Τι πρέπει να κάνουν τώρα στα Σκόπια μετά το «ΟΧΙ» του Ιβανόφ – Το χρονοδιάγραμμα και οι κινήσεις Ζάεφ

Ο Πρόεδρος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Γκεόργκε Ιβάνοφ αρνήθηκε να υπογράψει το διάταγμα για την συμφωνία με την Ελλάδα και ανέπεμψε την τελική συμφωνία των Πρεσπών, εκ νέου στην Βουλή της γειτονικής χώρας, αποκαλώντας την αντισυνταγματική, εγκληματική πράξη, τιμωρούμενη με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 5 ετών, που φέρνει την πΓΔΜ σε θέση υποταγής έναντι της Ελλάδας.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στα Σκόπια, το χρονοδιάγραμμα των επόμενων κινήσεων είναι:

  • α) Η βουλή των Σκοπίων αναμένεται να υπερψηφίσει τη συμφωνία, εκ νέου στις 5 Ιουλίου.
  • β) Θα ακολουθήσει η ανακοίνωση για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, πιθανόν στις 5 ή 17 Ιουλίου.
  • γ) Βάσει του Συντάγματος, η προεκλογική περίοδος διαρκεί 60 εως 90 ημέρες.
  • δ) Στόχος είναι το δημοψήφισμα να διεξαχθεί στις 16 Σεπτεμβρίου αν και ακούγονται επίσης η 23 Σεπτεμβρίου ή και μεταγενέστερες ημερομηνίες.
  • ε) Δεν έχει ακόμα αποφασιστεί αν το δημοψήφισμα θα έχει δεσμευτικό ή αποφασιστικό χαρακτήρα.

«Αν χρειαστεί, θα καθαιρέσουμε τον Ιβανόφ»

Την πεποίθηση ότι θα υπερψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών στο δημοψήφισμα, εξέφρασε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Politika του Βελιγραδίου. «Θα προσπαθήσουμε, πλήρως και θεμελιωδώς, να παρουσιάσουμε στους πολίτες τα οφέλη από τη συμφωνία με την Ελλάδα, να διαλύσουμε τις προκαταλήψεις με τις οποίες ανεύθυνοι πολιτικοί κοροϊδεύουν την κοινή γνώμη. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος και πιστεύω ότι το δημοψήφισμα θα πετύχει» επισημαίνει στην συνέντευξη του ο Ζόραν Ζάεφ. Αναφερόμενος δε, στη στάση που τηρεί ο Πρόεδρος Γκιόργκι Ιβάνοφ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να προχωρήσει η Βουλή στην καθαίρεση του, ανάλογα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

«Η ετυμηγορία του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστή από όλους, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από την αντιπολίτευση, όπως και από την κυβέρνηση. Βεβαίως, αν λάβουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών, θα εκπληρώσουμε το πολιτικό μας καθήκον ως εξουσία και αυτό είναι η υλοποίηση της βούλησης του λαού. Αν αυτό προϋποθέτει ότι, ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πρέπει να κινήσουμε τη διαδικασία καθαίρεσης του Προέδρου Ιβάνοφ τότε θα το πράξουμε, τηρώντας πάντα τις προβλεπόμενες από το σύνταγμα και τους νόμους διαδικασίες» τονίζει ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ στην Politika

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/279279/ti-prepei-na-kanoyn-tora-sta-skopia-meta-ohi-toy-ivanof-hronodiagramma-kai-oi  )

Στρατιωτική βάση στην ΠΓΔΜ σχεδίαζε η Αγκυρα

Του Στέφανου Μυτιληναίου

Την αναχαίτιση μιας μεγάλης απειλής κατάφερε η χώρα μας συνάπτοντας τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ. Στην εύλογη απορία «τι κερδίσαμε από τη συμφωνία;», που απασχολεί την κοινή γνώμη, η απάντηση είναι ότι «σπάσαμε» το βόρειο σκέλος μιας τουρκικής «δαγκάνας» που σκόπευε να μας κλείσει και να μας «σφίξει» από βόρεια και ανατολικά.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική όχι μόνο έσωσε τη Μακεδονία από μια μελλοντική κατάσταση πολιορκίας και ομηρίας, αλλά παράλληλα επέκτεινε τον ζωτικό μας χώρο στον Βορρά, αποσπώντας την ΠΓΔΜ από την τουρκική επιρροή και εντάσσοντάς τη στη δυτική σφαίρα επιρροής.

Τη δημιουργία τουρκικής στρατιωτικής βάσης στο έδαφος της ΠΓΔΜ -σε μικρή απόσταση από τα ελληνικά σύνορα- επεδίωκε, σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, η Άγκυρα με την εγκατάσταση τουρκικών στρατευμάτων στην περιοχή έπειτα από έναν αιώνα…

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/politiki/stratiotiki-vasi-stin-pgdm-schediaze-i-agkyra/  )

Θέσεις του ΚΚΕ επί Χαρίλαου Φλωράκη για το Σκοπιανό , όταν το ΚΚΕ είχε θέσεις

Στην φωτό σε πρώτο πλάνο ο Χαρίλαος Φλωράκης πρόεδρος του ΚΚΕ. Αριστερά  σε δεύτερο πλάνο ο νυν πρόεδρος Δημ. Κουτσούμπας

Απόσπασμα από την βαρυσήμαντη συνέντευξη του Χ.Φλώράκη το 1998 κατάτην επίσκεψή του στην ΠΓΔΜ

….

– Πώς εκτιμάτε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών σχετικά με το όνομα, σε μια στιγμή που η κατάσταση στην περιοχή γίνεται πολύ ανησυχητική για την ειρήνη και την ασφάλεια;

– Πιστεύω να το γνωρίζετε. Το ΚΚΕ ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα, απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, που αντιτάχθηκε στο ζήτημα να μπαίνει το όνομα υπεράνω όλων. Επίσης το Κόμμα μας ήταν το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα που κατήγγειλε τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και αρνήθηκε να πάρει μέρος. Το υπογραμμίζω αυτό, γιατί υπάρχουν αυταπάτες ότι και άλλα κόμματα, δήθεν αριστερά, είχαν από την αρχή ίδιες θέσεις με μας.

Εμείς είπαμε ευθύς εξαρχής ότι το κύριο δεν είναι το όνομα. Είναι βεβαίως ένα ζήτημα, που μπορεί να λυθεί, αλλά δεν είναι το κύριο. Τονίσαμε ότι και το πρόβλημα του ονόματος να μην υπήρχε, δε θα ξεμπερδεύαμε με τον εθνικισμό και από τις δυο πλευρές. Αυτοί π. χ. που λέγανε σε κάποιο συνέδριο στο Μοναστήρι ότι “το επόμενο συνέδριο θα το κάνουμε στη Θεσσαλονίκη”, θα σταματούσαν να λένε αυτές τις ανοησίες, αν το πρόβλημα του ονόματος δεν υπήρχε. Δεν είναι λοιπόν το πρόβλημα του ονόματος το κύριο. Το όνομα απλώς διευκολύνει ορισμένους εθνικιστές να κάνουν την προπαγάνδα τους.

