Η νέα κουλτούρα της σιωπής

Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής του νεοφιλελευθερισμού είναι αναμφίβολα ο φόβος. Αποτελεί πλέον κοινοτοπία να πει κάποιος ότι η υπαρξιακή ανασφάλεια, η εργασιακή αστάθεια και η απειλή της φτώχειας και του αποκλεισμού είναι μόνιμες μήτρες φόβου. Εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωποι με την έκπτωση σε μια φασματική κατάσταση ημιζωής.

Ομως υπάρχει ακόμα ένας φόβος, εξίσου μεγάλος– αν όχι μεγαλύτερος: η ικανότητά μας να σκεφτούμε διαφορετικά και, κυρίως, με ορίζοντα μια μετά τον καπιταλισμό πραγματικότητα. Η δύναμη των συστημικών ΜΜΕ να συκοφαντούν, να διαστρεβλώνουν και να απορρίπτουν ως εξωπραγματική και ανεφάρμοστη κάθε ιδέα που αντιτίθεται στο σημερινό status quo, είναι τεράστια και χειροπιαστή.

Ο καπιταλισμός έχει κατορθώσει να εξορίσει από την ημερήσια διάταξη κάθε εναλλακτικό σχέδιο, κάθε διαφορετική πρόταση, κάθε μορφή ουτοπίας. Αυτό αντανακλάται σε πολιτικό επίπεδο στο δόγμα «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», ενώ σε πολιτισμικό επίπεδο εκφράζεται τις τελευταίες δεκαετίες με τον πολλαπλασιασμό δυστοπικών έργων στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο, τα οποία, σε τελική ανάλυση –και παρά την αριστουργηματική δομή και πλοκή πολλών απ’ αυτών– ωθούν το κοινό-πολίτες να εσωτερικεύσει τη λογική του μάταιου, της απελπισίας και της προδιαγεγραμμένης ήττας έναντι ενός συντριπτικά υπέρτερου αντιπάλου.

Μια νέα «κουλτούρα της σιωπής» (Πάουλο Φρέιρε) εξυφαίνεται αργά και σταθερά, στο σαθρό έδαφος κρίσεων, εκτάκτων αναγκών και μόνιμης κατάστασης εξαίρεσης. Ο στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και ο χαρακτηρισμός ως γραφικού απειλεί όποιον χρησιμοποιήσει όρους του παρελθόντος –ταξικός, εκμετάλλευση, αντίσταση, εξέγερση, επανάσταση κ.λπ.– οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί από τους ιδεολόγους του νεοφιλελευθερισμού «αρχαϊκοί».

Φυσικά πρόκειται για μια φραστική ταχυδακτυλουργία, καθώς οι βασικοί εκπρόσωποι του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού αρχαϊσμού αποδίδουν στους αντιπάλους τους τις δικές τους «ιδιότητες»: ανταγωνισμός, αλληλοεξόντωση, δίκαιο του ισχυρότερου, φυσική επιλογή, κοινωνικός ευγονισμός.

Σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και παρακμής έχει ιδιαίτερη σημασία, όπως έλεγε ο Τρότσκι, να μάθουμε να κολυμπάμε ενάντια στο ρεύμα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε φωνή για να εκφράσουμε όχι μόνο την αντίθεσή μας στον αρπακτικό καπιταλισμό, αλλά και ιδέες, προτάσεις και σχέδια για το μέλλον.

Επεξεργασμένα, συγκροτημένα και με γείωση στην πραγματικότητα γύρω μας. Η συζήτηση για το μέλλον μετά τον καπιταλισμό, η οποία ανακόπηκε βίαια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων, πρέπει να ξαναρχίσει επειγόντως.

Οχι με όρους παρελθόντος και «επιβεβαίωσης» των δικών μας (κομματικών, φατριαστικών ή ατομικών) αληθειών, αλλά παρόντος και μέλλοντος στο φως της ιστορικής εμπειρίας και των ορίων που θέτουν η νέα πραγματικότητα των ανθρώπινων αναγκών και των περιορισμών της Φύσης.

Οι νέες τεχνολογίες παρέχουν δυνατότητες επικοινωνίας και διαμοιρασμού της γνώσης σε πρωτόγνωρο επίπεδο, αρκεί να υπάρχει επιθυμία επικοινωνίας και περιεχόμενο γνώσης για να μοιραστούμε. Η κίβδηλη μετα-αλήθεια των Τραμπ και σία μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια νέα κουλτούρα πράξης και αντίστασης στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού και του νοήματος της Ιστορίας.

