Εκατό χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού – που από το 1994 αναγνωρίζεται επισήμως από την ελληνική πολιτεία με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου – αναφέρεται στα βίαια, μαζικά, φονικά γεγονότα, της δεύτερης και των αρχών της τρίτης δεκαετίας του 20αι., που έλαβαν χώρα στην καταρρέουσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την φυσική εξόντωση, τον αφανισμό, τον εκτοπισμό, την εκρίζωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες.

Τα γεγονότα αυτά πυροδοτήθηκαν από την σταδιακά αυξανόμενη ανάδυση και εντεινόμενη επίδραση του τουρκικού εθνικισμού στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προς τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα κατέστη κυρίαρχη ιδεολογία, αναλαμβάνοντας δια των πολιτικών εκφραστών του, την εξουσία και τον έλεγχο της αυτοκρατορίας.

Η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους το 1908 στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη θεωρείται η απαρχή του για τους «συστηματικούς» και «οργανωμένους» – όπως υποστηρίζουν σύγχρονοι ιστορικοί και ερευνητές – διωγμούς, εξαντλητικές πορείες εξόντωσης, εγκλεισμούς σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασίες, βιαιότητες, σε βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Όπως επισημαίνουν, οι ίδιοι, οι ωμότητες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους και σε διάφορες φάσεις, μέσα στη δεκαετία 1913-1923 και μέσα σε εμπόλεμες συνθήκες, αλλά και σε ειρηνικά μεσοδιαστήματα, στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογιστεί, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν. Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφέρει :

«Οι ¨Έλληνες σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν την έναρξη των διωγμών, σε ήταν περίπου 2 με 2.2 εκατομμύρια. Στο χώρο του Πόντου ήταν περίπου 450.000. Στην επίσημη απογραφή του 1928 καταμετρήθηκαν, ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, επισήμως, 1.2 εκατομμύρια. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων που χάθηκαν στην περίοδο 1914-22, αυτών που αγνοείται η τύχη τους, είναι της τάξης των 700.000- 800.000, σε όλη την έκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Το επίσημο τουρκικό κράτος, που διαδέχθηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρνείται ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Ανατολής τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της αυτοκρατορίας.

«Η Τουρκική Δημοκρατία, δημιουργείται το 1923, δηλαδή μετά το τέλος των γεγονότων. Τα γεγονότα και τις γενοκτονίες τις προκάλεσε ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός, οι Νεότουρκοι στην αρχή και ο Κεμάλ στη συνέχεια. Η σχέση του σύγχρονου τουρκικού κράτους με αυτούς που διέπραξαν τις γενοκτονίες μπορεί να μην είναι θεσμική, είναι όμως οργανική, γιατί ουσιαστικά αυτοί δημιουργούν το τουρκικό κράτος» αναφέρει ο κ. Αγτζίδης.

Ο ίδιος, ο όρος «γενοκτονία» διατυπώθηκε και ενσωματώθηκε στο διεθνές δίκαιο, μεταγενέστερα (1948) από τον Πολωνό νομομαθή Ράφαελ Λέμκιν, με σκοπό τη νομική περιγραφή «μαζικών εγκλημάτων» από κυρίαρχες εξουσίες, με προσχεδιασμό, οργάνωση, συστηματικότητα και με σκοπό «τη μεθοδευμένη εξολόθρευση, ολική, ή μερική» διαφόρων «εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών, ή άλλων μειονοτήτων» και έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου επιστημονικού διαλόγου και κοινωνικού προβληματισμού.

Το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, σύμφωνα με μελετητές των γεγονότων, είτε εξαιτίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είτε και του συνεχιζόμενου επιστημονικού διαλόγου και της διαδικασίας τεκμηρίωσης, ή και των δύο, κρατήθηκε χαμηλά για δεκαετίες, ώσπου άρχισε σταδιακά να τίθεται εντονότερα από την προσφυγική «Κοινωνία των Πολιτών», τους επιζήσαντες και τους απογόνους τους, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα

Η οργανωμένη μελέτη των πηγών, η αξιοποίηση των μαρτυριών, αλλά και έργα νεώτερων ιστορικών, ελλήνων και ξένων, μεταξύ αυτών και σύγχρονων τούρκων ιστορικών, τις τελευταίες δεκαετίες βοήθησε στην αποσαφήνιση του ιστορικού τοπίου και σε ευρεία επιστημονική τεκμηρίωση του αιτήματος «μνήμης» και αναγνώρισης «γενοκτονικών» πρακτικών, οι οποίες εφαρμόστηκαν κατά των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, μεταξύ αυτών και κατά του ποντιακού ελληνισμού (1916-1922).

Έγκριτοι Έλληνες και ξένοι, ιστορικοί, νομικοί, κοινωνιολόγοι, αποφαίνονται σήμερα, παραθέτοντας στοιχεία και επιχειρήματα, ότι οι διωγμοί, οι θάνατοι, οι πυρπολήσεις χωριών και οι εκτοπίσεις, εκείνη της περιόδου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποτελούσαν μέρος ενός «μεθοδευμένου» και «συστηματικού» σχεδίου της εθνικιστικής «ελίτ» των Νεότουρκων, με κύριο στόχο τον «εκτοπισμό», την “εκδίωξη από τα εδάφη της αυτοκρατορίας” με τη χρήση βίαιων, απάνθρωπων πρακτικών που είχαν ως αποτέλεσμα μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, με ανεπανόρθωτες συνέπειες για τις χριστιανικές μειονότητες της Ανατολής.

Ολόκληρο το αφιέρωμα στη Γενοκτονία των Ποντίων στη συνδρομητική σελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Διαβάστε επίσης: 

Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων: Με κόκκινο και μαύρο χρώμα θα φωτιστεί η Βουλή

O ΠτΔ για τη Γενοκτονία των Ποντίων: Οι θύτες να εκφράσουν «μιάν ειλικρινή αναδρομική συγγνώμη»

Συνάντηση Αλ.Τσίπρα με ποντιακά σωματεία: Να αναγνωριστούν και από τους γείτονες μας τα ιστορικά γεγονότα

Κ. Μητσοτάκης: Η ΝΔ θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί στον αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων

ΑΝΕΛ: Αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού τώρα

Β. Λεβέντης για Γενοκτονία Ποντίων: Άσβεστη η μνήμη, αλλά και η προσπάθεια για αναγνώριση από την τουρκική κυβέρνηση

 

(ΠΗΓΗ : https://www.amna.gr/home/article/361746/Ekato-chronia-apo-ti-Genoktonia-ton-Pontion  )

Ο καρκίνος θα θεραπεύεται σε δέκα χρόνια – Tι αποκαλύπτει έρευνα

Ελπίδες για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του καρκίνου μέσα σε μια δεκαετία δίνουν κορυφαίοι Βρετανοί επιστήμονες, αποκαλύπτοντας ότι με μια νέα γενιά φαρμάκων οι κακοήθεις όγκοι θα είναι ελέγξιμοι και μη θανατηφόροι.

Όπως υπογράμμισε ο καθηγητής Πωλ Γουόρκμαν του Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο (ICR) του Λονδίνου χάρις στην πρωτοποριακή έρευνα της ομάδας του «ο καρκίνος θα γίνει μια διαχειρίσιμη ασθένεια».

Τα νέα φάρμακα θα οδηγήσουν «ουσιαστικά στη θεραπεία του» καθιστώντας τον καρκίνο μια μακροχρόνια νόσο, όπως το HIV και το άσθμα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Ο καρκίνος είναι θανατηφόρος επειδή επιδεικνύει υψηλή προσαρμοστικότητα και ανοχή στα τρέχοντα φάρμακα με αποτέλεσμα οι κακοήθεις όγκοι να αναπτύσσονται, να εξαπλώνονται και να καθίστανται ανίατοι. Αλλά οι ερευνητές του ICR εντόπισαν κάποιους από τους μηχανισμούς που προκαλούν αυτές τις αλλαγές και δηλώνουν πεπεισμένοι ότι μια νέα γενιά φαρμάκων θα μπορεί να σταματά τις μεταστάσεις και την εξέλιξη του καρκίνου.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γουόρκμαν το αποτέλεσμα «θα συνιστά ουσιαστικά θεραπεία», Οι ασθενείς θα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τους καρκίνους με ένα μείγμα ακτινοβολίας, χημειοθεραπείας και χειρουργικών΄επεμβάσων, αλλά μετά θα παίρνουν τα νέα φάρμακα που θα σταματούν την ανάπτυξη και την εξάπλωση των εναπομεινάντων καρκινικών κυττάρων.

Ο στόχος είναι να διατηρείται ο καρκίνος υπό έλεγχο για τόσο διάστημα, ώστε οι ασθενείς τελικά να φεύγουν από τη ζωή λόγω γήρανσης ή από άλλα αίτια.

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να βρούμε τρόπους να καταστήσουμε τον καρκίνο διαχειρίσιμη ασθένεια μακροπρόθεσμα και ολοένα και συχνότερα ιάσιμη», λέει ο δρ Γουόρκμαν, επισημαίνοντας ότι η νέα γενιά αντικαρκινικών φαρμάκων θα είναι έτοιμη μέσα σε δέκα χρόνια.

(ΠΗΓΗ : https://www.tribune.gr/lifestyle/news/article/578552/o-karkinos-tha-therapeyetai-se-deka-chronia-ti-apokalyptei-ereyna.html  )

Ο καφές χαρίζει χρόνια ζωής – Ποια άλλα οφέλη έχει

Κόντρα στην κοινή άποψη ότι όσοι πίνουν πολλούς καφέδες, βλάπτουν την υγεία τους, πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι η κατανάλωση 3-8 φλιτζανιών καφέ την ημέρα συμβάλλει στη μακροζωία.

Ταυτόχρονα βελτιώνει την όψη της επιδερμίδας, τις κοινωνικές δεξιότητες και την εγρήγορση και σας βοηθά να έχετε θετική στάση ζωής.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Journal of American Medical Association, η τακτική κατανάλωση καφέ μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας υγιεινής διατροφής που βελτιώνει τα ποσοστά θνησιμότητας.

Καταναλωτές καφέ ηλικίας 38 έως 73 ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο εξετάστηκαν προκειμένου να διερευνηθεί πώς απορροφά το σώμα τους την καφεΐνη και αν η ουσία μειώνει τα ποσοστά θνησιμότητας.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι έπιναν ένα έως οκτώ φλιτζάνια αλεσμένο, στιγμιαίο και χωρίς καφεΐνη καφέ είχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν νωρίτερα από όσους δεν έπιναν καφέ.

Οι ερευνητές ισχυρίστηκαν ότι ο καφές παρατείνει τη διάρκεια ζωής και βελτιώνει την υγεία του δέρματος.

