Συνέντευξη του βουλευτή Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στον ραδιοσταθμό 247 για την πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη

Συνέντευξη του βουλευτή Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στον ραδιοσταθμό 247 για την τελετή μετονομασίας της πλαζ Βουλιαγμένης σε πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη, και αναφορά στο Πάρτι του Λουκιανού στην πλαζ της Βουλιαγμένης,  το 1983, όπου ο Πάνος Σκουρολιάκος μετείχε στην διοργάνωση.

(ΠΗΓΗ : http://panos.skouroliakos.gr/?p=2859 )

Συνέντευξη του Πρωθυπουργού στην ΕΡΤ

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μία ημέρα μετά την επίτευξη συμφωνίας με τον Ζόραν Ζάεφ για το νέο όνομα της ΦΥΡΟΜ, θα δώσει συνέντευξη στην ΕΡΤ,    στις 10 το βράδυ,    μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.

Ο Αλ Τσίπρας θα δεχτεί τα ερωτήματα των δημοσιογράφων, Δώρας Αναγνωστοπούλου, Αλέξη Παπαχελά και Τάσου Παππά αποσαφηνίζοντας τα όσα περιλαμβάνει η συμφωνία με τα Σκόπια.

(ΠΗΓΗ : ΕΡΤ http://www.ert.gr/featured/synenteyxi-toy-prothypoyrgoy-stin-ert/ )

Κορνήλιος Καστοριάδης – Ο άνθρωπος και οι ιδέες του

Τον Δεκέμβριο του 1984, ο Κορνήλιος Καστοριάδης παρουσιαζόταν πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση, στην εκπομπή παρασκήνιο. Από την εκπομπή αυτή, η οποία προκάλεσε συζητήσεις και σχόλια στον Τύπο για αρκετές ημέρες, δημοσιεύεται εδώ η συνέντευξη του Κ.Κ. με πολύ μικρές συντομεύσεις και ελάχιστες προσθήκες από το αμοντάριστο υλικό.

Αρχίζοντας, θα ήθελα να σας ζητήσω να κάνετε μία σύνοψη αυτοβιογραφικών σας στοιχείων.

Κορνήλιος Καστοριάδης. Εντάξει. Θα αρχίσω με μια χρονολογία, αν και οι χρονολογίες δεν ενδιαφέρουν πολύ. Γεννήθηκα το 1922 στην Κωνσταντινούπολη. Η οικογένεια ήρθε στην Αθήνα έναν μήνα πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή. Τα σημαντικά γεγονότα ήταν οι άνθρωποι που έπαιξαν ρόλο στη ζωή μου. Οι γονείς φυσικά.

Ο πατέρας μου: λάτρης της μόρφωσης άθεος, βολταιρικός, φανατικός αντιβασιλικός. Η μητέρα μου: ιδιαίτερα καλλιεργημένη γυναίκα, αγαπούσε με πάθος τη μουσική. Μετά, μια τύχη στο Γυμνάσιο. Κάθε χρόνο όλο και κάπου υπήρχε τουλάχιστον ένας καθηγητής που άξιζε, που διήγειρε, που δημιουργούσε ενδιαφέρον.

Επίσης, ένας δύο συμμαθητές που ανάμεσα μας αναπτυσσόταν μια βαθιά φιλία και συνεννόηση .Τελείωσα το Γυμνάσιο σε ηλικία δέκα πέντε ετών. Γενικά ήμουν ένα πρώιμο, ένα γελοία πρώιμο παιδί. Το λέω αυτό, γιατί, αν και μπορεί να φανεί απίστευτο ,το πρώτο ενδιαφέρον μου για τη φιλοσοφία άρχισε όταν ήμουν έντεκα δώδεκα ετών. Τότε, πρώτη φορά διάβασα φιλοσοφικά κείμενα και, πολύ γρήγορα, οδηγήθηκα στον μαρξισμό. Θυμάμαι το μικρό βιβλιοπωλείο, σε μια στοά της οδού Σταδίου, που πωλούσε μαρξιστικά και κομμουνιστικά βιβλία. Θυμάμαι ότι αγόραζα κρυφά από τους γονείς μου, τον Ριζοσπάστη, τους Νέους Πρωτοπόρους, τη Μαρξιστική Βιβλιοθήκη.

Πρέπει να πω, ότι σε μικρή ηλικία με διέκρινε ήδη μία διπλή πόλωση. Από τη μια μεριά, είχα μεγάλο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία. Από την άλλη, είχα επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για την πολιτική δράση και την κοινωνική μεταβολή. Αυτή η διπλή πόλωση ήταν καθοριστικό στοιχείο στην όλη μετέπειτα εξέλιξη μου.

Και σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, έτσι είμαι. Με ενδιαφέρει βασικά η σκέψη, αλλά επίσης με ενδιαφέρει η τύχη της κοινωνίας και η προσπάθεια για μια κοινωνία πιο ελεύθερη και πιο δίκαιη. Από τους ανθρώπους που γνώρισα, εκείνος που μου έδωσε την εικόνα ενός πολιτικού, ο οποίος σκέπτεται χωρίς φόβο και αυτοπεριορισμούς, ήταν οπωσδήποτε ο Σπύρος Στίνας. Τον συνάντησα πρώτη φορά το 1943, όταν ξέκοψα τελείως κάθε σχέση με το Κομμουνιστικό Κόμμα και έπαψα να έχω οποιαδήποτε ιδέα για δυνατή αναμόρφωση του. Τότε, λοιπόν, το 1943, μπήκα στην τροτσκιστική ομάδα του Σπύρου Στίνα. Πραγματικά, αυτός ο άνθρωπος ήταν για μένα ένα πρότυπο αγωνιστή· ένας αγωνιστής χωρίς πολιτικά ταμπού.

Δύο χρόνια αργότερα, στο τέλος τον 1945, φύγατε από την Ελλάδα για τη Γαλλία.

Κ.Κ.: Ναι, έφυγα μαζί με άλλους διακόσιους νέους ,τον Δεκέμβριο του 1945, με ένα αυστραλιανό ή νεοζηλανδικό καράβι που το έλεγαν Ματαρόα. Έφυγα για το Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης και, ουσιαστικά, από τότε είμαι εγκατεστημένος εκεί, εκτός από το καλοκαίρι. Τα καλοκαίρια έρχομαι στην Ελλάδα, συνήθως δεν ταξιδεύω αλλού .Φθάνοντας στο Παρίσι συνέχισα τη διανοητική δουλειά και την πολιτική δράση. Σκοπός μου ήταν να κάνω ένα διδακτορικό φιλοσοφίας, το οποίο άρχισα να δουλεύω, αλλά τελικά δεν το ολοκλήρωσα, όμως συνέχισα να το δουλεύω. Ακόμη και σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, συνεχίζω να το δουλεύω. Παράλληλα, εντάχθηκα αμέσως στο τροτσκιστικό κόμμα (EC.L).

Όμως φεύγοντας από την Ελλάδα είχα ήδη διαμορφώσει τις ιδέες για την κριτική της γραφειοκρατίας της Σοβιετικής Ρωσίας. ‘Έτσι, σύντομα,

Continue reading “Κορνήλιος Καστοριάδης – Ο άνθρωπος και οι ιδέες του”

Ο Κλάους Μάινε των Scorpions παραδέχεται στο News 24/7: “Οι Έλληνες είναι τρελοί! Αλλά έτσι μας αρέσουν”

Ο τραγουδιστής της θρυλικής ροκ μπάντας σε μια χειμαρρώδη συνέντευξη στο News 24/7 μιλά για τη μουσική, την αγάπη, τις σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, τη θρησκεία, την οικογένεια και την “πάστα” του Έλληνα.

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου- Watkinson

«Σε μια εποχή που στη σκηνή κυριαρχούν οι νικητές των τάλεντ σόου, η ροκ μουσική ζει ακόμα. Το κοινό επιμένει να ψάχνει τον ήχο που έρχεται από την καρδιά του μουσικού. Μπορεί το ροκ να έπαψε να είναι τόσο επαναστατικό, αλλά οι νέοι χρειάζονται αυτήν τη μουσική ως “τροφή για την ψυχή”. Και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ». Με τη δήλωση αυτή που έκανε πριν από εννέα περίπου χρόνια, ο τραγουδιστής των Scorpions, Κλάους Μάινε, είχε εξηγήσει σε δύο φράσεις τόσο την επιτυχία της μπάντας του (που συνεχίζει ακάθεκτη παρά τις ανακοινώσεις της περί διάλυσης) και υπερασπίστηκε όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες που αρκετοί προσπαθούν μάταια να ξεπεράσουν, είτε βρίσκονται πάνω στη σκηνή είτε από κάτω.

Το θρυλικό ροκ συγκρότημα επιστρέφει στην Ελλάδα για μία συναυλία στις 16 Ιουλίου στο Καλλιμάρμαρο και ενώ αυτή η επιστροφή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία ακόμα από τις πολλές εμφανίσεις τους στη χώρα, εντούτοις υπάρχει διάχυτος ένας ενθουσιασμός και μια προσμονή σαν να είναι η πρώτη τους εμφάνιση. Και αυτό γιατί πολύ απλά το ελληνικό κοινό αγαπά τους Scoprions. Κι εκείνοι, το γνωρίζουν και ανταποδίδουν, όπως παραδέχτηκε ο Κλάους Μάινε στο News 24/7.

Απλός, χαμογελαστός και με μια γαλήνη που σε τίποτα δεν προδίδει το πάθος του επί σκηνής, απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν και βασίστηκαν σε τίτλους των μεγάλων επιτυχιών των Scorpions: 0 69χρονος σήμερα τραγουδιστής αποκάλυψε στο News 24/7 τι αγαπά περισσότερο, πώς δημιουργήθηκαν μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια της μπάντας του, ποιον “άνεμο αλλαγής” περιμένει καθώς και τι πιστεύει για την “πάστα” του ελληνικού κοινού.

Όταν το 1979 γράφατε το “Always somewhere” υπήρχε έστω η υποψία πως τα τραγούδια σας θα μεγάλωναν γενιές και γενιές;

«Σίγουρα όχι. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήμασταν στον δρόμο για να γίνουμε μια διεθνής μπάντα. Στα τραγούδια μας αντικατοπτριζόταν η ζωή μας στον δρόμο. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πού θα οδηγήσει κάτι, είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία. Εκείνο που προσπαθούσαμε είναι με κάθε νέο δίσκο και ηχογράφηση να πούμε κάτι πραγματικά ισχυρό και έντονο και να κάνουμε τραγούδια που θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε ζωντανά μπροστά στους θαυμαστές μας. Μέσα από τις περιοδείες που κάναμε σε όλον τον κόσμο τη δεκαετία του ’80 καταφέραμε να γίνουμε μια επιτυχημένη μπάντα. Και σε κάθε τραγούδι που γράφαμε, έδινα -σαν στιχουργός- το καλύτερο που μπορούσα. Το “Always somewhere” -τη μουσική είχε γράψει ο Ρούντολφ (Σένκερ) και τους στίχους εγώ- “δούλεψε” σαν κομμάτι και έγινε ένα από τα τραγούδια που έχουν κλασικό “Scoprion’s DNA”.»

NEWS247 / WATKINSON

“Rock you like a hurricane”. Θυμάστε πόσες φορές το έχετε τραγουδήσει;

«Δεν έχω ιδέα πραγματικά. Αμέτρητες.»

Τι σκεφτόσασταν την ώρα που εμπνευστήκατε τον τίτλο του iconic αυτού τραγουδιού; Πώς δημιουργήθηκε, πόση ώρα σας πήρε;

Ήταν χρονοβόρα διαδικασία. Ήταν τραγούδι του δίσκου “Love at first string”. Ο Ρούντολφ είχε σκεφτεί ένα riff που ήταν εκπληκτικό. Και έπρεπε να βρούμε έναν δυνατό τίτλο, πιασάρικο. Όταν έχεις ένα δυναμικό τραγούδι, μια απίστευτη μελωδία πρέπει και οι στίχοι να πηγαίνουν γάντι. Να εκφράζουν το συναίσθημα της μουσικής του κάθε τραγουδιού. Ψάχναμε πολύ καιρό να βρούμε τους κατάλληλους στίχους. Πρώτα βρήκαμε το “Rock you like a hurricane” και μετά την ιστορία που διηγείται το τραγούδι. Στο τέλος βρήκα και το “here I am”. Στους υπόλοιπους στίχους συνεργαστήκαμε με τον Χέρμαν (Ράρεμπελ). Και έδεσε η ιστορία με τον ήχο του “βρώμικου” rock n’ roll και την αίσθηση του “on the road”. Ήταν καλός ο τελικός συνδυασμός των στοιχείων για το τραγούδι αυτό. Να πω ότι δοκιμάσαμε πολλές εκδοχές, η πρώτη, η δεύτερη ίσως και η τρίτη δεν πέτυχαν. Στην τέταρτη ο παραγωγός μας είπε “ναι, αυτό είναι!”. Μέχρι σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο κλασικά τραγούδι της ροκ σκηνής.»

Πόσους ανέμους αλλαγής (Wind of change) έχετε ζήσει.

