχεια του κειμένου, για συντομία). Το εύκολο χρήμα είναι η παγίδα που στήνουν τα συγκεκριμένα κυκλώματα, απευθυνόμενα σε άτομα εξαρτημένα ή μη. Σ’αυτό το σημείο αξίζει να επισημανθεί πως η εξάρτηση από τον τζόγο, είναι στην κορυφή του σχετικού επιστημονικού καταλόγου που αναφέρεται στην ισχύ του εθισμού, μαζί με την εξάρτηση από το αλκοόλ και τις ουσίες.

Όσον αφορά στην νομική πλευρά του ζητήματος, για να στοιχειοθετηθεί αδίκημα, είναι υποχρεωτική η ομολογία. Δηλαδή απαιτείται από τον πρωταγωνιστή, να παραδεχθεί ότι δωροδοκήθηκε από συγκεκριμένο πρόσωπο, με συγκεκριμένα στοιχεία, για συγκεκριμένο αγώνα. Γι΄αυτό και στο ακροατήριο έχουν φτάσει ελάχιστες υποθέσεις, συγκριτικά πάντα με την ευρύτητα που έχει αποκτήσει το φαινόμενο σε διεθνές επίπεδο. Και σε ακόμη λιγότερες περιπτώσεις, οι δράστες, οι «ιθύνοντες» έχουν υποστεί τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Όπως συνέβη με τον Χόιτσερ…

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕou http://www.amna.gr/sport/article/203867/Stimena-paichnidia-I-gaggraina-tou-podosfairou)