Εκείνοι που έπιναν ένα καφέ την ημέρα είχαν μικρότερο κίνδυνο ανάπτυξης ροδόχρου ακμής, μιας κοινής πάθησης του δέρματος. Βρέθηκε επίσης ότι η καφεΐνη καταστέλλει τα συμπτώματα της δερματικής νόσου και βελτιώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Η μελέτη διεξήχθη στη βάση ότι άνθρωποι στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία που έπιναν καφέ, συνδέονταν με θανάτους από κάποιες μορφές καρκίνου και καρδιαγγειακές παθήσεις. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι καταναλωτές καφέ που υπέφεραν από γενετικές μεταλλάξεις, είχαν βραδύτερο μεταβολικό ρυθμό, ειδικά όσοι έπιναν τουλάχιστον πέντε φλιτζάνια την ημέρα. Η μελέτη, ωστόσο, απέδειξε ότι η κατανάλωση περισσότερων καφέδων αυξάνει τη διάρκεια ζωής σας αντί να τη συντομεύει.

Σύμφωνα με άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Journal of Psychopharmacology, διαπιστώθηκε ότι όσοι έπιναν καφέ πριν από τη συμμετοχή τους σε ομαδικές δραστηριότητες ήταν πιο πιθανό να είναι δραστήριοι συγκριτικά με όσους δεν έπιναν καφέ. Όσοι πίνουν καφέ τείνουν επίσης να έχουν θετική στάση κατά τη διάρκεια ομαδικών συζητήσεων και διαπιστώθηκε ότι είναι πιο ελκυστικοί. Έτσι, η καφεΐνη στον καφέ βελτίωσε τις κοινωνικές δεξιότητες των συμμετεχόντων.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν τέλος, ότι όσοι πίνουν τακτικά καφέ, είναι πιο συγκεντρωμένοι στα καθήκοντά τους και δεν μπερδεύουν τα λόγια τους όταν εκφωνούν μια ομιλία.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/321584/o-kafes-harizei-hronia-zois-poia-alla-ofeli-ehei  )

Εννιά χρόνια, τρία μνημόνια, 32.000 εφαρμοστικές διατάξεις, 260 ευρώ μισθός…

Ανθρωποι και αριθμοί: το «φάρμακο» της λιτότητας βελτίωσε τους δείκτες της οικονομίας, αλλά τσάκισε τις ζωές των «ασθενών». Με αφορμή το βιβλίο που επιμελήθηκαν ο Γιάννης Κουζής και ο Κώστας Δημουλάς «Κρίση και κοινωνική πολιτική» (εκδ. Τόπος), η «Εφ.Συν.» μίλησε μαζί τους, αλλά και με τρεις γυναίκες που χτυπήθηκαν ανελέητα (απόλυση, ανεργία, ημιαπασχόληση με «ψίχουλα») από την οικονομική κρίση.

Το 2012 η Λίτσα Πατσατζή βρέθηκε ανάμεσα στους 3.068.000 πολίτες που ο τότε ΕΟΠΥΥ κατέγραφε ως ανασφάλιστους, τους 1,4 εκατομμύριο που η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραφε ως άνεργους, τους 380.000 ελεύθερους επαγγελματίες που ο ΟΑΕΕ κατέγραφε ως άτομα που απώλεσαν την ασφάλισή τους -και μαζί με αυτήν, την πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η Γεωργία Γούλα ζει στη Φυλή και είναι νοσηλεύτρια στο Θριάσιο Νοσοκομείο Ελευσίνας. Μέλος της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Πολιτών Φυλής», ασχολείται από το 2011 με τις δομές τροφίμων και τα δίκτυα «χωρίς μεσάζοντες», που σταδιακά μετεξελίχθηκαν σε αγορές καταναλωτών.

«Για ένα γαμώτο ξεκίνησε η όλη ιστορία. Σε μας μπορεί να μειώθηκαν οι μισθοί, να κόπηκαν τα δώρα, να χάσαμε περίπου 500 ευρώ από το μηνιαίο εισόδημά μας, και πάλι όμως δεν άλλαξε η ζωή μας τόσο πολύ όσων εκείνων που χάσανε τη δουλειά τους και φτάσανε στο σημείο να μην έχουν ούτε ένα ευρώ να πάρουν ένα καρβέλι ψωμί».

Η 22χρονη Βενετία Γραικού ανήκει στην περίφημη γενιά των 400 ευρώ – για την ακρίβεια, μέχρι την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού πριν από δύο μήνες, πληρωνόταν ακόμα λιγότερο, με 260 ευρώ μικτά για τετράωρη απασχόληση.

Ως παιδί που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, οι εφηβικές της μνήμες περιλαμβάνουν λέξεις όπως «ανεργία», «απολύσεις», «λουκέτο», «διαθεσιμότητα».

Αν η επιστημονική έρευνα μιλούσε μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων, αυτές οι τρεις γυναίκες θα μπορούσαν να είναι οι πρωταγωνίστριες του συλλογικού τόμου «Κρίση και κοινωνική πολιτική», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τόπος και την Τρίτη 16/4 παρουσιάζεται στο Πάντειο.

Καταλυτική επίδραση

Η οικονομική κρίση που χτύπησε με σφοδρότητα τη χώρα το 2010 επέδρασε καταλυτικά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης, από την αγορά εργασίας και την κοινωνική ασφάλιση μέχρι τις πολιτικές για την υγεία και τη μετανάστευση. Το «φάρμακο» που εφάρμοσαν οι δανειστές στην Ελλάδα (ιδιωτικοποιήσεις, μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, συμπίεση των μισθών) μπορεί να θεράπευσε την οικονομία, «έγραψε» όμως ανεξίτηλα στις ζωές των «ασθενών».

Οπως θα πουν οι κ. Κουζής και Δημουλάς (που επιμελήθηκαν τον τόμο), στην Ευρωπαϊκή Ενωση το καθεστώς της «μόνιμης λιτότητας» αποκτά θεσμικά χαρακτηριστικά ήδη από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1993) και ενισχύεται μέχρι και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (2012) και την απαίτηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Ετσι, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, «αντιμέτωπα με τους παραπάνω περιορισμούς και τις αντιφάσεις τους, εντείνουν τις πολιτικές μείωσης των δημόσιων κοινωνικών δαπανών συρρικνώνοντας, κυρίως, τις δαπάνες για τις συντάξεις και τις κοινωνικές μεταβιβάσεις με την ανόρθωση των προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής». Ειδικά στην Ελλάδα, τα τρία μνημόνια μεταβάλλουν δραματικά την πολιτική, την κοινωνική και την οικονομική θέση της χώρας.

Γ. Κουζής, Κ. Δημουλάς

Ακραία φτωχοποίηση

O καθηγητής Γιάννης Κουζής είναι κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μαζί με τον συνάδελφό του Κώστα Δημουλά επιμελήθηκαν τον τόμο «Κρίση και κοινωνική πολιτική», μια συλλογική εργασία με τη συμμετοχή 16 επιστημόνων. Αποτελεί πρωτοβουλία της Επιστημονικής Εταιρείας Κοινωνικής Πολιτικής, της οποίας ο Κουζής υπήρξε μέχρι πρόσφατα πρόεδρος, που διοργάνωσε συνέδριο με αντικείμενο την κρίση και τις συνέπειές της σε όλα τα πεδία της κοινωνικής πολιτικής.

«Στο βιβλίο, μαζί με τις τραγικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία, αναδεικνύονται τα αδιέξοδα που παρήγαγαν οι οκτάχρονες πολιτικές διαχείρισης της κρίσης με την επιβολή των 32.000 μνημονιακών εφαρμοστικών διατάξεων, αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους στο κοινωνικό σώμα για πολλές ακόμη δεκαετίες υπό συνθήκες σκληρής επιτροπείας μιας χώρας που έχει καταστεί αποικία χρέους», μας λέει ο Γιάννης Κουζής.

«Αυτή η θέση ενισχύεται από τη διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060, που στενεύει ασφυκτικά τα περιθώρια άρσης των αδιεξόδων, και με ένα διογκωμένο τμήμα της κοινωνίας να εκπαιδεύεται σε μια μακρόχρονη μίζερη επιβίωση.

»Μια μερίδα του να παλεύει να αποφύγει τον κίνδυνο φτώχειας, με τον οποίο ήδη ζει ο μισός σχεδόν πληθυσμός με βάση τα προ κρίσης εισοδηματικά κριτήρια, και ένα άλλο σημαντικό μέρος του να αναζητεί ανακούφιση βιώνοντας συνθήκες ακραίας φτωχοποίησης.

»Παράλληλα, η μονομερής προσήλωση στην αύξηση δεικτών οικονομικής μεγέθυνσης, που κακώς βαφτίζεται ως ανάπτυξη, φαίνεται να στηρίζεται στις επικερδείς διαθέσεις των όποιων επενδυτών απέναντι σε μια φτηνή αγορά εργασίας και με περιορισμένα τα εργαλεία δημόσιων πολιτικών σε συνθήκες αιωνόβιας υποθήκευσης της δημόσιας περιουσίας.

»Επιπλέον, η πρωτοφανής σε μέγεθος εξωτερική μετανάστευση ιδιαίτερα ειδικευμένου δυναμικού, που ασφυκτιά υπό τις παρούσες και παγιωμένες συνθήκες στην ελληνική αγορά εργασίας, αποτελεί ένα πρόσθετο και οδυνηρό αντιαναπτυξιακό αποτέλεσμα με την παραγωγική και κοινωνική αιμορραγία που συνεπάγεται.

»Βασικός στόχος του βιβλίου είναι η ευρεία ευαισθητοποίηση μέσα από τη γνώση της νέας πραγματικότητας ως αφετηρία για την αναζήτηση λύσεων χωρίς αυταπάτες. Αλλωστε ο ρόλος των κοινωνικών επιστημόνων, ιδιαίτερα μάλιστα στις συνθήκες της σύγχρονης πολυεπίπεδης κρίσης, είναι αυτονόητος. Να ερευνούν και να αναδεικνύουν στο φως τα προϊόντα της γνώσης αντί να επιλέγουν τη συσκότιση».

Πως η Ελλάδα μετατράπηκε σε ειδική οικονομική ζώνη

● Αποδιάρθρωση του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων και του τρόπου διαμόρφωσης των μισθών (οι συλλογικές συμβάσεις επανέρχονται σταδιακά)

● Απελευθέρωση των απολύσεων

● Ελαστικοποίηση των ωραρίων

● Ενίσχυση των ευέλικτων και επισφαλών μορφών εργασίας

● Βίαιη συμπίεση των δαπανών για την εργασία

● Σταδιακή μετάβαση της κοινωνικής ασφάλισης από τη συλλογική αντιμετώπιση του κινδύνου του γήρατος στην ατομική ευθύνη

● Περιορισμοί της δέσμης των καλυπτόμενων υπηρεσιών από την κοινωνική ασφάλιση υγείας και του δικαιώματος των πολιτών χρήσης των υπηρεσιών υγείας.