Για ποια Μακεδονία θα γίνεται λόγος

– Στην Ελλάδα, όμως, καλλιεργείται στην κοινή γνώμη η προπαγάνδα ότι είναι απαράδεκτο να φέρουμε το όνομα Μακεδονία.

– Υπάρχει τέτοια προπαγάνδα. Μακεδονία, όμως, δεν υπάρχει μονάχα εδώ. Αν π. χ. είχα γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη ή στην Κοζάνη ή στη Φλώρινα ή στις Σέρρες, εγώ, ο πατέρας μου, ο παππούς μου, και μεγάλωνα εκεί, δε θα μπορούσα μήπως να λέω ότι είμαι Μακεδόνας;

– Βεβαίως και θα μπορούσατε.

– Εσείς αν είχατε γεννηθεί σ’ αυτό το 39,5% της Γεωγραφικής Μακεδονίας που ανήκει στη χώρα σας, δε θα μπορείτε να έχετε το δικαίωμα να λέτε ότι είστε Μακεδόνισσα.

– Ασφαλώς. Γίνεται όμως λόγος για τη συνταγματική ονομασία του κράτους μας. Εμείς δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα να λέγετε Μακεδόνας όποιος γεννήθηκε σ’ οποιοδήποτε μέρος στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας.

– Ακριβώς εδώ είναι που θέλει προσοχή. Να μην καταργούνται τα σύνορα. Εχετε κι εσείς Μακεδονία, έχουμε κι εμείς Μακεδονία και μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος. Το 50,5% της Γεωγραφικής Μακεδονίας είναι στην Ελλάδα. Εδώ είναι το 39,5%. Στη Βουλγαρία είναι το 9,5% και στην Αλβανία το 0,5%. Ετσι έγινε. Τη μοιράσανε τη Μακεδονία με τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Να αντιπαλέψουμε από κοινού εθνικισμό και ιμπεριαλισμό

– Ποια είναι η θέση σας για την ύπαρξη του κράτους “Δημοκρατία της Μακεδονίας”;

– Εμείς μιλάμε για την ανάπτυξη των σχέσεων, οικονομικών, πολιτιστικών κ. ο. κ. σε ισότιμη βάση. Σας το είπα στην αρχή. Εμείς δε δίνουμε πρωταρχική σημασία στο ζήτημα της ονομασίας. Εμείς τι λέμε; Λέμε να βρεθεί λύση. Μας είπαν εδώ, ο ίδιος ο Πρόεδρος Γκλιγκόροφ, πως όταν λέτε “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, εννοείτε το συγκεκριμένο κράτος που ζείτε με τα συγκεκριμένα σημερινά του σύνορα. Είναι μια εξήγηση.

Ο Πρόεδρος επίσης επανέλαβε με κατηγορηματικό τρόπο ότι η χώρα σας σέβεται τα σύνορα της Ελλάδας κι ότι είναι ενάντια σε κάθε επέμβαση στα εσωτερικά κάθε άλλης χώρας. Ομως, έχετε κι εσείς τους εθνικιστές σας, έχουμε κι εμείς τους δικούς μας. Γι’ αυτό όλοι μαζί πρέπει να παλέψουμε ενάντια στον εθνικισμό. Μονάχα τους λαούς των δύο χωρών δε βοηθάνε οι εθνικιστές και εξυπηρετούν τους ιμπεριαλιστές, που εκμεταλλεύονται αυτά τα αισθήματα για να επιβάλουν τη δική τους πολιτική.

Για τους Σλαβομακεδόνες – Ελληνες πολίτες

– Ενα από τα προβλήματα που μπαίνουν εμπόδιο στην κοινή δράση είναι το πρόβλημα της Μακεδονικής Μειονότητας στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να αποφευχθεί αυτό το ζήτημα.

– Οταν μου είπαν ότι ζητάει συνέντευξη η “Νόβα Μακεντόνια” είπα στους συνεργάτες μου: “Να δείτε που θα με ρωτήσουν για τους Σλαβομακεδόνες στην Ελλάδα”. Προσέξτε! Τι θα πει μειονότητα; Η μειονότητα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά…

– Ναι, αλλά…

– Σταθείτε μια στιγμή. Μη μου λέτε εμένα για τους Σλαβομακεδόνες. Εμείς πήγαμε στο εκτελεστικό απόσπασμα για τους Σλαβομακεδόνες, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά τους. Εθνική μειονότητα σημαίνει ότι ανήκει σε κάποιο έθνος.

Δεύτερον: Η ύπαρξη εθνικής μειονότητας προϋποθέτει τη γεωγραφική της ενότητα. Σλαβομακεδόνες υπάρχουν στην Ελλάδα, κατά κύριο λόγο στη Φλώρινα, στην Καστοριά, αλλά υπάρχουν και στην περιοχή των Σερρών και της Εδεσσας.

Τρίτο: Εθνική μειονότητα σημαίνει οικονομική ενότητα.

Αυτά, για να έχουμε τον πλήρη ορισμό της εθνικής μειονότητας. Υπάρχουν βεβαίως και άλλα δεδομένα. Ζητήματα παραδόσεων, ηθών και εθίμων, πολιτισμού κλπ.

Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ για τους Σλαβομακεδόνες Ελληνες πολίτες; Υποστηρίζουμε ότι οι Σλαβομακεδόνες που υπάρχουν στην Ελλάδα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα που έχουν όλοι οι Ελληνες πολίτες. Να έχουν το δικαίωμα να μιλούν και να καλλιεργούν τη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους, τον πολιτισμό τους, τους χορούς και τα τραγούδια τους. Καμία διάκριση να μην υπάρχει. Αυτή μας η θέση πηγάζει απ’ όλη την ιστορία του ΚΚΕ. Παλέψαμε και παλεύουμε ενάντια σε όλες τις διακρίσεις.

Πέμπτη 7 Μάη 1998

(Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ

(ΠΗΓΗ : ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Γ.ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΣΥΝ  “Μια ιστορική επίσκεψη του Χ. Φλωράκη στα Σκόπια”

ΚΑΙ ΕΦΗΜ.ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3724598  )

Ο Αβέρωφ το 1959 μιλούσε για «μακεδονική γλώσσα»

Τι έλεγε στη Βουλή για τη «μακεδονική γλώσσα, η οποία ομιλείται εις τα Σκόπια και έχει και γραμματικήν και συντακτικόν»

Του Σωτήρη Βαλντέν

Η συζήτηση για τη μακεδονική γλώσσα έχει επικεντρωθεί στο ότι η ελληνική αντιπροσωπεία, παρουσία και του σήμερα διαμαρτυρομένου κ. Μπαμπινιώτη, δεν αντέδρασε όταν υιοθετήθηκε η γλώσσα αυτή με λατινικούς χαρακτήρες σε μια σύσκεψη του ΟΗΕ το 1977. Ωστόσο η αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας από ελληνικές κυβερνήσεις, και μάλιστα της Δεξιάς, χρονολογείται από πολύ παλαιότερα.