«Νομίζω ότι δύο από τις πιο σημαντικές αλλαγές που έζησα ήταν όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το τραγούδι “Wind of change” ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο γιατί εξέφραζε την ελπίδα για έναν ειρηνικό κόσμο, και σήμερα -τόσα χρόνια μετά- θεωρώ ότι η πιο σημαντική αλλαγή έρχεται, δεν είναι εδώ ακόμα.»

NEWS247 / WATKINSON

Ποια είναι αυτή;

«Ο κόσμος σήμερα είναι αντιμέτωπος με την οικονομική κρίση, τους πολέμους, την έξαρση της βίας. Το Brexit αποδεικνύει ότι η Ευρώπη αναδιαμορφώνεται, το ίδιο και οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Μέση Ανατολή. Υπάρχει γενικευμένη κρίση σε πολλά σημεία της υφηλίου. Επομένως ελπίζω σε έναν “άνεμο αλλαγής” που θα κάνει το ρολόι να μην γυρίζει στο παρελθόν αλλά θα μας πάει μπροστά.»

“Send me an angel”: Πιστεύετε ότι έχετε φύλακα άγγελο κι αν ναι τον χρειαστήκατε ποτέ;

«Πιστεύω ότι όλοι έχουμε ανάγκη από φύλακες αγγέλους στις ζωές μας. Είναι κάτι που αισθάνεσαι βαθιά μέσα σου. Έχω φύλακα άγγελο ναι αλλά για το τραγούδι αυτό εμπνεύστηκα πιο πολύ από τη μουσική του. Ήταν τόσο δυνατή που με παρέσυρε. Οι στίχοι του δεν ξέρω πώς προέκυψαν. Μάλλον από κάτι βαθιά μέσα μου. Η μουσική του “Send me an angel” με εμπνέει, κρύβει βαθιά συναισθήματα και αυτό φαίνεται σε κάθε συναυλία μας που το κοινό το τραγουδά μαζί μας, “ουρλιάζει” μαζί μας.»

NEWS247 / WATKINSON

“Still loving you”: Τι είναι αγάπη για εσάς. Υπάρχει κάτι που αγαπάτε πραγματικά πέραν της μουσικής ή της μπάντας;

«Την οικογένειά μου. Πάνω από όλα. Τη σύζυγό μου Γκάμπι, τον γιο μου Κρίστιαν. Νομίζω στη ζωή του ο καθένας, είτε είναι επιτυχημένος είτε όχι επαγγελματικά, αν στην προσωπική του ζωή έχει την οικογένειά του και περνά στιγμές μαζί της -δανικά πολλές στιγμές, μέχρι το τέλος- αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα.»

“No one like you”: Πιστεύετε στο ουδείς αναντικατάστατος;

«Φυσικά. Υπό πολλές έννοιες όλοι μας είμαστε “αναλώσιμοι”. Εάν δεν μπορώ να είμαι αύριο ο τραγουδιστής των Scorpions είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν μερικά παιδιά που θα μπορούσαν να πάρουν τη θέση μου. Εάν ψάξει κανείς θα δει ότι υπάρχουν και καλλιτέχνες που μπορούν να σε “κοπιάρουν” τόσο καλά που αν κλείσεις τα μάτια σου θα αναρωτιέσαι “Είναι ο Κλάους;” Αυτό που δεν μπορούν να αντιγράψουν είναι την προσωπικότητά σου και την πρωτοτυπία σου. Σε κάθε πόστο ο καθένας μπορεί να αντικατασταθεί γιατί πολύ απλά η ζωή προχωράει. Αν μιλάμε όμως για τους αγαπημένους μας ανθρώπους και για τα αισθήματα που νιώθεις στην καρδιά σου, τότε αλλάζει, αυτοί είναι αναντικατάστατοι. Εξαρτάται καθαρά από το “how deep your love is”.»

“Believe in love”: Σε τι πιστεύετε; Στον Θεό, στην τύχη, στη φιλία;

«Πιστεύω στον Θεό.»

NEWS247 / WATKINSON

“Passion rules the game”: Έχετε κάποιο κρυφό πάθος με την Ελλάδα και το ελληνικό κοινό. Έχουν περάσει 37 χρόνια από την πρώτη σας συναυλία εδώ.

«Διασκεδάζουμε πολύ όταν ερχόμαστε στην Ελλάδα. Δεν το πιστεύω ότι έχουν περάσει 37 χρόνια από την πρώτη φορά που ήρθαμε εδώ. Έχουμε μια ξεχωριστή σχέση με τους Έλληνες θαυμαστές μας. Το ελληνικό κοινό έχει συναισθηματικό εύρος και δείχνει πόσο πολύ και πόσο βαθιά αγαπά τη μουσική μας.»

Είναι άρα πολύ εκδηλωτικοί οι Έλληνες;

«Είναι τρελοί! Αλλά έτσι μας αρέσουν. Και για αυτό ερχόμαστε στην Ελλάδα, νιώθουμε πάντα ευπρόσδεκτοι. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα.»

Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ελλάδα, τι θυμάστε;

«Θυμάμαι τον φίλο μου Γιάννη Κουτουβό που δούλευε τότε στην EMI. Μας είχε πάρει από το αεροδρόμιο εμένα και τον Ρούντολφ. Δυστυχώς πέθανε τον Απρίλιο. Είναι λυπηρό που δεν θα είναι μαζί μας στο Καλλιμάρμαρο τον Ιούλιο, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Τις πρώτες φορές που είχαμε έρθει τον θυμάμαι έντονα, πόσο αγαπούσε την μπάντα μας. Μας είχε στηρίξει πολύ.»

NEWS247 / WATKINSON

Ξεχωρίζετε κάποιον Έλληνα καλλιτέχνη;

«Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που είχε παίξει και μαζί μας στο Καραϊσκάκη.»

“Lonely Nights”: Έχετε αισθανθεί ποτέ μόνος επί σκηνής;

«Δεν είμαι ποτέ μόνος στη σκηνή. Έχω μια εξαιρετική μπάντα και συνεργάτες. Και με τόσο δυνατούς θαυμαστές, όποτε βγαίνω στη σκηνή και νιώθω την ενέργειά τους είναι σαν να είμαι με την οικογένειά μου. Αυτή είναι η rock n’ roll οικογένειά μου.»

Αυτή η rock n’ roll οικογένεια είναι ο λόγος που οι Scorpions έμειναν μαζί, παρά τις ανακοινώσεις του 2010;

«Είναι αλήθεια. Το να παίζεις τραγούδια ενώπιον τριών γενεών είναι απίστευτο. Έχουμε τους θαυμαστές που μας ακούν εδώ και πολλά χρόνια αλλά ολοένα ‘ξεπηδούν” νέα παιδιά που έρχονται, θέλουν να μπουν στο “πάρτι” και να τραγουδήσουν τα κομμάτια μας με την ενέργεια και το πάθος που διακρίνουν τους “παλιούς”. Αυτό μας έδωσε το κίνητρο αλλά και την έμπνευση να συνεχίσουμε. Μεγαλώνουμε μεν ηλικιακά αλλά παραμένουμε νέοι στην καρδιά χάρη στους θαυμαστές μας και στη μουσική.»

NEWS247 / WATKINSON

Υπάρχει κάτι που δεν έχετε κάνει στην καριέρα σας μέχρι τώρα και θα θέλατε;

«Κάναμε μια συναυλία στη Μελβούρνη πριν από δύο χρόνια αλλά δεν καταφέραμε να κάνουμε περιοδεία στην Αυστραλία. Θα την κάνουμε ωστόσο τον Νοέμβριο.»

Ένας καλλιτέχνης που θα θέλατε να είχατε συνεργαστεί;

«Ο Τζον Λένον.»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:

Η συναυλία των Scorpions στο Καλλιμάρμαρο είναι ένα πολιτιστικό event

(ΠΗΓΗ: http://www.news247.gr/synentefxeis/o-klaoys-maine-ton-scorpions-paradechetai-sto-news-24-7-oi-ellines-einai-treloi-alla-etsi-mas-aresoyn.6616513.html?utm_source=News247_HP&utm_medium=main_topStories&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos4  )

«Είμαστε πολύ ευάλωτοι άνθρωποι εμείς οι συγγραφείς»

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Ιαν ΜακΓιούαν | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Αναγνωρισμένος παγκοσμίως και πολύ δημοφιλής στη χώρα μας ο συγγραφέας Ιαν ΜακΓιούαν, «Αγγλος, όχι Βρετανός», όπως μου λέει, απολαμβάνει αυτή τη στιγμή μίνι διακοπές με τη σύζυγό του Αναλίνα ΜακΑφι στη Μονεμβασιά. Μία μέρα πριν, μου περιέγραφε ζωηρά την επαφή του στην Αθήνα με τους Ελληνες αναγνώστες του. Ή μάλλον τις Ελληνίδες.

«Το 80% των ανθρώπων στην ουρά για να υπογράψω βιβλία ήταν νέες γυναίκες. Ενιωσα τόση τιμή. Εβλεπα φοιτήτριες να έρχονται παρέες παρέες κρατώντας βιβλία μου χιλιοδιαβασμένα, με τις σελίδες βγαλμένες, γεμάτες στίκερ και σημειώσεις στα περιθώρια. Και άνδρες ούτε ένα 5%», λέει ο συγγραφέας, που πριν από λίγα χρόνια είχε κάνει αίσθηση με κείμενό του στην «Γκάρντιαν» όπου δήλωνε: «Χωρίς τις γυναίκες αναγνώστριες το μυθιστόρημα θα ήταν νεκρό».

Αργησε να κάνει επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας ο Ιαν ΜακΓιούαν. Χάρη στις εκδηλώσεις «Αθήνα 2018, Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» τα έκανε όλα μαζί. Θυμάται έντονα όμως το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα.

«Ηταν το 1967, τον Μάιο, μόλις είχε γίνει η χούντα, ήρθα με φίλους από το σχολείο κάνοντας οτοστόπ από το Λονδίνο. Είχαμε πολύ λίγα χρήματα και πιάσαμε δουλειά σε ξενοδοχείο, πλέναμε πιάτα και μας άφηναν να κοιμηθούμε στην ταράτσα. Γύρω μας η πόλη σε κατάσταση νευρικής κατάπτωσης, παντού στρατιώτες και παράνοια. Αλλά ήμασταν πολύ νέοι και δεν μπορούσαμε να συλλάβουμε όλη τη φρίκη μιας δικτατορίας.

»Και τότε ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου αποφάσισε να μη μας πληρώσει. Πήγαμε στην πρεσβεία μας, μιλήσαμε στον γ΄ γραμματέα κι αυτός τον πήρε τηλέφωνο και άρχισε να ουρλιάζει. Ο ξενοδόχος τα ’χασε, νόμισε ότι ήταν ο ίδιος ο πρέσβης μας, και όχι μόνο μας πλήρωσε αμέσως, αλλά όλο το επόμενο διάστημα μας φερόταν καταπληκτικά. Ποιος ξέρει τι νόμιζε;

»Οτι ήμασταν γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών; Μετά πήγαμε με το πιο φτηνό καράβι από τον Πειραιά στον Πόρο, την αράξαμε στην παραλία και προσπαθήσαμε να ζήσουμε ψαρεύοντας… Για να γυρίσουμε στο Λονδίνο αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε το αίμα μας… Ηταν όμως ωραία η πρώτη μου γεύση από την Ελλάδα, παρά τη χούντα και την απενταρία μας».

• Ας μιλήσουμε για το «Καρυδότσουφλο», το απολαυστικό τελευταίο μυθιστόρημά σας. Πώς σας γεννήθηκε αυτή η τρελή και μοναδική στη λογοτεχνία ιδέα ο αφηγητής να είναι έμβρυο στη μήτρα;

Από μια συζήτηση με την έγκυο νύφη μου για το μωρό και το μέλλον του. Ολη την ώρα σκεφτόμουν: «Κι αν μας ακούει τώρα μέσα από τα τοιχώματα της κοιλιάς της;». Κράτησα μια σημείωση και για δυο μήνες δεν την ξανασκέφτηκα. Και τότε, σε μια πολύ βαρετή διάλεξη για μένα, έβγαλα ένα σημειωματάριο και μου βγήκε ξαφνικά μια πρόταση.

Ηταν η πρώτη πρόταση του «Καρυδότσουφλου». Νά με, λοιπόν, με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω, μέσα σε μια γυναίκα. Από εκείνη τη στιγμή μπορούσα να ανακαλύψω ποιος μιλάει και ποια είναι αυτή η γυναίκα. Ημουν, δηλαδή, ελεύθερος να γράψω. Ελεύθερος κυρίως από τον ρεαλισμό. Γιατί αυτό το «πρόσωπο» στη μήτρα μπορούσε να ακούσει τις συζητήσεις των γύρω του, να κάνει περίπλοκες σκέψεις για τον κόσμο, είναι σοφό, ξέρει πολλά, την ίδια την αγγλική γλώσσα… Είναι, θα έλεγα, ένας υπαρξιακός ήρωας, αφού δεν έχει ακόμα έρθει στη ζωή.