Λίτσα Πατσατζή – άνεργη

Βρίσκοντας παρηγοριά στην αλληλεγγύη​​​​​​

Για τους επίσημους δείκτες δεν ήταν παρά ακόμα ένας αριθμός στα ποσοστά της ανεργίας. Για την ίδια -όπως και για εκατομμύρια άλλους στην ίδια θέση- όσα βίωνε ήταν μια προσωπική τραγωδία. Ομως δεν το έβαλε κάτω. «Ως το 2012 είχα δικό μου βιβλιοπωλείο στο κέντρο του Περιστερίου. Το έκλεισα λόγω της κρίσης. Επειδή είχα και χρέη στο ΤΕΒΕ, ήμουν ανασφάλιστη. Εψαξα να βρω τρόπο να προμηθεύομαι φάρμακα και να κάνω εξετάσεις, γιατί είχα προβλήματα υγείας. Ηρθα σε επαφή με το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Περιστερίου. Είδα ότι προσφέρουν υπηρεσίες εθελοντικά, χωρίς διακρίσεις αν είσαι ξένος ή Ελληνας. Αποφάσισα να γίνω εθελόντρια και παραμένω…».

Το 2015, μας λέει η Λίτσα, «είχαμε φτάσει να εξυπηρετούμε πάνω από 5.000 ανασφάλιστους. Είχαμε πολλές ειδικότητες γιατρών -παθολόγο, ενδοκρινολόγο, καρδιολόγο, ψυχίατρο… τα τηλέφωνα στη γραμματεία χτυπούσαν ασταμάτητα…». Μετά την εγκύκλιο που επιτρέπει στους ανασφάλιστους την πρόσβαση στη δημόσια υγεία, η επισκεψιμότητα του Κοινωνικού Ιατρείου έχει ελαττωθεί. «Συνεχίζουμε όμως να δίνουμε φάρμακα».

Η Λίτσα παραμένει άνεργη. Δούλεψε μόνο πέντε μήνες σε κοινωφελές πρόγραμμα στον Δήμο Χαϊδαρίου. Μαζί με συμπολίτες της σύστησαν την ΚΟΙΝΣΕΠ «ΑΝΑ-ΒΙΩ-ΣΙ Δυτικά», για να ασχοληθούν με την ανακύκλωση και τη βιώσιμη ανάπτυξη σε συνεργασία με τους δήμους.

Γεωργία Γούλα – νοσηλεύτρια

Στη Φυλή πολλοί «ζουν» με το Επίδομα Αλληλεγγύης​​​​​​

Δουλεύοντας στο Θριάσιο Νοσοκομείο, τα τελευταία χρόνια στην ψυχιατρική κλινική, η Γεωργία είδε τις επιπτώσεις της κρίσης στο σώμα και στην ψυχή των ανθρώπων. «Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια άνεργη με τρία παιδιά. Ο σύζυγός της είχε μόλις χάσει τη δουλειά του. Ηρθε με δυσφορία, λέγοντας ότι πνίγεται. Είχε όλα τα συμπτώματα της κρίσης πανικού», μας λέει.

Η Γεωργία συμμετείχε ενεργά σε μία από τις πρώτες αγορές χωρίς μεσάζοντες της Αττικής, που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2011 με αφορμή το περίφημο «Κίνημα της Πατάτας». «Ξεκινήσαμε με τέσσερις παραγωγούς, με μέλι, λάδι, πατάτα, αλεύρι, σταδιακά μπήκαν κι άλλοι. Το 2017 σταματήσαμε εξαιτίας του ανταγωνισμού από τα σούπερ μάρκετ, που ρίχνανε τις τιμές το διάστημα που προκηρύσσαμε τις αγορές χωρίς μεσάζοντες. Είχαμε πιο ποιοτικά προϊόντα, αλλά ο κόσμος σκέφτεται την τσέπη του περισσότερο, ειδικά στην περιοχή μας. Εμείς είχαμε την πατάτα 40 λεπτά, το σούπερ μάρκετ 25».

Στη Φυλή, μια περιοχή ιδιαίτερα επιβαρυμένη, «πολύς κόσμος βασίζεται στο Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) για να επιβιώσει. Υπάρχουν όμως και πολύ φτωχές οικογένειες που δεν μπορούν να ενταχθούν στο ΚΕΑ επειδή έχουν ένα σπίτι ή ένα χωράφι. Διανέμουμε ακόμα τρόφιμα. Η κατάσταση έχει βελτιωθεί, έχουν ανοίξει κάποιες μικροδουλειές, δεν βλέπεις πια τόσο ακραία φτώχεια. Αλλά οι ανάγκες παραμένουν».

Βενετία Γραικού – νέα εργαζόμενη

«Δεν θεωρώ την κρίση κανονικότητα»​​​

«Ασχολήθηκα περισσότερο με τα κοινά όταν πήγα στο Επαγγελματικό Λύκειο. Κατάργησαν την ειδικότητα που είχα διαλέξει, τη νοσηλευτική. Εκανα το πρώτο έτος και αναγκαστικά σταμάτησα. Τότε κατάλαβα πως ό,τι γίνεται στην κοινωνία και στην πολιτική με επηρεάζει», μας λέει η Βενετία. «Στο 15μελές στο Λύκειο έμαθα να είμαι ενεργά στους δρόμους. Να συμμετέχω σε πορείες, να κυνηγάω τα δικαιώματά μου. Κινδύνεψα με αποβολή επειδή κάναμε πορεία στο κέντρο του Περιστερίου και διεκδικούσαμε τα βιβλία μας. Διαμαρτυρόμασταν για τον θεσμό της μαθητείας, τις διαθεσιμότητες των καθηγητών, την κατάργηση των σχολικών φυλάκων. Η εμπειρία αυτή με σημάδεψε».

Η Βενετία κυνήγησε το όνειρό της και κατάφερε να σπουδάσει νοσηλευτική σε δημόσιο ΙΕΚ. «Σκέφτομαι να ξαναδώσω πανελλαδικές για να πάω σε ΤΕΙ. Προς το παρόν δουλεύω σε βιοτεχνία με γυναικεία ένδυση. Είμαι τετράωρη, αλλά ο μισθός μου αυξήθηκε στα 310 ευρώ καθαρά. Είμαι ικανοποιημένη γιατί οι συνθήκες είναι ανθρώπινες. Δεν ξέρω αν θα άντεχα την ψυχολογική φθορά υπό άλλες συνθήκες με 300 ευρώ. Δεν θεωρώ την κρίση κανονικότητα. Εχουμε κάνει βήματα, αλλά έχουμε άλλα τόσα να κάνουμε».

(ΠΗΓΗ  : https://www.efsyn.gr/themata/191234_ennia-hronia-tria-mnimonia-32000-efarmostikes-diataxeis-260-eyro-misthos  )

Οκτώ χρόνια μετά την ανατροπή Καντάφι, η Λιβύη ξανά στο χάος

Οκτώ χρόνια, μετά την αιματηρή ανατροπή του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι (2011), με την παρέμβαση του διεθνούς συνασπισμού υπό Οτο ΝΑΤΟ, η Λιβύη βυθίζεται και πάλι στο χάος ενός πολέμου. Για την ακρίβεια ποτέ δεν βγήκε από αυτό…

Τα τελευταία 24ωρα οι δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, ηγέτη της ανατολικής Λιβύης, εξαπέλυσαν μια επίθεση για την κατάληψη της Τρίπολης, της πρωτεύουσας της χώρας και έδρας της κυβέρνησης “εθνικής ενότητας” υπό τον πρωθυπουργό και αντίπαλό του Φαγέζ Αλ Σαράζ. Η εν λόγω κυβέρνηση, που έχει την υποστήριξη ισχυρών πολιτοφυλακών, έχει υπό τον έλεγχό της τη Δυτική Λιβύη και έχει αναγνωριστεί ως η νόμιμη κυβέρνηση από τη διεθνή κοινότητα. Αντίθετα δεν την αναγνωρίζουν οι αρχές της ανατολικής Λιβύης και κυρίως το κοινοβούλιο που εξελέγη το 2014 και το οποίο προήγαγε τον Χάφταρ σε στρατάρχη. Παρά την έκκληση του ΟΗΕ για «ανθρωπιστική εκεχειρία» ώστε να επιτραπεί η απομάκρυνση των αμάχων και των τραυματιών, οι σφοδρές μάχες έξω από την Τρίπολη συνεχίζονται και ήδη δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή του.

Χωρισμένη στα δύο… 

Αν και το ίδιο έτος, μετά από εκλογές, το Εθνικό Γενικό Κογκρέσο, στο οποίο είχε παραδοθεί η εξουσία μετά την ανατροπή Καντάφι, αντικαταστάθηκε από ένα κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούσαν οι αντι-ισλαμιστές, ένας συνασπισμός παραστρατιωτικών οργανώσεων, η “Φατζρ Λίμπια” (“Αυγή της Λιβυης”), μετά από σφοδρές μάχες, καταλαμβάνει την Τρίπολη και επαναφέρει στη θέση του το Εθνικό Γενικό Κογκρέσο αναθέτοντας την εξουσία στον Αμπντάλα αλ Θένι. Οι δυνάμεις που είχαν εκλεγεί αυτοεξορίζονται στην ανατολική Λιβύη και έτσι η χώρα βρέθηκε με δύο αντίπαλες κυβερνήσεις και δύο κοινοβούλια. Τον Δεκέμβριο του 2015, μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, οι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και των βουλευτών υπογράφουν στο Μαρόκο μια συμφωνία, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Σχηματίζεται έτσι μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας (ΚΕΕ) και τον Μάρτιο του 2016 ο πρωθυπουργός Φάγιεζ αλ Σάρατζ καταφέρνει να εγκατασταθεί στην Τρίπολη. Όμως στην ανατολική Λιβύη, η παράλληλη κυβέρνηση -που στηρίζεται από τον Χάφταρ- και το κοινοβούλιο δεν τον αναγνωρίζουν.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2017, ξεκίνησαν οι επαφές των δύο πλευρών με στόχο την αναζήτηση μιας λύσης ώστε να βγει η χώρα από το χάος. Το σχέδιο που εξέταζαν οι Φάγεζ αλ-Σαράζ και Χαλίφα Χάφταρ ήταν η διοργάνωση εκλογών στο τέλος του 2018, όμως παρά τα βήματα που έγιναν τελική συμφωνία δεν επετεύχθη. Την ίδια περίοδο οι δυνάμεις του Χάφταρ ενισχύονται στην ανατολική Λιβύη. Μάλιστα τον Ιούνιο του 2018, ο στρατός του θέτει υπό “πλήρη έλεγχο” την περιοχή που ονομάζεται “Πετρελαϊκή Ημισέληνος”, στην βορειοανατολική Λιβύη, και καταλαμβάνει την Ντέρνα, το προπύργιο των ακραίων ισλαμιστών και μοναδική πόλη του ανατολικού τμήματος που δεν βρισκόταν υπό τον έλεγχό του. Στις αρχές του 2019 ο Χάφταρ ξεκινα και την επιχείρηση για την κατάληψη της νότιας Λιβύης. Οι δυνάμεις του προελαύνουν και καταλαμβάνουν την βασική πόλη Σέμπχα και την Αλ Σαράρ, μια από τις σημαντικότερες πετρελαϊκές περιοχές της χώρας. Στις αρχές Απριλίου ήρθε και η ώρα για την κατάληψη της Τρίπολης. Η επιχείρηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. 