Τον Ιούνιο του 1959, επί κυβέρνησης ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Ελλάδα υπέγραψε με την τότε ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία σειρά συμφωνιών, ανάμεσα στις οποίες και συμφωνία μεθοριακής επικοινωνίας. Τον Σεπτέμβριο του 1959 οι συμφωνίες αυτές ήρθαν για κύρωση στη Βουλή. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός Εξωτερικών και μεταδικτατορικά πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1981-1984), υπερασπίστηκε σθεναρά τη συμφωνία.

Στη διάρκεια της σχετικής συζήτησης, από ορισμένους βουλευτές τέθηκε θέμα μακεδονικής γλώσσας. Αντικρούοντάς τους, ο Αβέρωφ επινόησε έναν (ανύπαρκτο στην πραγματικότητα) πλήρη διαχωρισμό ανάμεσα στο «τοπικό ιδίωμα» που ομιλείται «σε ωρισμένα χωρία» της ελληνικής Μακεδονίας και τη «μακεδονική γλώσσα, η οποία ομιλείται εις τα Σκόπια και έχει και γραμματικήν και συντακτικόν». Για την τελευταία -και παρά τη διαμαρτυρία βουλευτή περί ανυπαρξίας τέτοιας γλώσσας- παρατήρησε ότι «κατά ποίαν λογικήν θα ηθέλατε η ελληνική κυβέρνησις να είπη εις την γιουγκοσλαβικήν, με μίαν γλώσσαν την οποίαν το σύνταγμα έχει μεταξύ των επισήμων γλωσσών, να είπη ότι εγώ θέλω να την καταργήσετε; Είναι ωσάν να είπωμεν ότι πρέπει να καταργηθή το σύνταγμά της». Και προσέθεσε πως, αν υπήρχε θέμα τότε, τότε θα υπήρχε θέμα και όταν αποκαταστάθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις (το 1950, επί κυβερνήσεων του Κέντρου) και όταν ιδρύθηκε ελληνικό προξενείο στα Σκόπια.

Με άλλα λόγια, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Καραμανλή και μελλοντικός ηγέτης της Ν.Δ., σε περίοδο έξαρσης της «εθνικοφροσύνης», αναφερόταν δημόσια στη Βουλή σε μακεδονική γλώσσα και θεωρούσε αδιανόητο να απαιτήσει την αλλαγή του συντάγματος της γείτονος για το θέμα αυτό. Μήπως θα έπρεπε οι επίγονοί του να τον καταγγείλουν ότι χρησιμοποιούσε τα επιχειρήματα των Σκοπίων; Πότε επιτέλους θα σοβαρευτούν;

Παραθέτω παρακάτω το πλήρες σχετικό απόσπασμα από τα επίσημα πρακτικά της Βουλής της 17ης Σεπτεμβρίου 1959 (σ. 17-18):

«Ε. Αβέρωφ – Τοσίτσας (υπουργός Εξωτερικών): Κύριοι, εις το ζήτημα της γλώσσης πολλά δύνανται να λεχθούν. Πρώτον, εις την ελληνικήν Μακεδονίαν δεν ομιλείται η μακεδονική γλώσσα, η οποία ομιλείται εις τα Σκόπια και έχει και γραμματικήν και συντακτικόν, ομιλείται ένα τοπικόν ιδίωμα, το οποίον δεν έχει καμμίαν σχέσιν με την μακεδονικήν γλώσσαν.

Π. Γυιόκας: Μακεδονική γλώσσα δεν υπήρξεν ποτέ. Μόνον η ελληνική γλώσσα υπήρξεν εις την Μακεδονίαν. Μη χρησιμοποιείτε τοιαύτας εκφράσεις. Μόνον ελληνική γλώσσα υπήρξεν.

Ε. Αβέρωφ – Τοσίτσας (υπουργός Εξωτερικών): Κύριε συνάδελφε, εάν μου εκάματε την τιμήν να με παρακολουθήσετε, θα εβλέπατε ότι είπον ότι εις την Μακεδονίαν ομιλείται η ελληνική και είς τινα σημεία ομιλείται ένα τοπικόν ιδίωμα. Όπως δεν είναι δυνατόν να λεχθή ότι εις την ιδιαιτέραν μου πατρίδα ομιλείται η ρουμανική, διότι ομιλείται η κουτσοβλαχική, η οποία είναι μία ανάμειξις λατινικής, σλαβικής και τουρκικής, έτσι και εις την Μακεδονίαν, όπου ομιλείται ένα ιδίωμα το οποίον είναι άσχετον προς οιανδήποτε γλώσσαν της Γιουγκοσλαβίας. Αλλά ας υποθέσωμεν ότι δεν είναι έτσι το πράγμα. Κατά ποίαν λογικήν θα ηθέλατε η ελληνική κυβέρνησις να είπη εις την γιουγκοσλαβικήν, με μίαν γλώσσαν την οποίαν το σύνταγμα έχει μεταξύ των επισήμων γλωσσών, να είπη ότι εγώ θέλω να την καταργήσετε; Είναι ωσάν να είπωμεν ότι πρέπει να καταργηθή το σύνταγμά της. Γνωρίζουν και οι βουλευταί του Κόμματος των Φιλελευθέρων ότι η γλώσσα αυτή υπήρξε εις το Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας και όταν αποκατεστάθησαν αι σχέσεις και όταν ιδρύθη το προξενείον το ελληνικόν εις τα Σκόπια, γνωρίζουν ότι τα χαρτονομίσματα έχουν τρεις γλώσσας. Τι νομίζετε ότι πρέπει να είναι η στάσις. Η λογική συνέπεια θα έπρεπε να είναι η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων εάν μία γλώσσα, η οποία δεν έχει καμμίαν σχέσιν με το ιδίωμα το οποίον ομιλείται εις ωρισμένα χωρία της Μακεδονίας. Ούτω και έχει το περίφημον αυτό θέμα, το οποίον, εάν θέλωμεν να είπωμεν ότι υφίσταται τοιούτον θέμα, πρέπει να είπωμεν ότι υφίσταται ως έχει σήμερον και θα ηδύνατο να είπωμεν ότι υφίσταται από το 1949, αλλά εις την πράξιν δεν υφίσταται τοιούτον θέμα».

(ΠΗΓΗ :  http://www.koutipandoras.gr/article/o-aberwf-to-1959-miloyse-gia-makedonikh-glwssa  )

Έξι μήνες ζητούν τα Σκόπια για συνταγματικές αλλαγές

Πίστωση χρόνου ζήτησε ο υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νικολά Ντιμιτρόφ από τον Έλληνα ομόλογό του, Νίκο Κοτζιά. Σε ποια σημεία υπήρξε σύγκλιση στην τρίτη κατά σειρά συνάντησή τους μέσα σε ένα μήνα

Αποστολή Αχρίδα

Για μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ του Ιουλίου μετατίθεται η όποια συμφωνία στο Σκοπιανό καθώς ο Νικολά Ντιμιτρόφ στη συνάντηση που είχε στην Αχρίδα με τον Νίκο Κοτζιά ζήτησε τουλάχιστον έξι μήνες για να περάσει τις όποιες συνταγματικές αλλαγές από το Κοινοβούλιο του.

Σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία στις όχθες της λίμνης Αχρίδας, σε μια από τις πολλές εξοχικές κατοικίες του Τίτο, Ελλάδα και Σκόπια είχανε την τρίτη συνάντηση σε επίπεδο υπουργών εξωτερικών μέσα σε ένα μήνα χωρίς όμως να υπάρξει συμφωνία.

Σε τέσσερα σημεία υπήρξε σύγκλιση σε αυτή τη συνάντηση. Σε συμφωνία για την προστασία των συνόρων, σε θέματα που αφορούν στην αποφυγή προπαγάνδας, σε θέματα διατύπωσης μη αλυτρωτικών θέσεων και σε κοινές δράσεις χαμηλής πολιτικής. Οι δύο πλευρές έφτασαν στον πυρήνα των συνομιλιών που είναι τα τρία επίμαχα άρθρα στο Σύνταγμα των Σκοπίων. Τα άρθρα αυτά μιλούν για «μακεδονική» γλώσσα για «μακεδονική» ιθαγένεια και για δικαιώματα «του μακεδονικού λαού στις γειτονικές χώρες, όπως και για τους Μακεδόνες απόδημους».

Ο Νικολά Ντιμιτρόφ εκτιμά ότι είναι αδύνατον σε αυτή τη χρονική στιγμή να περάσουν οι όποιες αλλαγές και ζήτησε πίστωση χρόνου. Παρ´όλα αυτά η ελληνική πλευρά είναι αισιόδοξη και θέλει να βρει λύση με τον Έλληνα υπουργό εξωτερικών να έχει ως προτεραιότητα το συμφέρον της χώρας του, να κλείσει η Ελλάδα τα ανοιχτά μέτωπα και δεν το απασχολεί ενδεχόμενο πολιτικό κόστος.

Σε ότι αφορά τη φράση του Νικολά Ντιμιτρόφ ότι συζήτησαν «θέματα για την αποτροπή του αλυτρωτισμού και από τις δύο πλευρές» διευκρινίζεται ότι όταν έγινε συζήτηση για τα σχολικά βιβλία, η Ελλάδα παρέδωσε υπόμνημα 180 σελίδων που περιγράφουν τις αλυτρωτικές αναφορές σε αυτά. Η πλευρά των Σκοπίων ζήτησε από την πλευρά της χρόνο να μελετήσει και τα ελληνικά σχολικά βιβλία μήπως εντοπίσει και εκείνη αλυτρωτικές αναφορές, αίτημα που έγινε φυσικά αποδεκτό.

Ο Νίκος Κοτζιάς θα ξανασυναντήσει τον Νικολά Ντριμιτρόφ στη Θεσσαλονίκη στις 3 Μαΐου ενώ δεν υπάρχει ακόμη στον άμεσο σχεδιασμό συνάντηση των δυο πρωθυπουργών.

(ΠΗΓΗ:  http://www.news247.gr/politiki/eksi-mhnes-zhtoyn-ta-skopia-gia-syntagmatikes-allages.6600934.html)

Στα Σκόπια ο Νίκος Κοτζιάς

Κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας για την εξεύρεση της χρυσής τομής που θα οδηγήσει σε λύση στο θέμα του ονοματολογικού, εκπέμπουν Αθήνα και Σκόπια. Διήμερη επίσημη επίσκεψη του Ελληνα υπουργού Εξωτερικών, στη γειτονική χώρα.

Η επίσκεψη του Νίκου Κοτζιά στην ΠΓΔΜ την Πέμπτη και την Παρασκευή λαμβάνει ιστορικές συμβολικές διαστάσεις, καθώς θα πρόκειται για την πρώτη άφιξη πτήσης από ελληνικό έδαφος στο αεροδρόμιο που μέχρι πρότινος ονομαζόταν «Μέγας Αλέξανδρος» και μετονομάστηκε σε «Διεθνές Αεροδρόμιο Σκοπίων».

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Κοτζιάς απόψε θα έχει δείπνο εργασίας με τον ομόλογό του της πΓΔΜ Νικόλα Ντιμιτρόφ, ενώ αύριο θα είναι ημέρα μαραθωνίου συναντήσεων και διαπραγματεύσεων τόσο με την πολιτική ηγεσία της χώρας, όσο και με την αντιπολίτευση.

Αρχικά, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών θα ξεκινήσει τις επαφές του  με τον κ. Ντιμιτρόφ. Μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης θα ακολουθήσει η ενημέρωση των δημοσιογράφων σε κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο υπουργών.

Στη συνέχεια, ο κ. Κοτζιάς θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της χώρας Ζόραν Ζάεφ και τον αναπληρωτή πρωθυπουργό, αρμόδιο για τις σχέσεις με την ΕΕ, Μπουγιάρ Οσμάνι. Θα ακολουθήσουν συναντήσεις με τον πρόεδρο της Βουλή, Ταλάτ Τζαφέρι, τον πρόεδρο του αλβανικού κόμματος DUI Αλί Αχμέτι, καθώς και με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Χρίστιαν Μίτσκοσκι.

Προτάσεις

Να θυμίσουμε πως προχθές, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, επιβεβαίωσε πως η χώρα του έλαβε το σχέδιο συμφωνίας της Ελλάδας και πως απέστειλε τις δικές της προτάσεις στην Αθήνα.

Σύμφωνα με τον Ζάεφ, η ανταλλαγή εγγράφων μεταξύ των δύο χωρών πρέπει να αποτελέσει εργαλείο που θα βοηθήσει και δεν θα δυσχεράνει τη συνέχιση της διαπραγματευτικής διαδικασίας.

Σε δηλώσεις για το ίδιο θέμα προέβη και ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ.

Ο Ντιμιτρόφ υποστήριξε ότι υπάρχουν διαφορές στις θέσεις των δύο χωρών, ωστόσο εξέφρασε την αισιοδοξία ότι μπορεί να βρεθεί λύση στο ζήτημα της ονομασίας.

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι εάν σκοπός είναι να βρεθεί μία βιώσιμη και αξιοπρεπής λύση για την υπέρβαση της διαφοράς σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας, η οποία θα περιέχει σαφή διαχωρισμό μεταξύ της χώρας μας, της “Μακεδονίας” και της περιοχής της ελληνικής Μακεδονίας, τότε αυτό είναι δυνατό να επιτευχθεί» σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ.

Οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν στη Βιέννη, (υπό την αιγίδα του ΟΗΕ) στις 30 Μαρτίου.