Η παρουσίαση της υποταγής σαν αντίστασης, της προσαρμογής σαν εξέγερσης και του κομφορμισμού σαν ατομικής πρωτοβουλίας είναι βασικό όπλο της ιδεολογίας του κυρίαρχου συστήματος, με στόχο την αδρανοποίηση του νου και την αναπαραγωγή της νοσηρής καθημερινότητάς του.

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/i-nea-koyltoyra-tis-siopis   )

Ηρθε η ώρα

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πέρασε από φωτιά κι από σίδερο για να φτάσει ώς τις μέρες μας. Και πέτυχε σε δύσκολες εποχές κατακτήσεις που σήμερα φαίνονται αυτονόητες και οι οποίες όμως τώρα αμφισβητούνται. Τα συνδικάτα κατάφεραν να βελτιώσουν τη ζωή των εργαζομένων, να εκδημοκρατίσουν τις κοινωνικές σχέσεις, να νομιμοποιήσουν πολλά, με πρώτο και βασικό το δικαίωμα της αντίστασης σε αντεργατικές αποφάσεις. Οι κινητοποιήσεις, η στάση εργασίας και η απεργία δεν ήταν πάντοτε αυτονόητα δημοκρατικά δικαιώματα. Για να αναγνωριστούν ως τέτοια, χύθηκε αίμα.

Αν οι εργαζόμενοι πέτυχαν όσα πέτυχαν, αυτό το οφείλουν στη μαζική συμμετοχή τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις τους, στα στοχευμένα και επεξεργασμένα, κάθε φορά, αιτήματά τους, στην ευρύτερη κοινωνική αποδοχή των αγώνων τους, στην ικανότητά τους να ηγούνται των κοινωνικών αγώνων για το δικαίωμα στη δουλειά, στην υγεία και στην παιδεία, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου, για τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Είναι αλήθεια ότι εδώ και αρκετά χρόνια το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Ορισμένες έρευνες υπολογίζουν ότι οι συνδικαλισμένοι εργάτες δεν υπερβαίνουν το 10% με 15% αυτών που εργάζονται.

Οι πιο δραστήριες οργανώσεις είναι κυρίως αυτές του κρατικού τομέα και του ευρύτερου δημόσιου. Στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας η κατάσταση δεν έχει καμία σχέση ακόμη και με το πρόσφατο παρελθόν.

Οι εργαζόμενοι αισθάνονται απροστάτευτοι και στους χώρους δουλειάς κυριαρχεί –το λιγότερο– ο φόβος.

Γυρίζουν την πλάτη στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία πολλές φορές εξυπηρετεί τα στενά δικά της συμφέροντα παρά του κλάδου.

Το πρόβλημα αποκτάει δραματικές διαστάσεις. Και δεν μπορεί με κανέναν άλλο τρόπο να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με πρωτοβουλία των ίδιων των εργαζομένων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα βιώνει έναν θανάσιμο εκφυλισμό, από τον οποίο μπορεί να ξεφύγει μόνο με τη μαζική συμμετοχή των ανθρώπων της δουλειάς στις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις και με τη σύγκρουσή τους με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που τείνει να αποστεώσει τα πάντα.

Ανεξαρτήτως της θέσης που παίρνει ο καθένας για την επίμαχη τροπολογία της κυβέρνησης αναφορικά με τις προϋποθέσεις κήρυξης απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία, πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι να θέσουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων των δικών τους οργανώσεων.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ,ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/irthe-i-ora-1)

Αίγυπτος: Επίθεση σε τέμενος με βόμβες και πυροβολισμούς – Φόβοι για δεκάδες νεκρούς

Ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε λίγο μετά τη μία το μεσημέρι της Παρασκευής σε τέμενος στην Αίγυπτο με τις πρώτες πληροφορίες να κάνουν λόγο για δεκάδες νεκρούς. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες που επικαλείται το Reuters υπήρξε και ένοπλη επίθεση, ενώ το Sky News Arabia αναφέρει ότι οι νεκροί εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν τους 50.

Στο σημείο έσπευσαν άμεσα ασθενοφόρα ώστε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες στους τραυματίες.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ http://www.topontiki.gr/article/248135/aigyptos-epithesi-se-temenos-me-vomves-kai-pyrovolismoys-fovoi-gia-dekades-nekroys)