Ποιος είναι ο Χαλίφα Χάφταρ

Ο Χάφταρ αποτελεί “μαύρο πρόβατο” για τους ισλαμιστές της Λιβύης. Ο πρώτος του στόχος ήταν οι ισλαμιστικές και τζιχαντιστικές ομάδες στη Βεγγάζη, την “πρωτεύουσα” της Ανατολικής Λιβύης. Γύρω του συγκεντρώθηκαν ωστόσο πολλοί αξιωματικοί και εντάχθηκαν στην παραστρατιωτική του δύναμη, με την ονομασία Λιβυκός Εθνικός Στρατός (ΛΕΣ), η οποία έχει σημειώσει μεγάλες νίκες. Στη Βεγγάζη ο Χάφταρ αποτελεί έναν ήρωα, καθώς πρωταγωνίστησε στην εξέγερση εναντίον του Καντάφι. Ωστόσο, τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα αυτός ο στρατιώτης που είχε εκπαιδευτεί στην πρώην ΕΣΣΔ συμμετείχε στο πραξικόπημα του 1969 που ανέτρεψε τη μοναρχία του Σενούσι και οδήγησε στην εξουσία τον Καντάφι. Συμμετείχε ακόμη στον πόλεμο μεταξύ Λιβύης και Τσαντ (1978-1987) ως επικεφαλής μιας μονάδας του στρατού, όμως αιχμαλωτίστηκε στην Ουάντι Ντουμ στα σύνορα με το Τσαντ. Τότε ο Καντάφι τον αποκήρυξε ισχυριζόμενος ότι ο στρατηγός δεν ανήκει στον στρατό του.

Τελικά οι Αμερικανοί απελευθερώνουν τον Χάφταρ σε μια επιχείρηση η οποία εξακολουθεί να αποτελεί μυστήριο ακόμη και σήμερα και του προσφέρουν πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ, όπου εντάσσεται στο κίνημα της λιβυκής αντιπολίτευσης. Οι αντίπαλοί του στην Τρίπολη κάνουν τα πάντα για να του υπενθυμίσουν το επεισόδιο αυτό, ονομάζοντας «Ουάντι Ντουμ 2» την επιχείρησή τους για την απώθηση της στρατιωτικής δύναμής του. Ο Χαφτάρ επέστρεψε στην Λιβύη μετά από 20 χρόνια στην εξορία, τον Μάρτιο του 2011 και λίγο μετά την πτώση του Καντάφι 150 αξιωματικοί του στρατού τον κήρυξαν επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, ένας τίτλος που ποτέ δεν επισημοποιήθηκε. Σύμφωνα με τους επικριτές του, ο Χάφταρ οφείλει τις στρατιωτικές του επιτυχίες στη στήριξη ξένων κρατών, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος, η Γαλλία ή και η Σαουδική Αραβία.

(ΠΗΓΗ :  https://tvxs.gr/news/kosmos/okto-xronia-meta-tin-anatropi-kantafi-i-libyi-ksana-sto-xaos  )

Πιάστηκε, ξανά, 56χρονος παιδόφιλος έξω από σχολείο στις Αχαρνές. Συλλαμβάνεται επί 20 χρόνια και αφήνεται ελεύθερος

Πενηνταεξάχρονος επιδειξίας πιάστηκε, γι΄άλλη μια φορά, έξω από σχολείο των Αχαρνών την περασμένη Πέμπτη μετά από καταγγελίες γονέων. Σύµφωνα µε αστυνοµικές πηγές, το πρωί της περασµένης Πέµπτης εθεάθη µε το αυτοκίνητό του να προσεγγίζει τα κάγκελα δηµοτικού σχολείου στο Μενίδι.

Αστυνοµικοί του Τµήµατος Ασφαλείας Αχαρνών τον εντόπισαν και κινήθηκαν προς το µέρος του. Εκείνος άρχισε να κάνει επικίνδυνους ελιγµούς για να ξεφύγει. Αστυνοµικές δυνάµεις πήραν εντολή να αποκλείσουν τις εισόδους της Αττικής Οδού στο Μενίδι και στα Ανω Λιόσια, µε αποτέλεσµα να συλληφθεί τελικά στη λεωφόρο ∆ηµοκρατίας, λίγο πριν εισέλθει στην Αττική Οδό.

Το συγκεκριμένο άτομο συλλαµβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο την τελευταία 20ετία για το ίδιο σοβαρότατο αδίκηµα. Φέρεται να πηγαίνει µε το αυτοκίνητό του έξω από σχολεία, φορώντας συνήθως καπαρντίνα, και να επιδίδεται σε ασελγείς πράξεις µπροστά στα µάτια παιδιών, ηλικίας από 5 έως 13 ετών.

Βαριά ψυχασθένεια

Ο ίδιος φέρεται να κατέθεσε ότι πάσχει από βαριά ψυχασθένεια και οµολόγησε ότι τους τελευταίους µήνες έχει προσεγγίσει δηµοτικά και νηπιαγωγεία της Αττικής περίπου 60 φορές. Οι ίδιες πηγές ενηµέρωσης αναφέρουν ότι σε έρευνα που έγινε στο σπίτι του εντοπίστηκαν δύο καπαρντίνες και δίσκοι µε πορνογραφικό περιεχόµενο. Αξιωµατικοί της ΕΛ.ΑΣ. αναφέρουν ότι προέκυψε πως σε πολλές περιπτώσεις ο 56χρονος φωτογράφιζε και βιντεοσκοπούσε µαθήτριες, είτε έξω από τα σχολεία είτε την ώρα των διαλειµµάτων. Αίσθηση προκαλεί ότι τον Μάρτιο του 2018 είχε συλληφθεί ξανά γιατί επιδείκνυε τα γεννητικά του όργανα σε µαθητές δηµοτικού σχολείου στη Νέα Ιωνία, και µόλις λίγες ηµέρες µετά αφέθηκε ελεύθερος και ξεκίνησε να επισκέπτεται -σχεδόν µέρα παρά µέρα- δηµοτικό σχολείο στο Μενίδι.

Οµολόγησε ότι τους τελευταίους µήνες έχει προσεγγίσει δηµοτικά και νηπιαγωγεία της Αττικής περίπου 60 φορές
Σε βάρος του 56χρονου σχηµατίστηκε δικογραφία από το Τµήµα Ασφαλείας Αχαρνών για προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας, πρόκληση σκανδάλου µε ακόλαστες πράξεις κατά συρροή και κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας.

Σύµφωνα µε πληροφορίες, ο Ι.Μ. οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, ο οποίος διέταξε να εξεταστεί από ψυχίατρο δηµόσιου νοσοκοµείου και ανάλογα µε τη γνωµάτευση του τελευταίου να ληφθεί η τελική απόφαση. Ο 56χρονος εξετάστηκε πράγµατι από γιατρό ψυχιατρικής κλινικής και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος. Αστυνοµικοί εξέφραζαν χθες την ανησυχία τους ότι ο κατηγορούµενος µπορεί να µεταβεί ξανά σε σχολεία για να προβεί σε ασελγείς πράξεις.

(ΠΗΓΗ : http://doxthi.gr/70209/piastike-xana-56chronos-paidofilos-exo-apo-scholeio-stis-acharnes-syllamvanetai-epi-20-chronia-kai-afinetai-eleytheros/  )

Κτηματολόγιο ΑΕ: Εννιά χρόνια ερευνών για την αμαρτωλή καμπάνια

Μεγάλες καθυστερήσεις σημειώνονται στις έρευνες της Δικαιοσύνης και του ΣΔΟΕ σε ό,τι αφορά την Κτηματολόγιο ΑΕ αναφορικά με τις υπέρογκες διαφημιστικές δαπάνες της εταιρείας το 2008.

Αν και οι πρώτες έρευνες ξεκίνησαν το 2010, εντούτοις ακόμη και σήμερα δεν έχουν ολοκληρωθεί, κάτι που εγείρει πολλά ερωτήματα για την αποφασιστικότητα και την αποτελεσματικότητα των ελεγκτικών αρχών στη συγκεκριμένη έρευνα.

Η έρευνα των εισαγγελικών αρχών και του ΣΔΟΕ αφορά τη διαφημιστική καμπάνια του κτηματολογίου για την πενταετία 2007-2012. Οπως είχε αποκαλύψει το Documento, μόνο το 2008 η δαπάνη ανήλθε συνολικά σε 6,2 εκατ. ευρώ. Τα 4 εκατομμύρια από αυτά δόθηκαν μέσω διαφημιστικών εταιρειών οι οποίες είχαν σχέσεις με τη ΝΔ και είχαν αναλάβει διαφημιστικές εκστρατείες του κόμματος σε προεκλογικές περιόδους του παρελθόντος. Τα υπόλοιπα δόθηκαν απευθείας από την Κτηματολόγιο ΑΕ σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, με την επιλογή για τη διανομή των διαφημιστικών κονδυλίων να επαφίεται στην ίδια την εταιρεία. Πιο αναλυτικά, από τα 6,2 εκατ. ευρώ τα 2,028 διοχετεύτηκαν στον έντυπο Τύπο, τα 2,535 εκατ. στους τηλεοπτικούς σταθμούς και 507.000 ευρώ σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Όπως είχε αποκαλύψει το Documento, τον Φεβρουάριο του 2018 το ΣΔΟΕ απέστειλε έγγραφο στα γραφεία της εταιρείας Κτηματολόγιο ΑΕ στη λεωφόρο Μεσογείων στο πλαίσιο εκτέλεσης παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Με αυτό ζητούσε από την Κτηματολόγιο ΑΕ να προσκομίσει εντός πέντε ημερών μια σειρά από στοιχεία που είχαν να κάνουν με τις «δαπάνες προβολής, επικοινωνίας και διαφήμισης με τους πολίτες για την κτηματογράφηση από 01/01/2007 έως και 31/12/2012». Δεν ήταν η πρώτη φορά που το ΣΔΟΕ ζητούσε από την Κτηματολόγιο ΑΕ να προσκομίσει στοιχεία για το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αντίστοιχο αίτημα είχε αποσταλεί και τον Ιούλιο του 2012 στο πλαίσιο εκτέλεσης εισαγγελικής παραγγελίας και ενώ πραγματοποιήθηκε επιτόπιος έλεγχος από κλιμάκιο του ΣΔΟΕ. Σε ό,τι αφορά την έρευνα του Φεβρουαρίου του 2018, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές από την Κτηματολόγιο ΑΕ, οι ελεγκτές εκτός από σωρεία εγγράφων ζήτησαν και ειδικό χώρο προκειμένου να εγκατασταθούν στα γραφεία του φορέα. Τα έγγραφα ετοιμάστηκαν και παραδόθηκαν στους ελεγκτές μέσα σε δεκάδες χάρτινες κούτες καθώς ο όγκος τους ήταν αρκετά μεγάλος. Από τότε, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, δεν έχει υπάρξει καμία εξέλιξη στη σχετική έρευνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι και σήμερα δεν έχει γίνει καμιά περαιτέρω επικοινωνία μεταξύ των ελεγκτών και της Κτηματολόγιο ΑΕ. Δηλαδή κάποια κλήση για κατάθεση, για αναζήτηση περισσότερων στοιχείων κ.λπ. Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι κούτες με τα στοιχεία εδώ και μήνες έχουν κλειδωθεί σε αποθήκη της εταιρείας.