• Κάθε βιβλίο σας έχει συνήθως ένα συγκεκριμένο, χειροπιαστό θέμα. Οικολογία, θρησκεία, νόμοι. Εδώ ποιο θα λέγατε ότι είναι;

Πώς γίνεται κανείς άνθρωπος. Με μια έννοια είναι το σεξπιρικό μου βιβλίο. Είναι το εγκώμιό μου στον Σέξπιρ. Και είναι γεμάτο από Σέξπιρ, όχι μόνο από τον «Αμλετ», αλλά και τον «Μάκβεθ» και άλλα έργα. Είναι ακόμα κι ένα βιβλίο για την ποίηση, ο αφηγητής ξέρει τόσο πολλά γι’ αυτήν. Ετσι, στο βάθος του μυαλού μου, θέλω να βλέπω το «Καρυδότσουφλο» όχι σαν μια εκδοχή του Αμλετ, αλλά σαν την ιστορία του ίδιου του Σέξπιρ. Που ξαναγεννιέται, που επιστρέφει σε μας.

• Πρόσφατα σας την έπεσαν οι τρανσέξουαλ και γενικά όλη η LGBT κοινότητα του πλανήτη επειδή είπατε ότι για σας όποιος έχει πέος είναι συνήθως άνδρας. Θα ’λεγα, όμως, ότι στο «Καρυδότσουφλο» το έμβρυο είναι ακόμα πιο καυστικό σε θέματα ταυτότητας φύλου. Οχι μόνο ειρωνεύεται ένα social media που προτείνει 71 διαφορετικά είδη φύλου, αλλά καταδικάζει και τα κινήματα στα πανεπιστήμια, που, ενώ ο κόσμος χάνεται, βάζουν στο κέντρο της πολιτικής μόνο τα gender politics.

Να ξεκαθαρίσω τι ακριβώς είπα: «Πείτε με ξεπερασμένο, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι με πέος είναι άνδρες». Αν είχα αρνηθεί το Ολοκαύτωμα, τέτοια οργισμένη αντίδραση δεν θα είχε υπάρξει. Εγινε χαμός σε facebook και twitter και μετά το πήραν και οι μεγάλες εφημερίδες, το θέμα ήταν παντού. Η άποψή μου είναι, λοιπόν, η εξής: Το ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν υποφέρει όταν μόνο οι στρέιτ άνδρες και γυναίκες ήταν αποδεκτοί, όταν οι γκέι ήταν κακοί και οι λεσβίες ακατονόμαστες. Εχουμε, όμως, προχωρήσει πέρα από αυτά, έχουμε τον gay marriage, φίλες μου παντρεύονται σε υπέροχες τελετές και υιοθετούν παιδιά.

Ας τη γιορτάσουμε αυτή την ελευθερία, είναι υπέροχη. Απλώς δεν δέχομαι ότι στοιχειοθετεί από μόνη της πολιτικό κίνημα. Είναι κοινωνικό κίνημα, που απελευθέρωσε πολλούς ανθρώπους. Πρέπει να προχωρήσουμε και να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα προβλήματα της ζωής, που είναι κατά τη γνώμη μου πιο σημαντικά.

Το πρόβλημα με αυτούς τους ακτιβιστές είναι ότι μόνο αυτή την πολιτική αναγνωρίζουν. Μια πολιτική των προνομιούχων. Γι’ αυτό και τη βρίσκεις κυρίως σε πανεπιστήμια της Αμερικής, όπου τα παιδιά της μεσαίας τάξης αντί να νοιάζονται για το τι κάνει ο Τραμπ, αντί να ανησυχούν για την εξάπλωση της πυρηνικής ενέργειας ή την κατάσταση στη Ρωσία ή ακόμα καλύτερα για το περιβάλλον, τους ωκεανούς, την κλιματική αλλαγή, χαλάνε τον κόσμο αν κάποιος σαν εμένα δεν προσέξει τα λόγια του και του ξεφύγει κάτι ασήμαντο, αλλά γι’ αυτούς τρομερό, αφού δεν ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την τρέχουσα άποψη για τα γένη και τα φύλα.

• Κι αφού πιάσαμε την πολιτική στα βιβλία σας, πριν από δέκα χρόνια, με αφορμή τον ήρωα του «Σαββάτου», σκεπτικιστή με την αντίδραση στην επέμβαση στο Ιράκ και εντελώς καταδικαστικό της ισλαμικής τρομοκρατίας, μου είχατε πει ότι η τρομοκρατία δεν θα περάσει αν, όπως λέει, η Αριστερά, αποσυρθούν οι Αμερικανοί από Ιράκ και Αφγανιστάν. Γιατί για τους τρομοκράτες το θέμα δεν είναι οι ΗΠΑ, αλλά ο πλουραλισμός, η δημοκρατία, η ελευθερία των γυναικών, ο χριστιανισμός. Νιώθετε δικαιωμένος με τις εξελίξεις;

Νομίζω ότι η Αριστερά έκανε μεγάλο λάθος όταν προσπάθησε να παρουσιάσει την τρομοκρατία σαν την εξέγερση των φτωχών. Αλλά το πρόβλημα είναι ακόμα ευρύτερο, δεν έχει να κάνει μόνο με μια θρησκεία, την ισλαμική στη συγκεκριμένη περίπτωση. Υπάρχει αυτή η τάση στην ανθρώπινη φύση να είναι έτοιμη να σκοτώσει για έναν μεγάλο σκοπό.

Οταν πιστεύεις ότι μπορείς να δημιουργήσεις έναν παράδεισο, μια ουτοπία πάνω στη γη ή στον ουρανό, όταν πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τους πάντες ευτυχισμένους για πάντα, φαντάζει λογικό, δικαιολογημένο και ασήμαντο να σκοτώσεις κάμποσους στα ενδιάμεσα. Σήμερα είναι πάλι μια θρησκεία, η ισλαμική τζιχάντ, που οδηγεί σε θάνατο χιλιάδες ανθρώπους, αλλά παλιά έχει υπάρξει και η χριστιανική εκδοχή της βίας. Ενώ τον 20ό αιώνα η ανθρωπότητα έζησε την κοσμική της. Τον σταλινισμό, τον ναζισμό, τον μαοϊσμό.

• Τα βιβλία σας, μάλλον σπάνιο πράγμα για μεγάλους συγγραφείς, είναι τόσο διαφορετικά το ένα από το άλλο. Τι συναρπαστική ζωή για έναν συγγραφέα να περνάει από τον έναν κόσμο στον άλλον. Πώς τα καταφέρνετε;

Οπως συχνά λέω, είμαι πολύ καλός στο να μη γράφω. Αφήνω πάντα χρόνο ανάμεσα στα βιβλία μου. Και… ακολουθώ τη μύτη μου. Εχω ένα είδος περιέργειας, σαν να γράφω για κάτι για να ανακαλύψω κι εγώ περισσότερα πράγματα γι’ αυτό. Σαν να θέλω να εξαντλήσω, να φτάσω στ’ άκρα οτιδήποτε με ενδιαφέρει. Φτάνει πρώτα, βέβαια, να καταλαγιάσει ο θόρυβος για το προηγούμενο βιβλίο μου.

Οταν δεν αντέχω πια να ξανακούσω ή να ξαναπώ λέξη γι’ αυτό, βρίσκω ξαφνικά την ελευθερία να γράψω ένα άλλο. Οταν έβγαλα το «Solar», ακριβώς επειδή το θέμα του ήταν η κλιματική αλλαγή, ενδιαφέρθηκαν πολύ γι’ αυτό μεγάλοι οργανισμοί, όχι μόνο των media, που συνήθως δεν κινητοποιούνται από τη λογοτεχνία. Είχα πρωτοφανή προβολή, δεν μου είχε ξανατύχει με άλλο βιβλίο.

Ε, ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχα να πω ούτε τις λέξεις «κλιματική αλλαγή». Μου κάθονταν στον λαιμό. Επρεπε να ξαναγράψω κάτι διαφορετικό και χώθηκα με το «Επιχείρηση ζάχαρη» στον κόσμο της κατασκοπίας. Exω αρχίσει να γράφω ένα νέο μυθιστόρημα, αλλά δεν θα σας πω τίποτα γι’ αυτό.

• Ποιο μυθιστόρημά σας αγαπάτε περισσότερο; Ισως την «Εξιλέωση», που γνώρισε κολοσσιαία παγκόσμια επιτυχία;

Συνήθως αγαπώ αυτό που γράφω, αυτό που έχω την αγωνία, ειδικά στα τελευταία του στάδια, μήπως κάνω ένα λάθος και το καταστρέψω. Αλλά θα ’λεγα ότι η εμπειρία που είχα τελειώνοντας την «Εξιλέωση» ήταν από τις πιο χαρμόσυνες της ζωής μου. Επρεπε να πάω για μια ομιλία στο Βανκούβερ και βρισκόμουν στο τελευταίο στάδιο της πρώτης εκδοχής της.

Εγραφα μέρα-νύχτα. Το βράδυ πριν από το ταξίδι κατάφερα και έβαλα τελεία και την τύπωσα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το υπέροχο, μοναδικό αίσθημα που είχα στην πτήση, «τελείωσα, τα κατάφερα». Είπα, θυμάμαι, στον εκδότη μου: «Δεν θα σου αρέσει, μιλάει για τη φαντασία, είναι γεμάτο από λογοτεχνία, το έγραψα για να το διαβάσουν άλλοι συγγραφείς». Και αυτός μου τηλεφώνησε όταν το διάβασε και μου είπε: «Ξέχασες να μου πεις μερικά άλλα, πολύ χοντροκομμένα στοιχεία του: ερωτική ιστορία, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και εξοχική έπαυλη». Εννοούσε ότι έχει όλα τα βρετανικά κλισέ, που σε κανέναν σοβαρό αναγνώστη δεν αρέσουν.

• Σας ενδιαφέρουν ακόμα οι πωλήσεις, τα βραβεία, ο έπαινος;

Ολο και λιγότερο. Δεν διαβάζω κριτικές, τις διαβάζει μόνο η γυναίκα μου. Δεν θέλω να εκνευριστώ. Οταν διαβάσεις μια εχθρική κριτική, οι λέξεις θες-δεν θες θα μπουν κάτω από το δέρμα σου, υπάρχει πιθανότητα να ξυπνήσεις στη μέση της νύχτας με τη σκέψη, «θα τον σκοτώσω». Ολοι οι μυθιστοριογράφοι το ίδιο θα σας πουν. Το μυθιστόρημα είναι μια πολύ προσωπική μορφή έκφρασης. Oταν έχεις περάσει δυο-τρία χρόνια της ζωής σου γράφοντας εκατό χιλιάδες λέξεις, το βιβλίο έχει πάνω του τα αποτυπώματά σου.

Δεν μπορεί να ξεφύγει από την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα σου. Δεν μπορείς, λοιπόν, να πεις σε κάποιον, «σε αγαπάω, αλλά το μυθιστόρημά σου είναι απαίσιο». Ή μάλλον, μπορείς να το πεις, αλλά δεν μπορείς να του πεις, «σε παρακαλώ, μην το πάρεις προσωπικά». Γιατί θα το πάρει. Είμαστε πολύ ευάλωτοι άνθρωποι εμείς οι συγγραφείς.

Είμαι καχύποπτος με το πολιτιστικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ

• Πρόσφατα η Νάταλι Πόρτμαν αρνήθηκε μεγάλο ισραηλινό βραβείο λόγω των θανάτων Παλαιστίνιων διαδηλωτών από βίαιη αντίδραση των Ισραηλινών στα σύνορα με τη Γάζα. Εσείς όμως το 2011 παρά τις σφοδρές αντιδράσεις πήρατε κορυφαίο λογοτεχνικό βραβείο στην Ιερουσαλήμ δηλώνοντας τη διαφωνία σας στο πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Θα ξαναπηγαίνατε τώρα για κάποιο βραβείο;

Τα πράγματα στο Ισραήλ χειροτερεύουν. Ηταν, όμως, ήδη άσχημα το 2011. Εβγαλα τότε έναν λόγο πολύ κριτικό απέναντι στην ισραηλινή κυβέρνηση, αλλά και τη Χαμάς, την οποία συνήθως την αφήνουμε έξω από αυτή τη συζήτηση, γιατί πιστεύω ότι η θρησκεία δηλητηρίασε τον αγώνα των Παλαιστινίων.

Το ίδιο, όμως, με σόκαραν τότε με τη συμπεριφορά τους και οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι. Πήγα με τον Ντέιβιντ Γκρόσμαν σε μια διαμαρτυρία εναντίον των εκκαθαρίσεων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τους έβλεπα αηδιασμένος να μας φτύνουν από τα παράθυρά τους! Πόσο μοιάζουν με τους ανθρώπους που μισούν, σκεφτόμουν. Πολύ δύσκολα αντιμετωπίζει κανείς αυτούς που νομίζουν ότι η πολιτική τους υπαγορεύεται από τον Θεό, που φέρνουν το υπερφυσικό στην πολιτική διαμάχη.

Αν θα ξαναπήγαινα στο Ισραήλ τώρα; Πιθανόν. Γιατί υπάρχει ένας μικρός πυρήνας τίμιων Ισραηλινών, ο φίλος μου ο Γκρόσμαν, ο Αμος Οζ, ο Αβραάμ Γεοσούα, που μιλάνε ακόμα για ένα Ισραήλ που σχεδόν έχει εξαφανιστεί, αλλά όχι εντελώς: ένα συμπονετικό, λογικό Ισραήλ, που πιστεύει στις δύο κοινότητες και θέλει να λύσει τα προβλήματά τους. Αλλά, ξέρετε, αν έλεγα ότι πάω στο Ιράν, ακόμα και καλεσμένος από την κυβέρνηση και όχι από καλλιτέχνες και διανοούμενους, κανείς δεν θα ξεσηκωνόταν. Λες και εκεί δεν καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το μόνο μποϊκοτάζ που υπάρχει είναι του Ισραήλ, κάτι που με κάνει πολύ καχύποπτο.