«Ανοιχτό το παράθυρο ευκαιρίας για λύση»

Στο μεταξύ, ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, μιλώντας στο News 24/7, αναφερόμενος στη σημερινή επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στην ΠΓΔΜ, εκτιμά ότι «τώρα είναι ανοιχτό το παράθυρο ευκαιρίας για λύση», σημειώνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί το αίσιο τέλος των διαπραγματεύσεων και ότι αυτό ανέφερε ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Γουες Μίτσελ κατά τη συνάντηση που είχε με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/sta-skopia-o-nikos-kotzias)

ΜΑΖΕΦΤΕ ΤΟΥΣ…

Παμμακεδονικές Ενώσεις απειλούν με ισόβια ή θάνατο όποιον συναινέσει σε σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια

«Σας ενημερώνουμε ότι διαπράττετε το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και της άμεσης συνέργειας σε επιβουλή της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας που προβλέπονται στα άρθρα του Ποινικού Κώδικα 134 και 138 και που τιμωρούνται το μεν πρώτο με ισόβια κάθειρξη, το δε δεύτερο με θάνατο».

του Άγγελου Προβολισιάνου

Ένα πρωτοφανές εξώδικο έφτασε σε βουλευτές από τις Παμμακεδονικές Ενώσεις των Γιαννιτσών, του Καναδά, της Νοτίου Αφρικής και της Αυστραλίας. Σύμφωνα με όσα αναγράφονται, οι Ενώσεις απειλούν τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας πως αν δεν διεξαχθεί δημοψήφισμα για το «Μακεδονικό» και το όνομα της Μακεδονίας εμπεριέχεται στη σύνθετη ονομασία που θα προκύψει για τα Σκόπια, τότε οι βουλευτές διαπράττουν το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και της άμεσης συνέργειας σε επιβουλή της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, τα οποία τιμωρούνται με ισόβια και θάνατο αντίστοιχα.

Χαρακτηρίζουν «αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική» την παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στη γείτονα, ενώ προτρέπουν τους βουλευτές, που θα εκφράσουν ματαίως την πρόταση στον πρωθυπουργό για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, να παραιτηθούν της βουλευτικής τους ιδιότητας, αφού πρώτα έχουν ανεξαρτητοποιηθεί προκειμένου να μην μπορούν να αναπληρωθούν.

Στο εξώδικο εμπεριέχεται και μία επιστολή 371 επιστημόνων που είχε συνταχθεί και προωθηθεί το 2009 στον Μπάρακ Ομπάμα για το επίμαχο θέμα. Το συμπέρασμα που εξάγουν τα μέλη των Παμμακεδονικών Ενώσεων από την εν λόγω επιστολή είναι πως «η εκχώρηση της χρήσης του ονόματος της Μακεδονίας εκ μέρους της Ελλάδας στο κράτος των Σκοπίων, συνιστά εκχώρηση των εδαφών της Μακεδονίας». Εξ ου και διατυπώνουν την πρόταση το δημοψήφισμα να θέτει το παρακάτω ερώτημα: «Να συμπεριλαμβάνεται το όνομα Μακεδονία στην ονομασία της χώρας των Σκοπίων; ΝΑΙ – ΟΧΙ».

Οι τέσσερις Ενώσεις καταλήγουν προειδοποιώντας πως αν τα παραπάνω δεν υιοθετηθούν, τότε: «Διαπράττετε το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και της άμεσης συνέργειας σε επιβουλή της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας που προβλέπονται στα άρθρα του Ποινικού Κώδικα 134 και 138 και που τιμωρούνται το μεν πρώτο με ισόβια κάθειρξη, το δε δεύτερο με θάνατο».

«Κάποιοι έχουν ξεφύγει»

Την ύπαρξη του εξωδίκου αποκάλυψε ο Νίκος Βούτσης στην Ολομέλεια της Βουλής, παίρνοντας το λόγο πριν τη ψηφοφορία για την ποινή αντικοινοβουλευτικής συμπεριφοράς που επιβλήθηκε στους Μιχαλολιάκο, Κασιδιάρη και Ηλιόπουλο. «Κάποιοι έχουν ξεφύγει» ανέφερε χαρακτηριστικά, γνωστοποιώντας πως οργανώσεις εγκαλούν τους βουλευτές για εσχάτη προδοσία ή θάνατο σε περίπτωση που προκρίνουν μία σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια.

Λύση στο ονοματολογικό μέχρι τον Ιούλιο «βλέπει» ο Ζάεφ

Αισιόδοξος ότι το ονοματολογικό θα έχει επιλυθεί έως τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, όπως φάνηκε από τις δηλώσεις του στον αυστριακό ραδιοφωνικό σταθμό ORF.

«Πιστεύουμε ότι θα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις μέχρι τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο» είπε ο Ζάεφ, που στις αρχές του μήνα δήλωσε ότι η χώρα του θα αποδεχτεί γεωγραφικό προσδιορισμό ώστε να καταφέρει να ενταχθεί τόσο στην Βορειοατλαντική Συμμαχία όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Έχουμε αυτόματη πρόσκληση, κάτι που σημαίνει ότι τα μέλη του ΝΑΤΟ θα αρχίσουν να επικυρώνουν την ένταξή μας μόλις εμείς και η Ελλάδα ανακοινώσουν ότι το πρόβλημα έχει επιλυθεί» είπε ο ίδιος, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.

H Σύνοδος του ΝΑΤΟ είναι προγραμματισμένη για τις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες.

(ΠΗΓΗ : CNN.GR  http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/118295/lysi-sto-onomatologiko-mexri-ton-ioylio-vlepei-o-zaef)

Σε χρόνο ρεκόρ η Μαρέβα εξαφάνισε την «αναγνώριση» της πΓΔΜ ως Μακεδονία

Μόλις ξέσπασε ο θόρυβος στα social media για τη Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη που είχε αναγνωρίσει, εμμέσως πλην σαφώς, την πΓΔΜ ως Μακεδονία, χωρίς προσδιορισμό γεωγραφικό, τα πράγματα… άλλαξαν στην ιστοσελίδα της επιχείρησης της συζύγου του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Οπως μπορείτε να δείτε η ένδειξη για αποστολή εμπορεύματος στη γειτονική χώρα χάθηκε ως δια μαγείας.

Το χρονικό της… αναγνώρισης

Και όλα αυτά την ώρα που στη ΝΔ έχουν ανάψει για τα καλά τα… αίματα για το Σκοπιανό με πολλά στελέχη της να διαφωνούν με οποιαδήποτε χρήση του όρου «Μακεδονία». Μπορεί ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μην εκφράζεται ανοικτά ως προς το τι επιθυμεί για τη γειτονική χώρα αφού μέχρι στιγμής έχει δηλώσει ότι δεν είναι αυτή η κατάλληλη συγκυρία για λύση, η σύζυγός του ωστόσο είχε πάρει θέση και μάλιστα ξεκάθαρη.