Έρευνες από το 2010

Η έρευνα για τη διαφημιστική καμπάνια του κτηματολογίου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2010 έπειτα από παραγγελία του εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, όπως προκύπτει από την απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου στη Βουλή, ύστερα από δημοσίευμα του Documento, ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος. Αρχικά σχηματίστηκε δικογραφία, η οποία χρεώθηκε σε εισαγγελέα για επεξεργασία και διαβιβάστηκε στον 27ο πταισματοδίκη Αθηνών για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Μετά το πέρας της προκαταρκτικής εξέτασης επέστρεψε τον Μάρτιο του 2011 εκ νέου στην εισαγγελία. Μερικούς μήνες μετά και συγκεκριμένα στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 η δικογραφία διαβιβάστηκε ξανά στον 27ο πταισματοδίκη Αθηνών για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και στις 17 Απριλίου του 2012 υποβλήθηκε στο ΣΔΟΕ για διενέργεια επίσης προκαταρκτικής εξέτασης. Εκεί παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι τον Οκτώβριο του 2016, όταν η δικογραφία επέστρεψε ξανά στη Δικαιοσύνη. Στις 28 Ιουλίου 2017 η σχετική δικογραφία διαβιβάστηκε για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης στη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Επτά χρόνια δηλαδή μετά την αρχική παραγγελία της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών. Σήμερα, εννιά χρόνια μετά την αρχική παραγγελία, οι διαφημιστικές δαπάνες ακόμη ερευνώνται. Την ίδια ώρα που τα περισσότερα πρόσωπα τα οποία σχετίζονταν με την υπέρογκη διαφημιστική δαπάνη του 2008 δεν εργάζονται πλέον στην εταιρεία, ενώ ο τότε πρόεδρος της εταιρείας δεν βρίσκεται καν εν ζωή. Είναι ερώτημα γιατί οι έρευνες έχουν καθυστερήσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Οπως επίσης και τι μέλλει γενέσθαι στην πορεία των ερευνών από εδώ και πέρα.

Άλλες εισαγγελικές έρευνες

Δεν είναι όμως και οι μοναδικές εισαγγελικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί σε σχέση με την Κτηματολόγιο ΑΕ. Τον Αύγουστο του 2012 το ΣΔΟΕ είχε αποστείλει έγγραφο προς την εταιρεία με το οποίο ζητούσε στοιχεία για μια σειρά από ζητήματα στο πλαίσιο εισαγγελικής παραγγελίας. Οπως, για παράδειγμα, «η είσπραξη των τελών κτηματογράφησης», οι «αναδοχές στο έργο της κτηματογράφησης», οι δαπάνες για «προβολή και διαφήμιση» κ.λπ. Είναι άγνωστο τι συνέβη με την πορεία των συγκεκριμένων ερευνών. Εάν δηλαδή βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη με αρκετή καθυστέρηση ή εάν ολοκληρώθηκαν δίχως να έχει προκύψει κάτι το επιβαρυντικό για την Κτηματολόγιο ΑΕ.

(ΠΗΓΗ  :  https://www.documentonews.gr/article/kthmatologio-ae-ennia-xronia-ereynwn-gia-thn-amartwlh-kampania  )

Σαράντα χρόνια τεχνολογίας αιχμής δίπλα στο απέραντο δάσος του Αμαζονίου

Για περισσότερα από 40 χρόνια “είναι εκεί”. Εκεί που μόνο ένα …Διαστημοδρόμιο δεν θα περίμενε να δει κάποιος. Κι όμως, σαν σκηνικό από την περιπέτεια του 007 στο ”Μoonraker”, το Guiana Space Center (CSG) βρίσκεται σε μια άγνωστη γωνιά της Νότιας Αμερικής, λίγες μοίρες μακριά από τον Ισημερινό, στη Γαλλική Γουιάνα, μέσα στην πυκνή βλάστηση του Αμαζονίου, που θεωρείται πως αποτελεί “τους πνεύμονες της Γης”… Στο συγκεκριμένο σημείο του χάρτη, η γραμμική ταχύτητα της Γης είναι τέτοια, που διευκολύνει την εκτόξευση δορυφόρων, καθώς επιτρέπει στον εκτοξευτήρα τους, τον “Ariane 5”, να “ξεφύγει” ευκολότερα από τη βαρύτητα του πλανήτη μας, για να τους …παραδώσει στο Διάστημα. Αν το Διαστημοδρόμιο της Ευρώπης δεν βρισκόταν σε αυτό το σημείο της Γης, οι χώρες, όσες σχεδιάζουν και αποκτούν ή κατασκευάζουν δορυφόρους, θα έχαναν ένα 10% με 15% της δυνατότητας μεταφοράς φορτίου στο Διάστημα.

Το Διαστημοδρόμιο της Γαλλικής Γουιάνας, μια ιδέα που ξεκίνησε στη μακρινή δεκαετία του ’60, μοιάζει με “παραφωνία”, σε σχέση με τους ρυθμούς και τις υποδομές, όχι μόνο της πρωτεύουσας Καγιέν της χώρας, αλλά και όλης της έκτασης του κράτους. Ο επισκέπτης που διασχίζει το τροπικό δάσος μέσα σε ένα όχημα αντιλαμβάνεται ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη περιοχή της Λατινικής Αμερικής, όταν μέσα σε μια απέραντη πράσινη χώρα, που σφύζει από ζωή, με κάθε είδους εξωτικά είδη χλωρίδας και πανίδας, βλέπει απρόσμενα να ξεπροβάλει μπροστά του “από το πουθενά” ένα ομοίωμα του εκτοξευτήρα δορυφόρων “Ariane 5”.

Κι έπεται συνέχεια… ΄Ενας πύραυλος ανάμεσα σε μεγάλα κτίρια και πολλές πινακίδες με αναφορές στη γαλλική γλώσσα, ενημερώνουν τον επισκέπτη πως έχει εισέλθει σε μια περιοχή με πλήρη υποδομή υπερυψηλής τεχνολογίας. Δίπλα στον δρόμο, οι γιγαντοαφίσες στη διαδρομή μέχρι το Διαστημοδρόμιο επιβεβαιώνουν ήδη πριν από την άφιξη του επισκέπτη ότι προσεγγίζει ένα από τα λίγα σημεία του πλανήτη, όπου ο Άνθρωπος πετυχαίνει αυτό που μερικές γενιές πριν ήταν το Αδύνατο: να εκτοξεύσει δορυφόρους για όλους εμάς, για όλη την ανθρωπότητα.

  

Η “Λεγεώνα των Ξένων” και ο ήπιος ρυθμός ζωής των ντόπιων

Ενώ μέσα στις εγκαταστάσεις του Διαστημοδρόμιου τεχνικοί από όλο τον κόσμο καταφθάνουν για να “ενορχηστρώσουν” εκτοξεύσεις δορυφόρων, έξω εκτυλίσσεται η ήρεμη ζωή των ντόπιων, με ρυθμούς που δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί -και ίσως να δεχτεί- με την πρώτη ματιά ένας Ευρωπαίος. Δεν υπάρχει βιασύνη, υπάρχει όμως δραστηριότητα, δεν υπάρχει χλιδή με κατοικίες ή κτίρια εντυπωσιακά αλλά ούτε και εικόνα φτώχειας… Τα επιβατικά αυτοκίνητα, αλλά και τα δημόσια οχήματα είναι μέσου επιπέδου, 80% γαλλικής προέλευσης, η καθαριότητα εξαιρετική αλλά όχι υπερβολική, ο επισκέπτης αντικρίζει την εικόνα μιας χώρας “φροντισμένης” και ενός λαού που ζει με ρυθμούς ανθρώπινους, δίχως να αγωνίζεται να γεμίσει την ημέρα του με δραστηριότητες επαγγελματικές στο σημείο που αυτό θα του στερεί τη γαλήνη.

Στα ξενοδοχεία αλλά και τους χώρους εστίασης, ο επισκέπτης θα συναντήσει αυτό που προσομοιάζει με μια ιδιαίτερη “Λεγεώνα των Ξένων”. Οι γλώσσες πολλές: θα ακούσει τη ρωσική -αφού από το Διαστημοδρόμιο γίνονται και εκτοξεύσεις ρωσικών εκτοξευτήρων Soyuz που έρχονται με πλοίο από τη Ρωσία- πολλές αραβικές διαλέκτους, ινδικά και γαλλικά σε κάθε τους εκδοχή. Δίπλα δε στο Διαστημοδρόμιο βρίσκονται άρτια εξοπλισμένες μονάδες των Γαλλικών Ειδικών Δυνάμεων σε μεγάλο αριθμό, καθώς η προστασία της περιοχής και για λόγους απορρήτου, αλλά και για λόγους ασφαλείας, επιβάλλεται να είναι η μέγιστη.

Ήδη από τις 5 Φεβρουαρίου και την έναρξη των διαδικασιών για την εκτόξευση του ελληνικού δορυφόρου “Hellas Sat 4”, οχήματα και στρατιωτικό προσωπικό είχαν ξεκινήσει την κινητοποίησή τους, για να λάβουν θέσεις για τη μεταφορά στη ζώνη εκτόξευσης. Είναι πάντα σε συναγερμό μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Έτσι στις 23:01′ ώρα Ελλάδος/Κύπρου, ο εκτοξευτήρας “Ariane 5”, με τις σημαίες της Ελλάδας και της Κύπρου στη κορυφή του, θα βρίσκεται στο launch pad ώστε να εκτοξεύσει από το Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας, τον νέο δορυφόρο Hellas Sat 4 της Hellas Sat με τις σημαίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

   Εκεί όπου γεννιούνται πύραυλοι

Στις εγκαταστάσεις του Διαστημοδρομίου θα συναντήσει κάποιος τμήματα όπως το τεχνικό κέντρο CNES/CSG, που διαθέτει ποικιλία από υποδομές και εξοπλισμό που είναι απαραίτητος, όπως ραντάρ, σταθμό τηλεπικοινωνιών, σημεία που λαμβάνουν την τηλεμετρία του εκτοξευτήρα και, το πιο σημαντικό, έναν υπερπλήρη μετεωρολογικό σταθμό, από τον οποίο οι επιστήμονες δίνουν το τελικό “οκέι”, για να γίνει η εκτόξευση. Είναι το κοντινότερο τμήμα των εγκαταστάσεων στο σημείο εκτόξευσης και εκείνο που δίνει το τελικό πράσινο φως. Εκεί, κλεισμένοι μέσα σε έναν χώρο με μέγιστη υποδομή ασφάλειας αφού πέντε μέτρα οπλισμένο σκυρόδεμα χωρίς το προσωπικό από την επιφάνεια, οι επιστήμονες της μετεωρολογίας οφείλουν πρώτα από όλα να εξασφαλίσουν πως όλα είναι ασφαλή. Και να δώσουν το τελικό πράσινο φως για εκτόξευση.