Θα πάω τον Νοέμβριο στην Κίνα, με έχουν καλέσει μερικοί πολύ καλοί άνθρωποι από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, που ζουν δύσκολες καταστάσεις. Κι έχω μεγάλο πρόβλημα. Αν βγάλω λόγο καυτηριάζοντας την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, εγώ μεν θα φύγω νιώθοντας περήφανος για τον εαυτό μου, αλλά αυτοί θα χάσουν τη δουλειά τους. Το ίδιο πρόβλημα είχαμε και επί Σοβιετικής Ενωσης, οι καλοί άνθρωποι που μας καλούσαν ήταν και οι πιο ευάλωτοι.

Ξέρετε ποια είναι η διαφορά; Στο Ισραήλ, σε μια αίθουσα όπου βρίσκονταν ο Σιμόν Πέρες και ο δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, μπορούσα να μιλήσω ελεύθερα εναντίον της κυβέρνησης. Και μετά ο Πέρες με αγκάλιασε λέγοντας, «μακάρι να μπορούσα να βγάλω εγώ αυτόν τον λόγο» και έφυγα ξέροντας ότι αυτοί που με είχαν προσκαλέσει δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα. Γιατί ό,τι και να πεις για το Ισραήλ, είναι μια κοινωνία που επιτρέπει την κριτική και την ελευθερία του λόγου, ενώ η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία όχι.

• Ελπίζετε ακόμα ότι το καλοκαίρι του 2016 με το Brexit μπορεί να γίνει κάποτε ένα κακό όνειρο, όπως λέγατε στην αρχή; Οτι ίσως με ένα δεύτερο δημοψήφισμα, θετικό αυτή τη φορά για το Remain, η εξέλιξη θα αντιστραφεί;

Πολλοί και σοβαροί ζητούν νέο δημοψήφισμα και όχι μόνο ο Τόνι Μπλερ, που όσο δίκιο αν έχει, έχει χάσει λόγω Ιράκ το κύρος του. Νομίζω, όμως, ότι υπάρχει μια πολύ μικρή, μόλις 10%, πιθανότητα τον επόμενο μήνα στο Κοινοβούλιο να χάσει η Τερέζα Μέι την έξοδό μας από την Τελωνειακή Ενωση. Αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε ίσως η Βουλή αρχίσει να ξαναβρίσκει το ηθικό ανάστημα και το κουράγιο της, γιατί μην ξεχνάτε ότι τα 3/4 των βουλευτών ψήφισαν Remain.

To κακό είναι πως πολλοί Συντηρητικοί θα βάλουν την αφοσίωση στο κόμμα πάνω από το συμφέρον της χώρας. Κι από την άλλη, το Εργατικό κόμμα, παραδοσιακά υπέρ της Ε.Ε., έχει για αρχηγό έναν παλιομοδίτη αριστερό, που νομίζει ότι η Ευρώπη δεν είναι παρά ένα κλαμπ καπιταλιστών και ονειρεύεται να κάνει επανακρατικοποιήσεις, που οι νόμοι της Ε.Ε. δεν τις επιτρέπουν.

Αν, όμως, μείνουμε τελικά στην Τελωνειακή Ενωση, τότε το σχέδιο της Μέι και των brexiters θα έχει χάσει το νόημά του. Ισως το κλίμα αρχίσει να αλλάζει. Αλλά, το ξαναλέω, αυτό το σενάριο είναι πολύ δύσκολο να πετύχει, κρέμεται από 10-12 βουλευτές των Τόρις. Και από την άλλη, ίσως και οι Εργατικοί να βλέπουν την ιστορία εντελώς οπορτουνιστικά. Θέλουν να κυβερνήσουν, και παραδοσιακά στην Αγγλία μια κυβέρνηση που αποτυγχάνει σε μεγάλο νομοθέτημά της αντιμετωπίζει αμέσως ψήφο εμπιστοσύνης.

• Προσωπικά πώς νιώθετε που το Βrexit μπορεί να παραμείνει Βrexit για πάντα;

Συντετριμμένος. Η ταυτότητα καθενός μας είναι μια σειρά από ομόκεντρους κύκλους. Ετσι είμαι ένας Αγγλος (όχι Βρετανός) συγγραφέας, αλλά επίσης και πολίτης της Ευρώπης.

• Δεν σας ενοχλεί που γίνεται ολοένα και πιο εθνικιστική και υψώνει τείχη στους μετανάστες;

Με όλα της τα λάθη -και κάτι ξέρετε κι εσείς οι Ελληνες γι’ αυτό- και είναι πολλά, δημοκρατικό έλλειμμα, τεράστια γραφειοκρατία και άλλα, πιστεύω ότι η Ευρώπη μάς έχει χαρίσει κάτι πρωτόγνωρο: πολλά χρόνια ειρήνης και ευημερίας και κατάργηση των συνόρων, έναν πολιτικό θρίαμβο στα μάτια μου. Και τώρα, με την κατεύθυνση που παίρνουν οι ΗΠΑ, γίνεται η καρδιά των δημοκρατικών αξιών και της ανοιχτής κοινωνίας για ολόκληρο τον πλανήτη.

Μακάρι να έμενε η Αγγλία μέσα σ’ αυτό το πολιτικό σχέδιο και να συνέβαλλε στη βελτίωσή του. Αλλά καταντήσαμε να ψάχνουμε όλοι απελπισμένοι μπας και ανακαλύψουμε καμιά Ιρλανδή γιαγιά. Δυστυχώς υπάρχει μεγάλο έλλειμμα από Ιρλανδές γιαγιές. Σκέφτομαι μήπως αρχίσω να ψάχνω για Ελληνίδα…

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/eimaste-poly-eyalotoi-anthropoi-emeis-oi-syggrafeis )

Ν. Κοτζιάς: Με τρία διεθνή κείμενα είναι σαφής η ιδιοκτησία των Ιμίων στην Ελλάδα

«Σε δύσκολους καιρούς πρέπει να υπάρχει νηφάλια και ψύχραιμη σκέψη» υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, σε συνέντευξή του στο ρ/σ 247, σχετικά με το θέμα των Ιμίων που έθεσε εκ νέου η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Ειδικότερα για τα Ίμια είπε ότι «με τρία διεθνή κείμενα είναι σαφής η ιδιοκτησία των Ιμίων στην Ελλάδα και καλό είναι να το πάρει χαμπάρι η Τουρκία ότι στην πλευρά τουλάχιστον του Αιγαίου ωφείλει και θα είναι ωφέλιμο και για την ίδια να λειτουργεί με βάση το διεθνές δίκαιο. Η Ελλάδα είναι κατά πολύ πιο οργανωμένη χώρα σε όλα τα πεδία και τους τομείς από το Ιράκ και τη Συρία».

«Η χώρα χρειάζεται ψυχραιμία και πρέπει να το επιδεικνύει η πολιτική ηγεσία και τα κόμματα της αντιπολίτευσης» εξήγησε επισημαίνοντας ότι «πρέπει να είμαστε πιο νηφάλιοι και να εκτιμάμε τα πράγματα με προσοχή διότι αν ήμουν Ερντογάν και έβλεπα πως αντιδρά η Ελλάδα σαν συνολική κοινωνία και πολιτική σκηνή στις προκλήσεις της Τουρκίας θα ήμουν ευχαριστημένος». Εκτίμησε δε ότι «με κάθε πρόκληση υπάρχει μία αναταραχή πολλαπλάσια της σημασίας αυτής της πρόκλησης».

Παράλληλα, σχετικά με το πρόσφατο περιστατικό με την ελληνική σημαία σε βραχονησίδα αποσαφήνισε ότι «εξωτερική πολιτική πρέπει να κάνει πριν από όλα το ΥΠΕΞ, και το λέω αυτό προς όλους» είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Εξωτερικών και πρόσθεσε: «δεύτερον, οι θεσμοί της χώρας και τρίτον αν κάποιος είναι πάρει κάποια πρωτοβουλία στην εξωτερική πολιτική καλά είναι να σκέφτεται τη συνέχεια».

«Η ελληνική σημαία μπορεί να κυματίζει παντού» σημείωσε «αλλά το πως και πότε θα υπερασπιστείς αυτή σου την ενέργεια, πρέπει να το σκέφτεσαι επίσης. Εγώ από όσο ξέρω δεν σηκώθηκαν εκεί ελληνικές σημαίες ή δεν κατεβήκανε, πιο σωστά. Πάντως για κάθε ενέργεια που σχετίζεται με την εξωτερική πολιτική πρέπει να σκέφτεται κανείς και τη συνέχεια».

«Η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και το ΥΠΕΞ» πρόσθεσε ο κ. Κοτζιάς «είναι υπεύθυνοι για την εξωτερική πολιτική και τον συντονισμό της. Δεν θεωρώ καλό να γίνεται εξωτερική πολιτική ή κάποιοι να κάνουν από άλλες μεριές, έξω ίσως και από το θεσμικό σύστημα, εξωτερική πολιτική που δυσκολεύει τη χώρα ή υπονομεύει την πολιτική της».

Ερωτηθείς σχετικά με την παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης από την Τουρκία, ο υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε στην τοποθέτησή του στο πρόσφατο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου του πολέμου από τον Άσαντ με την χρήση χημικών όπλων, αλλά και από την Τουρκία που παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες δικαίου, όπως είναι η Λωζάννη. «Αυτά που κάνει στο Αφρίν θυμίζουν τις προθέσεις της στη δεκαετία του ΄30, όταν κατέλαβε δια μέσου ενός ψευδούς δημοψηφίσματος την περιοχή της Αλεξανδρέττας, όπου οι Τούρκοι ήταν μειοψηφία με το μεγαλύτερο μέρος τους Αρμένιους». Σημείωσε μάλιστα ότι στη Συρία «έχουμε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από όλες τις πλευρές».

Ερωτηθείς αν υπάρχει κίνδυνος για θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ο κ. Κοτζιάς απάντησε ότι η δουλειά της διπλωματίας είναι να αποτρέπει

Continue reading “Ν. Κοτζιάς: Με τρία διεθνή κείμενα είναι σαφής η ιδιοκτησία των Ιμίων στην Ελλάδα”

Θάνος Μικρούτσικος: Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία

Το χαρακτηριστικό μου, για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ είναι ότι τα έργα μου αντανακλούν τη δραματική συγκυρία της εποχής, τονίζει ο Θάνος Μικρούτσικος σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων με αφορμή τις τρεις συναυλίες που θα δώσει στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, στην Αθήνα στις 11 Μαρτίου, στην Πάτρα στις 23 Μαρτίου και στη Θεσσαλονίκη την 1η Απριλίου.

Με λογισμό και μ’ όνειρο, στη συνέντευξή του ο κ. Μικρούτσικος μιλά για όλα εκείνα που διαμόρφωσαν τη μουσική του δημιουργία, εντός της γενικής πορείας της ελληνικής μουσικής, της οποίας σκιαγραφεί τα τελευταία 80 χρόνια με αναφορές σε εποχές, δημιουργούς-σταθμούς και έργα που διεύρυναν τα όριά της.

Ο Θάνος Μικρούτσικος ιχνηλατεί και εντοπίζει σε πλευρές της κοινωνικής εμπειρίας τις κινητήριες δυνάμεις αλλά και τις αιτίες για σειρά ζητημάτων που αφορούν από τη γέννηση μιας μουσικής φόρμας έως την κατάρρευση της δισκογραφίας.

Και πάντα εξακολουθεί να δημιουργεί, γράφοντας, διευθύνοντας και μιλώντας γι’ αυτά που «τον καίνε», αφομοιώνοντας δημιουργικά με σεβασμό αυτό που του παραδόθηκε, έτσι ώστε στο έδαφος του σύγχρονου έργου να έχουν αποτεθεί οι σπόροι του μέλλοντος.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Θάνου Μικρούτσικου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον Γιώργο Μηλιώνη:

Έχετε πει ότι όλη σας η ζωή είναι η μουσική. Ποιά ήταν εκείνα τα στοιχεία που διαμόρφωσαν τη μουσική σας, δηλαδή ποιά ήταν αυτά που αφομοιώσατε και υπερβήκατε;

Είναι αλήθεια γιατί με τη μουσική ήλθα σε επαφή από τεσσάρων χρόνων, λόγω οικογενειακού περιβάλλοντος, λόγω του ότι η θεία, Ηλέκτρα Παπαμικροπούλου ήταν καθηγήτρια πιάνου και η αδελφή της, Αντιγόνη Παπαμικροπούλου, ήταν η πρώτη εγγεγραμμένη Ελληνίδα συνθέτης και από εκεί και πέρα ξεκίνησα πιάνο, τεσσάρων-πέντε χρόνων και ήμουν προ του πτυχίου στα έντεκα-δώδεκα. Συνεπώς αληθεύει ότι όλη μου η ζωή ήταν η μουσική.