Για τη Μαρέβα Γκραμπόφσκι λοιπόν, η πΓΔΜ είναι Μακεδονία. Ούτε Βόρεια, ούτε Άνω, ούτε Νέα, ούτε Βαρντάρσκα ούτε τίποτα τέτοιο. Μακεδονία σκέτο. Έτσι ακριβώς αναφέρεται η γειτονική χώρα στον ιστότοπο της εταιρίας της Μαρέβας Γκραμπόφσκι «Zeus + Διόνε».

Πρόκειται όπως είναι πια γνωστό για εταιρία η οποία πωλεί ρούχα. Αν κανείς λοιπόν δοκιμάσει να παραγγείλει κάποιο ένδυμα, τότε του ζητούνται τα στοιχεία του προκειμένου να του σταλεί το προϊόν. Έτσι λοιπόν ο πελάτης είναι υποχρεωμένος να γράψει το ονοματεπώνυμό του, το e-mail του και βέβαια τη διεύθυνσή του στην οποία πρέπει να αναφέρεται και η χώρα στην οποία ζει.

Ανάμεσα λοιπόν στις επιλογές, υπάρχει, όπως μαρτυρούν και οι παρακάτω φωτογραφίες, κι εκείνη της Μακεδονίας. Της πΓΔΜ δηλαδή, αφού προφανώς η εταιρία της κας Γκραμπόφσκι δεν εννοεί ως Μακεδονία, το ελληνικό τμήμα της περιοχής.

Και μια άλλη άποψη: Β. Ραφαηλίδης – Η ελληνικότητα της Μακεδονίας και οι Σκοπιανοί

Από ιστορικής απόψεως, την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς στα σοβαρά. Το αρχαίο και ένδοξο κράτος των Μακεδόνων ήταν όντως ελληνικό. Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.

Δηλαδή του ονόματος μιας περιοχής τα σαφή γεωγραφικά και εθνολογικά όρια της οποίας είναι απολύτως αδύνατο να καθοριστούν, δεδομένου ότι οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν σύνορα, με τη νομική έννοια που έχει ο όρος σήμερα.

Στην αρχαιότητα, τα σύνορα ήταν πάντα φυσικά: αδιάβατοι ποταμοί, απάτητα όρη και πάσης φύσεως φυσικά εμπόδια, που υποχρέωναν τους λαούς να αναπτύξουν τις πολιτιστικές τους ιδιομορφίες, και συνεπώς να εμφανιστούν ως ευδιάκριτες εθνότητες, κατ’ αρχήν εντός φυσικά καθορισμένων γεωγραφικών ορίων, απ’ τα οποία θα μπορούσαν, βέβαια, να ξεφύγουν με τους αποικισμούς και τις μεταναστεύσεις, αλλά όταν ήδη η εθνική συνείδηση είχε ήδη διαμορφωθεί στην αρχική εθνική κοιτίδα. Αν αυτό δε συμβεί, τότε μια ομάδα μεταναστών ή αποίκων, δημιουργεί καινούργια, δική της εθνική συνείδηση.

Όπου τα φυσικά εμπόδια δεν αποτελούσαν πρόβλημα είτε γιατί δεν υπήρχαν καν είτε γιατί η πείνα, η επιμονή, ή η ανάπτυξη του πολιτισμού τα καταργούσαν εύκολα, τα σύνορα ήταν εκεί που ήταν οι φρουροί των συνόρων: Οι Βόλχοι (Βλάχοι) κατά τα ύστερα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ακρίτες στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Κοζάκοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία των Τσάρων. Αν οι φρουροί των συνόρων υποχωρούσαν, υποχωρούσαν μαζί τους και τα σύνορα. Η νομική έννοια των συνόρων, δηλαδή οι συμφωνίες που γίνονται ανάμεσα σε γειτονικά κράτη για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο και η συνακόλουθη χάραξη διαχωριστικών γραμμών επί του χάρτου, είναι υπόθεση πάρα πολύ μεταγενέστερη.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απολύτως αδύνατο να οριστούν τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας. Η ιστορία της περιοχής που φέρει αυτό το ιστορικό όνομα είναι τόσο παλιά και τα φυσικά ή στρατιωτικά της όρια έχουν αλλάξει τόσες πολλές φορές απ’ το 1000 π.Χ. μέχρι σήμερα, που κανείς πια δεν ξέρει τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από γεωγραφικής και εθνολογικής απόψεως. Άλλα ήταν τα όριά της και οι λαοί της επί Φιλίππου, άλλα επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άλλα στα χρόνια της τουρκικής κατάχτησης, άλλα στην πριν τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) περίοδο, και άλλα σήμερα. Όπως όλα τα σύνορα, αλλά περισσότερο απ’ όλα στην Ευρώπη αυτά της Μακεδονίας είναι εξόχως «ελαστικά», και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια περιοχή θα ονομάζουν Μακεδονία οι γεωγράφοι της τρίτης χιλιετίας που έρχεται.

Τα παραπάνω σημαίνουν πως η σημερινή ελληνική Μακεδονία είναι μέρος μόνο μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνει και την περιοχή των Σκοπιών, αφού ήταν κι αυτή Μακεδονία, τόσο κατά την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την περίοδο της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων.

Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι να καταλάβουμε τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από ιστορικής και γεωγραφικής απόψεως (το πρώτο το ξέρουμε, το δεύτερο δε θα το μάθουμε ποτέ με ακρίβεια), αλλά ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι Μακεδόνες. Φυσικά, για τους σημερινούς Μακεδόνες της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας δε γεννάται πρόβλημα. Είναι Μακεδόνες γιατί είναι Έλληνες και γιατί κατοικούν σε μια περιοχή όπου πάντα υπήρχαν Έλληνες. Η λέξη Έλλην είναι έννοια γένους, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Η λέξη Μακεδών είναι έννοια είδους, πάλι κατά τον Αριστοτέλη. Μ’ άλλα λόγια η έννοια Έλλην είναι ευρύτερη της έννοιας Μακεδών. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες Μακεδόνες, αυτό είναι αυτονόητο.

Από πολιτιστικής και όχι γεωγραφικής ή ιστορικής απόψεως, οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες. Όσοι Μακεδόνες μετέχουν του ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορεί παρά να είναι και σήμερα Έλληνες, όπως ήταν πάντα από πολιτιστικής απόψεως, το τονίζω. Συνεπώς, Μακεδόνες δεν είναι αυτοί που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, τα όρια της οποίας είναι ευμετάβλητα κατ’ ανάγκην, αλλά αυτοί που μετέχουν σ’ έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, που λέγεται μακεδονικός, και που σαν τέτοιος δεν μπορεί παρά να είναι ελληνικός κατά κύριο λόγο.