Πέρα όμως από την υποδομή που εξασφαλίζει τις εκτοξεύσεις, είναι λίγοι εκείνοι που μπορούν να αντιληφθούν πως σε αυτές τις εγκαταστάσεις γίνεται κάτι ακόμη, πολύ ιδιαίτερο: είναι εδώ που κατασκευάζονται οι εκτοξευτήρες, συναρμολογείται ο ”πύραυλος” που θα στείλει στο διάστημα ένα δορυφόρο. Ένας εκτοξευτήρας αλλά και ο δορυφόρος – ή οι δύο δορυφόροι που θα μεταφέρει όπως συμβαίνει και με την εκτόξευση του Hellas Sat 4- ετοιμάζονται σε ένα άλλο τμήμα των εγκαταστάσεων, το τμήμα των Payload processing facilities (ECPU). Εκεί υπάρχουν συγκροτήματα για τους πυραύλους Ariane, τους ρωσικούς Soyuz και τους Vega. Είναι ξεχωριστά συμπλέγματα και ζώνες -launch zones- με τα δικά τους τμήματα ενσωμάτωσης, τα launcher integration buildings, ώστε να τοποθετούνται στην κορυφή τους οι δορυφόροι.

Μέσα στο Διαστημοδρόμιο υπάρχουν και άλλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, στις οποίες λειτουργούν οι εταιρίες Regulus, Europropulsion, Air Liquide Spatial Guyane και ArianeGroup, όλες εταιρίες που εμπλέκονται στην τελική ετοιμασία του εκτοξευτήρα “Ariane 5”. Συνολικά δε, 40 Ευρωπαίοι κατασκευαστές όπως και τοπικές εταιρίες εμπλέκονται στις λειτουργίες όλου του μηχανισμού, της διαδικασίας που οδηγεί σε μια εκτόξευση.

   Οι διαστημικές επιχειρήσεις της Ευρώπης

Για την Ευρώπη η αυτόνομη πρόσβαση στο Διάστημα είναι εξέχουσας σημασίας και για να γίνει πραγματικότητα υπάρχουν τρεις παίκτες-κλειδιά. Η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (European Space Agency-ESA), η αρμόδια Γαλλική Διαστημική Υπηρεσία (CNES) και η Arianespace. Η ESA είναι υπεύθυνη για τα προγράμματα που έχουν σχέση με τους εκτοξευτήρες Ariane, Soyuz και Vega και την ανάπτυξη αυτών. Και είναι η ESA που μόλις θα έχει πιστοποιήσει τα τρια αυτά συστήματα (σ.σ launch systems) θα μεταφέρει με τη σειρά της στην Arianespace (που είναι ο μετέπειτα χειριστής μιας εκτόξευσης) την ευθύνη.

Η ESA είναι κι εκείνη, που με τα χρόνια άλλαξε -εξελίσσοντάς το- το Guiana Space Center, το διαστημοδρόμιο της Ευρώπης στην περιοχή, χρηματοδοτώντας την κατασκευή των κτιριακών συγκροτημάτων (σ.σ των launch complexes), των προαναφερθέντων ειδικών κτιρίων με τον χαρακτηρισμό ECPU (payload processing buildings) και των λοιπών εγκαταστάσεων.

Αν και το Διαστημικό Κέντρο της Γαλλικής Γουιάνας αρχικά χρησιμοποιείτο μόνο από τη Γαλλία, τελικά εξελίχθηκε στο Διαστημοδρόμιο της ίδιας της Ευρώπης, το “Guiana Space Center”, όταν η ESA και η γαλλική κυβέρνηση υπέγραψαν σχετική συμφωνία. Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία πληρώνει το μεγαλύτερο μερίδιο των πάγιων εξόδων της γαλλικής CNES/CSG, ώστε να μπορεί να έχει τη Γουιάνα διαθέσιμη για τα προγράμματα της, ενώ συμμετέχει και στη χρηματοδότηση της κατασκευής των κτιριακών εγκαταστάσεων ELA (Ensemble de Lancement Ariane). Από το ELA-3, που είναι ενεργό από το 1996, εκτοξεύεται ο πανίσχυρος πύραυλος Ariane 5 (ήταν η εκτόξευση Ariane 501). Το ELA-3 βρίσκεται σε μια ιδανική για εκτοξεύσεις θέση (5.239 ° N 52.768 ° W) και καλύπτει μια περιοχή περίπου 21 τετραγωνικά χιλιομέτρων.

Από την άλλη, η δημόσια γαλλική CNES έχει πολλές από τις βασικές ευθύνες για το Guiana Space Center, αφού είναι η υπηρεσία που πιστοποιεί τις υποδομές και έχει -εκπροσωπώντας τη Γαλλική κυβέρνηση- την ευθύνη για την ασφάλεια και διαδικασίες που έχουν σχέση με αυτή. Παρέχει δε ότι είναι απαραίτητο για την ετοιμασία των εκτοξευτήρων και των δορυφόρων σε κάθε αποστολή, κάτι που κάνει είτε στις δοκιμές είτε στις ίδιες τις εκτοξεύσεις.

    Η χώρα της αντίθεσης

Όλα αυτά γίνονται κάπου μέσα στις εκτάσεις μιας όμορφης, γαλήνιας χώρας, σε μια καθημερινότητα μέσα στην οποία μια πολυμελής οικογένεια κατοίκων της περιοχής περπατά αμέριμνη στο πλαϊνά του μοναδικού κεντρικού δρόμου της περιοχής, για να πάει στην παραλία όπου ο πατέρας και η μητέρα θα ψαρεύουν και τα παιδιά θα παίζουν με μια μικρή φουσκωτή βάρκα… Όλα αυτά, τα απλά και καθημερινά, είναι η ζωή στη Γαλλική Γουιάνα, μια αμέριμνη όπως μοιάζει ζωή, ενώ μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σημείο όπου η τυπική οικογένεια ντόπιων ξεκουράζεται, μερικά τεράστια “πιάτα” κοιτούν τον ουρανό. Μαζί τους και σε συνέργεια πανίσχυροι υπολογιστές λαμβάνουν και στέλνουν δεδομένα για την εκτόξευση του Hellas Sat 4 ή για κάποια μελλοντική εκτόξευση Ariane, Soyuz ή Vega εκτοξευτήρων… Μια εκτόξευση χάρη στην οποία θα μεταφερθούν, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα ψηλά, όλες αυτές οι κατασκευές των φωτεινών μυαλών των μηχανολόγων, οι δορυφόροι.

‘Ωστε λίγους μήνες μετά την εκτόξευσή τους, ένα κρουαζιερόπλοιο κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό, να παρέχει δεδομένα, εικόνα, βίντεο στους χιλιάδες επιβάτες του, που αμέριμνοι σερφάρουν στο Διαδίκτυο, ενώ λιάζονται στο κατάστρωμα, χωρίς οι περισσότεροι να φαντάζονται την αλυσίδα των διαδικασιών, που τους έδωσε αυτή τη δυνατότητα, με σημείο αφετηρίας μια κατάφυτη περιοχή στην καρδιά της Γαλλικής Γουιάνας…

(ΠΗΓΗ : https://www.amna.gr/home/article/331458/Saranta-chronia-technologias-aichmis-dipla-sto-aperanto-dasos-tou-Amazoniou   )

Χρονιά – ρεκόρ για τις εξαγωγές αναμένεται το 2019

Νέα δυναμική αύξηση στις εξαγωγές αναμένεται για το 2019, σύμφωνα με τις προβλέψεις των εξαγωγέων.

«Οι προβλέψεις, βασιζόμενες στα αποτελέσματα των εξαγωγών του 2018 (έως και τον Δεκέμβριο που υπάρχουν στοιχεία) είναι αυξημένες και πάμε για ιστορικό ρεκόρ» σημειώνει σε δήλωσή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων Χριστίνα Σακελλαρίδη και προσθέτει:

«Άρα, το 2019, απαλλαγμένο – αν και όχι απόλυτα – από τους περιορισμούς των μνημονιων (capital Controls κλπ), παρουσιάζει μια δυναμική αύξηση των εξαγωγών μας σε νέες αγορές και νέα προϊόντα με ορατό στόχο ένα νέο ρεκόρ».

Επιπλέον, συνεχίζει η κ. Σακελλαρίδη, έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας και έχουμε αποκτησει τεχνογνωσία από βελτιστες πρακτικές άλλων χωρών, η τεχνολογία, τα τελωνεία έχουν εκσυγχρονιστεί αλλά όπως υπογραμμίζει «χρειαζόμαστε τη στήριξη της πολιτείας με τη χάραξη μιας Εθνικής Στρατηγικής Εξωστρέφειας που θα εχει τη συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, διότι η πολιτεία θέτει το θεσμικό πλαίσιο που κινούμεθα.

»Αλλωστε, όπως έχουμε τονίσει σαν Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εξαγωγέων, μόνον οι επενδύσεις και η εξωστρέφεια, μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερες και καλά αμοιβομενες θέσεις εργασίας».

Σύμφωνα, δε, με τις εκτιμήσεις του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ) στο σύνολο του έτους οι εξαγωγές δύναται να ξεπεράσουν τα 33-34 δισ. ευρώ.

Μια τέτοια εξέλιξη, όπως αναφέρει σε δήλωσή του στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του Συνδέσμου Γιώργος Κωνσταντόπουλος, αποτελεί επίδοση ρεκόρ για την Ελλάδα.

«Η θετική αυτή εξέλιξη απορρέει από τις αδειάλεπτες προσπάθειες των Ελλήνων εξαγωγέων, οι οποίοι παρά τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, συνεχίζουν να αποτελούν το βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Κωνσταντόπουλος.

Εξέφρασε δε την ελπίδα ότι «και το 2019 θα είναι μία θετική χρονιά για την εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων, αποτελώντας αρωγό στη βελτίωση της εγχώριας οικονομίας».

Στόχος αύξηση των εξαγωγών στο 50% του ΑΕΠ έως το 2025

Όπως αναφέρεται στο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο: Η ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο της Αναπτυξιακής Στρατηγικής, έχει θέσει ως στόχο την αύξηση των εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών από το περίπου 30% του ΑΕΠ που είναι σήμερα κοντά στο 50% του ΑΕΠ μέχρι το 2025.

Αυτή η ιδιαίτερα φιλόδοξη στόχευση εξαρτάται αφενός από σημαντικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό παραγωγικό περιβάλλον και αφετέρου από ένα όσο γίνεται ευνοϊκότερο διεθνές εμπορικό πλαίσιο.

Όσον αφορά, το διεθνές πλαίσιο, σημαντικό ρόλο παίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία αποτελεί ηγετικό παράγοντα στο παγκόσμιο εμπόριο, ενώ το 2017 υπήρξε ο μεγαλύτερος εξαγωγέας μεταποιημένων αγαθών(4,67 τρισ. ευρώ) και αγροτικών προϊόντων (647 δισ. ευρώ).