Τι ήταν αυτό που τη διαμόρφωσε; Νομίζω ότι ήταν τέσσερεις παράγοντες: Ο πρώτος είναι ότι μπήκα με τα μπούνια στην κλασσική μουσική, δηλαδή

Continue reading “Θάνος Μικρούτσικος: Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία”

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία»

Είναι πολύς καιρός, σχεδόν χρόνια, που η «Εφημερίδα των Συντακτών» επαναφέρει κατά διαστήματα το αίτημα για μια συνέντευξη στην Μπέττυ Μπαζιάνα. Στη διάρκεια μιας περιόδου με έντονα πολιτικά γεγονότα, εκείνη δεν έβρισκε κανένα λόγο να μιλήσει, δεν αναγνώριζε κανένα «ρόλο» που θα της επέβαλλε να τοποθετηθεί ως σύζυγος του πρωθυπουργού. Ούτε τώρα επιλέγει, όπως λέει, να μιλήσει ως έχουσα ρόλο, αλλά ως πολίτης.

Μία πολίτης βέβαια, θα προσθέταμε εμείς, που βρίσκεται, καθημερινά, σε απόσταση αναπνοής από τον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί στα σημαντικά πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα την τελευταία τριετία καθορίζοντας το μέλλον της. Και, επίσης, μία πολίτης που είχε πάντα πολιτική άποψη, οργανωμένη από φοιτήτρια στον χώρο της Αριστεράς.

Η Μπέττυ Μπαζιάνα είναι αυτό που υποψιάζονται οι περισσότεροι: ένας πραγματικά απλός και φυσικά ευγενής άνθρωπος, μια εξαιρετική μητέρα για όσους ξέρουν πώς μεγαλώνει τα παιδιά της, παθιασμένη με τη δουλειά της στο Πολυτεχνείο, συνειδητά αποφασισμένη να μένει μακριά από τα φώτα μιας δημοσιότητας που την αφήνει αδιάφορη.

Στη διάρκεια της συνέντευξης προσπαθεί να αποφύγει τη συζήτηση γύρω από τον εαυτό της, στριφογυρίζει επίμονα γύρω από το θέμα που φαίνεται να την καίει, να την εξοργίζει, να την πιέζει να ξεσπάσει, να μιλήσει για κάποια πράγματα που δεν επέλεξε να πει ποτέ δημόσια ούτε ο Αλέξης Τσίπρας: στο πώς και στο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάστηκε σε συμβιβασμό, δηλαδή στο δικό του Μνημόνιο: «Τα τελευταία τρία χρόνια κάθε 5η Ιουλίου κλαίω από νεύρα, από οργή – ναι, κυριολεκτώ»…

• Κυρία Μπαζιάνα, πώς βιώσατε, από ένα τέτοιο μάλιστα «παρατηρητήριο» σαν αυτό που έχετε δίπλα στον πρωθυπουργό, εκείνα τα ακραία πολιτικά γεγονότα το καλοκαίρι του ‘15;

Οπως ο κάθε πολίτης, πιστέψτε με. Πριν από το καλοκαίρι του ‘15 όλοι ομολογούσαμε ότι η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν οδηγούσαν πουθενά, το ήξεραν καλά και οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ, αλλά δεν έκαναν πίσω. Αυτή ήταν η γραμμή των ισχυρών.

Μπέττυ Μπαζιάνα

Το παλαιότερο πολιτικό προσωπικό στη χώρα μας συναινούσε πρόθυμα σε όλα. «Ο,τι θέλετε», έλεγε. Κι όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε για λογαριασμό όλων μας να μπει ένα τέλος στο παράλογο αδιέξοδο. Ομως η διακυβέρνηση που παρέλαβε δεν ήταν ένα καθαρό, ένα άγραφο χαρτί, ώστε να ξεκινήσει από το μηδέν. Το τεφτέρι είχε πολλά χρωστούμενα. Επρεπε να παζαρέψει, να διαπραγματευτεί πάνω σ’ αυτά, με άξονα τις αξίες με τις οποίες εκλέχτηκε.

• Επί ένα εξάμηνο παρακολουθούσαμε μια κυβέρνηση που πήγαινε κι ερχόταν στις Βρυξέλλες σε άκαρπες συζητήσεις. Κι ο χρόνος έτρεχε. Χρόνος πολύτιμος που χάθηκε εις βάρος μας.

Δεν είμαι πολιτικός, ούτε οικονομολόγος για να μπορώ να πω πώς θα είχε επιτευχθεί πιθανά ένα καλύτερο αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευση. Ισως να υπήρχε άλλος τρόπος, διαφορετική μεθοδολογία ή άλλα εργαλεία χειρισμού. Ούτε θα σταθώ στις προσωπικές πινελιές του κάθε πρωταγωνιστή εκείνων των ημερών.

Με τη ματιά του απλού πολίτη διαπιστώνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως φορέας μιας συγκεκριμένης πολιτικής για την οποία εκλέχτηκε, ήταν υποχρεωμένος να διεκδικήσει να μπει τέλος σ’ όλο αυτό. Να πει: «Σας τα έχουμε δώσει όλα, δεν έχει μείνει τίποτα». Εκείνη την περίοδο περίσσευε στον καθένα μας το αίσθημα υπερηφάνειας για τη στάση του ελληνικού λαού, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή περίσσευε και η τρομακτική αγωνία, ο έντονος προβληματισμός. Ναι, περνούσε ο καιρός και δεν φαινόταν κανένα φως στο τούνελ.

Γιατί υπερασπιζόσουν την αλήθεια σου, επέλεγες να μη δεχτείς ακόμα μία οικονομική βοήθεια με τους παλιούς όρους· δεν έσκυβες το κεφάλι, δεν έμπαινες σαν άλογο στην κούρσα των προηγούμενων. Κι απέναντί σου οι δανειστές είχαν θέσεις άτεγκτες, ήταν σαν μια τιμωρητική, φασιστική μπότα που προσπαθούσε να σου λιώσει το κεφάλι, να σε πατήσει κάτω επειδή τόλμησες να ξεστομίσεις «δεν αντέχουμε άλλο»… Λες και δεν είχες δικαίωμα να μιλάς, να αντιστέκεσαι.

Μπέττυ Μπαζιάνα

Αυτή την αντιμετώπιση είχαμε από έξω, ενώ μέσα τον τόνο έδιναν η τρομοκρατία των ΜΜΕ, η πίεση του συστήματος για να υποκύψεις, να μην προσπαθήσεις καν να αρθρώσεις τη φωνή του λαού σου. Προσπάθησαν πάρα πολύ ώστε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό που ήθελαν: «μια παρένθεση εξουσίας». Το χειρότερο όλων, αυτό που δεν μπορώ να τους συγχωρήσω, είναι η απαίτησή τους να παραιτηθούμε από το δικαίωμα να έχουμε γνώμη πάνω στη μοίρα μας, να παραιτηθούμε από κάθε μάχη για να ορίσουμε το μέλλον μας. Η απαίτηση, μέσα κι έξω, ήταν να υποταχθούμε και μάλιστα γρήγορα.

• Ομως το γεγονός παραμένει: άλλα υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ κι άλλα έκανε.

Αυτό το λέει ποιος; Εκείνοι που έσκυβαν το κεφάλι χωρίς να «χάσουν» καθόλου χρόνο, πρόθυμοι σε όλες τις εντολές; Αυτοί που έχουν χρεωθεί για πάντα την αναξιοπρέπεια της υποταγής τους;

• Αυτό το λέει κι ένας καλόπιστος πολίτης, ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, που είχε πιστέψει το προεκλογικό του πρόγραμμα, που είχε ελπίσει στη μεγάλη ανατροπή…

Καταλαβαίνω… Ομως, υπάρχει το γεγονός μιας αλήθειας που εκείνη την περίοδο καταπλακώθηκε μέσα στην ολομέτωπη επίθεση κατά της κυβέρνησης. Της αλήθειας ότι ο Τσίπρας το οδήγησε μέχρι εκεί που μπορούσε να το πάει, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης για ό,τι είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό, αλλά και της ευθύνης μπροστά στο διακύβευμα. Γι’ αυτό δεν δέχομαι τις κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης.

Δεν είχε άλλα στο μυαλό του κι άλλα έκανε, δεν είπε ψέματα, δεν οπισθοχώρησε. Πάλεψε να διαχειριστεί μια σκληρή, αμετακίνητη κατάσταση που ορθώθηκε μπροστά του άκρως απειλητική. Και το πήγε ώς το όριο της αντοχής που είχε η χώρα μπροστά στην τρομακτική πίεση, τον πνιγμό, την τιμωρία. Είναι περιττό να πω αν συμφωνεί ο Τσίπρας με ό,τι αναγκάστηκε να κάνει, ότι θα ήθελε να τα κάνει όλα αλλιώς. Ναι, αγωνίστηκε όσο καλύτερα μπορούσε έχοντας απόλυτη συναίσθηση της επικίνδυνης κατάστασης.

Διαπραγματεύτηκε μέχρι τελευταία στιγμή για μια συμφωνία που δεν θα υπάκουε στους ίδιους νόμους του αδιεξόδου: στην παράλογη λιτότητα. Και στην τελευταία πρόταση συμφωνίας από τους δανειστές, στο εκβιαστικό «take it or leave it», πάλεψε όσο άντεξε. Και έκανε αυτό που κάθε δημοκράτης, αριστερός πολιτικός θα έκανε: ρώτησε τον λαό που τον εξέλεξε προκειμένου να αντισταθεί, «να υπογράψω;» Και ο λαός μας απάντησε περήφανα και αποστομωτικά: «όχι», παρ’ όλη τη βία εκείνης της κρίσιμης εβδομάδας πριν από το δημοψήφισμα, την απίστευτη προπαγάνδα· τότε που το παλιό σύστημα έπαιζε τα ρέστα του… Θυμάστε όσους έτρεχαν να φυγαδεύσουν τις καταθέσεις τους με τον φόβο του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων;

Θυμάστε τον διχασμό; Eκείνοι που είχαν να χάσουν πολλά και είχαν ήδη βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό και εκείνοι που δεν είχαν να χάσουν πια τίποτα. Ο Τσίπρας ζήτησε την κρίσιμη στιγμή τη γνώμη του ελληνικού λαού, κι αυτός, παρ’ όλο των ωμό εκβιασμό, που του έκλεισαν προκλητικά τις τράπεζες, του είπε: «να αντισταθείς». Θυμάστε τη συγκέντρωση του «όχι» στο Σύνταγμα; Μια φωνή που δυνάμωνε, μια δύναμη που μας ένωνε… Και μια μεγάλη απορία: μα τελικά ήμασταν τόσοι πολλοί και θέλουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουμε;…

Ο Τσίπρας, έχοντας ρωτήσει τον ελληνικό λαό στο δημοψήφισμα, έφυγε για να διαπραγματευτεί ξανά με τους δανειστές μια καλύτερη συμφωνία. Είχε πάρει καθαρή εντολή δικαιότερης συμφωνίας, όχι εντολή ρήξης ή εξόδου από την Ευρώπη ή το ευρώ. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν σαφές: «Συμφωνείτε με την πρόταση των δανειστών;». Στηριζόμενος στο κρυστάλλινο «όχι» του ελληνικού λαού, επέστρεψε με μια συμφωνία που ήταν μακριά από αυτό που οραματιζόταν αρχικά. Εκανε έναν συμβιβασμό, όχι όμως ταπεινωτικό· έναν συμβιβασμό που πίστευε ότι είχε μια προοπτική: να οδηγήσει τελικά στο τέλος της ηγεμονίας των ισχυρών, στο τέλος της παράλογης λιτότητας.

Η ΜΠΕΤΤΥ ΜΠΑΖΙΑΝΑ «Κέρδισα στη μάχη της κλειδαρότρυπας» | ADREA BONETI

Κι έκανε πάλι αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε αριστερός πολιτικός που σέβεται την ψήφο του λαού του, αλλά κυρίως σέβεται τον εαυτό του: έθεσε ξανά στην κρίση του λαού τις επιλογές του προκαλώντας τις εκλογές του Σεπτέμβρη του ’15. Είπε ξεκάθαρα: «Στις πρώτες εκλογές εκλέχθηκα με ένα πρόγραμμα που οραματιζόταν τον άμεσο τερματισμό της ατιμωτικής επιτροπείας και της λιτότητας. Εδωσα έναν γνήσιο, καθαρό αγώνα, με όσες δυνάμεις είχα. Αυτά κατάφερα. Ζήτησα τη γνώμη σας στα δύσκολα, στο αδιέξοδο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν στα χέρια μου δύναμη. Που δυστυχώς υποτιμήθηκε. Αυτή τη συμφωνία έφερα. Συμφωνείτε; Συνεχίζουμε μαζί τον αγώνα;» Και ο λαός μας, απάντησε πάλι. Και εμπιστεύτηκε ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα.

• Για κάποιους όμως η ελπίδα, τα όνειρα προδόθηκαν, τα λόγια αποδείχτηκαν ψέματα.