Όμως, η λέξη Ελλάδα, με μια γεωγραφική έννοια, δεν είναι ούτε έννοια γένους ούτε έννοια είδους σε σχέση με τη λέξη Μακεδονία. Διότι, το είπαμε, καμιά γεωγραφική έννοια δεν παραμένει σταθερή. Αλλά και γιατί κανένας τόπος δεν γεννάει άλλον τόπο, έτσι αυτόματα και ερήμην των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν. Η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή ελληνική Μακεδονία, από γεωγραφικής απόψεως δεν είναι όμοιες με τις περιοχές που στην αρχαιότητα ονομάζονταν έτσι. Ενώ δεν έχουμε ιδέα ποια θα είναι η γεωγραφική τους μορφή στο μέλλον. Όμως, ξέρουμε σαφώς τι είναι η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός.

Και η απόφανσή μας για την ελληνικότητα μιας γεωγραφικής περιοχής δεν μπορεί παρά να γίνεται βάσει πολιτιστικών και όχι γεωγραφικών παραμέτρων. Άλλωστε, από εθνικής απόψεως συμφέρει να χρησιμοποιούμε μόνο τις πολιτισμικές παραμέτρους, διότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει στο μέλλον ο ελληνικός πολιτισμός. Εκτός κι αν αναμένουμε παραπέρα συρρίκνωσή του, οπότε για την υποστήριξη των «εθνικών μας συμφερόντων», καταφεύγουμε στα ασταθή γεωγραφικά και τα βλακώδη αιματολογικά επιχειρήματα.

Το όνομα Μακεδονία που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί για τη Δημοκρατία τους, δεν το πρωτοχρησιμοποίησε ο Τίτο. Μακεδονία ονόμαζαν οι Τούρκοι μια ευρύτατη περιοχή που εκτός της ελληνικής περιλάμβανε και την περιοχή των Σκοπιών, καθώς και ένα κομμάτι της Βουλγαρίας. Από την αρχαιότητα και μέχρι την επιτυχή για τους Έλληνες και τους Σέρβους έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων το 1913 δεν υπήρχε πρόβλημα ελληνικής, ή βουλγαρικής, ή σερβικής Μακεδονίας, για τον απλό λόγο πως ολόκληρη αυτή η περιοχή περνάει αδιαλείπτως απ’ τη μία (πολυεθνική) αυτοκρατορία στην άλλη. Από τη Ρωμαϊκή στη Βυζαντινή κι απ’ αυτήν στην Οθωμανική. Οι εν λόγω αυτοκρατορίες δεν είχαν κανέναν λόγο να καθορίσουν είτε τα ιστορικά, είτε τα γεωγραφικά, είτε τα πολιτιστικά όρια αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, όπως και οποιασδήποτε άλλης εντός των ορίων τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, προέκυψε με τον καθορισμό των συνόρων των βαλκανικών κρατών το 1913, ύστερα απ’ την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το κομμάτι της μέχρι τότε ενιαίας, ας την πούμε έτσι, «τουρκικής» Μακεδονίας που πέρασε στη Σερβία το 1913, ονομαζόταν από τότε, είτε Παλαιά Σερβία, είτε Άνω Μακεδονία. Και κανείς Έλληνας τότε δε διαμαρτυρήθηκε για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία, προκειμένου για την καινούργια επαρχία της ήδη αυτόνομης Σερβίας. Γιατί στη σέρβική πλευρά ζούσαν ακόμα πάρα πολλές χιλιάδες Ελλήνων. Συνεπώς, από πολιτιστικής απόψεως, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η σέρβική (γεωγραφικά) Μακεδονία ήταν ελληνική (πολιτιστικά), πράγμα που δημιουργούσε την ελπίδα πως θα ήταν δυνατό κάποτε να γίνει και γεωγραφικά ελληνική.

Όμως, με τον καθορισμό των συνόρων το 1913, οι ελληνικοί πληθυσμοί της Βουλγαρίας και της Σερβίας και οι σλαβικοί της Ελλάδας, είτε ανταλλάσσονται, είτε περνούν σιγά σιγά απ’ την άλλη πλευρά των συνόρων. Επί Οθωμανών, όλοι αυτοί ζούσαν σε μια ενιαία περιοχή, που ήταν τούρκικη. Με την μετακίνηση των πληθυσμών, το εθνολογικό πρόβλημα, εν πολλοίς αλλά όχι εντελώς, λύνεται αυτόματα, όπως γίνεται πάντα όταν προκύπτουν καινούργια σύνορα. Που, λίγο ως πολύ, είναι πάντα αυθαίρετα, γιατί είναι αδύνατο να χωριστεί ένας τόπος με ακρίβεια, βάσει εθνολογικών δεδομένων. Άλλωστε, πρόβλημα συνόρων προκύπτει μόνο όταν μια εθνότητα οργανώσει το δικό της κράτος, όπως έχει δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου, πράγμα που, ωστόσο, μπορεί να μην το διεκδικήσει ποτέ. (Η έννοια κράτος είναι νομική, η έννοια έθνος είναι πολιτιστική, η έννοια χώρα είναι γεωγραφική).

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το όνομα Μακεδονία υπάρχει απ’ το 1913 και όχι απ’ το 1945 που ο Τίτο εγκαθίσταται στην εξουσία και, για λόγους δικής του πολιτικής σκοπιμότητας, δημιουργεί την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, που μέχρι τότε ήταν περιφέρεια της Σερβίας και από πολλούς λεγόταν Μακεδονία. Οι Έλληνες δημαγωγοί ψεύδονται ασύστολα όταν λεν πως δεν μπορούσαν να θέσουν θέμα ονόματος ούτε το 1945 ούτε αργότερα. Διότι, λέει, ο Τίτο ήταν και κομμουνιστής και δικτάτωρ. Και διότι, επιπροσθέτως, ήταν ένας φιλοδυτικός που έπρεπε να τον καλοπιάνουμε και να του κάνουμε τα χατίρια, έτσι που μπήκε καρφί στο μάτι του Στάλιν.

Όμως, ξέρετε γιατί δεν μπήκε θέμα ονόματος τότε; Διότι η Ελλάδα, όπως και η Δύση άλλωστε, πίστευε πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου νάναι είτε καταρρέουν, είτε διαλύονται με επέμβαση έξωθεν, οπότε μια ανακατανομή των εδαφών στην περιοχή, σε όφελος της Ελλάδας, ήταν πολύ πιθανή. Δηλαδή, απ’ το 1945 και μετά η ελληνική διπλωματία σιωπά για το όνομα Μακεδονία ακριβώς για τον ίδιο λόγο που σιωπούσε από το 1913 μέχρι το 1945.

Πάντα καιροσκόποι οι Έλληνες διπλωμάτες και πάντα ανίκανοι να χαράξουν πολιτική που να ξεπερνάει πρόβλεψη εξαμήνου, κάνουν την πάπια και περιμένουν τις εξελίξεις. Που ήρθαν αλλά πάρα πολύ καθυστερημένα. Και το σημαντικότερο, με μια διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων από μέσα κι όχι απ’ έξω. Δηλαδή, όχι με μια άμεση επέμβαση των δυτικών, οπότε αυτοί θα μπορούσαν να επιβάλουν όρους και να κάνουν περίπου ό,τι θέλουν με την ανακατανομή των εδαφών, όπως γίνεται πάντα με τους νικητές, αλλά με μια καπιταλιστική διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών χωρών.