Η Ένωση, με το συγκεκριμένο εμπορικό (αλλά και πολιτικό) βάρος δημιουργεί με γρήγορους ρυθμούς το μεγαλύτερο εμπορικό δίκτυο παγκοσμίως μέσω σύναψης διεθνών συμφωνιών, οι οποίες θα καθορίσουν στο άμεσο μέλλον σχεδόν όλες τις εμπορικές πολιτικές των κρατών-μελών της ΕΕ.

Σήμερα, οι ελληνικές επιχειρήσεις αξιοποιούν συμφωνίες που έχουν εφαρμοστεί, μεταξύ άλλων, με τον Καναδά, τη Ν. Κορέα, το Μεξικό, τις χώρες της Ευρωμεσογείου και τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Όπως σημειώνεται στο Δελτίο:

«Για την Ελλάδα -που έχει θέσει πολύ υψηλούς στόχους για τις εξαγωγές της- η συμμετοχή στη διαμόρφωση της εμπορικής πολιτικής της ΕΕ αποτελεί μία από τις πιο ουσιαστικές και κρίσιμες πλευρές της εθνικής πολιτικής.

»Για αυτό, το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης προσπαθεί να έχει την αποτελεσματικότερη δυνατή παρέμβαση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (η οποία πραγματοποιεί τις διαπραγματεύσεις για λογαριασμό των κρατών-μελών), έχοντας ως βασικούς άξονες τον διάλογο με την Κοινωνία των Πολιτών, την εμπλοκή των εθνικών Κοινοβουλίων, τη διαβούλευση με τους παραγωγικούς φορείς και τη διαφάνεια.

»Με ουσιαστική αναβάθμιση της εκπροσώπησης της χώρας μας στις Βρυξέλλες και βελτίωση του συντονισμού στο εσωτερικό της χώρας μας, η ελληνική πλευρά συμμετέχει και παρεμβαίνει συστηματικά για την προάσπιση των ελληνικών θέσεων και τη συμπερίληψή τους στο περιεχόμενο των εκάστοτε εμπορικών συμφωνιών».

Αισιοδοξία για νέο ρεκόρ εξωστρέφειας

Υπενθυμίζεται ότι στο τελευταίο Δελτίο του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων με αναφορά στα στοιχεία Οκτωβρίου 2018 αναφέρεται ότι οι ελληνικές εξαγωγές, μπήκαν με ορμή στο τέταρτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς, καταγράφοντας υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 24% τον Οκτώβριο του 2018.

«Η ανοδική πορεία των ελληνικών εξαγωγών καθ’ όλη τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, δημιουργεί αισιοδοξία για την επίτευξη νέου ρεκόρ εξωστρέφειας. Στον αντίποδα, προβληματισμό εξακολουθεί να προκαλεί η ενίσχυση των εισαγωγών, κάτι που επαναφέρει στο επίκεντρο την ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής» όπως σημειώνεται.

Ειδικότερα, σύμφωνα με ανάλυση του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων και του Κέντρου Εξαγωγικών Ερευνών και Μελετών (ΚΕΕΜ), επί των προσωρινών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, οι εξαγωγές, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών, τον Οκτώβριο του 2018 αυξήθηκαν κατά 603,6 εκατ. ευρώ ή κατά 24% και ανήλθαν στα 3,12 δισ. ευρώ από 2,51 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2017. Ανοδικά κινήθηκαν οι εξαγωγές και χωρίς πετρελαιοειδή.

Συγκεκριμένα, ενισχύθηκαν κατά 11,7% ή κατά 210,4 δισ. ευρώ και έφθασαν στα 2,01 δισ. ευρώ από 1,80 δισ. ευρώ.

Παρόμοια είναι η εικόνα και στο διάστημα Ιανουαρίου -Οκτωβρίου 2018. Οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 4,17 δισ. ευρώ ή κατά 17,6% και ανήλθαν σε 27,78 δισ. ευρώ από 23,61 δισ. ευρώ, ενώ χωρίς τα πετρελαιοειδή αυξήθηκαν στα 18,34 δισ. ευρώ από 16,40 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 1,94 δισ. ευρώ ή κατά 11,8%.

Ανοδικά κινήθηκαν όμως και οι εισαγωγές τον Οκτώβριο του 2018, οι οποίες αυξήθηκαν κατά 590,2 εκατ. ευρώ ή κατά 12,5% και ανήλθαν σε 5,32 δισ. ευρώ έναντι 4,73 δισ. ευρώ κατά τον ίδιο μήνα του έτους 2017.

Εξαιρουμένων των πετρελαιοειδών, οι εισαγωγές αγαθών ανήλθαν στα 3,73 δισ. ευρώ από 3,52 δισ. ευρώ, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 206,8 εκατ. ευρώ ή κατά 5,9%.

Οι εισαγωγές στο διάστημα Ιανουαρίου – Οκτωβρίου 2018 αυξήθηκαν κατά 4,42 δισ. ευρώ ή κατά 10,5%, με τη συνολική τους αξία να διαμορφώνεται στα 46,42 δισ. ευρώ έναντι 42 δισ. ευρώ κατά το ίδιο διάστημα του έτους 2017.

Εξαιρουμένων των πετρελαιοειδών, οι εισαγωγές αυξήθηκαν στα 33,36 δισ. ευρώ από 32,08 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 1,27 δισ. ευρώ ή κατά 4%.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω κινήσεων, το εμπορικό έλλειμμα μειώθηκε τον Οκτώβριο του 2018 κατά 13,4 εκατ. ευρώ, ή κατά -0,6%, στα -2,206 δισ. ευρώ από -2,219 δισ. ευρώ τον αντίστοιχο μήνα του 2017.

Χωρίς τα πετρελαιοειδή, το εμπορικό έλλειμμα μειώθηκε στα -1,715 δισ. ευρώ από – 1,719 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά -3,6 εκατ. ευρώ, ή κατά -0,2%.

Στο δεκάμηνο του 2018 το εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε κατά 252,8 εκατ. ευρώ ή κατά 1,4%, στα -18,65 δισ. ευρώ από -18,39 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2017.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι χωρίς τα πετρελαιοειδή, το εμπορικό έλλειμμα μειώθηκε στα -15,01 δισ. ευρώ από – 15,68 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 670,5 εκατ. ευρώ, ή κατά -4,3%.

Η Περιφέρεια Αττικής κατέχει τη μερίδα του λέοντος των εξαγωγών

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης με τίτλο «Χαρτογράφηση της εξαγωγικής δραστηριότητας της Ελλάδας ανά περιφέρεια και περιφερειακή ενότητα» που εκπονήθηκε από το Ινστιτούτο Εξαγωγικών Ερευνών και Σπουδών (ΙΕΕΣ) του ΣΕΒΕ και παρουσιάστηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 2018, όπως και το 2016, έτσι και το 2017, η Περιφέρεια Αττικής κατέχει το σημαντικότερο μερίδιο των ελληνικών εξαγωγών (48,9%), ενώ ακολουθούν κατά σειρά οι περιφέρειες Κεντρικής Μακεδονίας και Πελοποννήσου με ποσοστά 16,4% και 15,1%, αντίστοιχα.

Η μελέτη αφορά στο διάστημα 2013-2017, ενώ αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε κλαδικό επίπεδο και καταγράφει τις συνεργαζόμενες χώρες των ελληνικών περιφερειών και των περιφερειακών ενοτήτων της Ελλάδας.

Ειδικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, για την οποία ο υπ’ αριθμόν ένα εξαγωγικός προορισμός είναι η Γερμανία, οι κυρίαρχοι κλάδοι από άποψη εξαγωγών είναι κατά σειρά τα τρόφιμα (29,3% των συνολικών εξαγωγών της περιφέρειας), τα πετρελαιοειδή (18,1%), η κλωστοϋφαντουργία – ένδυση (12,2%), τα χημικά και πλαστικά (10,6%) και τα μέταλλα (8,4%).

Στο μεταξύ, από την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης προέρχεται το 3,3% στο σύνολο των ελληνικών εξαγωγών και από την περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας το 1,3%.

Σε μικρότερο βαθμό συνεισφέρουν οι περιφέρειες Ηπείρου (0,9%), Νοτίου Αιγαίου (0,7%), Βορείου Αιγαίου (0,7%) και Ιονίου (0,5%).

Εξαιρουμένων των πετρελαιοειδών, η περιφέρεια Αττικής συμμετέχει κατά 50,1% στις εθνικές εξαγωγές, ενώ ακολουθούν οι περιφέρειες Κεντρικής Μακεδονίας (19,6%), Θεσσαλίας (6,5%), Στερεάς Ελλάδας (5,8%), Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (4,4%), Πελοποννήσου (4,0%), Δυτικής Ελλάδας (2,6%), Κρήτης (2,3%), Δυτικής Μακεδονίας (1,8%), Ηπείρου (1,3%), Βορείου Αιγαίου (1,0%), Ιονίου (0,3%) και Νοτίου Αιγαίου (0,3%).

(ΠΗΓΗ : https://www.tribune.gr/economy/news/article/538493/chronia-rekor-gia-tis-exagoges-anamenetai-to-2019.html   )

Πώς η πανδημία γρίπης του 1918 έφερε επανάσταση στη δημόσια υγεία (100 Χρόνια πριν)

Εκατό χρόνια πριν, το 1918, ο κόσμος γνώρισε την πρώτη μεγάλη πανδημία του 20ού αιώνα. Η ισπανική γρίπη είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 50 έως 100 εκατ. ανθρώπων, που αντιστοιχεί στο 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μετά από αυτήν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο, καθώς οι εκτεταμένες απώλειες πυροδότησαν τη μεγαλύτερη «επανάσταση» στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Ο κόσμος ήταν εντελώς διαφορετικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η υγειονομική περίθαλψη δεν περιελάμβανε την παραμικρή έννοια προστασίας του γενικού πληθυσμού. Στον βιομηχανικό κόσμο, οι γιατροί -τουλάχιστον, στην συντριπτική πλειοψηφία- εργάζονταν ως ιδιώτες ή χρηματοδοτούνταν από φιλανθρωπικά και θρησκευτικά ιδρύματα, συνεπώς οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους.

Οι πολιτικές δημόσιας υγείας -όπως αυτές που εφαρμόζονταν τότε για το μεταναστευτικό- είχαν επηρεαστεί έντονα από την ευγονική. Η ελίτ αντιμετώπιζε τα λαϊκά στρώματα ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, θεωρώντας ότι, οι νόσοι και οι τυχόν δυσμορφίες τους οφείλονται στον «φυσικό εκφυλισμό».

Ουδείς εξ αυτών σκέφτηκε να αναζητήσει τις αιτίες των ασθενειών στις κακές συνθήκες διαβίωσης, στα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, στην κακή διατροφή.