Αν η κριτική αυτή εκπορεύεται από αυτούς που πάντα ήταν υποτελείς και τάσσονταν με το συμφέρον του ισχυρού για να διαφυλάξουν το δικό τους συμφέρον, ένα έχω να πω: δεν τους αναγνωρίζω κανένα δικαίωμα να μιλάνε για τα δικά μου όνειρα, μια και ποτέ δεν συναντήθηκαν με τα δικά τους. Αν πάλι η κριτική αυτή εκπορεύεται από ανθρώπους που μοιραστήκαμε την κοινή αγωνία, την κοινή προσδοκία, το κοινό όνειρο, έχω να πω ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει… Δεν ξέρω τι νόημα θα είχε αν είχαμε αυτοκτονήσει συλλογικά… Ο πόλεμος έχει πολλές μάχες.

• Πολλοί σύντροφοί σας το είδαν αλλιώς. Σας εγκατέλειψαν τη στιγμή του συμβιβασμού, τη στιγμή του «αριστερού» Μνημονίου.

Δεν θα μιλήσω με όρους τρέχουσας πολιτικής. Η ιστορία της διάσπασης μας πλήγωσε όλους, οργανωμένους ή μη στον ΣΥΡΙΖΑ, ανθρώπους σε θέση ευθύνης, απλούς ψηφοφόρους, πολίτες που πίστεψαν ότι τα μνημόνια τελείωσαν. Σύντροφοί μας ακολούθησαν μια άλλη επιλογή. Δεν επιλέγω τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, δεν κατηγορώ κανένα. Πιστεύω ότι αυτή η πληγή δεν έχει κλείσει. Ολοι έχουμε έναν πόνο.

Ας μιλήσουμε κάποτε γι’ αυτόν, ας συζητήσουμε μέσα από την ευθύνη των επιλογών που είχε ο καθένας. Η περίοδος του δημοψηφίσματος και ό,τι ακολούθησε είναι μια κρίσιμη ιστορικά περίοδος, ζωντανή ακόμα. Ας την ψάξουν οι ιστορικοί, ας αποδώσουν τα γεγονότα ψύχραιμα, σωστά. Ως πολίτης θα ήθελα να διαβάσω μια πολιτική και κοινωνιολογική αποτίμηση εκείνων των ημερών. Το 61,3% του «όχι» δεν ήταν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Τι ένωσε αυτούς τους ανθρώπους;

Η δύναμη του να πεις: «υπάρχω». Τι έκανε έναν κόσμο ν’ ακολουθήσει τον Τσίπρα; Η διαπίστωση του αδιέξοδου, η προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Είπε «όχι» την ίδια ώρα που κάποιοι τον εκβίαζαν, τον οδηγούσαν στην ασφυξία, του έλεγαν ότι θα μείνει χωρίς δουλειά, δεν θα υπάρχει σύνταξη, μισθός, τα φάρμακα θα εξαφανιστούν. Προσωπικά μιλώντας, τα τελευταία τρία χρόνια κάθε 5η Ιουλίου κλαίω από νεύρα, από οργή – ναι, κυριολεκτώ.

Πώς είναι δυνατόν να υποτιμήθηκε τόσο η γνώμη ενός λαού από τους ισχυρούς δανειστές-δυνάστες του; Ποια «δημοκρατία» των ισχυρών μπορεί να αγνοήσει την επιλογή ενός λαού να ακολουθήσει άλλο δρόμο και να δικαιολογήσει το πραξικόπημα σε βάρος του; Θυμηθείτε, το μήνυμα που διαδόθηκε παγκόσμια σαν φλόγα εκείνο το βράδυ της μαραθώνιας διαπραγμάτευσης: This is a coup…

• Αυτοί που επέλεξαν να φύγουν χρησιμοποίησαν βαριές κουβέντες.

Πράγματι. Ξαναμπήκαν στην αριστερή φρασεολογία λέξεις όπως προδοσία, ψέματα, ρεφορμισμός. Ξυπνάνε μνήμες που πλήγωσαν την Αριστερά… Οργανώθηκα στον Συνασπισμό το 1990. Ο πατέρας μου ήταν ΚΚΕ μέχρι τέλους. Κι όταν μετά τη διάσπαση του 1991 το ΚΚΕ αποφάσισε να φύγει από τον Συνασπισμό, εγώ παρέμεινα και οι δρόμοι μας χώρισαν.

Εκείνος τότε θυμάμαι μου είπε: «Μη στενοχωριέσαι, οι άνθρωποι πάντα ξανασυναντιούνται στους δρόμους των αγώνων». Εναν χρόνο μετά πέθανε. Μέσα στα πάθη της Αριστεράς εκείνης της εποχής, η φράση του κάθισε στην ψυχή μου σαν βάλσαμο. Παρ’ όλο που η Ιστορία έχει δείξει ότι πολλές φορές οι πολιτικές διαφωνίες είναι ικανές να συντηρήσουν μίση, πιστεύω ότι το μέλλον της Αριστεράς θα είναι διαφορετικό. Ναι, οι άνθρωποι που ονειρεύονται έναν κόσμο δικαιότερο ξανασυναντιούνται σε κοινούς αγώνες. Και οι χαρακτηρισμοί δεν χωράνε…

• Πάντως η κριτική που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε μόνο από τα αριστερά, ήταν πολύπλευρη…

Από το παλιό πολιτικό προσωπικό ήταν αναμενόμενο. Πάλεψε για να εξομοιωθεί στα μάτια του κόσμου ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί τους: «Δεν έχεις δικαίωμα να σηκώσεις κεφάλι, να ρωτήσεις τον λαό. Υπόγραψε ό,τι υπογράφαμε κι εμείς ώς τώρα, κανένας δεν είναι καθαρός, ούτε εσύ»… Οσο όμως και αν κατέβαλαν το μέγιστο των δυνάμεών τους, σχεδόν λυσσαλέα, η Ιστορία έχει καταγράψει ξεκάθαρα τη διαφορά ήθους και πολιτικής. Αυτά που έχουν γραφτεί, δεν ξεγράφονται…

• Ωστόσο εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που ο λαός διχάστηκε, που κάποιοι είχαν να χάσουν πολλά και οι περισσότεροι τίποτα, όπως είπατε, υπήρχε και ο κόσμος της εργασίας που έχανε πενιχρές οικονομίες μιας ζωής.

Γι’ αυτούς ακριβώς η κυβέρνηση αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, όχι όμως προτού δώσει τη μάχη που υποσχέθηκε. Θα μπορούσα να μπω στην κουβέντα: Γιατί δεν απορρίψαμε κάθε συμφωνία με τους δανειστές; Γιατί δεν σηκωθήκαμε να φύγουμε, να τελειώσει η κοροϊδία σε βάρος μας; Δεν είμαι οικονομολόγος για να ξέρω ποια θα ήταν η εξέλιξη. Για ένα, όμως, είμαι απολύτως σίγουρη: ότι η επιλογή της άτακτης σύγκρουσης θα έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους.

Οι φτωχοί τα είχαν ήδη χάσει όλα. Οι πλούσιοι είχαν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Και, σε περίπτωση κατάρρευσης, περίμεναν να πέσουν σαν όρνια να αγοράσουν μισοτιμής… Η Ιστορία είναι ζωντανός οργανισμός, δεν έχει τελειώσει ακόμα, συνεχίζει να γράφεται.

Η Μπέττυ Μπαζιάνα με τη συντάκτρια της «Εφ.Συν.» Εφη Μαρίνου Η Μπέττυ Μπαζιάνα με τη συντάκτρια της «Εφ.Συν.» Εφη Μαρίνου | ADREA BONETI

Η πολιτική, όπως και η ίδια η ζωή, χαρακτηρίζεται από δυναμική, δεν είναι στατική. Πρέπει να λαμβάνει υπόψη το τώρα, τις ιδιαίτερες συνθήκες και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις επιδιώκοντας τους στόχους της… Η κουβέντα περί συμβιβασμού μού θυμίζει την εμπειρία μου ως μάνας. Κοιτάξτε, πριν κάνω παιδιά είχα διαβάσει τα πάντα, ό,τι πρόσφερε εφόδια για να γίνεις μια καλή μάνα.

Είχα προετοιμαστεί, μαθαίνοντας για τις ώρες ύπνου και φαγητού του παιδιού, είχα διαβάσει βιβλία διαπαιδαγώγησης και ψυχικής υγείας του παιδιού. Είχα τη σιγουριά πως ξέρω τι θα κάνω, ήμουν τυπικά πανέτοιμη. Κι όταν ήρθε η στιγμή, η πραγματικότητα είχε απρόοπτα. Το παιδί έφερε τα δικά του δεδομένα, τις επιθυμίες του· οι νόμοι για τους οποίους είχα προετοιμαστεί δεν έπιαναν κι έπρεπε να το παλέψω με άλλους όρους, λαμβάνοντας υπόψη την πραγματικότητα του παιδιού.

Θέλω να πω ότι η διαλεκτική της ζωής σε καλεί να διαπραγματευτείς επί τόπου ζητήματα που δεν μπορούσες να σταθμίσεις από πριν. Ο Τσίπρας μέσα σ’ αυτή τη δίνη δεν άλλαξε τον χάρτη των αξιών του, δεν τάχτηκε υπέρ των ισχυρών. Είναι πάντα με την πλευρά των ανθρώπων του μόχθου.

Ποιος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επωφελήθηκε προσωπικά; Ποιος απέκτησε χρήματα στην πλάτη του ελληνικού λαού; Αν ξέρετε κάποιον, να μου το πείτε. Πρώτη θα βγω στους δρόμους να διαμαρτυρηθώ. Κι όμως, φαίνεται ότι η κατάσταση αλλάζει.

Φαίνεται ότι οι επιλογές που ακολουθήθηκαν είχαν έναν στόχο: την αποδέσμευση από την επιτροπεία και τον σταδιακό τερματισμό της λιτότητας. Περιμένω ως πολίτης να το δω να γίνεται πράξη. Τι απέγινε σήμερα η σκληρή γραμμή των Ευρωπαίων; Τι έμεινε απ’ όλο αυτό;

• Δεν έμειναν τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, οι φόροι, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις;

Αυτό είναι το μεγάλο κόστος, όμως έρχεται η στιγμή που σταδιακά πρέπει να ανακληθούν. Δεν γίνεται αλλιώς. Οι παροχές που δόθηκαν αυτές τις μέρες αποτελούν ένα είδος αντιστάθμισης σ’ αυτήν τη λαίλαπα. Συμβιβάστηκες για να υπάρχει η χώρα σου, για να συνεχιστεί η αναγκαία χρηματοδότηση, αλλά ό,τι κερδίζεις θα πηγαίνει πίσω σ’ αυτούς που έβαλαν πλάτη. Φαίνεται ότι η χρονοβόρα για άλλους διαπραγμάτευση δεν πήγε στον βρόντο· η τελική συμφωνία, όσο επίπονη και αν ήταν, αποσκοπούσε στο τέλος του αδιεξόδου.

• Αλήθεια, ποιο πιστεύετε ότι είναι περισσότερο συστημικό κόμμα -μη μου πείτε ότι υπάρχει αντισυστημικό κοινοβουλευτικό κόμμα…-, ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ;

Αναγνωρίζω στον κόσμο του ΚΚΕ ένα ευγενές χαρακτηριστικό, εμπνέονται από την αμφισβήτηση και την ιδέα της ανατροπής. Σέβομαι την καθαρότητά τους και τη συμβολή τους στην ιστορία του τόπου μας, στην ιστορία της Αριστεράς.

Η μεθοδολογία όμως που επιλέγουν στον αγώνα τους, δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι δεν μπορεί να προκαλέσει τριγμούς στο σύστημα.

Να ρωτήσετε τον πρωθυπουργό!

• Τι άλλαξε προς τα αριστερά στη ζωή μας επί ΣΥΡΙΖΑ; Οι περίφημες λίστες Λαγκάρντ, και άλλες τέτοιες, παραγράφονται, οι «παραδείσιες» καταθέσεις δεν επιστρέφουν φορολογημένες στα ταμεία του κράτους, οι δικαστικοί δεν δέχονται το «πόθεν έσχες», εργοδότες καταθέτουν το επίδομα Χριστουγέννων και μετά απαιτούν την επιστροφή του -τοις μετρητοίς μάλιστα-, απειλώντας τους εργαζόμενους με απόλυση…

Να ρωτήσετε τον πρωθυπουργό, τους πολιτικούς. Κι εγώ έχω βαρεθεί ν’ ακούω για το ΚΕΕΛΠΝΟ και για δημοσιογράφους που πληρώνονταν με κρατικό χρήμα για να στηρίζουν το παλιό πολιτικό σύστημα· κι εγώ δεν αντέχω να βλέπω υπόδικους επιχειρηματίες να συνεχίζουν το έργο τους με θράσος· κι εγώ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για το αν πρέπει οι δικαστικοί να δηλώνουν «πόθεν έσχες» ή όχι· κι εγώ βλέπω δισεκατομμύρια να εξαφανίζονται σε φορολογικούς παραδείσους μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο του απρόσωπου καπιταλισμού.

Και είναι εξοντωτικό να τα παρακολουθείς όλα αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία. Γιατί εξουσία δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο μηχανισμός. Υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που εξυπηρετούν το παλιό διεφθαρμένο σύστημα. Και περιμένω την κάθαρση.