Τώρα τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους δυτικούς. Που τρέχουν να επωφεληθούν κατ’ αρχήν διά της διπλωματικής οδού και μετά, διά της στρατιωτικής. Μπορεί τα πράγματα να διαφοροποιηθούν κυρίως διά της στρατιωτικής οδού στο προσεχές μέλλον, αλλά προς το παρόν βρισκόμαστε στο κλασικό στάδιο του καθορισμού ζωνών επιρροής στην ευρύτατη περιοχή των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Όσο για την Ελλάδα, αυτή περιμένει τον επόμενο ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο για να πάρει κανένα κοψίδι δίκην δώρου για την, μάλλον συμβολική συμμετοχή της σ’ αυτόν. Που, βέβαια, δεν είναι για αύριο, είναι για μετά το 2000 υποθέτω.

Θα πείτε ίσως, πώς θα ήταν δυνατό να προβλέψει η ελληνική διπλωματία τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία; Το πρόβλημα είναι σχετικά απλό, με την προϋπόθεση πως οι διπλωμάτες μας θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την ιστορία της Γιουγκοσλαβίας με τα εθνολογικά και ιστορικά δεδομένα ενός κράτους κατά το μάλλον ή ήττον τεχνητού, που προέκυψε το 1918, κατ’ αρχήν ως βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων που μόνο το 1929 θα πάρει το όνομα Γιουγκοσλαβία. Που, άλλωστε, το σοφίστηκαν Γερμανοί και όχι Γιουγκοσλάβοι ιστορικοί. Και που σημαίνει Νοτιοσλαβία, δηλαδή χώρα των Νότιων Σλάβων. Αυτό το όνομα το επεξεργάστηκαν εθνολογικά και ιστορικά πρώτοι οι Κροάτες απ’ τους Νότιους Σλάβους, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως όλοι οι σλάβικοι πληθυσμοί της περιοχής πρέπει να ενωθούν σε ένα κράτος, προκειμένου να γλυτώσουν από τις εναλλασσόμενες κατακτήσεις της Κροατίας και της Σλοβενίας κυρίως από τους γείτονες κεντροευρωπαίους.

Όμως οι Νότιοι Σλάβοι (Γιουγκοσλάβοι) δεν είναι μια σαφής, ενιαία εθνότητα, είναι μια ομάδα υποεθνοτήτων, που οι σλαβολόγοι τους λεν έτσι για να τους ξεχωρίζουν από τους ανατολικούς (Ρώσοι κ.λπ.) και από τους κεντρώους, ή βορειοδυτικούς Σλάβους (Τσεχοσλοβάκοι, Πολωνοί). Δεν υπήρξε ποτέ στην περιοχή αυτή ενιαία εθνική συνείδηση, και τα προβλήματα φάνηκαν με τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Που ευθύς αμέσως υποχρεώνεται να καταφύγει στη βασιλική δικτατορία για να διατηρήσει τη συνοχή της, που παίζονταν κάθε μέρα, κυρίως εξαιτίας των αποσχιστικών τάσεων των Κροατών, δηλαδή αυτών ακριβώς που έκαναν τα περισσότερα για την ένωση των Νότιων Σλάβων. Στους οποίους εντελώς λανθασμένα συναριθμούσαν οι φρέσκοι τότε Γιουγκοσλάβοι και τους Βούλγαρους, που όμως την κοπάνησαν απ’ τις διασκέψεις πριν παρθούν οι τελικές αποφάσεις για την ένωση των Νότιων Σλάβων σε ένα ενιαίο κράτος υπό το όνομα Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία).

Τη δικτατορία του βασιλιά, που θα πληρώσει με τη ζωή του την ένωση των Νότιων Σλάβων, διαδέχεται ατάκα η δικτατορία του Τίτο. Μετά το θάνατό του όλοι πια ξέρουν πως η Γιουγκοσλαβία θα διαλυθεί. Και όλοι πλην των Ελλήνων σχεδιάζουν την πολιτική τους πολύ έγκαιρα με βάση τη σίγουρη διάλυση. Που η Ελλάδα, απλώς την απεύχεται. Ίσως να έγιναν και δεήσεις για να βάλει ο Θεός (των Ελλήνων) το χέρι του ώστε να προκόψει καμιά μετατιτοϊκή στρατιωτική δικτατορία. Αλλά, δυστυχώς για την ελληνική διπλωματία, δεν προέκυψε. Για την ελληνική διπλωματία προέκυψε το διπλωματικό πρόβλημα του ονόματος! Που η ίδια δημιούργησε. Αν όχι απ’ το 1913 που η Σερβία ενσωματώνει την περιοχή των Σκοπιών, αν όχι απ’ το 1918 που εμφανίζεται η ένωση, τουλάχιστον απ’ το 1929 που εμφανίζεται το όνομα Γιουγκοσλαβία και μαζί του η δικτατορία, η ελληνική διπλωματία, αν υπήρχε, θα έπρεπε να ξέρει πως η Γιουγκοσλαβία θα καταρρεύσει μαζί με τη δικτατορία, είτε τη βασιλική, είτε την τιτοϊκή.

Άλλωστε, όλος ο κόσμος ήξερε πως τα Σκόπια δεν είναι Γιουγκοσλα-βία, είναι Βουλγαρία κατ’ ουσίαν, και συνεπώς θά δημιουργηθεί εκεί μια ιδιάζουσα κατάσταση μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η Σερβία ούτε καν κουνήθηκε να περισώσει τα Σκόπια. Και έτσι, οι Σκοπιανοί δεν ξέμειναν μόνο από προστάτη, όπως ήταν ο Σέρβος βασιλιάς ή ο Τίτο, ξέμειναν και από όνομα. Το όνομά τους είναι η ψυχή τους! Διότι οι πολλές εθνότητες (Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Έλληνες) που κατοικούν στην περιοχή θα βολεύονταν μόνο κάτω από ένα «εθνικό» όνομα που κατ’ ουσίαν θα ήταν γεωγραφικό. Δώστους, λοιπόν, ένα ενοποιητικό των ποικίλων εθνοτήτων γεωγραφικό όνομα και πάρτους το βρακί.

Να γιατί οι Ευρωπαίοι θα ήθελαν να τους κάνουν δώρο ένα ηχηρό όνομα. Για να μη συνεχιστεί η πολυδιάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και όσον αφορά τις επιμέρους πρώην ομόσπονδες και νυν αυτόνομες δημοκρατίες.

***

Β. Ραφαηλίδης – «Οι λαοί των Βαλκανίων»

(ΠΗΓΗ : http://antikleidi.com/2018/01/22/rafailidis_makedonia_skopja/)

Page 1 of 2
1 2