Όταν αρρώσταιναν και πέθαναν από τύφο, χολέρα και άλλες θανατηφόρες ασθένειες οι υπέρμαχοι της ευγονικής ισχυρίζονταν ότι πρόκειται για δικό τους λάθος -της εργατικής τάξης- , επειδή δεν προσπαθούσαν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ξεσπούσε επιδημία, η δημόσια υγεία αφορούσε μέτρα που αποσκοπούσαν στην προστασία της ελίτ από τις «μολυσματικές ασθένειες του όχλου».

Το πρώτο «κύμα» της ισπανικής γρίπης ξέσπασε την άνοιξη του 1918.

Βεβαίως και δεν είχε κάποιο… ισπανικό στοιχείο. Ονομάστηκε έτσι -εντελώς άδικα- επειδή οι πρώτες αναφορές για την πανδημία προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας, η οποία δεν συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εφημερίδες των κρατών που συμμετείχαν στον Πόλεμο απλά, λογοκρίνονταν.

Αλλά ήταν γρίπη και όπως είναι γνωστό, η γρίπη μεταδίδεται από τον ασθενή που βήχει ή φτερνίζεται σε άλλον άνθρωπο μέσω σταγονιδίων που εκλύονται στον αέρα. Είναι εξαιρετικά μεταδοτική και εξαπλώνεται πιο εύκολα μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι ζουν κοντά ο ένας στον άλλον, για παράδειγμα σε φτωχογειτονιές, ή τάφρους (όπως στα χαρακώματα), εξού και συχνά χαρακτηρίζεται ως «ασθένεια του πλήθους».

Το πρώτο κύμα ήταν σχετικά ήπιο, όχι ιδιαίτερα χειρότερο από τη συνηθισμένη εποχική γρίπη, αλλά όταν ξέσπασε η δεύτερη και πιο θανατηφόρα φάση της πανδημίας, το φθινόπωρο του 1918, οι άνθρωποι δύσκολα πίστευαν ότι επρόκειτο για την ίδια ασθένεια.

Τα πρώτα κρούσματα της εκδηλώθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918 στα βρετανικά συντάγματα που στάθμευαν στη Ρουέν και στο Βιμερέ. Καθώς μετακινούνταν τα στρατεύματα μετακινείτο και η ασθένεια. Τον Μάιο είχε επεκταθεί σε όλη τη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Γερμανία εισήλθε με τους αιχμαλώτους που είχε συλλάβει. Τον Ιούνιο η πανδημία έφτασε στις Ινδίες, τον Ιούλιο στη Νέα Ζηλανδία και τον Αύγουστο στη Νότιο Αφρική. Έως τον Ιανουάριο του 1919 η Αυστραλία κατόρθωσε να μην πληγεί λόγω μιας αυστηρής καραντίνας.

Το ποσοστό των θανάτων σήμανε συναγερμό: Πέθαναν 25% περισσότεροι άνθρωποι από τις προηγούμενες επιδημίες γρίπης. Παρόλο που αρχικά οι ασθενείς ανέφεραν τα κλασικά συμπτώματα της γρίπης, του πονόλαιμου και του πονοκέφαλου, λίγο μετά, τα συμπτώματα εξελίσσονταν, καθώς παρατηρούνταν κυάνωση του δέρματος ιδιαίτερα γύρω από το πρόσωπο, στο στόμα, στον λαιμό και στα δάκτυλα, δυσκολία στην αναπνοή, ακόμη και αιμορραγία από τη μύτη και το στόμα. Όταν η κυάνωση γινόταν έντονη και το πρόσωπο έμοιαζε σχεδόν μαύρο, η πιθανότητα ανάκαμψης ήταν ελάχιστη. Οι πνεύμονες ήταν γεμάτοι υγρά, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επεξεργαστούν τον αέρα, και ο θάνατος ερχόταν μέσα σε ώρες ή ημέρες. Το δεύτερο κύμα υποχώρησε προς το τέλος του έτους, αλλά υπήρξε ένα τρίτο και τελευταίο στις αρχές του 1919.

Η γρίπη προκαλείται από έναν ιό, αλλά οι ιοί ήταν μια νέα υπόθεση το 1918, και οι γιατροί νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με μια βακτηριακή ασθένεια, που σημαίνει ότι ήταν εντελώς ανήμποροι απέναντι στην ισπανική γρίπη.

Εμβόλιο κατά της γρίπης δεν υπήρχε, ούτε καν αντιβιοτικά, τα οποία θα μπορούσαν να δράσουν εναντίον των δευτερογενών βακτηριακών λοιμώξεων που τελικά, σκότωσαν τα περισσότερα από τα θύματά της ισπανικής γρίπης (με τη μορφή πνευμονίας).

Τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας, όπως η καραντίνα και το κλείσιμο  δημόσιων χώρων συνάθροισης (όπως θέατρα), θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικά, αλλά ακόμα και όταν επιβλήθηκαν, αυτό συνέβη αργά, επειδή η γρίπη το 1918 δεν ήταν καταγεγραμμένη ασθένεια.

Αυτό σήμαινε ότι οι γιατροί δεν ήταν υποχρεωμένοι να αναφέρουν περιστατικά ασθενών στις αρχές και ως εκ τούτου οι αρχές δεν μπόρεσαν να δουν την πανδημία που ερχόταν.

Ο αριθμός των θυμάτων της ισπανικής γρίπης είναι δυσθεώρητος: Όπως γράφειsmithsonianmag.comγια να κατανοήσει κανείς τη «μεγάλη εικόνα», αρκεί να λάβει υπόψιν του ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σκότωσε 18 εκατομμύρια ανθρώπους και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 60 εκατομμύρια ανθρώπους.

Τα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά τους ανθρώπους οι οποίοι νόσησαν και σε όσους  τελικά, πέθαναν, διαφέρουν δραματικά από χώρα σε χώρα, γεγονός που αποδίδεται σε πλήθος παραγόντων τους οποίους η επιδημιολογία μελέτησαν συν τω χρόνω λεπτομερώς.

Σε γενικές γραμμές ωστόσο, η ισπανική γρίπη «θέρισε» τους λιγότερο προνομιούχους, αλλά όχι για τους λόγους που πίστευαν οι υπέρμαχοι της ευγονικής: Πολύ απλά, η ελίτ δεν ήταν τόσο εκτεθειμένη στη διασπορά της γρίπης.

Το μάθημα που πήραν οι υγειονομικές υπηρεσίες από την καταστροφή ήταν ότι δεν ήταν πλέον λογικό να κατηγορούμε κανέναν επειδή ασθένησε, ούτε να τον αντιμετωπίζουμε ως μεμονωμένο περιστατικό.

Τη δεκαετία του 1920 πολλές κυβερνήσεις άρχισαν να προσδίδουν κοινωνικό χαρακτήρα στην υγεία και να εφαρμόζουν πολιτικές δωρεάν περίθαλψης για όλους.

Η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα που δημιούργησε ένα κεντρικό σύστημα δημόσιας υγείας, το οποίο χρηματοδότησε μέσω ενός κρατικού ασφαλιστικού συστήματος, ενώ το παράδειγμα της ακολούθησαν και άλλες χώρες στη Δυτική Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες από την άλλη, διαχειρίστηκαν το ζήτημα επιλέγοντας ένα ασφαλιστικό σύστημα που βασίζεται στους εργοδότες, ωστόσο και στις ΗΠΑ, τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γρίπη ελήφθησαν μέτρα όσον αφορά τη νομοθεσία για την περίθαλψη.

Το 1924, η σοβιετική κυβέρνηση έκανε λόγο για τον γιατρό του μέλλοντος, δηλώνοντας ότι θα έχει «τη δυνατότητα να μελετά τις επαγγελματικές και κοινωνικές συνθήκες που προκαλούν ασθένειες και όχι μόνο να θεραπεύει κάθε ασθένεια, αλλά επιπλέον να προτείνει τρόπους για την πρόληψή της. Το όραμα της Σοβιετικής Ένωσης υιοθετήθηκε σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο και η δημόσια υγεία άρχισε να μοιάζει περισσότερο με αυτό που γνωρίζουμε σήμερα.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της δημόσιας υγείας είναι η επιδημιολογία, που ορίζεται ως η επιστημονική μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την συχνότητα εμφάνισης της υγείας και των ασθενειών σε έναν πληθυσμό, μέσω της εφαρμογής της στατιστικής στην ιατρική. Είναι η βάση και η λογική των παρεμβάσεων με ενδιαφέρον για τη Δημόσια Υγεία. Θεωρείται ως μεθοδολογία αιχμής στην έρευνα που είναι σχετική με τη Δημόσια Υγεία.

Από το 1925, για παράδειγμα, όλες οι Πολιτείες των ΗΠΑ  εισήχθησαν σε ένα εθνικό σύστημα αναφοράς ασθενειών, που έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία μίας «συσκευής έγκαιρης προειδοποίησης» που δεν υπήρχε το 1918. Δέκα χρόνια αργότερα, οι Αμερικανοί πολίτες πήραν μέρος στην πρώτη έρευνα εθνικού επιπέδου για την υγεία.

Τη δεκαετία του 1920, πολλές χώρες δημιούργησαν ή αναδιοργάνωσαν τα Υπουργεία Υγείας. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της πανδημίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι επικεφαλής της δημόσιας υγείας είτε απαξιώνονταν πλήρως στις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων, είτε έβλεπαν τα κονδύλια και τις αρμοδιότητες τους να μειώνονται δραματικά, αναζητώντας πόρους από άλλα Υπουργεία.

Εκτός αυτού, η ανάγκη συντονισμού της δημόσιας υγείας σε διεθνές επίπεδο, θεωρήθηκε επιβεβλημένη, καθώς είχε καταστεί σαφές με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι τα μεταδιδόμενα νοσήματα δεν ξέρουν από σύνορα. Το 1919 στη Βιέννη άρχισε να λειτουργεί μία διεθνής υπηρεσία για την καταπολέμηση των επιδημιών, ο Οργανισμός Υγείας – πρόδρομος του Παγκόσμιου Οργανισμού  Υγείας.

Μέχρι το 1946, οπότε και ιδρύθηκε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, γνωστός διεθνώς με το αρτικόλεξο WHO (World Health Organization), η ευγονική είχε μπει στο περιθώριο και το «σύνταγμα» της νέας εξειδικευμένη υπηρεσίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε μια νέα προσέγγιση όσον αφορά τη διεθνή δημόσια υγεία: «Η απόλαυση του υψηλότερου δυνατού επιπέδου υγείας είναι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης».

Η φιλοσοφία δεν θα εξαλείψει την απειλή μιας νέας πανδημίας γρίπης -ο ΠΟΥ έχει αντιμετωπίσει τρεις πανδημίες από ιδρύσεως του και σίγουρα θα αντιμετωπίσει στο μέλλον και άλλες- ωστόσο, άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε, καθώς μετέθεσε το κέντρο βάρους, καθιστώντας σαφές ότι δεν πρόκειται για ατομικό, αλλά για κοινωνικό πρόβλημα.

(πηγη : https://tvxs.gr/news/istoria/pos-i-pandimia-gripis-toy-1918-efere-epanastasi-sti-dimosia-ygeia  )

Page 1 of 3
1 2 3