• Μήπως πρόκειται για αδυναμία ή απροθυμία σύγκρουσης με το σύστημα; Μήπως τελικά η Αριστερά μόνο ως αντιπολίτευση διασώζει την τιμή της; Μήπως το να κυβερνά την καταργεί ως σύστημα αρχών; Πώς να υλοποιηθούν (για πρώτη φορά μάλιστα) πράγματα που, συχνά, εφάπτονται στο σύμπαν της «αριστερής ουτοπίας»;

Είναι σαν να μου λέτε να μη ζήσουμε. Να μην παλέψουμε, να μην πειραματιστούμε για το πώς αυτά που πιστεύουμε μπορούν να γίνουν πράξη. Διαφωνώ κάθετα: θα δοκιμάσω να γίνω μάνα κι ας βρω δυσκολίες. Θα επικοινωνήσω με ανθρώπους κι ας διαφωνώ. Δεν θα μείνω σπίτι μου, κλεισμένη στις ιδέες μου.

Δεν είμαι υπέρ της Αριστεράς που αρέσκεται στην κριτική εκ του ασφαλούς, που εμπιστεύεται τη νωθρή, γλυκιά αγκαλιά των βιβλίων και των θεωριών. Η ζωή είναι μια ωραία πρόκληση όταν διατηρείς τις ηθικές αρχές σου. Πιστεύω ότι ο κόσμος αποκτά σιγά σιγά ωριμότητα και, κυρίως, συνειδητοποιεί πώς παιζόταν το παιχνίδι τα προηγούμενα χρόνια. Οι ανάγκες του είναι μεγάλες, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει πολλά στον λαό και πρέπει να αγωνιστεί για τις ανάγκες αυτές. Οχι για να μείνει αυτός στην εξουσία, αλλά για να μη χαθεί η ελπίδα της Αριστεράς. Ο κόσμος μας πρέπει να γίνει καλύτερος, δικαιότερος – και θα γίνει.

• Εσείς με τι τρόπο στηρίξατε τον Αλέξη Τσίπρα στη διάρκεια εκείνης της πρώτης διαπραγμάτευσης;

Οπως το ένιωθα. Ηξερα σε ποιο δρόμο βάδιζε. Ηξερα ότι αντέχει να αντιταχτεί, ότι θα το παλέψει. Αλλά αυτό που εκείνος είχε ανάγκη ήταν τη στήριξη του κόσμου. Ηξερε ότι έχει την εντολή απ’ αυτόν για να αγωνιστεί. Ακόμα και σήμερα, δεν έχω καταλάβει πώς μπορεί να πέρασαν αυτές οι 17 ώρες αφόρητης πίεσης. Είμαι σίγουρη όμως πως όποιος αριστερός πολίτης κι αν ήταν στη θέση του, θα έδινε τη μάχη όσες ώρες κι αν χρειαζόταν.

• Εκείνος όμως «έπαιζε μπάλα» την απολύτως κρίσιμη στιγμή.

Υπήρχε κι ένα ανθρώπινο στοιχείο σ’ όλο αυτό. Ενας νέος άνθρωπος που βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση τη δεδομένη στιγμή, έχοντας το δύσκολο καθήκον να μην προδώσει τον λαό που τον στήριξε. Και δεν τον πρόδωσε. Εκείνον σκέφτηκε, για εκείνον έχασε χρόνο, για εκείνον αναγκάστηκε να δεχτεί μια συμφωνία που δεν την ήθελε έτσι.

• Εχετε φίλους που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ;

Εχω φίλους με τους οποίους διαφωνώ σε πολλά θέματα. Εχω συναδέλφους στο Πολυτεχνείο, άλλους προοδευτικούς άλλους συντηρητικούς, δεξιούς. Ως πολίτης λέω την άποψή μου. Εχω βήμα στα αμφιθέατρα και στις συλλογικότητες του Πανεπιστημίου, στη συναναστροφή με τις παρέες μου.

Κέρδισα στη μάχη της κλειδαρότρυπας

Μπέττυ Μπαζιάνα

• Tι σκέψεις κάνετε διαβάζοντας ή βλέποντας ρεπορτάζ που σας αφορούν;

Μη νομίζετε ότι παρακολουθώ τι γράφουν, τι παίζουν. Και όταν πέφτουν στην αντίληψή μου απλώς γελάω. Τα μίντια έχουν προδιαγεγραμμένο έναν συγκεκριμένο ρόλο για τη γυναίκα του πρωθυπουργού: πώς ντύνεται, πώς χτενίζεται κ.λπ. Βαρετός και πολυπαιγμένος ρόλος. Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά παράγονται από τα μίντια για να πουλήσουν. Παρ’ όλα αυτά, το πώς θα αντιμετωπίσεις το θέμα της δημοσιότητας συνδέεται άμεσα με το κριτήριο που έχεις επιλέξει να σε καθορίζει σε βασικά θέματα της ζωής σου.

Προτού ακόμα ο Αλέξης βρεθεί στη θέση του πρωθυπουργού, είχα την ανάγκη να απομυθοποιήσω απόλυτα την κατάσταση μέσα μου. Εκείνος περπάτησε προσγειωμένος τον δρόμο προς την εξουσία, κι εγώ δίπλα του. Νομίζω ότι έδωσα συνειδητά τη μάχη ενάντια στην κουτσομπολίστικη δημοσιότητα της κλειδαρότρυπας και την κέρδισα. Κάθε δεύτερη Κυριακή πηγαίνω τα παιδιά μου στο θέατρο. Μαθαίνει κανείς αν πήγα ή όχι; Το ίδιο έκανα και στην ανατροφή των παιδιών μου. Πολύ νωρίς τα παιδιά βρέθηκαν στην παράδοξη θέση να βλέπουν ανθρώπους που εκθειάζουν ή να καθυβρίζουν τον πατέρα τους.

Επρεπε να τους δοθούν κάποιες εξηγήσεις. Να φέρεις στα δικά τους όρια κατανόησης όλο τον παραλογισμό της αναγνωρισιμότητας και της πολιτικής ζούγκλας, να μπορέσουν να κρατήσουν υγιείς αποστάσεις σύμφωνα με την ηλικία τους.

Πριν ακόμα γίνει ο πατέρας τους πρωθυπουργός, έπρεπε να τους εξηγηθεί ότι η δουλειά του είναι να μιλάει προσπαθώντας να πείσει για τη γνώμη του, και άλλοι συμφωνούν μαζί του, άλλοι διαφωνούν. Και όταν ανέλαβε την εξουσία, έπρεπε να απομυθοποιηθεί η κατάσταση στα μάτια τους. Οτι ο πατέρας τους έχει μια ευθύνη που του την έδωσαν οι πολίτες με τις εκλογές, ότι παλεύει για την άποψή του, ότι στη συνέχεια κάποιος άλλος θα βρεθεί στη θέση του…

• Δεν έχουν όμως πολύ μεγάλη δύναμη τα μέσα;

Η τυφλή δύναμη που έχουν σήμερα τα σύγχρονα μέσα ψηφιακής ενημέρωσης γίνεται απολύτως ξεκάθαρη με τη δική μου εμπειρία. Με βάση το προφίλ συγγενούς μου που έχει το ίδιο όνομα και επίθετο, η Wikipedia κυκλοφορεί τη δική μου ταυτότητα.

Περιγράφει εμένα χωρίς να είμαι εγώ και δεν δέχεται αντιρρήσεις… Οσες φορές κατέφυγα στη Wikipedia ζητώντας να διορθωθούν τα ανακριβή στοιχεία, η απάντηση ήταν σοκαριστική: «Αυτή είστε αφού αυτό γράφουν για εσάς. Κι αυτό δεν αλλάζει»! Δεν ήταν αρκετή ούτε η επίδειξη της ταυτότητάς μου, ούτε το γεγονός ότι, εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατον να προσποιηθώ ότι είμαι κάποια άλλη… Παραιτήθηκα από την προσπάθεια.

• Δηλαδή, τι δεν είναι αλήθεια;

Για παράδειγμα, δεν είναι αλήθεια ότι γεννήθηκα στην Καρδίτσα ή ότι ήμουν μέλος της ΚΝΕ…

• Και η ιστορία με τον καθηγητή στην Πάτρα και το διδακτορικό σας;

Αυτή είναι αλήθεια και είμαι απόλυτα περήφανη για τη στάση μου. Συγκρούστηκα με ένα κατεστημένο καθηγητών… Γι’ αυτό και δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου όταν με κατηγορούν ότι εκμεταλλεύομαι δήθεν την εξουσία του συζύγου για να προχωρήσω στη δουλειά μου στο Πανεπιστήμιο.

• Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι μια επιστήμονας που τυχαίνει να είναι σύντροφος του πρωθυπουργού να διεκδικεί το -αυτονόητο σε άλλες γυναίκες- δικαίωμα στην εργασία της και την επαγγελματική εξέλιξή της μέσα σ’ αυτήν; Αναφέρομαι σε δημοσιεύματα που κατακρίνουν κάθε φορά την όποια εμπλοκή σας στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης.

Για όλα τα πράγματα της ζωής πρέπει να αγωνιστείς. Προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερη μπορώ στη δουλειά μου. Και κρίνομαι καθημερινά και αυστηρά γι’ αυτήν. Μόνο που κριτές μου δεν είναι οι δημοσιογράφοι, αλλά ευτυχώς οι συνάδελφοι, οι καθηγητές και οι φοιτητές μου. Αυτών τη γνώμη συμμερίζομαι. Η εξέλιξη στο Πανεπιστήμιο γίνεται με βάση κάποια κριτήρια, τις δημοσιεύσεις και το βιογραφικό σου, και προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις για να ανταποκρίνομαι στα κριτήρια αυτά.

• Από τον τρόπο που κινείστε έχει κανείς την εντύπωση ότι ο ρόλος της συζύγου του πρωθυπουργού δεν αποτελεί για εσάς τον «πρώτο ρόλο» που διεκδικείτε στον προσωπικό και δημόσιο βίο. Μοιάζει να προσπαθείτε να είστε παρούσα τόσο όσο είναι αναγκαίο ή επιβεβλημένο. Πώς διαχειρίζεστε την ισορροπία ανάμεσα στις θεσμικές υποχρεώσεις και στην αυτονόητη ανάγκη μιας νέας εργαζόμενης γυναίκας και μητέρας να μπορεί να εκφραστεί σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία της, τις επιθυμίες, την προσωπική αισθητική, τον αυθορμητισμό της;

Εσείς παραξενεύεστε με τον ρόλο μου ως συζύγου του πρωθυπουργού, αλλά η δική μου καθημερινότητα δεν άλλαξε. Εγινα πιο προσεκτική, πιο τυπική σε ορισμένα πράγματα. Το μάτι όλων είναι εστιασμένο πάνω μου· κάθε μου κίνηση ελέγχεται αυστηρά.

Αυτό για μένα είναι μια σπουδαία πρόκληση για να γίνομαι συνεχώς καλύτερη. Και είναι και ένα μήνυμα: ας πορευτούμε με αξιοπρέπεια. Εντάξει, υπάρχει μια παράλληλη θεσμική διαδρομή σε σχέση με τις υποχρεώσεις μου ως μητέρας, ως εργαζόμενης. Αλλά δεν ανέχομαι παραβίαση της προσωπικής μου ζωής ή παπαρατσίστικες φωτογραφίες των παιδιών μου. Κι έπειτα, ποιοι ρόλοι;

Θα έμπαινα με κάποιου είδους πόζα στα αμφιθέατρα για να διδάξω; Πιστεύετε ότι θα μπορούσα να σταθώ έστω μία στιγμή σ’ ένα αμφιθέατρο αν κουβαλούσα τον αέρα που μου αποδίδουν τα μίντια; Κατ’ αρχάς θα με πετσόκοβαν αμέσως -και ευτυχώς- οι φοιτητές μου…

• Πάντως, δεν συναντά οποιαδήποτε καθημερινή γυναίκα Ευρωπαίους ηγέτες, ούτε πίνει τσάι με τις συζύγους τους…

Συνάντησα την κυρία Μακρόν ή την κυρία Ερντογάν με την ευγένεια και το ενδιαφέρον που δείχνει κανείς όταν γνωρίζει έναν άγνωστό του άνθρωπο, που πιθανόν φέρει μια διαφορετική κουλτούρα ή ιδιοσυγκρασία, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του σε ορισμένα πράγματα. Αλλωστε μη νομίζετε, δεν μου «φορτώνουν» και πολλά τέτοια…

• Ολη αυτή η κουβέντα με τα paradise papers πώς σας φαίνεται;

Τι να σας πω, για μένα είναι ένας ξένος κόσμος. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που έδινε πολύ μεγάλη βαρύτητα στο τι άνθρωπος είσαι, ποιο είναι το αξιακό σου σύστημα. Από τον αριστερό και δάσκαλο πατέρα μου έμαθα για την αξία της μόρφωσης, για τη δύναμη της γνώσης, για την αξία της άποψης και για τον αγώνα της υπεράσπισής της, για την αξία της συλλογικότητας και του κοινού καλού.

