Κύρτσος: Όταν γίνουμε κυβέρνηση να «κουρέψουμε» τα χρέη της ΝΔ στις τράπεζες

Ο Γιώργος Κύρτσος, απαντώντας με ανάρτησή του στο Twitter για το ύψος των προεκλογικών δαπανών του κόμματός του, τι νομίζεται ότι είπε; Υποσχέθηκε -απευθυνόμενος προφανώς στον ελληνικό λαό- ότι αν κερδίσει η Νέα Δημοκρατία τις εκλογές θα κουρέψει τα δάνειά της! Φοβερό;

Πάμε από την αρχή. Τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η ΝΔ στις τράπεζες θα τα «κουρέψει».

Έγραψε συγκεκριμένα ο Γιώργος Κύρτσος:

«Απορεί ο Τσίπρας που η ΝΔ χρηματοδοτεί διαφημιστική καμπάνια στο διαδίκτυο ενώ χρωστάει.

»Θέλει το χρέος της ΝΔ μέσο πολιτικής αδρανοποίησής της. Τέτοια δημοκρατική ευαισθησία.

»Πρότασή μου. Νέα ρύθμιση μετά την άνοδο ποσοστού της ΝΔ με διαγραφή καταχρηστικών, τοκογλυφικών χρεώσεων».

Στις 7 Ιουλίου ψήφος στη ΝΔ σημαίνει «κούρεμα» των χρεών της στις τράπεζες, τα οποία θα κληθεί να πληρώσει το κορόιδο ελληνικός λαός.

(ΠΗΓΗ : https://www.tribune.gr/politics/news/article/590081/kyrtsos-otan-ginoyme-kyvernisi-na-koyrepsoyme-ta-chrei-tis-nd-stis-trapezes.html  )

ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ : Τα αμύθητα κέρδη στις τσέπες, τα χρέη στην καυτή υψικάμινο

Η φλόγα, η φωτιά, η φωτίτσα, με μια λέξη το σήμα κατατεθέν της Χαλυβουργικής που για αρκετές γενιές παιδιών σήμαινε «τώρα φτάσαμε» ή «επιτέλους φύγαμε» από την Αθήνα, τελικά έσβησε κυριολεκτικά και συνολικά. Φυσικά η φλόγα έχει σβήσει εδώ και δεκαετίες, όταν οι ηλεκτρικοί φούρνοι αντικατέστησαν την υψικάμινο.

Τώρα πια κατέβηκαν και οι διακόπτες, την ίδια στιγμή που οι βαθύπλουτοι ιδιοκτήτες της Χαλυβουργικής δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή πρόθεση ρύθμισης των οφειλών τους και, πολύ περισσότερο, επανεκκίνησης της μονάδας.

Οσο για τα χρέη των 430 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ, η απάντηση είναι πλέον δεδομένη και γνωστή στον κάθε πολίτη της χώρας.

Η διακοπή παροχής ρεύματος από τον ΑΔΜΗΕ λόγω των 31 εκατ. που οφείλει η Χαλυβουργική στη ΔΕΗ πυροδότησε σωρεία δημοσιευμάτων για την εταιρεία και τους ιδιοκτήτες της.

Η ουσία όμως είναι μία: Με την ίδια μέθοδο του «δεν πληρώνω», οι μεγαλοβιομήχανοι, μεγαλοεφοπλιστές και μεγαλοεκδότες τίναξαν και τινάζουν με τα «κόκκινα» επισφαλή δάνειά τους τις τράπεζες και την οικονομία της χώρας στον αέρα.

Οι συνεχείς, ακόμα και πολύ πρόσφατες ενδοοικογενειακές κόντρες -αληθινές ή προσχηματικές- δεν επιτρέπουν αισιόδοξες σκέψεις.

Η συνέντευξη-ποταμός του πατέρα Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου στην «Καθημερινή» (16/12/2018), στην οποία επικρίνει και τα παιδιά του, που θεωρούν αδύνατο να δόθηκε όλη αυτή η συνέντευξη, δημιούργησε νέες προστριβές. Ακόμα και εκδοτικοί όμιλοι -άγνωστο (;) γιατί- παίρνουν θέση στο νέο επεισόδιο της συνεχιζόμενης οικογενειακής σαπουνόπερας.

Μιλήσαμε με παλιούς και με νέους, με ανθρώπους που πέρασαν στην Ελευσίνα μια ολόκληρη ζωή. Οι περισσότεροι ζήτησαν ανωνυμία. Ζητήσαμε τα φώτα οικονομικού αναλυτή που γνωρίζει την «πιάτσα». Ανατρέξαμε, τέλος, σε παλιά και σημερινά δημοσιεύματα.

Ολα αυτά στην προσπάθεια να ξετυλίξουμε άλλη μια ιστορία του καπιταλισμού ελληνικής κοπής, των λίγων μεγάλων, παραδοσιακών, αλλά και των μικρών ουρανοκατέβατων οικογενειών, που επένδυσαν αρχικά στην Ελλάδα, δημιούργησαν θέσεις εργασίας, αγκαλιάστηκαν με το πολιτικό σύστημα, θησαύρισαν και τελικά ρήμαξαν και τις επιχειρήσεις τους και την οικονομία της χώρας.

Αφηγήσεις που ασφαλώς περιέχουν υποκειμενικές ή υπερβολικές κρίσεις, αλλά που δίνουν τελικά μια καθαρή εικόνα για τη Χαλυβουργική.

Παν. Αγγελόπουλος: «δαιμόνιος και αδυσώπητος»

Πρώτο ξεκίνημα το 1925 από τον Θεόδωρο και τους δύο από τους τρεις γιους του, με εμπόριο σιδήρου και στη συνέχεια το 1932 με εργοστάσιο κατασκευής καρφιών, ελασμάτων, συρματοπλεγμάτων κ.λπ. στην οδό Πειραιώς.