Επρεπε να είμαι μια καλή μαθήτρια που θα σπουδάσει και θα είναι καλή στο δημόσιο Πανεπιστήμιο, θα υπερασπίζεται το δίκιο. Από τη μητέρα μου έμαθα ότι στη ζωή πρέπει να αγωνίζεσαι με χαμόγελο και βαθιά αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν η προίκα μου και είμαι περήφανη για αυτήν. Αυτές τις αξίες θέλω να εμπνεύσω στα παιδιά μου. Αξίες που δεν εγγράφονται στα «πόθεν έσχες»…

Ο κόσμος των παραδείσιων τόπων που αναφέρεστε, ανήκει σε διαφορετικό από μένα αξιακό σύστημα. Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η απαξίωση του κοινωνικού συνόλου, η προκλητική αγνόησή του, με την αποφυγή της νόμιμης φορολόγησης; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η ιδιώτευση, το προσωπικό κέρδος σε βάρος του κοινού καλού και του δίκιου; Πώς είναι δυνατό να θεωρείται επιτυχία και αριστεία η άποψη «εγώ θα τη βολέψω και οι υπόλοιποι δεν με αφορούν»;

• Δεν φοβάστε την αλλοτρίωση που φέρνει κάποια στιγμή η άσκηση εξουσίας, κάποτε ερήμην προθέσεων, σε πολιτικές πρακτικές και στάση ζωής ακόμα και σε μια αριστερή κυβέρνηση;

Νομίζω ότι αν κάποιος θέλει να αλλοτριωθεί από την εξουσία, μπορεί να το πετύχει πολύ εύκολα. Η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, με την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισσισμός καιροφυλακτεί. Πρέπει να δουλέψεις πολύ με τον εαυτό σου για εσωτερική ισορροπία και αυτογνωσία, για να ξέρεις κάθε στιγμή από πού ξεκίνησες και πού πηγαίνεις. Ισως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;

• Ποιον πολιτικό θα συναντούσατε με χαρά;

Κάποιον που δεν ζει πια, δεν πρόλαβα να τον συναντήσω. Τον Φιντέλ Κάστρο.

(ΠΗΓΗ  ΕΦΗΜ.ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/o-Syria-pire-tin-kyvernisi-alla-den-pire-tin-exoysia)

Συνέντευξη με τον κ. Ηλία Μουσταΐρα – Πρόεδρο Δημοτικής Κοινότητας Μεγάρων

moystairasproedrosmegarwn

Ερωτήσεις για το site : www.attikawest.gr

Προς τον κ. Ηλία Μουσταίρα – Πρόεδρο Δημοτικής Κοινότητας Μεγάρων

  1. Κύριε Μουσταίρα, επιγραμματικά, ποιά είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Δήμος Μεγαρέων;

Ως νέα διοίκηση του Δήμου από τον Σεπτέμβριο του 2014 ήρθαμε αντιμέτωποι με πολύ σημαντικά και χρόνια προβλήματα που ταλανίζουν τόσο την εύρυθμη λειτουργία του δήμου όσο και κατ’επέκταση φυσικά τους ίδιους τους δημότες. Τα κυριότερα από αυτά τα υπέρογκα χρέη προς πάσα κατεύθυνση (προμηθευτές, μισθοδοσία υπαλλήλων, εργολάβοι, κ.α.), ταμειακά ελλείματα και γενικότερα μια φοβερά δυσχερή εικόνα στο οικονομικό κομμάτι. Ελλείψεις στο στελεχιακό δυναμικό του προσωπικού του δήμου μιας και λόγω της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στην χώρα έχουν υποστελεχωθεί αρκετές υπηρεσίες με αποτέλεσμα εκ των πραγμάτων όσο αξιέπαινη και αν είναι η προσπάθεια και ο εργασιακός ζήλος που καταβάλλει το υπάρχον προσωπικό, ο πολίτης να μην εξυπηρετείτε στους χρόνους που εμείς θα επιθυμούσαμε σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας του. Επιπλέον, οι σκαμμένοι και κατεστραμμένοι ουσιαστικά δρόμοι σε πολλά σημεία του οδικού δικτύου εντός της πόλης είναι ένα από τα μείζον ζητήματα που αντιμετωπίζουμε λόγω του αρκετά χρονοβόρου πλην όμως μεγάλης σημασίας για την ποιότητα ζωής των πολιτών, έργου της ύδρευσης-αποχέτευσης. Τέλος, η «καυτή πατάτα» της πάντα ζημιογόνας-ελλειματικής για τον δήμο και υπό εκκαθάρριση τα τελευταία 7 χρόνια Δ.Ε.Υ.Α.Μ. αποτελεί κατά την γνώμη μου ένα επικίνδυνο βαρίδι στους κόλπους του δήμου και πρέπει το συντομότερο δυνατόν να κλείσει.

  1. Οι προτεραιότητες της Δημοτικής Αρχής;

Πάγια και διαρκή προτεραιότητα της διοίκησης μας από την πρώτη στιγμή ανάληψης καθηκόντων έως και σήμερα είναι ο συνεχής εξορθολογισμός των δαπανών, με περικοπές στις περιττές σπατάλες σε συνδυασμό με την αύξηση εσόδων στο μέτρο του εφικτού ώστε ο δήμος να ορθοποδήσει. Με δεδομένο αυτό, βραχυπρόθεσμος στόχος η ολοκλήρωση των υπό εξέλιξη έργων καθώς επίσης και ο σχεδιασμός για νέα έργα και δράσεις που θα μείνουν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές με γνώμονα πάντα τόσο την βελτίωση της καθημερινότητας όσο και της ποιότητας ζωής των συμπολιτών μας. Μερικά από αυτά:

  • Αποκατάσταση δρόμων στο οδικό δίκτυο της πόλης
  • Άμεση έγκριση και εφαρμογή του ΓΠΣ
  • Υδροδότηση Κινέττας
  • Επαναφορά στην δικαιοδοσία του δήμου της διαχείρισης της χερσαίας ζώνης των λιμανιών σε Πάχη Μεγάρων και Ν.Πέραμο
  • Κατασκευή Πάρκου Κυκλοφοριακής Αγωγής
  • Ίδρυση Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.)
  • Περαιτέρω ενίσχυση κοινωνικών δομών
  • Τουριστική ανάπτυξη μέσω ανάδειξης των πλούσιων αθλητικών-πολιτιστικών-αγροτικών-θρησκευτικών δραστηριοτήτων του δήμου μας.
  1. Έχουν επιλυθεί κάποια από αυτά που αναφέρατε;

Τολμώ να πω ότι ως ένα βαθμό αρκετά από αυτά έχουν πάρει το δρόμο για να επιλυθούν. Συγκεκριμένα, ο δήμος αν και ήταν εκ των πρώτων φαβορί πριν ένα χρόνο για να κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης, σήμερα έχει αφήσει πίσω του οριστικά αυτό το κεφάλαιο μιας και με την κατάλληλη στρατηγική που ακολουθήθηκε στον οικονομικό τομέα κατέστη εφικτό να κρατηθεί όρθιος αρχικά με την λήψη δανείου για ισοσκελισμό του προυπολογισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και εν συνεχεία πρόσφατα όπου έπειτα από αλλεπάλληλες πολιτικές πιέσεις με μεθοδικότητα και στοχευμένο τρόπο ανάδειξης της σημαντικότητας του προβλήματος, ήρθε ως επισφράγισμα αυτών η επιχορήγηση για τα ληξιπρόθεσμα χρέη από το ΥΠΕΣ, βάζοντας μας πλεόν σε εμφανώς καλύτερη μοίρα από εκείνη που φαινόταν κατά πολλούς προδιαγεγραμμένη (πτώχευση). Ταυτόχρονα, προχωράει με γοργούς ρυθμούς η συνεργασία-συνεννόηση με την ΕΥΔΑΠ ώστε να λυθούν αρκετά σημαντικές εκκρεμότητες που αφορούν υποθέσεις της Δ.Ε.Υ.Α.Μ. – κυρίως οικονομικού χαρακτήρα (συμψηφισμός χρεών, κλπ) – κάτι το οποίο ενδεχομένως να ανοίξει το δρόμο εντός της θητείας μας για το ποιο θα είναι τελικά το μέλλον της υπό εκκαθάριση ΔΕΥΑΜ, πάντα με κύριο μέλημα μας ως διοίκηση το συμφέρον του Μεγαρικού λαού.

  1. Είστε ευχαριστημένοι ως Δημοτική Αρχή από την πορεία της θητείας σας;

Νομίζω πως αυτή είναι μια ερώτηση που οι πλέον κατάλληλοι να την απαντήσουν είναι οι συμπολίτες μας από τα Μέγαρα και την Ν.Πέραμο στους οποίους και λογοδοτούμε εμείς οι αιρετοί και κρινόμαστε φυσικά καθημερινά για τα πεπραγμένα μας ως δημοτική αρχή. Εκείνο που μπορώ μόνο να πω είναι ότι τα πρώτα 2 χρόνια της θητείας μας δώσαμε μια μεγάλη μάχη και καταφέραμε να κρατήσουμε τον δήμο οικονομικά και λειτουργικά όρθιο και από δω και πέρα είμαστε αισιόδοξοι πως με τις βάσεις που χτίσαμε όλο αυτό το διάστημα θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε το δικό μας στίγμα διοίκησης για τον τόπο μας.

  1. Έχετε τη συμπαράσταση της πολιτείας για την επίλυση των προβλημάτων;

Είναι γεγονός ότι η εκάστοτε κεντρική διοίκηση με την τοπική αυτοδιοίκηση έχουν αμφίδρομες και αλληλένδετες σχέσεις στον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Δουλειά δική μας την οποία και πράττουμε αδιάκοπα είναι να πιέζουμε με κάθε τρόπο και προς πάσα κατεύθυνση τους διοικούντες τις τύχες της χώρας μας να εισακούσουν τα προβλήματα των συνδημοτών μας και από κοινού να χαράξουμε επωφελείς λύσεις για να αντιμετωπιστούν αυτά. Πιστεύω εν προκειμένω πως σε πολύ μεγάλο και ικανοποιητικό βαθμό ιδίως το τελευταίο 1 χρόνο αναδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με παραστάσεις σε υπουργεία, οργανισμούς και φορείς της δημόσιας διοίκησης πολλά από τα προβλήματα του τόπου μας, έχουμε τύχει ουσιαστικής συμπαράστασης από την πολιτεία και παρά το γραφειοκρατικό τέρας που μαστίζει χρόνια τώρα το δημόσιο βίο, νομίζω πως βαδίζουμε συγκροτημένα βραχυπρόθεσμα-μεσοπρόθεσμα στην επίλυση αρκετών εκ των προβλημάτων.

  1. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της Βουλής στην περιοχή σας, συμπαραστέκονται, έχουν ανοικτές τις πόρτες τους, στα δίκαια αιτήματα των κατοίκων της πόλης σας;

Σας είπα και προηγουμένως ότι δουλειά δική μας είναι η ανάδειξη των προβλημάτων και η προώθηση αυτών με σωστό πλάνο προς την κεντρική εξουσία. Οι Βουλευτές της Αττικής ενημερώνονται εγκαίρως και ορθώς από την διοίκηση του δήμου μας και στην πλειοψηφία τους έχουν σταθεί αρωγοί σε αρκετές προσπάθειες που καταβάλλουμε από κοινού για την επίλυση των αιτημάτων μας. Είναι αλήθεια όμως -και εδώ μου δίδετε ευκαιρία με την ερώτηση σας αυτή να παραθέσω και την προσωπική μου άποψη- ότι η απουσία ύπαρξης και εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο έστω και ενός(!) εκ των 15 εκλεγμένων βουλευτών της περιφέρειας αττικής από την Δυτική Αττική, δεν βοηθά στο βαθμό εκείνο που εγώ προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε. Εκτιμώ, ότι έχει ωριμάσει για τα καλά και είναι επιτακτική ανάγκη η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής να εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο ως ξεχωριστή περιφέρεια εκλέγοντας τους  δικούς της βουλευτές. Είναι ένα ξεκάθαρο και πάγιο αίτημα των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής μας.

  1. Κλείνοντας, ποιό είναι το μήνυμα που θα στέλνατε, μέσα από αυτή τη συνέντευξη, στους αρμόδιους παράγοντες, αναφορικά με το Δήμο Μεγαρέων και τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε;

Αυτό που θα ήθελα να αναφέρω και συνάμα να εφιστήσω την προσοχή είναι ότι στην χώρα μας ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κομβικός και ουσιαστικός στην συμβολή για καλυτέρευση του επιπέδου διαβίωσης του κάθε ανθρώπου και η πολιτεία είναι υποχρεωμένη και οφείλει όχι μόνο να ακούει και να καταγράφει τις αδυναμίες ή τα προβλήματα, αλλά να χαράζει πολιτικές τέτοιες που να δίνει το έναυσμα αλλά και την δύναμη αν θέλετε σε όλους εμάς που ασχολούμαστε με τα κοινά (δίχως να είμαστε επαγγελματίες της πολιτικής) να προσπαθούμε και να βάζουμε τα δυνατά μας για να καταφέρνουμε να επιλύσουμε όλα αυτά που ταλαιπωρούν τους συμπολίτες μας. Συνεπώς, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δεχθούμε καμία ακόμη περικοπή στους ήδη κατακρεουργημένους τα τελευταία χρόνια ΚΑΠ των ΟΤΑ.