Το 1938 και μέχρι την Κατοχή εγκαταστάθηκαν εκεί ηλεκτρικοί κλίβανοι που μπορούσαν να παράγουν χάλυβα. Ο πόλεμος και η Κατοχή διακόπτουν τη λειτουργία και ανάπτυξη της μονάδας.

Ο Παναγιώτης είναι αυτός που στις αρχές της δεκαετίας του 1950 χτίζει ουσιαστικά τη Χαλυβουργική. Πήρε τη μικρή μονάδα και την έκανε αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως Χαλυβουργική με έδρα την Ελευσίνα.

Σημειώνεται εδώ ότι η Χαλυβουργική ήταν από τις βιομηχανίες που επωφελήθηκαν ιδιαίτερα από τα δανεικά (κι αγύριστα) που πήραν μέσω πιστώσεων το 1950-51 κάποιες ελληνικές βιομηχανίες από το πακέτο Μάρσαλ, την «έμπρακτη» δηλαδή συμπαράσταση των ΗΠΑ στα κράτη που κινδύνευαν από τον κομμουνισμό.

Το 1961 λειτουργεί η πρώτη υψικάμινος, ενώ αρχίζει η κατασκευή της δεύτερης. Οσοι τον γνώριζαν τον περιγράφουν ως έναν αμόρφωτο, εξαιρετικά ανήσυχο και πανέξυπνο άνθρωπο, που διέθετε ως τυπικό προσόν απολυτήριο Δημοτικού. Ανήκε στη γνωστή στόφα των παλιών λεγόμενων «αυτοδημιούργητων και δαιμόνιων» επιχειρηματιών. Ικανότατος και παράλληλα αδυσώπητος και μοχθηρός. «Τον απεχθάνονταν ακόμα και τα παιδιά του» ήταν ένα από τα σκληρά περιγραφικά σχόλια για «το αφεντικό που όλα τα υπολόγιζε».

Ο Π. Αγγελόπουλος γυρνούσε επί χρόνια με ένα αεροπλάνο ολόκληρο τον κόσμο, επισκεπτόταν χαλυβουργεία και εγκαταστάσεις, αγόραζε μηχανήματα κι έκλεινε συμφωνίες. Ετσι χτίστηκε η γιγαντιαία αυτή μονάδα, που μπορεί να επιβάρυνε -όπως και τόσες άλλες- το περιβάλλον στο Θριάσιο, έδωσε όμως δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους και τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες της.

«Δεν ησύχαζε και ακόμα και την ώρα της ανάπαυσης σχεδίαζε και προχωρούσε συνεχώς σε αγορές στο εξωτερικό», λένε άνθρωποι που τον γνώρισαν. «Εστησε άλλα τέσσερα ή πέντε εργοστάσια χάλυβα εκτός Ελλάδας, όπως π.χ. στην Ουαλία. Αγόραζε πλοία και ξενοδοχεία, αφήνοντας τελικά αμύθητη κληρονομιά στα παιδιά του Κωνσταντίνο και Θόδωρο. Ηταν ένας άνθρωπος που ταυτόχρονα βασιζόταν στους συνεργάτες του, αλλά συγχρόνως τους τρομοκρατούσε. Ακόμα και τα παιδιά του συχνά εισέπρατταν ένα απόλυτο και κακότροπο “όχι” όταν κάτι ζητούσαν από τον πατέρα τους».

Τη δεκαετία του ’60 η Χαλυβουργική ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική, καθώς ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος είχε επενδύσει μεγάλο κομμάτι του πλούτου του στην τεχνολογική της υποδομή.

Μέχρι το 1969 ήταν περισσότερο ανταγωνιστική από αντίστοιχες ιταλικές χαλυβουργίες κι αυτό ήταν κάτι απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα. Σιγά σιγά όμως ο ίδιος άρχισε να δίνει μεγαλύτερη έμφαση σε επενδυτικές ροές στις άλλες επιχειρήσεις του.

Το εργοστάσιο της Ουαλίας, για παράδειγμα, είχε μετατραπεί στην πλέον σύγχρονη μονάδα παραγωγής χάλυβα. Ο Αγγελόπουλος αντιλαμβανόταν ήδη από τότε ότι το μετεμφυλιακό μοντέλο της ολιγαρχικής ελληνικής βιομηχανίας των λίγων οικογενειών δεν θα άντεχε για πολύ.

Οι πελατειακές σχέσεις με το κράτος και οι χαμηλές επενδύσεις των περισσότερων βιομηχάνων έσπρωχναν τα πράγματα σε αδιέξοδο.

Η πετρελαϊκή κρίση

Οταν έσκασε το 1972 επί χούντας η πετρελαϊκή κρίση, ο Αγγελόπουλος αντιλαμβανόταν ότι τα πράγματα ζόριζαν και μάλλον είχε δίκιο. Αυξήθηκε η τιμή του πετρελαίου, ενώ οι ελληνικές βιομηχανίες κατανάλωναν κατά μέσο όρο πολύ περισσότερη ενέργεια από τις ιταλικές ή τις βρετανικές μονάδες.

Επιπλέον, οι σκανδαλώδεις τότε επιδοτήσεις από τη ΔΕΗ στις βιομηχανικές μονάδες, που έπαιρναν δωρεάν το ρεύμα, δεν μπορούσαν να

Continue reading “ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ : Τα αμύθητα κέρδη στις τσέπες, τα χρέη στην καυτή υψικάμινο”